Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant: sekretarz sądowy Małgorzata Samuła po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2021 r., sygn. akt: II SAB/Wa 700/20 w sprawie ze skargi T.K. na bezczynność Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 25 maja 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. oddalono skargę kasacyjną; 2. zasądzono od Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego na rzecz T.K. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 marca 2021 r., sygn. akt: II SAB/Wa 700/20 uwzględniając skargę T.K. na bezczynność Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego w W. (organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 25 maja 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w punkcie pierwszym zobowiązał Polski Związek Strzelectwa Sportowego w W. do rozpatrzenia wniosku skarżącego T.K. z dnia 25 maja 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, w punkcie 2 stwierdził, że bezczynność Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego w W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie trzecim orzekł o kosztach postępowania sądowego.

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Pismem z dnia 25 maja 2020 r. T.K. reprezentowany przez pełnomocnika zwrócił się do Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego w W. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie kopii następujących dokumentów:

1) wszystkich uchwalonych przez Walne Zgromadzenie Delegatów w latach 2015-2020 strategii działania - w rozumieniu § 25 ust. 1 pkt 1 Statutu Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego;

2) wszystkich uchwalonych przez Walne Zgromadzenie Delegatów w latach 2015-2020 regulaminów Walnego Zgromadzenia Delegatów - w rozumieniu § 25 ust. 1 pkt 2 Statutu Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego;

3) wszystkich uchwalonych przez Walne Zgromadzenie Delegatów w latach 2015-2020 wewnętrznych przepisów antydopingowych - w rozumieniu § 25 ust. 1 pkt 14 Statutu Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego;

4) wszystkich sporządzonych w latach 2015-2020 protokołów z przebiegu Walnego Zgromadzenia Delegatów (wraz z załącznikami) - w rozumieniu § 25 ust. 2 Statutu Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego;

5) wszystkich obowiązujących w latach 2015-2020 regulaminów, określających zasady i tryb pracy Zarządu - w rozumieniu § 26 ust. 4 Statutu Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego;

6) wszystkich sporządzonych w latach 2015-2020 protokołów z zebrań Zarządu - w rozumieniu § 26 ust. 13 Statutu Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego;

7) wszystkich obowiązujących w latach 2015-2020 programów działania Związku - w rozumieniu § 27 pkt 3 Statutu Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego;

8) wszystkich uchwalonych w latach 2015-2020 planów działania i planów finansowych Związku - w rozumieniu § 27 pkt 7 Statutu Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego;

9) wszystkich przygotowanych w latach 2015-2020 sprawozdań z działalności Związku oraz pracy Zarządu - w rozumieniu § 27 pkt 26 Statutu Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego;

10) wszystkich uchwalonych lub obowiązujących w latach 2015-2020 zasad funkcjonowania i regulaminu Biura Związku - w rozumieniu § 27 pkt 27 Statutu Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego;

11) wszystkich rocznych sprawozdań Związku za lata 2015-2019 - w rozumieniu § 27 pkt 31 Statutu Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego;

12) wszystkich uchwalonych lub obowiązujących w latach 2015-2020 regulaminów Prezydium Zarządu - w rozumieniu § 28 ust. 7 Statutu Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego;

13) wszystkich uchwalonych lub obowiązujących w latach 2015-2020 regulaminów Komisji Rewizyjnej - w rozumieniu § 30 ust. 10 Statutu Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego;

14) wszystkich zakresów czynności pracowników Biura, zatwierdzonych przez Prezesa Związku w latach 2015-2020 - w rozumieniu § 31 ust. 5 Statutu Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego.

W treści wniosku skarżący wskazał, że w latach 2015-2020 organ otrzymywał z budżetu państwa dotacje celowe, a tym samym jako podmiot dysponujący majątkiem publicznym i realizujący zadania publiczne związane z upowszechnianiem i wspieraniem kultury fizycznej oraz sportu jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Dnia 9 czerwca 2020 r. organ w odpowiedzi na wniosek skarżącego poinformował, że udostępnienie żądanych informacji wymagałoby wyselekcjonowania z zasobów archiwalnych dokumentów zawierających informację publiczną i przygotowania ich do udostępnienia, co wymagałoby wielu godzin pracy organu. Z tego powodu organ zażądał złożenia przez skarżącego pisemnego zobowiązania do opłacenia kosztów digitalizacji dokumentów na podstawie wystawionej faktury.

Skarżący w piśmie z dnia 20 czerwca 2020 r. wskazał, iż żądanie organu jest niezgodne z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, zatem ponowił wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Dnia 14 lipca 2020 r. organ poinformował skarżącego, że nie jest podmiotem władzy publicznej i nie wykonuje zadań publicznych ani nie dysponuje majątkiem publicznym w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Natomiast wszelkie informacje o działalności organu, które mogą mieć charakter informacji publicznej i wynikają z porozumień między organem a Ministrem Sportu zamieszczone są w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Sportu.

Pismem datowanym na dzień 20 października 2020 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu wnosząc o zobowiązanie go do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie organ obowiązany do udostępnienia informacji nie podjął czynności materialno-technicznej jej udostępnienia lub nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia lub o umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w art. 16 ust. 1 w/w ustawy.

Skarżący wskazał na art. 4 ust. 1 pkt 5 oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którymi obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne i inne podmioty wykonujące zadania publicznie lub dysponujące majątkiem publicznym. Z kolei na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o sporcie, minister właściwy do spraw kultury fizycznej może dofinansować uprawianie lub organizowanie sportu oraz jego promocję – w tym może zlecać polskim związkom sportowym realizację zadań publicznych z pominięciem otwartego konkursu ofert, o którym mowa w ustawie o działalności pożytku publicznego i wolontariacie. Związek sportowy na podstawie art. 10b ustawy o broni i amunicji przeprowadza także egzamin i wydaje dokument potwierdzający posiadanie odpowiednich kwalifikacji do posługiwania się bronią. W związku z powyższym, w ocenie skarżącego, organ jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Pismem z dnia 10 listopada 2020 r. organ udzielił odpowiedzi na skargę wnosząc o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wskazano, że zgodnie z art. 53 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę na rozstrzygnięcia wnosi się w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia stronie – w niniejszej sprawie termin zatem upływał 17 sierpnia 2020 r., natomiast skarga złożona została dopiero 21 października 2020 r. Na tej podstawie skarga jako niedopuszczalna powinna zostać odrzucona zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 marca 2021 r., sygn. akt: II SAB/Wa 700/20 zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku Sąd w pierwszej kolejności wyjaśnił pojęcie informacji publicznej przyjmując, że informacją publiczną jest treść dokumentów i innych materiałów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, zobowiązane do udostępnienia takich informacji, które mają walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów urzędowych, odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są więc nią też m.in treści dokumentów i materiałów bezpośrednio wytworzonych przez organy.

Sąd wskazał następnie, że istota sporu sprowadzała się do kwestii, czy Polski Związek Strzelectwa Sportowego w W. jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a zatem czy – w nawiązaniu do treści art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest podmiotem realizującym zadania publiczne lub dysponującym majątkiem publicznym. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Polski Związek Strzelectwa Sportowego w W. wykonuje zadania publiczne.

Sąd wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie, w celu organizowania i prowadzenia współzawodnictwa w danym sporcie może być utworzony polski związek sportowy. Utworzenie polskiego związku sportowego przez związek sportowy wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw kultury fizycznej (art. 7 ust. 2). W sprawach nieuregulowanych ustawą do polskiego związku sportowego stosuje się przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (art. 7 ust. 3). W myśl art. 13 ust. 1 ustaw o sporcie, polski związek sportowy ma wyłączne prawo do: 1) organizowania i prowadzenia współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski oraz o Puchar Polski w danym sporcie; 2) ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek, z wyjątkiem reguł dyscyplinarnych dotyczących dopingu w sporcie; 3) powołania kadry narodowej oraz przygotowania jej do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich, igrzysk głuchych, mistrzostw świata lub mistrzostw Europy; 4) reprezentowania tego sportu w międzynarodowych organizacjach sportowych. Ponadto, zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1 ustawy o sporcie, nadzór nad działalnością polskich związków sportowych sprawuje minister właściwy do spraw kultury fizycznej, m.in. przez kontrolę polskiego związku sportowego (ust. 3 pkt 2), której zakresem objęta jest działalność polskiego związku sportowego pod względem zgodności z przepisami prawa oraz postanowieniami statutu, który zatwierdza w drodze decyzji minister właściwy do spraw kultury fizycznej (ust. 4). Stosownie natomiast do przepisu art. 29 ust. 1 ustawy o sporcie, minister właściwy do spraw kultury fizycznej może dofinansować uprawianie lub organizowanie sportu oraz jego promocję. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej, w zakresie dofinansowania zadań związanych z przygotowywaniem kadry narodowej do udziału w igrzyskach olimpijskich, igrzyskach paraolimpijskich, igrzyskach głuchych, mistrzostwach świata lub mistrzostwach Europy, może zlecać polskim związkom sportowym, Polskiemu Komitetowi Olimpijskiemu i Polskiemu Komitetowi Paraolimpijskiemu realizację zadań publicznych z pominięciem otwartego konkursu ofert, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Sąd wskazał również na treść § 1 ust. 1 statutu Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, zgodnie z którym jest to polski związek sportowy w rozumieniu powszechnie obowiązujących przepisów prawa, mający na celu rozwój i upowszechnianie kultury fizycznej w zakresie sportu strzeleckiego.

Sąd wskazał także, że art. 10b ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji stanowi, że uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tych sportach (ust. 1). Dokument, o którym mowa w ust. 1, wydaje po przeprowadzeniu egzaminu, polski związek sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (ust. 2). Za przeprowadzenie egzaminu pobiera się opłatę w wysokości 400 zł; opłata stanowi dochód właściwego polskiego związku sportowego. Dokument, o którym mowa w ust. 1, potwierdza posiadanie kwalifikacji niezbędnych do ubiegania się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych (ust. 3). Zgodnie zaś z art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, jest obowiązana zdać egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią. Od egzaminu, o którym mowa w ust. 1, zwolnieni są m.in. członkowie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadający licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego - w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów (ust. 2). Okoliczności powyższe świadczą, zdaniem Sądu I instancji, o wykonywaniu przez pytany podmiot zadań o charakterze publicznym.

Sąd stwierdził także, że Polski Związek Strzelectwa Sportowego dysponuje majątkiem publicznym. Z treści załącznika do obwieszczenia Ministra Sportu z dnia 21 sierpnia 2020 r. w sprawie wykazu jednostek, którym w 2019 roku przyznano dotacje w części 25 - Kultura fizyczna oraz kwoty tych dotacji (Dz. Urz. Ministra Sportu z 2020 r. poz. 49) wynika bowiem, że według stanu na dzień 31 marca 2020 r. Polski Związek Strzelectwa Sportowego otrzymał dotację w kwocie 2.260.520,00 zł. Również z treści załącznika do obwieszczenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 12 czerwca 2019 r. w sprawie wykazu jednostek, którym w 2018 roku przyznano dotacje celowe w częściach 25 - Kultura fizyczna i 40 - Turystyka oraz kwoty tych dotacji (Dz. Urz. Ministra Sportu i Turystyki z 2019 r. poz. 43) wynika zaś, że według stanu na dzień 31 marca 2019 r. Polski Związek Strzelectwa Sportowego otrzymał dotację w kwocie 2.150.300,00 zł. Skoro więc pytany podmiot zasilany jest dotacjami państwowymi, to oczywistą konkluzją jest, że dysponuje majątkiem publicznym. Bez znaczenia pozostaje zaś to, że swoją działalność finansuje również z innych źródeł. Nie zmienia to bowiem w/w faktu otrzymywania pieniędzy publicznych.

W ocenie Sądu, przedmiot wniosku obejmuje informacje o charakterze publicznym. Wniosek dotyczy bowiem generalnie materii zasad funkcjonowania podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji publicznej.

Sąd wskazał, że z ogólnej odpowiedzi Związku, że niektóre z żądanych informacji znajdują się na stronie internetowej Związku, a inne – dotyczące porozumienia zawartego z Ministrem Sportu znajdują się na stronie BIP Związku, nie wynika to, która dokładnie z żądnych we wniosku danych, znajduje się na stronie BIP podmiotu. Nie jest zaś rolą wnioskodawcy czy Sądu, domyślanie się tego, co miał na myśli autor odpowiedzi na wniosek inicjujący postępowanie. Należy również mieć na względzie to, że umieszczenie pewnych danych (których również pytany podmiot nie sprecyzował) na stronie internetowej Związku, zgodnie z treścią art. 10 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie zwalnia pytanego podmiotu z obowiązku udostępnienia żądanej informacji.

W związku z powyższym Sąd uznał, że organ pozostaje w bezczynności skoro w ustawowym terminie nie załatwił wniosku w odpowiedni sposób poprzez udostępnienie żądanych informacji albo wydanie decyzji odmownej lub o umorzeniu postępowania.

Uznano, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem przepisów, bowiem można domniemywać, że wynikała ze słabej znajomości ustawy o dostępie do informacji publicznej, co doprowadziło do błędnej interpretacji stanu faktycznego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Polski Związek Strzelectwa Sportowego zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 3 § 2 pkt 9 w zw. z art. 53 § 2a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez błędne uznanie, że skarga T.K. jest skargą na przewlekłość postępowania o udzielenie informacji publicznej, gdy faktycznie zastosowanie powinien mieć przepis art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 53 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i odrzucenie skargi;

- art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nie tylko nierozpoznanie skargi w granicach podmiotowych i przedmiotowych sprawy, ale nawet co do istoty podniesionych w skardze do Sądu zarzutów, a w szczególności stwierdzenia, w jakim zakresie Polski Związek Strzelectwa Sportowego jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej i czy żądane przez skarżącego informacje mają walor informacji publicznej oraz brak odniesienia do nich w treści uzasadnienia, co w sposób oczywisty uniemożliwia jakąkolwiek kontrolę prawidłowości rozumowania Sądu;

- art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 i w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez uznanie, że podmiot zobowiązany jest do udostępnienia informacji w formie żądanej przez wnioskującego nawet wówczas, gdy żądana informacja jest opublikowana w biuletynie informacji publicznej organu nadzorującego;

b) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o sporcie i w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez jego powołanie jako podstawy oceny zakresu uzyskania i dysponowania przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego środkami publicznymi, gdy zastosowany powinien być przepis art. 29 ust. 7 tej ustawy;

- art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art 16 ust. 2 ustawy o broni w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o sporcie i w zw. z 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez przyjęcie, że wydawanie przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego członkom tego Związku licencji zezwalających na uprawianie strzelectwa sportowego i zwalniającego z obowiązku zdawania egzaminu w tym zakresie jest zadaniem publicznym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że są dwa poglądy na kwestie terminu wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z pierwszym, który organ przyjmuje za właściwy, art. 53 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest przepisem bezwzględnym i ani inne przepisy tej ustawy ani przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą stanowić wyjątków od tej regulacji, zatem skargę na rozstrzygnięcie organu można złożyć jedynie w terminie 30 dni od doręczenia. Drugi pogląd zakłada natomiast, że art. 53 § 1 w/w ustawy nie ma zastosowania do tego rodzaju spraw. W niniejszej sprawie natomiast skargę do WSA w Warszawie złożono ze znacznym przekroczeniem ustawowego terminu.

Co więcej, skarżący zażądał udostępnienia żądanych informacji w formie zdygitalizowanej, ale odmówił zobowiązania się do poniesienia kosztów realizacji tego żądania, mimo że art. 15 ustawy o dostępie do informacji publicznej pozwala podmiotom obowiązanym do udostępnienia na takie działanie. Organ stwierdził tym samym, że działania skarżącego należy uznać za nadużycie prawa do uzyskania informacji publicznej.

Odnosząc się do zakwalifikowania organu jako obowiązanego do udzielenia informacji publicznej organ wskazał, że Sąd przemilczał fakt, że działania stowarzyszeń jako podmiotów organizacyjnych są ukierunkowane na zaspakajanie celów i potrzeb ich członków i jeżeli nie są finansowane ze środków publicznych, to nie powodują powstania obowiązku udzielenia informacji publicznej w tym względzie.

Podkreślono także, że organ, jako że nie prowadzi samodzielnie Biuletynu Informacji Publicznej, publikuje sprawozdania dotyczące realizacji zadań publicznych i statutowych organowi nadzoru, tj. ministrowi właściwemu do spraw kultury fizycznej. Nie sposób zatem zgodzić się, że odesłanie skarżącego do danych znajdujących się na stronie Ministra Sportu doprowadziło do bezczynności organu.

Organ zgodził się z twierdzeniem Sądu I instancji, że dysponowanie przez określony podmiot środkami publicznymi w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. dowodzi realizacji przez ich beneficjenta i za pomocą tych środków zadania publicznego, co zarazem nakłada na ten podmiot obowiązek udostępnienia pełnej informacji w tym zakresie. Jednakże art. 29 ustawy o sporcie dotyczy dofinansowywania uprawiania lub organizowania sportu oraz jego promocji (ust. 1) oraz dofinansowania zadań związanych z przygotowywaniem kadry narodowej do udziału w określonych imprezach sportowych (ust. 7), zatem dopiero przyznanie przez ministra środków publicznych na jednej z w/w podstaw sprawia, że zlecone zadanie ma charakter publiczny i skutkuje obowiązkiem informacyjnym zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Organ podkreśla, że środki przekazane przez ministra do spraw kultury fizycznej nie są przekazywane ani na podstawie ust. 1 ani na podstawie ust. 7 art. 29 ustawy o sporcie, zatem nie można uznać, że w ten sposób zlecone zadania mają charakter zadań publicznych.

Zakwestionowano również przyjęte przez Sąd I instancji rozumowanie, iż przeprowadzanie przez organ egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią, dowodzi o wykonywaniu zadań publicznych, bowiem organ wskazał, że członkiem polskiego związku sportowego może być klub sportowy, związek sportowy oraz inna osoba prawna, której statut, umowa albo akt założycielski przewiduje prowadzenie działalności w danym sporcie. Natomiast egzamin na patent strzelecki może - w myśl § 7 Regulaminu egzaminów stwierdzających posiadanie kwalifikacji niezbędnych do uprawiania sportu strzeleckiego, złożyć jedynie osoba fizyczna, co dowodzi, że rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest błędne.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący reprezentowany przez fachowego pełnomocnika wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W ocenie skarżącego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu. Uzasadnienie orzeczenia również spełnia wszystkie wymogi ustawowe, bowiem jego treść odzwierciedla przyjętą przez Sąd I instancji argumentację prawną oraz prezentuje rozważania prawne na tyle jasno i precyzyjnie, że możliwe jest poznanie sposobu rozumowania Sądu. Podkreślono, że z faktu,

iż skarżący nie zgadza się z ustaleniami czy oceną Sądu I instancji nie można wywodzić nieprawidłowości konstrukcji uzasadnienia.

Skarżący zakwestionował również twierdzenia organu co do przekroczenia terminu złożenia skargi na bezczynność. W niniejszej sprawie według skarżącego nie znajdowały zastosowania przepisy art. 3 § 2 pkt 9 w zw. z art 53 § 2a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a przepisy art. 3 § 2 pkt 8 i art. 53 § 2b tej ustawy. Skarżący był zatem uprawniony do wniesienia skargi na bezczynność w każdym czasie, bez uprzedniego wnoszenia ponaglenia do właściwego organu. Tym samym skarga była dopuszczalna i podlegała merytorycznemu rozpoznaniu przez Sąd I instancji.

Zauważono też, że organ błędnie odczytał orzeczenie Sądu twierdząc, że "podmiot zobowiązany jest do udostępnienia informacji w formie żądanej przez wnioskującego nawet wówczas, gdy żądana informacja jest opublikowana w biuletynie informacji publicznej organu nadzorującego". Sąd bowiem wskazał, że jeżeli podmiot będący adresatem wniosku uznał, że zakres żądania wyrażony we wniosku i zakres informacji znajdujący się w biuletynie uprawnia do twierdzenia, iż są one identyczne, powinien powiadomić wnioskodawcę, która dokładnie z żądanych we wniosku danych znajduje się na stronie BIP określonego podmiotu. Takie działanie przez organ nie zostało jednak podjęte co należy uznać za stan bezczynności.

Co do ostatniego zarzutu skarżący również nie zgodził się z organem, wskazując, że treść przepisów ustawy o sporcie w związku z przepisami o broni i amunicji wprost dowodzą, że organ wykonuje zadania o charakterze publicznym. Dodatkowo, jak sam organ przyznał, dysponuje środkami publicznymi, a w opinii skarżącego nie ma znaczenia czy jest to dokonywane w oparciu o art. 29 ust. 1 czy ust. 7, a istotny jest jedynie fakt, że są to środki publiczne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 259) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie.

W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22).

W ramach pierwszego zarzutu naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca kasacyjnie wskazuje na art. 3 § 2 pkt 9 w zw. z art. 53 § 2a p.p.s.a. upatrując naruszenia tych przepisów w "błędnym uznaniu, że skarga T.K. jest skargą na przewlekłość postępowania o udzielenie informacji publicznej, gdy faktycznie zastosowanie powinien mieć przepis art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 53 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i odrzucenie skargi".

Zarzut ten jest nieskuteczny z kilku powodów. Przede wszystkim, Sąd I instancji nie zakwalifikował skargi T.K. jako skargi na przewlekłość postępowania o udzielenie informacji publicznej. Zarówno z sentencji zaskarżonego orzeczenia, jak i jego uzasadnienia wynika bezspornie, że Sąd rozpoznawał skargę na bezczynność organu. Należy podkreślić, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nie są tożsamymi przedmiotami skargi do sądu administracyjnego. Po drugie, z treści zarzutu, jak i jego uzasadniania wynika, że skarżący kasacyjnie zarzuca wadliwe niezastosowanie w sprawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. i brak odrzucenia skargi. Powyższa konstrukcja zarzutu wyklucza jego skuteczność.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 p.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2004 r., OSK 284/04, niepubl., wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07, LEX nr 525973; wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06, LEX nr 342527; wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., I OSK 31/07, LEX nr 327781; postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012 r., I OSK 294/12, LEX nr 1136684; wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., II OSK 329/12; wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., I OSK 2255/12; wyrok NSA z dnia 8 września 2017 r., I OSK 3080/15). Należy się do tego poglądu przychylić z tym zastrzeżeniem, że nie dyskwalifikowałoby zarzutu skargi kasacyjnej wskazanie na niezastosowanie określonego przepisu jedynie wtedy, gdyby strona skarżąca kasacyjnie jednocześnie wskazała przepis, który w jej przekonaniu został wadliwie zastosowany zamiast przepisu przez nią wskazywanego - wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Wymogu tego skarga kasacyjna nie spełnia nie wskazując na wadliwość stosowanego przez Sąd I instancji art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Niewątpliwie w realiach niniejszej sprawy Sąd I instancji nie stosował art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. Norma prawna zawarta w art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. składa się z hipotezy w postaci: "jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego" oraz dyspozycji w postaci: "sąd odrzuca skargę". Zatem warunkiem zastosowania dyspozycji tej normy prawnej jest spełnienie hipotezy w postaci stwierdzenia przez Sąd I instancji, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Jeżeli Sąd nie stwierdzi braku swojej właściwości, to nie może stosować tego przepisu. Można zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi brak swojej właściwości, a mimo to nie spełni dyspozycji tej normy prawnej i nie odrzuci skargi. Jeśli z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji nie stwierdził braku swojej właściwości, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić Sądowi I instancji, który nie odrzucił skargi, naruszenia omawianego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez WSA normy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2009 r., I FSK 1888/07, LEX nr 515949; wyrok NSA z dnia 21 marca 2013 r., II FSK 1515/11, LEX nr 1340075; wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r., I GSK 1752/11, LEX nr 1336198; wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r., II FSK 2662/10; LEX nr 1244277; wyrok NSA z dnia 7 listopada 2014 r., I FSK 1555/13, LEX nr 1590692; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., I FSK 323/13, LEX nr 1494594). Dodatkowo, mając na uwadze to, że Sąd I instancji rozpoznawał sprawę ze skargi na bezczynność organu, a nie na akt tego organu, nie mogły odnieść skutku zarzuty naruszenia art. 3 § 2 pkt 9 w zw. z art. 53 § 2a p.p.s.a. wskazane w treści omawianego zarzutu. Udostępnienie informacji publicznej następuje bowiem w drodze zwykłego pisma, a odmowa jej udostępnienia następuje w formie decyzji

(art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), co oznacza, że sprawa ze skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej nie mieści się w zakresie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., zgodnie z którym "Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej (...)". Z kolei art. 53 § 1 p.p.s.a. określa termin wniesienia skargi liczony od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia, a zatem nie ma zastosowania w sprawach, takich jak niniejsza, tj. dotyczących bezczynności organu, w których zastosowanie ma art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym "Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu".

Nie mógł odnieść skutku również drugi zarzut naruszenia przepisów postępowania. Naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie upatruje w "nierozpoznaniu skargi w granicach podmiotowych i przedmiotowych sprawy, ale nawet co do istoty podniesionych w skardze do Sądu zarzutów, a w szczególności stwierdzenia, w jakim zakresie Polski Związek Strzelectwa Sportowego jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej i czy żądane przez skarżącego informacje mają walor informacji publicznej oraz brak odniesienia do nich w treści uzasadnienia, co w sposób oczywisty uniemożliwia jakąkolwiek kontrolę prawidłowości rozumowania Sądu".

Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., którego naruszenia dopatruje się strona skarżąca kasacyjnie stanowi, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a". Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu.

Sąd I instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie w zakresie bezczynności organu zobowiązanego ustawą o dostępie do informacji publicznej do jej udzielenia, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. W drugim zaś przypadku istotne jest to, że "strona nie może ograniczyć się do wytyku wyłącznie naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż wówczas przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji strona zobowiązana jest powiązać art. 134 § 1 p.p.s.a. z takimi przepisami, których złamania przez organ administracji miał nie dopatrzyć się Sąd pierwszej instancji" (zob. wyrok NSA z dnia 22 maja 2014 r., I OSK 782/13). Przepis art. 134

§ 1 p.p.s.a. jest tak skonstruowany, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być zawsze powiązane z przywołaniem przepisu, którego naruszenia przez organy nie zauważył Sąd I instancji (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06, Lex nr 337811; wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2013 r., I OSK 1353/12; wyrok NSA z dnia 15 marca 2013 r., I OSK 1033/12). Tego wymogu autor skargi kasacyjnej nie dopełnił. Złamania omawianej normy nie powiązano z żadnymi przepisami, których naruszenie - zdaniem strony skarżącej kasacyjnie – Sąd I instancji powinien uwzględnić z urzędu bądź w odniesieniu do podniesionych zarzutów. Takiej wady konstrukcyjnej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konwalidować, gdyż nie jest uprawniony do uzupełniania za stronę zarzutów kasacyjnych. Wymogu powiązania, o jakim mowa wyżej, nie spełnia wskazanie na art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten bowiem jest skierowany wyłącznie do sądu, a zatem nie może być stosowany przez organy, a ponadto w realiach niniejszej sprawy Sąd nie naruszył tego przepisu. Podkreślić należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis

art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami. Z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie w realiach niniejszej sprawy zaistniały podstawy do stwierdzenia bezczynności adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. Sąd ocenił stanowisko skarżących nie mając przy tym bezwzględnego obowiązku odnoszenia się osobno do każdego z argumentów podnoszonych w toku postępowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, czy argumentów odpowiedzi na skargę i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 2633/04, LEX 173345; wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., I OSK 2721/13). Sąd wyjaśnił, jak rozumie pojęcie informacji publicznej i dlaczego, w jego ocenie, Polski Związek Strzelectwa Sportowego jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznych. Przedstawiony wywód prawny sprawia, że zaskarżony wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, a merytoryczna poprawność wyroku nie mogła być skutecznie podważana za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

W ramach trzeciego zarzutu naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca kasacyjnie wskazując na art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c p.p.s.a. w zw. z art. 3

ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902) – dalej: u.d.i.p. i podnosi, że do naruszenia tych przepisów doszło "przez uznanie, że podmiot zobowiązany jest do udostępnienia informacji w formie żądanej przez wnioskującego nawet wówczas, gdy żądana informacja jest opublikowana w biuletynie informacji publicznej organu nadzorującego". Zarzut ten nie mógł odnieść skutku, bowiem Sąd I instancji nie wyraził powyższego, przypisywanego mu stanowiska, a zatem nie mógł przez przypisywane mu zachowanie naruszyć jakichkolwiek przepisów prawa, w tym również tych, które są objęte treścią omawianego zarzutu. Sąd stwierdził, że z ogólnej odpowiedzi Związku, że niektóre z żądanych informacji znajdują się na stronie internetowej Związku, a inne – dotyczące porozumienia zawartego z Ministrem Sportu znajdują się na stronie BIP Związku, "nie wynika to, która dokładnie z żądnych we wniosku danych, znajduje się na stronie BIP podmiotu. Nie jest zaś rolą wnioskodawcy czy Sądu, domyślanie się tego, co miał na myśli autor odpowiedzi na wniosek inicjujący postępowanie. Należy również mieć na względzie to, że umieszczenie pewnych danych (których również pytany podmiot nie sprecyzował) na stronie internetowej związku, zgodnie z treścią art. 10 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie zwalnia pytanego podmiotu z obowiązku udostępnienia żądanej informacji". Z wypowiedzi Sądu nie wynika zatem, że "podmiot zobowiązany jest do udostępnienia informacji w formie żądanej przez wnioskującego nawet wówczas, gdy żądana informacja jest opublikowana w biuletynie informacji publicznej organu nadzorującego", lecz to, że umieszczenie na stronie BIP określonych informacji, co do których organ wyraźnie nie wskazał, że są tożsame z informacjami objętymi treścią wniosku, nie może być argumentem na uzasadnienie, że żądana wnioskiem informacja jest już udostępniona. Niezależnie od powyższego, Sąd I instancji rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c p.p.s.a. określającego kompetencje sądu w fazie orzekania w sprawach ze skarg na decyzje i postanowienia, a zatem nie mógł naruszyć tego przepisu.

Nieskuteczne okazały się również zarzuty naruszenia prawa materialnego.

W ramach pierwszego z tej grupy zarzutów strona skarżąca kasacyjnie wskazuje na art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a p.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1599) i art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. "przez jego powołanie jako podstawy oceny zakresu uzyskania i dysponowania przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego środkami publicznymi, gdy zastosowany powinien być przepis art. 29 ust. 7 tej ustawy". Zarzut ten nie mógł być skuteczny nie tylko dlatego, że – jak wyżej wskazano - Sąd I instancji rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a p.p.s.a., lecz przede wszystkim dlatego, że naruszenia prawa materialnego strona skarżąca kasacyjnie nie upatruje ani w jego błędnej wykładni, ani w niewłaściwym zastosowaniu, czyli w postaciach naruszenia, które mogą być podstawą skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), lecz w niewłaściwym powołaniu jednostki redakcyjnej tekstu prawnego, nie kwestionując jednocześnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej trafności stanowiska Sądu I instancji, zgodnie z którym Polski Związek Strzelectwa Sportowego otrzymuje środki publiczne na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o sporcie i w oparciu o decyzję ministra właściwego do spraw kultury fizycznej na dany rok kalendarzowy. Na marginesie należy zwrócić uwagę, że Sąd I instancji przytoczył w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku treść wielu przepisów ustawy o sporcie w celu wyjaśnienia swojego stanowiska o tym, że Polski Związek Strzelectwa Sportowego jest podmiotem wykonującym zadania publiczne. Strona skarżąca kasacyjnie tego stanowiska Sądu I instancji nie zakwestionowała.

Nie mógł wreszcie osiągnąć skutku ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej.

W jego ramach naruszenia prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a p.p.s.a.

w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2022 r., poz. 2516) w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o sporcie i w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.,

w przyjęciu, że "wydawanie przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego członkom tego Związku licencji zezwalających na uprawianie strzelectwa sportowego i zwalniającego z obowiązku zdawania egzaminu w tym zakresie jest zadaniem publicznym". Zarzut powyższy został podniesiony w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej, w związku z tym przypomnieć należy, że zarzutem podnoszonym w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej można kwestionować błędną wykładnię prawa materialnego lub jego niewłaściwe zastosowanie, przy tym zarzucając błędną wykładnię konkretnego przepisu prawa autor skargi kasacyjnej powinien uzasadnić, na czym polegało niewłaściwe zrozumienie treści tego przepisu przez Sąd I instancji, a także wskazać, jaka powinna być prawidłowa jego wykładnia, natomiast podnosząc zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując normę prawną popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada (lub nie odpowiada) stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Skoro niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego oznacza błąd w zakresie subsumcji stanu faktycznego wobec treści stosowanej normy prawnej, to może być ono zarówno konsekwencją wcześniejszych błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, jak i błędnej wykładni prawa materialnego, ale może mieć miejsce również wtedy, gdy prawidłowe są ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego oraz wykładnia prawa materialnego, a wadliwość przejawia się wyłącznie w zestawieniu stanu faktycznego ze stanem prawnym sprawy. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie podniesiono w sposób skuteczny zarzutów w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, a zatem nie zakwestionowano skutecznie ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego. Nie podważono również wykładni prawa materialnego stosowanego w realiach niniejszej sprawy. Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutu błędnej wykładni prawa materialnego. Również w treści omawianego zarzutu nie zakwestionowano prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji wykładni wskazanych w nim przepisów. Konstrukcja tego zarzutu i argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wykazuje, że strona skarżąca kasacyjnie w istocie kwestionuje sposób zastosowania prawa materialnego w realiach niniejszej sprawy, które nie jest rezultatem ani błędnej wykładni ani wadliwych ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy.

Wobec powyższego, w realiach niniejszej sprawy omawiany zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego mógłby odnieść skutek jedynie w przypadku wykazania, że Sąd I instancji w przyjętym przez ten Sąd stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia, prowadzącego do wniosku, że określone kompetencje Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego świadczą o tym, że jest to podmiot wykonujący zadania publiczne. Skoro jednak Sąd I instancji przyjął, na skutek dokonanej przez ten Sąd i niezakwestionowanej w skardze kasacyjnej wykładni wskazanych przez ten Sąd przepisów oraz na skutek niezakwestionowanych w skardze kasacyjnej ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego, że kompetencja do wydawania przez polski związek sportowy, po przeprowadzeniu podlegającego opłacie egzaminu, dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji niezbędnych do ubiegania się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych, tj. dokumentu potwierdzającego posiadanie odpowiednich kwalifikacji do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim, oznacza wykonywanie przez ten związek zadań publicznych, to brak podstaw do stwierdzenia niewłaściwego zastosowania prawa materialnego poprzez przyjęcie, że wskazane wyżej kompetencje Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego będącego w myśl art. 1 ust. 1 Statutu Związku polskim związkiem sportowym w rozumieniu powszechnie obowiązujących przepisów prawa, mającym na celu rozwój i upowszechnianie kultury fizycznej w zakresie sportu strzeleckiego, nie przemawiają o wykonywaniu przez ten podmiot zadań publicznych. Stanowisko Sądu I instancji w zakresie subsumcji przyjętego stanu faktycznego wobec treści stosowanej normy prawnej jest konsekwentne i prawidłowe, a zatem zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w jego konstrukcji zaprezentowanej w skardze kasacyjnej nie mógł odnieść skutku.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną, która nie miała usprawiedliwionych podstaw, oddalił w oparciu o art. 184 p.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz skarżącego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.