Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 8 lutego 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Michał Ruszyński /spr./ po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. O. P. w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2085/16 w sprawie ze skargi T. O. P. w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] znak: [..] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną. [pic]

Wyrokiem z 8 marca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2085/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi T.O.P.w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [..] r. znak: [..] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego, oddalił skargę.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Na skutek wpłynięcia do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego informacji o prowadzonych w korycie rzeki Wisły robotach budowlanych, inspektorzy organu dokonali 19 listopada 2015 r. oględzin w terenie. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazywał, że w korycie rzeki Wisły prowadzone były roboty budowlane przy istniejącym urządzeniu hydrotechnicznym regulacyjnym, tj. ostrodze, oznaczonej – według ewidencji Regionalnego Zarządcy Gospodarki Wodnej – symbolem [..]. Przedstawiciel Dyrektora Regionalnego Zarządcy Gospodarki Wodnej (w tym przypadku również zarządcy obiektu) oświadczył, że posiada wiedzę o prowadzeniu – od 27 października 2015 r. przez ENEA Wytwarzanie sp. z o.o., zwanego dalej "inwestorem", robót budowlanych polegających na pracach remontowych, wzmacniających korpus ostrogi. Ustalono wszakże, iż dotychczas wykonane roboty nie zmieniły charakterystycznych parametrów obiektu. Z uwagi na to, że były to roboty o charakterze remontu, zatem zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego na ich wykonanie nie jest wymagane złożenie zgłoszenia, ani też uzyskanie pozwolenia na budowę.

Podczas oględzin stwierdzono również prowadzenie innych robót, polegających na wykonaniu w korycie rzeki Wisły: poprzez zabicie ścianki szczelnej larsen - przyczółków (dwie sztuki po prawej i jedna sztuka po lewej stronie), każdy w kształcie czworoboku o wymiarach ok. 10 m x 10 m. Przedstawiciel inwestora tych robót oświadczył, że są to: obiekty technologiczne niezbędne do realizacji docelowych robót budowlanych (nierozpoczętych na dzień oględzin), przewidzianych do rozbiórki po demontażu progu tymczasowego, który to obiekt będzie realizowany po dokonaniu zgłoszenia do Wojewody Mazowieckiego.

Wobec powyżej ustalonego stanu faktycznego Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [..] z [..] r. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia (w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia postanowienia) opinii technicznej dotyczącej wykonanych w korycie rzeki Wisły robót budowlanych, zarówno związanych bezpośrednio, jak i nie związanych z remontem istniejącej ostrogi.

W toku prowadzonego postępowania Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [..] z [..] r. dopuścił T. O. P. z . w W. do udziału w postępowaniu administracyjnym.

7 stycznia 2016 r. inwestor przekazał wykonaną w styczniu 2016 r. autorstwa M. R. (posiadającego uprawnienia budowlane nr [..]) opinię techniczną dotyczącą wykonywanych w korycie Wisły robót oraz kopię protokołu z 27 sierpnia 2015 r. bezpiecznego użytkowania obiektu, sporządzonego każdorazowo w przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 61 pkt 2 Pr. bud., wykonanego na podstawie art. 62 ust. 1 pkt 4 Pr. bud. Zgodnie z zapisami opinii: "prowadzone są prace budowlane polegające na wykonaniu zabezpieczenia wału rozdzielczego wraz z jego wzmocnieniem przy pomocy grodzie stalowych stanowiących obudowę oraz materiałów wypełniających (...). Prace te poprzedzone były usytuowaniem obiektu w naturze, co mogło być rozumiane jako rozpoczęcie robót budowlanych zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, jednak prace te wykonywane są zgodnie z zaleceniami protokołu (...) na podstawie art. 70 ustawy Prawo Budowlane, tj. poprzez usuwanie braków powodujących występowanie bezpośredniego zagrożenia stanu bezpieczeństwa. (...) Wg mojej opinii prace remontów ostrogi oraz wału należy bezwzględnie dokończyć, a do czasu wybudowania obiektu regulacyjnego przy Elektrowni K. należy spowodować podpiętrzenia wód Wisły w celu odpowiedniego chłodzenia bloków elektrowni, tym samym likwidując braki powodujące bezpośrednie zagrożenia stanu bezpieczeństwa, zdrowia i życia oraz mienia". Według ww. protokołu dotyczącego obiektu Elektrowni K. "ze względu na stan techniczny obiektów hydrotechnicznych opisywanych powyżej (tj. wał rozdzielczy i ostroga), a nade wszystko wskutek wystąpienia znacznego obniżenia się poziomu wody w rzece Wiśle i prognozie przewidującej dalszy spadek poziomu wody, przy jednoczesnym braku urządzeń wodnych zapewniających odpowiedni poziom wody, zasadnym staje się i wręcz koniecznym podjęcie działań, w efekcie których nastąpi czasowe podpiętrzenie wody rzeki Wisły".

Jak ustalił organ prace remontowe prowadzono wobec ostrogi i wału. Polegały one na odtworzeniu stanu pierwotnego obiektów. Do wykonania tych robót, ze względu na specyfikę terenu, w którym były prowadzone - tj. rzeka Wisła oraz Obszar Natura 2000, niezbędne było wykonanie platform przeładunkowych na wysokości uszkodzenia wału i głowicy ostrogi. Dzięki tym platformom możliwe było dostarczenie materiałów budowlanych drogą wodną od strony elektrowni, dla potrzeb remontu ostrogi, nie degradując tym samym prawego brzegu rzeki objętego ochroną i Obszarem Natura 2000. Dowóz materiałów prawym brzegiem Wisły mógłby spowodować uszkodzenie wałów przeciwpowodziowych na prawym brzegu rzeki tub konieczność budowy zupełnie nowej drogi dojazdowej, również zlokalizowanej na Obszarze Natura 2000. Ewentualny dojazd tą drogą z dużą ilością materiałów i maszyn budowlanych, wywołane nimi drgania i hałas, mogłyby wpłynąć na siedliska ptaków zlokalizowane na prawym brzegu rzeki. Platformy powyższe stanowiły swoiste tymczasowe roboty technologiczne umożliwiające wykonanie remontu ostrogi.

Mazowiecki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [..] z [..] r., znak: [..] umorzył prowadzone z urzędu postępowanie administracyjne robót budowlanych prowadzonych w korycie rzeki Wisły w jej km 425+950 w miejscowości Ś. G., na wysokości kompleksu obiektów elektrowni K..

Organ pierwszej instancji powyższe rozstrzygnięcie wydał na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej "K.p.a." oraz art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), zwanej dalej "Pr. bud."

Wobec powyżej opisanego stanu faktycznego mającego odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, w opinii organu pierwszej instancji, roboty budowlane dotyczące remontu istniejącej ostrogi i istniejącego wału rozdzielczego nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę (pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych), ani też dokonania przez ich inwestora zgłoszenia do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Również roboty polegające na wykonaniu platform na wysokości uszkodzonego wału i głowicy ostrogi zrealizowane zostały w związku z koniecznością usunięcia uszkodzeń stwierdzonych podczas przeprowadzonej kontroli bezpiecznego użytkowania obiektu. Uszkodzenia to mogłyby bowiem spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska. Jednocześnie organ ustalił, że prace dotyczące ewentualnej budowy tymczasowego progu piętrzącego wody rzeki Wisły jeszcze nie zostały rozpoczęte. Z tych zatem powodów Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie administracyjne w sprawie.

[..] T. O. P. z . w W. złożyło odwołanie i wniosło o uchylenie w całości decyzji Nr [..] Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] Ponadto skarżący wniósł o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w całości przez organ pierwszej instancji. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił, że zostało wydane:

1) z naruszeniem wobec skarżącego praw strony do brania czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności do złożenia końcowych wniosków i oświadczeń przed wydaniem decyzji (naruszenie art. 10 § 1 K.p.a.), wskutek nie uwzględnienia przepisu art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a.;

2) bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jak również bez rozpatrzenia wszystkich zebranych w trakcie prowadzenia postępowania dowodów, czyli z naruszeniem art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a.;

3) bez uwzględnienia przepisu art. 30 ust. 2a Pr. bud. – przez co usankcjonowano roboty budowlane prowadzone w warunkach samowoli budowlanej;

4) z błędnym ustaleniem, że obowiązek usunięcia braków w budowli powodujących pośrednie zagrożenie stanu bezpieczeństwa, o którym jest mowa w art. 70 ust. 1 Pr.bud., w odniesieniu do ostrogi w nurcie rzeki Wisły (tamy poprzecznej Nr [..]), dotyczył inwestora, który nie jest właścicielem, zarządcą, czy też użytkownikiem tej budowli, położonej bezpośrednio w strefie korytowej Wisły i pozostającej we władaniu wyłącznie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie.

Skarżący podkreślił także, że [..], czyli przy zachowaniu terminu na wniesienie przez strony końcowych wniosków i oświadczeń przed wydaniem decyzji – Towarzystwo nadało szczegółowe wnioski dotyczące prowadzonych robót budowlanych, wysłane w przesyłce poleconej nr [..] z Urzędu Pocztowego Nr 1 w Jaśle. Przesyłka ta została doręczona do organu pierwszej instancji [..] Tym samym wydanie kwestionowanej decyzji już [..] skutkowało istotną w sprawie okolicznością, iż organ wojewódzki nie dopełnił spoczywającego na nim obowiązku zapewnienia wszystkim stronom postępowania czynnego udziału. Miało to istotny wpływ na wynik sprawy (umorzenie postępowania).

Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez T. O. P., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [..] r., znak: [..], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W opinii organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał, że stan techniczny obiektu, przed rozpoczęciem przedmiotowych prac naprawczych, stwarzał realne zagrożenie, w szczególności dla bezpieczeństwa energetycznego, a zatem podjęcie przez inwestora działań w trybie art. 70 ust. 1 Pr. bud., nie wymagało uzyskania stosownego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2a Pr. bud.

Dalej organ wskazał, że w przypadku, gdy organy nadzoru budowlanego uznają (co miało miejsc w przedmiotowej sprawie), że nie doszło do naruszenia przepisów, nie wydają decyzji merytorycznej, lecz decyzję formalną na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. W takim przypadku brakuje bowiem podstaw do rozstrzygania o istocie postępowania i wydawania decyzji w przedmiocie nałożenia jakichkolwiek nakazów lub obowiązków na określony podmiot.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, dotyczącego naruszenia przez organ wojewódzki art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy wskazał, że art. 57 § 5 k.p.a. stanowi normę procesową, adresowaną do strony postępowania administracyjnego, a nie do organu (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1036/14). Zatem pozostawienie pisma informującego m.in. o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w siedzibie Towarzystwa (8 marca 2016 r.), nie narusza art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a.

Ustosunkowując się z kolei do zarzutów naruszenia przez organ wojewódzki art. 7 i 77 § 1 K.p.a., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po analizie przedmiotowej sprawy oświadczył, że nie stwierdził naruszenia ww. przepisów.

Odpowiadając na zarzut, że Spółka ENEA Wytwarzanie nie jest właścicielem, zarządcą ani użytkownikiem tej budowli, a zatem nie do niej należał obowiązek usunięcia braków w budowli powodujących bezpośrednie zagrożenie stanu bezpieczeństwa, organ drugiej instancji wskazał, że przepis art. 70 ust. 1 Pr. bud. nakłada określone w nim obowiązki na podmioty zobowiązane do zachowania dbałości o właściwe utrzymanie i użytkowanie obiektu budowlanego, a także na użytkownika który korzysta z obiektu budowlanego, co powoduje, że krąg podmiotów zobowiązanych może być szerszy od tego, który wynika z literalnego brzmienia art. 61 Pr. bud. Z akt sprawy wynika, że stan techniczny przedmiotowej ostrogi, ma bezpośredni wpływ na pracę Elektrowni K., a zatem Spółka ENEA Wytwarzanie jest bezpośrednio zainteresowana stanem technicznym obiektu i z tego względu również jego użytkownikiem.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem T. O. P. z . w W. złożyło [..] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [..] r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [..] skarga obejmowała także wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącego od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zwrotu kosztów postępowania sądowo–administracyjnego.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, wydanej z błędnym zastosowaniem art. 105 § 1 K.p.a., w związku z niewyczerpującym ustaleniem stanu faktycznego i prawnego sprawy (naruszenie art. 7 K.p.a.) oraz nie rozpatrzeniem zebranych w sprawie wszystkich istotnych dowodów (naruszenie art. 77 § 1 K.p.a.), jak również z uwagi na błędną wykładnię art. 70 ust. 1 Pr.bud. oraz naruszeniem art. 81c ust. 1 pkt. 1 Pr. bud., gdyż:

- w sprawie ostrogi (hydrotechnicznej budowli regulacyjnej) Nr [..] zdaniem skarżącego nie miał zastosowania wobec faktycznego wykonawcy nielegalnych robót budowlanych przywołany powyżej art. 70 ust. 1 Pr. bud. gdyż, jak wynika to wprost z książki tego obiektu budowlanego, znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy – jedynym właścicielem, zarządcą i użytkownikiem tej budowli jest administrator wód Wisły Środkowej - Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Warszawie, a nie wykonawca prac – ENEA Wytwarzanie Sp. z o.o.,

- w sprawie drugiej budowli, przy której odbywały się prace – fragmentu lewego wału

rzeki w okolicy 426 km szlaku żeglugowego Wisły, oddzielającego teren należący do Elektrowni "K." od międzywała Wisły w Świerżach Górnych (tak zwanego wału "rozdzielczego") – brak jest w aktach administracyjnych dokumentu, który by świadczył o tym, kto jest właścicielem (zarządcą lub użytkownikiem) tego obiektu.

Tym samym – wobec wymienionej budowli organy obu instancji nadzoru budowlanego w swoich rozstrzygnięciach o umorzeniu postępowania nie wyjaśniły należycie stanu faktycznego sprawy i nie zebrały wszystkich dowodów – co oznacza naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a., jak również art. 81c ust. 1 pkt. 1 Pr.bud., roboty, dotyczące obu omawianych budowli zostały przeprowadzone z naruszeniem art. 29 ust. 3 Pr. bud. – gdyż obiekty te położone są w obszarze specjalnej ochrony ptaków sieci Natura 2000 o nazwie "Dolina Środkowej Wisły". Gdyby nawet uznać, że obowiązek dla wykonania prac wynikał z dokonanych kontroli stanu technicznego tych budowli wodnych – to usunięcie stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości, o których jest mowa w art. 66 ust. 1 pkt. 1-3 Pr. bud., powinno mieć miejsce dopiero po wydaniu przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie decyzji nakładającej obowiązek usunięcia tych nieprawidłowości we wskazanym terminie – podczas, gdy jak wynika to z akt administracyjnych sprawy, decyzja taka w ogóle nie została wydana przez wymieniony organ pierwszej instancji.

Ponadto, zdaniem skarżącego, utrzymano w niej w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, wydaną po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego z naruszeniem wobec skarżącego art. 7, 8 i 10 § 1 K.p.a., w związku z "cofnięciem" przez ten organ wyznaczonego skarżącemu terminu możliwości zapoznania się z kompletnymi aktami sprawy i wniesienia końcowych uwag oraz wniosków – przed wydaniem w dniu [..] decyzji Nr [..] – co miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia instancyjnego.

Skarżący wskazał wreszcie, że zaskarżona decyzja:

a) została wydana bez rozważenia wszystkich istotnych w sprawie zarzutów, zawartych w odwołaniu skarżącego – w szczególności bez ustosunkowania organu odwoławczego do wskazanego przez Towarzystwo istotnego w omawianej sprawie dowodu, znajdującego się w aktach sprawy pn. "Zarządzenie Pokontrolne Nr [..] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie" (sygn. [..]), sporządzonego 17 grudnia 2015 r. i dotyczącego kontroli gospodarowania wodami przeprowadzonej przez Regionalnego Zarządcę Gospodarki Wodnej w Warszawie. Z dokumentu tego wynika jednoznacznie, że omawiane prace, których dotyczyło ostatecznie umorzone przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego [..] r. postępowanie, polegały faktycznie na nielegalnym rozpoczęciu 9 października 2015 r. budowy tymczasowego progu mającego "podpiętrzać" wody Wisły w pobliżu Elektrowni "K." – na potrzeby pracy ujęcia wód chłodzących dla tego zakładu,

b) jest obciążona wadą, o której jest mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., co skutkuje wznowieniem postępowania zakończonego ostatecznie [..] r., gdyż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uznał za stronę umorzonego postępowania Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie, podmiotu, który jest zarówno właścicielem, jak i użytkownikiem obiektu budowlanego – ostrogi Nr [..], ponieważ nie doręczył tej decyzji ww. podmiotu, a jedynie przekazał ją do wiadomości tej instytucji, co nie wywołuje żadnych skutków prawnych, w tym – nie daje prawa jej zaskarżenia, należnego wymienionej jednostce administracyjnej, reprezentującej w omawianej sprawie Skarb Państwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za nieuzasadnioną. Uzasadniając wyrok Sąd stwierdził, że dla wykonania przedmiotowych robót budowlanych nie było wymagane ani pozwolenie na budowę ani zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych. Prace polegające na umocnieniu istniejącej w korycie rzeki Wisły ostrogi, w tym także obejmujące wykorzystanie odpowiednich platform, z istoty rzeczy mogły i powinny być traktowane, jako prace remontowe, do których stosuje się przepisy Pr. bud. w brzmieniu z 16 marca 2016 r. oraz [..] r. Zgodnie z art. 3 ust. 8 Pr. bud. były to bowiem roboty budowlane: (1) wykonywane w istniejącym obiekcie budowlanym, (2) polegające na odtworzeniu stanu pierwotnego (ostroga bowiem zbudowana została wiele lat wcześniej), (3) jednocześnie nie stanowiące bieżącej konserwacji obiektu. Wskazana definicja legalna remontu wyraźnie dopuszcza stosowanie w takim przypadku wyrobów lub materiałów budowlanych innych niż zostały użyte w stanie pierwotnym. W sensie prawnym zgodność wykonywanych prac z definicją legalną remontu dotyczyła wszystkich kluczowych składników identyfikacji tego rodzaju robót budowlanych: przedmiotu prac, celu ich prowadzenia, charakteru oraz używanych materiałów.

Fakt zakwalifikowania prowadzonych przez inwestora prac do kategorii remontu uzasadniony był – zdaniem Sądu - potwierdzoną przez wykonaną opinię techniczną okolicznością wymywania przez wodę piasku i materiałów, z których wykonana była ostroga.

Skoro prowadzone były prace remontowe to znaczy, że zastosowanie znajdował art. 29 ust. 2 pkt 1 Pr. bud. przewidujący, że wykonywanie robót budowlanych polegające na remoncie istniejących obiektów budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę. Z materiałów sprawy wynika ponadto, że istniejącej ostrogi nie należy traktować, jako opaski brzegowej lub innego liniowego umocnienia brzegu rzeki, które jednocześnie nie stanowi konstrukcji oporowej. Nawet jednak, gdyby przyjąć interpretację odmienną niż uczynił to organ pierwszej instancji, to wykonanie wskazanego obiektu również podlegałoby zwolnieniu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (patrz art. 29 ust. 1 pkt 17 Pr. bud.). Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 Pr. bud. pozwolenia na budowę nie wymagało również prowadzenie prac polegających na wykonaniu tymczasowych przyczółków w kształcie czworoboku, czyli obiektów technologicznie niezbędnych do realizacji docelowych robót budowlanych, gdyż one będą przedmiotem odrębnego zgłoszenia Wojewody Mazowieckiego.

Sąd nie podzielił również zarzutu wyrażonego w skardze, że roboty, dotyczące omawianych obiektów budowlanych zostały przeprowadzone z naruszeniem art. 29 ust. 3 Pr. bud., z tego względu, że są one położone w obszarze specjalnej ochrony ptaków sieci Natura 2000 o nazwie "Dolina Środkowej Wisły". Powołany art. 29 ust. 3 Pr. bud. wskazuje bowiem, że pozwolenie na budowę jest niezbędne dla wykonania przedsięwzięcia wymagającego przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000. Zgodnie jednak z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm., dalej: ustawa środowiskowa) ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub na obszar Natura 2000 wymagana jest wówczas, gdy dane przedsięwzięcie może zawsze znacząco oddziaływać na chroniony obszar lub może potencjalnie oddziaływać, a jednocześnie obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania zostaje stwierdzony w odrębnym trybie. Aby zatem rozstrzygnąć, czy z powołanych przepisów wynika dla inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę należy wykazać, że przedmiotowa ostroga w korycie rzeki Wisły oraz tymczasowe przyczółki są uznawane za odpowiednią kategorię przedsięwzięcia wymienionego w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397). W świetle tych przepisów, Sąd uznał stanowisko Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego za zasadne. Przedmiotowe prace budowlane nie dotyczą bowiem żadnego z przedsięwzięć wymienionych w przepisach ww. rozporządzenia, w szczególności w § 2 ust. 1 pkt 33-39 ani § 3 ust. 1. Nie są to bowiem ani porty lub śródlądowe drogi wodne, ani zapory i inne urządzenia przeznaczone do spiętrzania wody na wysokość przekraczającą wielkości wskazane w przepisach, ani budowle służące do zatrzymywania i stałego retencjonowania masy wody, ani urządzenia do przerzutu wody w celu zwiększenia zasobów wodnych cieków itp.

Uznanie, że przedmiotowe roboty budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę, powoduje również, że na inwestorze nie ciążył obowiązek dokonania właściwemu organowi zgłoszenia o zamiarze wykonywania robót budowlanych. Art. 30 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. przewiduje bowiem obowiązek zgłoszenia, jeśli dotyczy ono remontu, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1 Pr.bud. (wymienionym wyżej), z wyjątkiem wszakże remontu obiektów budowlanych, których budowa nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Wykładnia systemowa przepisów przesądza, że inwestor objęty jest wskazanym wyjątkiem.

Analiza powyższych przepisów potwierdza zatem przedstawione stanowisko organów administracji i bezzasadność zarzutu skargi, odnoszącego się do art. 29 oraz art. 30 Pr. bud.

Zdaniem Sądu w materiale dowodowym nie znajduje również potwierdzenia zarzut niewłaściwego zastosowania art. 70 ust. 1 Pr. bud. Skarżący nie wziął bowiem pod uwagę okoliczności, że wymieniony przepis stanowi część szczególnej regulacji rozdziału 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, określającej obowiązki podmiotów w zakresie utrzymania obiektów budowlanych. Co do zasady bowiem obowiązki takie spoczywają na właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego. W przypadku przedmiotowej ostrogi, funkcję taką wykonuje – zgodnie z przepisami ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 469 ze zm.) – Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Art. 70 ust. 1 Pr. bud. przewiduje jednak, że w czasie lub bezpośrednio po przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 62 ust. 1 pkt 1-4a Pr. bud., obowiązek usunięcia stwierdzonych uszkodzeń oraz uzupełnienia braków, które mogłyby spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, a w szczególności katastrofę budowlaną itp., może wynikać z przepisów odrębnych. W takich przypadkach, obowiązki dokonania napraw ciążą również na użytkowniku obiektu budowlanego nie będącym właścicielem ani zarządcą obiektu.

W rozpatrywanej sprawie na inwestorze ciążą określone przez przepisy prawa obowiązki do wytwarzania energii elektrycznej oraz utrzymywania zdolności źródeł do wytwarzania energii elektrycznej w ilości i jakości wynikającej z zawartych umów sprzedaży oraz umów o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej; z uwzględnieniem możliwości technicznych, w szczególności jeżeli jest to konieczne do zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej, a także zapewnienia jakości dostarczanej energii, ciągłości i niezawodności jej dostarczania oraz uniknięcia zagrożenia bezpieczeństwa osób lub strat materialnych (między innymi art. 9j ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1059 ze zm.). Powołany art. 9j ust. 1 Prawa energetycznego, a także liczne inne przepisy tej ustawy są bez wątpliwości "przepisami odrębnymi" w rozumieniu art. 70 ust. 1 Pr. bud. Wynika z tego więc obowiązek dokonywania napraw obiektu budowlanego, który jest przedmiotem użytkowania inwestora.

W związku z powyższym zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ drugiej instancji prawidłowo wskazały, że stwierdzony przez inwestora i potwierdzony w późniejszej opinii technicznej stan przedmiotowej ostrogi w korycie rzeki Wisły mógł być kwalifikowany jako uszkodzenie obiektu budowlanego lub występowanie bezpośredniego zagrożenia takim uszkodzeniem, co jednocześnie mogło powodować zagrożenie dla bezpieczeństwa mienia lub środowiska (art. 61 pkt 2 pr.bud.; vide: Opinia techniczna dotycząca wykonanych robót w korycie rzeki Wisły w jej km 425+950 w miejscowości S. G. na wysokości istniejącej ostrogi oznaczonej symbolem [..] oraz kompleksu obiektów elektrowni K., ze stycznia 2016 r., opracowana przez mgr inż. M. R., upr. nr [..], i przedłożona przez przedsiębiorstwo MIPRO - Usługi Projektowe i Nadzór Budowlany, z siedzibą w Wejherowie). W związku z tym należy stwierdzić, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo zastosowały art. 62 ust. 1 pkt 4 Pr. bud. kontrolując, czy ma miejsce bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego, jaki stanowi ww. ostroga w nurcie rzeki Wisły. Konsekwentnie zatem nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia odpowiedniej ekspertyzy technicznej. Ekspertyza ta wykazała zasadność zarówno dokonania remontu ostrogi, jak i pozostałych robót budowlanych, związanych z przedmiotową inwestycją.

Sąd w pełni podzielił stanowisko organu drugiej instancji. Sąd nie stwierdził okoliczności faktycznych, które nie zostałyby dostatecznie wyjaśnione, aby załatwić sprawę, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Nie ma też podstaw do uznania, że którykolwiek z wymienionych interesów został naruszony poprzez prowadzenie robót budowlanych przy ostrodze zlokalizowanej w korycie rzeki Wisły. Wbrew skarżącemu działania inwestora nie mogą być również uznane za naruszające przepisy o ochronie przyrody i środowiska naturalnego.

W powyższym stanie rzeczy Sąd uznał zasadność stwierdzenia przez organ pierwszej instancji bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Brak było bowiem sprawy administracyjnej, mogącej być przedmiotem postępowania. Zasadna zatem jest również decyzja organu drugiej instancji, zarówno w jej wymiarze procesowym (tj. w zakresie zastosowania art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.), jak i materialnoprawnym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło T. O. P., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznania skargi – na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) lub uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Skarżące wniosło także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. przepisów postępowania tj. art. 151 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, w związku z:

a) art. 29 ust. 3 Pr. bud. i art. 59 ust. 2 ustawy środowiskowej; omawiane przedsięwzięcie mogło bowiem wymagać przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na obszar Natura 2000 w okolicznościach, gdy roboty budowlane przy ostrodze Nr [..] oraz dotyczące lewego wału Wisły w okolicy 426 km szlaku żeglugowego tej rzeki były prowadzone bezpośrednio w obszarze specjalnej ochrony ptaków sieci natura 2000 "Dolina Środkowej Wisły ([..]) i w związku z powyższym powinny być poprzedzone zawczasu przeprowadzeniem procedury opisanej w dziale V rozdziału 5 ustawy środowiskowej,

b) art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. polegającym na nie uchyleniu decyzji organu II instancji pomimo, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na skutek rozpoznania odwołania nie uchylił decyzji organu I instancji, podczas wydawania której organ I instancji:

- nie rozpatrzył należycie stanu faktycznego sprawy i nie ustosunkował się do całości zebranego materiału dowodowego – w szczególności do dokumentów wskazanych przez skarżące kasacyjnie w odwołaniu, iż omawiane roboty stanowiły faktycznie budowę progu stałego, a nie usuwanie nieprawidłowości technicznych w obiektach budowlanych,

- nie zebrał całego, koniecznego do załatwienia sprawy materiału dowodowego – np. nie uzyskali książki budowlanej obiektu budowlanego – wału rozdzielczego, położonego na lewym brzegu Wisły w okolicy 426 km szlaku żeglugowego tej rzeki, przy czym ten zarzut dotyczy w tym samym stopniu działania samego organu odwoławczego, który czynności tych w ramach prowadzonego przez siebie postępowania również prawidłowo nie przeprowadził,

c) w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. – polegającym na nie uchyleniu zaskarżonej decyzji organu II instancji, pomimo że decyzja ta była obarczona błędem – z przyczyn podanych wyżej, prowadzenie postepowania, niesłusznie umorzonego ostatecznie w dniu [..] r. – nie było bezprzedmiotowe, czego również nie zauważył Sąd,

2. przepisów postępowania – art. 151 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie oraz art. 145 § 1 pkt 1 b P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, w związku z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. – polegającym na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji pomimo, że zakończone ostatecznie jego umorzeniem postępowanie administracyjne podlegało wznowieniu z przyczyny, iż jedna z jego stron – Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie nie brała w nim udziału bez własnej winy, gdyż nie doręczono jej – jako stronie – zapadłych rozstrzygnięć,

3. przepisów postępowania – art. 141 § 4 P.p.s.a. – gdyż Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniósł się do szeregu zarzutów skargi wniesionej na decyzję GINB z [..] r. , zaś w szczególności nie ocenił zarzutów Towarzystwa dotyczących naruszenia w zakończonym ostatecznie postępowaniu administracyjnym:

a) art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 57 § 5 K.p.a. – z uwagi na to, że Mazowiecki WINB wydał decyzję pierwszoinstancyjną o umorzeniu postepowania przez upływem terminu na wniesienie przez Towarzystwo końcowych uwag i wniosków w sprawie; zarazem TOP skorzystał z prawa wniesienia w terminie tych wniosków, które – z winy organu I instancji – wpłynęły już po wydaniu decyzji,

b) art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. – gdyż Sąd Instancji w uzasadnieniu wyroku nie ocenił zarzutu TOP, dotyczącego iż zakończone postępowanie podlega wznowieniu, który powinien skutkować wydaniem wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję GINB z [..] r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b P.p.s.a. – niezależnie od tego czy wydanie zaskarżonej decyzji GINB w warunkach gdy zasługiwało ono na wznowienie mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też nie,

c) art. 66 ust. 1 pkt 3 Pr. bud. – gdyż Sąd nie rozpatrzył zasadniczego zarzutu Towarzystwa, iż przeprowadzenie prac remontowych obiektów budowlanych będących z nieodpowiednim stanie technicznym może nastąpić wyłącznie po wydaniu przez właściwy organ nadzoru budowlanego nakazu (w drodze decyzji administracyjnej) usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, wraz z określeniem terminu wykonania tego obowiązku – w okolicznościach gdy taka nie została w sprawie wydana przez MINB w Warszawie,

4) prawa materialnego – poprzez błędną wykładnię:

- art. 59 ust. 2 ustawy środowiskowej, poprzez błędne przyjęcie, iż przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny ich oddziaływania na obszar Natura 200, są zbiorem zamkniętym, enumeratywnie wymienionym w § 2 ust. 1 i § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, mającego zastosowanie wyłącznie do przedsięwzięć określonych w art. 59 ust. 1 pkt 1, 2 ustawy środowiskowej (tak zwana I i II grupa ocenowa),

5. prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie w sprawie:

- art. 70 ust. 1 Pr. bud. – ponieważ Spółka ENEA Wytwarzanie nie była użytkownikiem obiektu budowanego, w którym prowadzono roboty, będące przedmiotem umorzonego postępowania administracyjnego – ostrogi 2A/427, położonej na Wiśle w miejscowości Antoniówka Świerżowska w gminie Maciejowice i pozostającym w administracji Regionalnego zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 P.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Zasadnicze znaczenie w rozpoznawanej sprawie, w kontekście stawianych zarzutów kasacyjnych, miało rozstrzygnięcie charakteru wykonanych robót budowlanych. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 8 Pr. bud. przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Zasadnie Sąd I instancji wskazał, że roboty budowlane wykonywane były w istniejącym obiekcie budowlanym, polegały one na odtworzeniu stanu pierwotnego – ostroga bowiem zbudowana została wiele lat wcześniej i jednocześnie nie stanowiły one bieżącej konserwacji obiektu. Zatem - jak zasadnie przyjął Sąd I instancji - prace budowlane polegające na umocnieniu istniejącej w korycie rzeki Wisły ostrogi, w tym także obejmujące wykorzystanie odpowiednich platform, z istoty rzeczy mogły i powinny być traktowane jako prace remontowe. Fakt zakwalifikowania wykonanych prac do kategorii remontu uzasadniony był także przez wykonaną opinię techniczną. To oznacza, że zgodnie z treścią art. 29 ust. 2 pkt 1 Pr. bud., na wykonanie tych robót nie było wymagane pozwolenie na budowę ani też nie wymagały one zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej (art. 30 ust. 1 pkt 2 pr. bud.).

Sąd I instancji uznał, że przedsięwzięcie nie wymagało przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko. W tym zakresie Sąd powołał się na art. 59 ustawy środowiskowej. Sąd – jak słusznie podniósł autor skargi kasacyjnej – nie wyjaśnił jaki konkretnie przepis w powołanej jednostce redakcyjnej art. 59 ww. ustawy ma na myśli. Jednakże z dalszej części uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd powołuje się na art. 59 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy środowiskowej. Sąd uznał, że wykonane prace budowlane nie dotyczą żadnego z przedsięwzięć wymienionych w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżący kasacyjnie zwrócił jednak uwagę na treść art. 59 ust. 2 ustawy środowiskowej, zgodnie z którym realizacja planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w ust. 1 wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony. Skarżący zaznaczył, że zbiór decyzji których wydanie powinna poprzedzać taka procedura podany jest w art. 96 ust. 2 pkt 1-5 ustawy środowiskowej. Nie jest to zbiór zamknięty, dlatego też w omawianym przypadku należało do niego zaliczyć także rozstrzygnięcie administracyjne, które powinno mieć w omawianej sprawie zastosowanie tj. decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Pr. bud., co z kolei oznacza, że przed wydaniem decyzji organ I instancji powinien rozważyć – czego nie uczynił i co zaakceptował Sąd – czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego stanowiska. Przede wszystkim należy przypomnieć, że wykonane w sprawie roboty budowlane stanowiły remont obiektu budowlanego. Taki był faktyczny charakter prowadzonych prac budowlanych. Wynika to jednoznacznie z opinii technicznej dotyczącej wykonanych robót budowlanych (ustaleń co do charakteru tych konkretnych robót budowlanych nie podważa zarządzenie pokontrolne nr [..]). Przedsięwzięcie, zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 13 ustawy środowiskowej, oznacza zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Remont obiektu budowlanego, ze swej istoty, polega na odtworzeniu stanu pierwotnego. Nie sposób zatem przyjąć, że roboty budowlane polegające na remoncie istniejącej ostrogi wodnej, z uwagi właśnie na ich charakter, stanowią taką ingerencję w środowisko, że mogły potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Wbrew zatem stanowisku autora skargi kasacyjnej prace typu "naprawczego" nie wymagały przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 59 ust. 2 ustawy środowiskowej i powiązany z nim zarzut naruszenia art. 29 ust. 3 i art. 66 ust. 3 pkt 3 Pr. bud. okazał się zatem nieuzasadniony.

Nieuzasadniony jest także drugi z zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. naruszenia art. 70 ust. 1 Pr. bud. Przepis ten, znajdujący się w Rozdziale 6 Pr. bud. dotyczącym utrzymania już użytkowanych obiektów budowlanych, stanowi, że właściciel, zarządca lub użytkownik obiektu budowlanego, na których spoczywają obowiązki w zakresie napraw, określone w przepisach odrębnych bądź umowach, są obowiązani w czasie lub bezpośrednio po przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 62 ust. 1 pkt 1-4a, usunąć stwierdzone uszkodzenia oraz uzupełnić braki, które mogłyby spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, a w szczególności katastrofę budowlaną, pożar, wybuch, porażenie prądem elektrycznym albo zatrucie gazem. Niewątpliwie w przypadku przedmiotowej ostrogi wodnej funkcję właściciela wykonuje – zgodnie z przepisami Prawa wodnego – Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, jednak przepisy odrębne, jak np. powołany przez Sąd I instancji art. 9j ust. 1 Prawa energetycznego, przesądzają w tym przypadku, że obowiązki dokonywania napraw ciążą na użytkowniku obiektu budowlanego nie będącym właścicielem ani zarządcą budynku. Zasadnie więc uznano, że stroną tego postępowania był użytkownik obiektu budowlanego – ENEA Wytwarzanie a nie Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, któremu prawidłowo decyzję przesłano tylko do wiadomości, co z kolei oznacza także niezasadność zarzutu skargi kasacyjnej – naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

W rozpatrywanej sprawie nie doszło też do naruszenia przepisów postępowania, bowiem – wbrew wywodom skarżącego kasacyjnie – Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonej decyzji i w jej wyniku oddalił skargę.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.