Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz (spr.) WSA Monika Niedźwiedź Protokolant: Specjalista Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2025 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 18 grudnia 2019 r. nr XXXII/813/19 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Strzelnica-Sikornik" I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części, a to w zakresie § 7 ust.13 pkt 2 lit. a i b; II. w pozostałym zakresie skargę oddala.

II SA/Kr 121/25

UZASADNIENIE

P. sp. z o.o. w W. wywiodła skargę na uchwałę nr XXXII/813/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 18 grudnia 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Strzelnica – Sikornik" (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2019 r. poz. 10021) w części:

- § 7 ust. 13 pkt 2 ("Zasady odnoszące się do lokalizowania wskazanych urządzeń i obiektów budowlanych: [...] 2) odnośnie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej – infrastruktury telekomunikacyjnej: a) obowiązuje zakaz lokalizacji anten, masztów oraz innych urządzeń technicznych z zakresu łączności na dachach i elewacjach frontowych budynków, b) lokalizacja i kształtowanie stacji bazowych winny odbywać się z uwzględnieniem ciągów i osi widokowych, c) zakaz lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej w terenach oznaczonych symbolami: ZP.1, ZP.2, ZN.1–ZN.14, ZL.1–ZL.9, MN.20, MN.23, d) anteny wolnostojące oraz lokalizowane na budynkach nie mogą stanowić dominanty w terenie, ani nie mogą stanowić przesłony panoramy widocznej z ciągów i osi widokowych oznaczonych na rysunku planu, e) w terenach MN.1–MN.40 dopuszcza się lokalizowanie inwestycji telekomunikacyjnych o nieznacznym oddziaływaniu (w rozumieniu ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. 2017 poz. 2062 z późn. zm.");

- § 12 ust. 7 pkt 3 ("W zakresie telekomunikacji ustala się: [...] ograniczenia w zakresie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej zgodnie z § 7 ust. 13 pkt 2").

Skarżąca wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania (w tym wynagrodzenia radcy prawnego) i zarzuciła naruszenie:

- art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8 oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z art. 46 ust. 1 megaustawy przez wprowadzenie rozwiązań zakazujących lub znacznie utrudniających realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na całym terenie oraz ustalenie nieostrych, uznaniowych pojęć odnoszących się do zasad lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej służących świadczeniu usług telekomunikacyjnych w technologii mobilnej, m.in. stacji bazowych telefonii komórkowej;

- art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 megaustawy przez wprowadzenie rozwiązań wprost uniemożliwiających i mogących uniemożliwiać lokalizowanie na całym terenie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej także w sytuacji, gdy taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

- art. 46 ust. 1-2 megaustawy w zw. z art. 113 ust. 3 pkt 5 Prawa telekomunikacyjnego oraz art. 4 i art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne przez przekroczenie władztwa planistycznego skutkujące nielegalnym ograniczeniem rozwoju bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej na całym terenie i naruszeniem zasady neutralności technologicznej w sposób zagrażający realizacji zobowiązań przetargowych skarżącej względem Prezesa UKE;

- art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 Prawa przedsiębiorców w zw. z art. 10 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego przez uznanie, że dopuszczalne jest ustalanie uznaniowych ograniczeń w zakresie warunków lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej powodujących ograniczenie możliwości rozwoju sieci telekomunikacyjnych przy braku ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury służącej świadczeniu usług w technologii stacjonarnej, co skutkuje ograniczeniem możliwości świadczenia usług w technologii mobilnej i dyskryminacją skarżącej na rynku usług telekomunikacyjnych.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że § 7 ust. 13 pkt 2 lit. a wyłącza możliwość lokalizowania infrastruktury telekomunikacyjnej na dachach i elewacjach frontowych budynków, podczas gdy nie ma żadnego przepisu odrębnego, z którym lokalizacja anten, masztów oraz innych urządzeń telekomunikacyjnych na dachach i elewacjach frontowych budynków byłaby sprzeczna. Takie rozwiązanie bez żadnego rozsądnego powodu skutkuje wyłączeniem na całym terenie instalowania stacji bazowych telefonii komórkowej z wykorzystaniem istniejących budynków, czyli najczęstszy na terenach miejskich/zabudowanych sposób realizacji sieci telekomunikacyjnej. Na terenie nie występuje zabudowa o charakterze zabytkowym podlegająca w całości ochronie konserwatorskiej, a zatem brak jest przesłanek do wprowadzenia podwyższonej ochrony dachów i frontów budynków. W połączeniu § 7 ust. 13 pkt 2 lit. c (zakaz lokalizacji wolnostojących masztów) na 40% terenu wprowadza zakaz lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej służących świadczeniu usług telekomunikacyjnych w technologii mobilnej na całym terenie. W świetle powyższego § 7 ust. 13 pkt 2 lit. e ma iluzoryczny charakter. Przyjmując, że chodzi w nim o infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym odziaływaniu zdefiniowaną w megaustwie, to taka infrastruktura mogłaby być zrealizowana wyłącznie jako wolnostojące maszty telekomunikacyjne do 5 m na terenie MN.1 do MN.40 z wyłączeniem MN.20 i MN.23; maszty te nie mogłyby stanowić dominanty w terenie oraz przesłony panoramy ciągów i osi widokowych (§ 7 ust. 13 pkt 2 lit. d). Taki sposób realizacji inwestycji w sieć mobilną jest niewykonalny. Nadto, w uchwale występują wieloznaczne i nieprawne pojęcia ("kształtowanie stacji bazowych", "inwestycja telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu w rozumieniu ustawy o wspieraniu rozwoju", "przesłona panoramy", "anteny wolnostojące"), które w istocie uzależniają możliwość zlokalizowania infrastruktury od uznania organów administracji. Z kolei "dominanta" została tak zdefiniowana, że nie wiadomo, czym jest, a poza tym odnosi się wyłącznie do inwestycji z zakresu telekomunikacji (a nie do jakichkolwiek inwestycji). Skarżąca jest dyskryminowana względem przedsiębiorców świadczących usługi telekomunikacyjne w technologii stacjonarnej. Nie można wymagać, aby stacja bazowa w postaci antenowej konstrukcji wsporczej wraz z antenami i osprzętem tworzyła harmonijną całość z otoczeniem, skoro dla spełnienia swojej funkcji musi górować nad zabudową.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krakowa podniosła, że obszar planu, z wyjątkiem ulicy Królowej Jadwigi, zawiera się w Bielańsko-Tynieckim Parku Krajobrazowym i posiada wybitne walory przyrodnicze, kulturowe oraz krajobrazowe, natomiast jego południowa i zachodnia część (niezainwestowane tereny północnego skłonu Sikornika i Przełęczy Przegorzalskiej) służy jako tradycyjne miejsca spacerów i rekreacji. Nacisk został położony na maksymalną ochronę zieleni istniejącej (§ 8 ust. 13) i zapewnienie ochrony widoków Pasma Sikornika oraz Wzgórza Św. Bronisławy (§ 8 ust. 17). Specyfika obszaru dzielnicy willowej i niezabudowanych terenów całkowicie usprawiedliwia zakaz lokowania wolnostojących masztów jedynie w terenach ZP.1, ZP.2, ZN.1- ZN.14, ZL.1-ZL.9, MN.20, MN.23, i zakaz ten jest spójnie powiązany z celami planu (§ 3 ust. 2: "ochrona występujących na obszarze powiązań widokowych"). Plan umożliwia lokalizację wolnostojących masztów w pozostałych (niewymienionych w § 7 ust. 13 pkt 2 lit. c) wyznaczonych terenach, tj. MN.1 - MN. 19, MN.21, MN.22, MN.24 - MN.40, MN/U.1 - MN/U.8, MWi.1 - MWi.3, U.1 - U.7, US/U.1 - US/U.3, czyli w obszarze ponad połowy powierzchni (52,93%). Z uwagi na walory krajobrazowe i architektoniczne (BTPK, wskazane w studium powiązania widokowe między obiektami fortecznymi, obiekty ujęte w gminnej ewidencji zabytków) plan formułuje zasady dotyczące infrastruktury telekomunikacyjnej wpływającej na percepcję krajobrazu. Związane z językiem potocznym "maskowanie stacji bazowych" i "kształtowanie formy architektonicznej dla urządzeń telekomunikacyjnych" pochodzą z Podręcznika dla urbanistów (stan sierpień 2011 r., str. 67-68) wydanego w związku z wejściem w życie megaustawy (materiał UKE). § 7 ust. 13 pkt 2 lit. b w związku z lit. d nie są uznaniowe (II SA/Kr 1009/20). Z treści art. 46 megaustawy nie da się wyprowadzić normy pozbawiającej gminy prawa kształtowania przestrzeni przez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy takimi urządzeniami, a inwestor nie może żądać, aby obszar objęty planem miejscowym był bezwarunkowo otwarty na jego inwestycje. Ograniczenia w zakresie lokalizacji mające na celu ochronę walorów przyrodniczych i kompozycyjnych przestrzeni nie naruszają art. 46 megaustawy i mieszczą się w ramach władztwa planistycznego.

Wyrokiem z 12 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 1174/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność uchwały w części § 7 ust. 13 pkt 2 lit. d (pkt 1), zaś w pozostałym zakresie skargę oddalił (pkt 2).

Wyrokiem z 12 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 915/22, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł kasatoryjnie w zakresie pkt 2, wskazując przy tym na niedostatki uzasadnienia co do nieuwzględnienia zarzutów względem § 7 ust. 13 pkt 2 lit. a, b, c, e oraz § 12 ust. 7 pkt 3.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ocena zgodności planu miejscowego z art. 46 megaustawy winna odbywać się w świetle całokształtu planu i z uwzględnieniem zasady proporcjonalności. Z § 15 ust. 1 pkt 1 wynika zasada, że na wszystkich terenach, za wyjątkiem terenów komunikacji i lasów, dopuszczalne jest sytuowanie obiektów i urządzeń budowlanych infrastruktury technicznej, z wyłączeniem ściśle określonych rodzajów stacji elektroenergetycznych i napowietrznych linii elektroenergetycznych. W § 8 ust. 12 pkt 10 z zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wyłączono inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej (w tym stacji bazowych telefonii komórkowej). Z całokształtu § 7 ust. 13 pkt 2 planu wynika, że lokalizację urządzeń z zakresu łączności publicznej (stacje bazowe telefonii komórkowej) wykluczono: na terenie całego planu na dachach i elewacjach frontowych budynków, a na terenach ZP.1, ZP.2, ZN.1-ZN.14, ZL.1-ZL.9, MN.20, MN.23 w zakresie wolnostojących masztów. Natomiast na terenach MN.1-MN.40 dopuszczono lokalizowanie inwestycji telekomunikacyjnych wyłącznie o nieznacznym oddziaływaniu w rozumieniu specustawy łącznościowej. Należy wyjaśnić, czy mimo znacznych wykluczeń dopuszczalności i ograniczeń w lokalizacji inwestycji z zakresu łączności, nadal możliwe pozostaje realizowanie tego rodzaju urządzeń na terenie planu w wymiarze, który nie czyni uprawnień przedsiębiorców telekomunikacyjnych iluzorycznymi. Należało wziąć pod uwagę, że na terenie całego planu wykluczono lokalizację urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej na dachach i elewacjach budynków (czyli zarówno na terenach mieszkaniowych, usługowych, jak i sportu i rekreacji). Na terenach zieleni urządzonej, lasów oraz objętych formami ochrony przyrody oraz na terenach oznaczonych symbolem MN.20 i MN.23 wykluczono lokalizację wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej. Z kolei na terenach MN.1-MN.40 dopuszczono wyłącznie inwestycje telekomunikacyjne o nieznacznym oddziaływaniu w rozumieniu specustawy łącznościowej, co należy kojarzyć z art. 2 pkt 4 tej ustawy definiującym infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu jako kanalizację kablową, linię kablową podziemną i nadziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Normatywne ujęcie przedsięwzięć telekomunikacyjnych o nieznacznym oddziaływaniu, w tym ograniczenie wysokości instalacji radiokomunikacyjnych wraz z konstrukcjami wsporczymi do wysokości 5 m, powoduje, że możliwości inwestycyjne zdeterminowane są w rzeczywistości uwarunkowaniami planistycznymi dotyczącymi terenów, na których dopuszczono lokalizowanie urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. Na terenach MN.1-MN.40, na których dopuszczono lokalizowanie inwestycji telekomunikacyjnych o nieznacznym oddziaływaniu (do 5 m wysokości konstrukcji wsporczej wraz z instancją radiokomunikacyjną), dopuszczono zabudowę o maksymalnej wysokości od 7 m do 11 m. Powoduje to, że w każdym przypadku zabudowa mieszkaniowa dopuszczalna w tych strefach będzie wyższa od możliwych do lokalizacji urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, w formie wyłącznie wolnostojącej, gdyż nie ma możliwości lokalizowania ich na dachach i elewacjach budynków, których wysokość nie może przekraczać 5 m. Powyższe okoliczności nie zostały przeanalizowane w stopniu, który usprawiedliwiałby stwierdzenie zgodności kwestionowanych z art. 46 ust. 1 megaustawy. Również zakres możliwości inwestycyjnych w ramach pozostałych stref planistycznych, na których zasadniczo możliwa jest lokalizacja urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym stacji bazowych telefonii komórkowej, tj. w strefach MWi.1-MWi.3 (tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej istniejącej), MNos.1-MNos.3 (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej położone w obszarze osuwisk oraz w jego strefie buforowej), U.1-U.7 (tereny zabudowy usługowej) oraz US/U.1-US/U.3 (tereny sportu, rekreacji oraz usług), nie został przeanalizowany. Niewystarczająca jest argumentacja uzasadniająca legalność przyjętych rozwiązań in genere względami ochrony wybitnych walorów przyrodniczych, kulturowych i krajobrazowych Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego, ochroną występujących na części południowo-zachodniej planu terenów spacerowych i rekreacyjnych, ochroną niezabudowanych terenów zieleni przed naporem inwestycyjnym oraz występujących na obszarze planu powiazań widokowych (bez odniesienia się do ściśle wyznaczonych na rysunku planu ciągów i osi widokowych). Poza odwołaniem się do ogólnie wyrażonych celów planistycznych (§ 3 planu) i nieskonkretyzowanej dokumentacji planistycznej nie sfomułowano żadnych argumentów i nie powołano żadnych przepisów, w tym nie odwołano się do uchwały Nr VII/64/19 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 25 marca 2019 r. w sprawie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Należy odnieść się do zarzutów skargi obejmujących naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym przepisów u.p.z.p., Konstytucji RP, Prawa przedsiębiorców, Prawa telekomunikacyjnego oraz ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być częściowo zasadna.

Na wstępie należy przedstawić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt II OSK 915/22, zawarte w wyroku z dnia 12.12.2024r., które jest wiążące dla składu orzekającego w niniejszej sprawie na mocy art. 153 p.p.s.a. NSA wskazał w pierwszej kolejności na mankamenty uzasadnienia, a to brak wyjaśnienia przyczyn podjętego rozstrzygnięcia. Następnie wskazano na art. 46 ust. 1 i 2 z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U.2024.604 t.j.) ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U.2024.604 t.j., dalej "specustawa") i zauważono, że na tle tych przepisów oprócz wyrażonych w planie wprost zakazów nie wolno także przyjmować w planie miejscowym rozwiązań realnie uniemożliwiających lokalizowanie tego rodzaju inwestycji. Przepis art. 46 ust. 1 i 2 specustawy stanowi punkt wyjścia do oceny planu, przy czym należy to czynić w jego całokształcie oraz z uwzględnieniem zasady proporcjonalności. Rozwój sieci telekomunikacyjnych mieści się w kategorii ważnego interesu publicznego, uzasadniającego ograniczenie władztwa planistycznego gminy. NSA wskazał na konieczność analizy każdego z ustanowionych zakazów i ograniczeń. Przechodząc do konkretów, NSA zauważył, że wobec brzmienia § 15 ust. 1 pkt 1 planu, lokalizacja infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym z zakresu łączności publicznej, jest dozwolona na terenie planu, za wyjątkiem terenów komunikacyjnych i lasów. W § 8 ust. 12 pkt 10 planu z zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wyłączono inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Należało zbadać, czy ustanowione w § 7 ust. 13 pkt 2 planu ograniczenia nie doprowadziły do naruszenia art. 46 specustawy, nie uczyniły uprawnień przedsiębiorców telekomunikacyjnych iluzorycznymi. Na terenach MN.1-MN.40 na których dopuszczono lokalizowanie inwestycji telekomunikacyjnych o nieznacznym oddziaływaniu ( do 5 m konstrukcji wsporczej) – dopuszczono zabudowę w wysokości od 7 do 11 m, przy wyeliminowaniu lokowania infrastruktury telekomunikacyjnej na dachach. Powoduje to, że w każdym przypadku lokowanie tej infrastruktury jako masztu wolnostojącego może być niższe od zabudowy mieszkaniowej. Zakres możliwości inwestycyjnych w pozostałych strefach bez ograniczeń nie został przeanalizowany przez Sąd. Co do walorów przyrodniczych, nie odniesiono się do wyznaczonych na rysunku ciągów i osi widokowych. Nie powołano konkretnych uregulowań uchwały w sprawie utworzenia Bielańsko – Tynieckiego Parku Krajobrazowego.

Na tle powyższego rysuje się prezentowana przez NSA teza, że wprowadzone ograniczenia w istocie w warunkach omawianego planu były zbyt daleko idące i tezę tę Sąd orzekający w sposób oczywisty przyjmuje jako własną. Przechodząc zaś do omówienia poszczególnych rozwiązań planistycznych wraz z oceną ich legalności, należy jednakowoż przypomnieć, że w sprawie niniejszej ścierają się dwie kwestie prawne. Pierwsza z nich to podkreślany przez NSA w powyższym wyroku i istniejący bezspornie interes publiczny w rozwoju telefonii komórkowej. Istota regulacji z art. 46 ust. 1 i 2 specustawy ma na celu zapewnienie jak największej liczbie odbiorców dostępu do bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych. Zasada ta pozwala zatem na dokonywanie oceny celowości wprowadzonych w planie miejscowym zakazów i ograniczeń, co jednocześnie wymaga wykazania, że w przeciwnym razie obowiązująca treść planu miejscowego będzie prowadziła do powstawania obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowych, a więc sprzecznych z celami tej ustawy. Wprowadzenie w planie miejscowym ograniczeń wymaga uwzględnienia i wyważenia różnorakich istotnych wartości i interesów, w tym interesów indywidualnych (m.in. przedsiębiorców telekomunikacyjnych i właścicieli nieruchomości) oraz interesu publicznego, który mieści w sobie nie tylko racje ładu przestrzennego, ale i konieczność zapewnienia możliwości budowy infrastruktury technicznej na potrzeby łączności publicznej.

Kwestia niejako przeciwległa to uprawnienia samorządów w zakresie władztwa planistycznego. Plan miejscowy nie może wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, uniemożliwiającego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Nie oznacza to jednak, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsca, w których będą zlokalizowane, bądź ograniczeń z uwagi na ochronę innych wartości istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią ( wyrok NSA z dnia 17 lutego 2022 r. II OSK 544/19, LEX nr 3360954 oraz z dnia 18 grudnia 2019 r. II OSK 3131/18 LEX nr 2785868).

Zgodnie z wiążącymi zaleceniami Sądu Kasacyjnego, jak również mając na uwadze powyższe tezy, Sąd dokonał oceny zakresu ograniczeń zawartych w § 7 ust. 13 pkt 2 Planu. Jednakże zanim zostaną omówione poszczególne ograniczenia tego przepisu, należy zaprezentować charakterystykę terenu objętego Planem.

Nie będzie bowiem przesadą stwierdzenie, że po terenach starego Krakowa takich jak Stare Miasto czy Kazimierz, z zupełnie innych powodów ( widokowych i rekreacyjnych) obszar Strzelnica – Sikornik należy do najbardziej cennych przyrodniczo i krajobrazowo obszarów miasta. U podnóża wzgórz Lasku Wolskiego rozpościera się środkowa część najbardziej ekskluzywnej dzielnicy mieszkalnej (zabudowa jednorodzinna) Wola Justowska. Z kolei tereny zielone Planu stanowi środkowa część pasma wzgórz z Lasem Wolskim pomiędzy kopcami im.T. Kościuszki i im. J.Piłsudskiego. Jest to istotne, gdyż widoczne z centralnej, północnej i południowej części miasta całe pasmo wzgórz pozostaje widokowo niezakłócone żadnymi obiektami pomiędzy tymi kopcami. Północną granicą planu jest ul. Królowej Jadwigi, która jest jednocześnie granicą zasięgu od tej strony Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Będzie jeszcze o tym mowa, ale podstawowym zadaniem tego Parku jest ochrona krajobrazu. Tak więc w ogólności można podsumować, że teren objęty planem jest cenny po części przyrodniczo ( Las Wolski), a całościowo – krajobrazowo ( Bielańsko-Tyniecki Park Krajobrazowy).

Jak to wskazano w uzasadnieniu rozwiązań zawartych w projekcie, zrąb Sowińca z dużymi kompleksami leśnymi Lasu Wolskiego, Wzgórza Św. Bronisławy i Sikornikiem odizolowany jest od wszystkich stron, bogatych przyrodniczo, różnymi barierami: od północy ruchliwą ul. Św.Jadwigi z gęstą zabudową, od południa ul. Księcia Józefa, a od wschodu zwartą zabudową miasta. Ta izolacja sprawia, że z punktu widzenia przyrodniczego bardzo istotne jest zachowanie zwartości terenów zielonych położonych w obrębie planu Strzelnica – Sikornik z terenami położonymi w planie "Wzgórze św. Bronisławy II".

Obszary zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, usługowej, mieszkaniowo – usługowej i wielorodzinnej stanowią obecnie ok. 40,3 % powierzchni obszaru objętego planem. Tereny zielone ( urządzone i nieurządzone) oraz enklawy terenów leśnych zajmują około 50 % tego terenu ( k.V-335).

Mając natomiast na względzie stanowisko skarżącej, trzeba przypomnieć treść art. 46 ust. 1 i 2 specustawy.

Art. 46

1.Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

1a. Nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

2. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

Z kolei inkryminowane zapisy Planu są następujące:

Zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego i kształtowania zabudowy

§ 7. 1. Zasady sytuowania obiektów budowlanych na działce budowlanej:

13. Zasady odnoszące się do lokalizowania wskazanych urządzeń i obiektów budowlanych:

2) odnośnie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej – infrastruktury telekomunikacyjnej:

a) obowiązuje zakaz lokalizacji anten, masztów oraz innych urządzeń technicznych z zakresu łączności na dachach i elewacjach frontowych budynków,

b) lokalizacja i kształtowanie stacji bazowych winny odbywać się z uwzględnieniem ciągów i osi widokowych,

c) zakaz lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej w terenach oznaczonych symbolami: ZP.1, ZP.2, ZN.1–ZN.14, ZL.1–ZL.9, MN.20, MN.23,

d) unieważniono

e) w terenach MN.1–MN.40 dopuszcza się lokalizowanie inwestycji telekomunikacyjnych o nieznacznym oddziaływaniu (w rozumieniu ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. 2017 poz. 2062 z późn. zm.).

Zasady utrzymania, przebudowy, remontu, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej

§ 12.

1. Jako ogólne zasady obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej, dotyczące całego obszaru planu ustala się:

7. W zakresie telekomunikacji ustala się:

3) ograniczenia w zakresie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej zgodnie z § 7 ust. 13 pkt 2.

Wedle Sądu, mając też na uwadze stanowisko NSA, kluczowy dla oceny, czy nie zaistniały nadmierne ograniczenia, jest podpunkt a/. Wyeliminowanie bowiem możliwości sytuowania urządzeń telekomunikacyjnych na dachach w obszarze Planu, tak jak stwierdził to NSA, praktycznie uniemożliwia sytuowanie tam stacji bazowych. Trzeba przy tym zauważyć, że w zabudowie jednorodzinnej na tym terenie (zajmującym większość terenów zabudowy) najczęściej dominuje zabudowa jednokondygnacyjna, co najwyżej dwukondygnacyjna, a więc dopuszczenie stacji bazowych na dachach budynków jest możliwe z uwagi na dopuszczone planem wysokości, (MN – od 7,5 do 11 m).

Jak chodzi o wysokości maksymalnej zabudowy w pozostałych terenach, to są one następujące ( wskazanie zbiorcze, bez rozbicia na poszczególne tereny):

MNU – 8,5-11m, Mwi – 8-9,5 m, U- 8,5-10m, US/U- 8-9,5m.

Jak wynika z dokumentacji planistycznej /k.V-335/, w planie przewidziano relatywnie niewielki przyrost terenów budowlanych – wzrost do ok. 51,4 % powierzchni, głównie pod zabudowę jednorodzinną. Oznacza to, że po eliminacji wspomnianego ograniczenia możliwość lokowania na dachach stacji bazowych może mieć miejsce w ramach istniejącej już zabudowy, która, jak wskazano, jest w obszarze zabudowy jednorodzinnej zabudową niską, willową. Stwierdzenie nieważności komentowanego podpunktu a/ da możliwość sytuowania stacji bazowych w terenach zabudowy jednorodzinnej MN ( z pewnym rodzajowym ograniczeniem, o czym dalej) oraz bez tego ograniczenia w terenach MN/U ( tereny zabudowy jednorodzinnej i usługowej), terenach MWi ( tereny zabudowy wielorodzinnej), terenach U ( tereny zabudowy usługowej) oraz terenach US/U (tereny sportu, rekreacji oraz usług). W ocenie Sądu stanowi to asumpt do lokowania stacji bazowych telefonii komórkowej na około 40-50 % powierzchni Planu.

Wspomniane ograniczenie w terenach MN.1-MN.40, czyli w terenach zabudowy jednorodzinnej, przeważających na terenie przeznaczonym globalnie pod zabudowę, dotyczy określonego w § 7 ust. 13 pkt 2 lit. d e dopuszczenia lokowania inwestycji telekomunikacyjnych o nieznacznym oddziaływaniu ( w rozumieniu ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych). Przedmiotowa ustawa w art. 2 pkt 4 określa infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu jako kanalizację kablową, linię kablową podziemną i nadziemną, punkt dostępu bezprzewodowego o bliskim zasięgu, przenośne wolnostojące maszty antenowe, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Oznacza to, że na terenach MN. 1-40 można będzie lokować na dachach maszty instalacji radiokomunikacyjnej o wysokości do 5 m. W ocenie Sądu takie rozwiązanie powinno być wystarczające dla prawidłowego umiejscowienia instalacji, zważywszy na charakter niskiej zabudowy willowej.

Jednocześnie w ocenie Sądu, zważywszy na zarzuty skargi, należy bronić tego rozwiązania, przy założeniu, że stacje bazowe będą mogły być lokowane na dachach. Przypomnieć należy, że art. 46 ust. 2 specustawy wskazuje, że możliwe jest lokowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w sytuacji, gdy plan miejscowy jej nie wskazuje, przy czym przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Innymi słowy, jeśli plan nie wskazuje miejsca, gdzie należy lokować tę inwestycję, a chodzi o tereny zabudowy jednorodzinnej – można lokować inwestycję o nieznacznym oddziaływaniu, z czego wynika, że nie można lokować inwestycji o znacznym oddziaływaniu. Kolejno: jeśli takie rozwiązanie przewidziano na wypadek braku określenia miejsca w planie miejscowym, to można też uznać za dopuszczalne przeniesienie takiego wymogu do planu miejscowego. Zwłaszcza, jeśli w terenach MN.1-MN.40 dopuszcza się wyłącznie zabudowę jednorodzinną – (§ 16 ust. 1), bez zabudowy innego rodzaju, wyjąwszy ewentualnie zabudowę istniejącą o innym charakterze – (§ 16 ust.2). To stwierdzenie jest istotne w kontekście wyroku NSA z dnia 15 października 2020 r. II OSK 1689/18 LEX nr 3094543, gdzie Sąd ten zakwestionował radykalną wykładnię łączącą tereny zabudowy jednorodzinnej wyłącznie z inwestycjami o nieznacznym oddziaływaniu, ale w sytuacji, gdy dany teren przeznaczony na cele zabudowy jednorodzinnej dopuszcza również inne przeznaczenie, zwłaszcza na cele produkcyjne i usługowe. Natomiast w innym wypadku NSA stwierdził, że tereny zabudowy jednorodzinnej, co do zasady, wprowadzają większe ograniczenia dla lokalizacji inwestycji niezwiązanej bezpośrednio z taką zabudową. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przychyla się do tego poglądu, a zatem ocenia, że wskazane ograniczenie koresponduje z przeznaczeniem terenów MN.1-MN.40.

Trzeba też wskazać, że ewentualne instalacje telefonii komórkowej o silniejszym oddziaływaniu ( czyli inne niż maszty do wysokości 5 m lokowane na dachu) musiałyby być związane z umieszczeniem ich na dachach lub na wieży kratowej w terenach MNU, MWi, U i US., z tym tylko, że zakres wysokości maksymalnej wskazany w tych terenach ( max. 11 m) wysokość takiej wieży ogranicza. Jednak ogólnie rzecz biorąc ograniczenie wysokości koresponduje z innymi zapisami Planu. Mianowicie zgodnie z § 3 pkt 1 – celem Planu jest między innymi określenie zasad ochrony istniejącego układu urbanistycznego i istniejących zespołów zabudowy dawnej wsi Wola Justowska, w szczególności zabudowy o charakterze willowym, a także utrzymanie charakteru dzielnicy willowej poprzez zachowanie lokalnych gabarytów i charakteru architektury istniejącej oraz dostosowanie do niej charakteru architektury projektowanej. Konieczność zachowania tych wymogów wyklucza postawienie kilkudziesięciometrowej wieży. Ponadto zgodnie z § 8 ust. 17 – przy zagospodarowaniu terenów należy zapewnić ochronę widoków Pasma Sikornika oraz Wzgórza Św. Bronisławy. Dodać należy, że wspomniana ochrona widoków z perspektywy wskazanej przez cytowany przepis dotyczy widoku wzgórz właśnie od strony zabudowanej części Woli Justowskiej, z terenu jej samej oraz z dalej położonych ( w kierunku północnym) terenów miasta.

Idąc dalej: jak wynika z § 8 ust. 1, obszar Planu z wyjątkiem ul. Królowej Jadwigi (ograniczającej obszar Planu od północy) – należy do strefy Bielańsko – Tynieckiego Parku Krajobrazowego ( Uchwała nr VII/64/19 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 25 marca 2019r. w sprawie Bielańsko – Tynieckiego Parku Krajobrazowego, Małopol.2019.2849, dalej "Uchwała"). Biorąc pod uwagę tereny zabudowane objęte Planem, warto zacytować jeden z celów ochronnych Parku ( § 2 ust. 1 pkt 3), a mianowicie ochronę walorów krajobrazowych, w tym zachowanie punktów, ciągów, osi i przedpól widokowych oraz panoram charakterystycznych dla Parku ( podpunkt b). Zamysł w cytowanych aktach prawnych jest widoczny: zachowanie tego konkretnego krajobrazu ze względu na jego niepowtarzalność, bezcenne walory dla mieszkańców miasta, a nie tylko samej dzielnicy. Stąd w ocenie Sądu fakt wprowadzenia ograniczeń wysokości ( nie będący niczym niezwykłym w dzielnicy willowej) koresponduje z założeniami Planu oraz celami Uchwały.

Co się tyczy zakazu lokowania wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej w terenach oznaczonych symbolami: ZP.1, ZP.2, ZN.1–ZN.14, ZL.1–ZL.9, MN.20, MN.23 ( § 7 ust. 13 pkt c) - to w ocenie Sądu jest on konsekwencją kilku kwestii. Trzeba mieć tu na uwadze rysunek Planu, aby stwierdzić, że z wyjątkiem niewielkiego terenu ZP.1 i ZP.2 stanowiących tereny zieleni urządzonej ( park w otoczeniu zabudowy) – pozostałe tereny, a to ZN.1-ZN.14 – tereny zieleni objęte formami ochrony przyrody oraz ZL.1-ZL.9 – tereny lasów stanowią pasmo Sikornika, czyli obszar wzgórz między kopcami (Las Wolski). W cytowanym przepisie ujęto jeszcze tereny MN.20 i MN.23, ale są to niewielkie tereny zabudowane, które wcinają w obszar Lasku Wolskiego, a więc niejako do niego przynależą. Zakaz lokalizacji masztów wolnostojących na terenie Lasku Wolskiego ( czyli na zalesionych wzgórzach) jest całkowicie uzasadniony. Zwłaszcza tutaj istotna jest ochrona krajobrazu, wynikająca z cytowanej Uchwały (§ 2 ust. 1 pkt 3), a więc: 1/ zachowanie i kształtowanie różnorodnego i harmonijnego krajobrazu, uformowanego historycznie na drodze wzajemnego przenikania elementów przyrodniczych i kulturowych; 2/ zachowanie punktów, ciągów, osi i przedpól widokowych oraz panoram charakterystycznych dla Parku, 3/ ochrona przed przekształceniem terenów wyróżniających się walorami estetyczno – widokowymi. Omawiana część Parku, a więc teren wzgórz, widoczny z całego Krakowa, z wyróżniającymi się kopcami Kościuszki i Piłsudskiego, w zakresie objętym Planem dotyczy części środkowej, między kopcami. Ale nie należy zapominać, że nie da się podzielić tej panoramy, która stanowi harmonijną całość. Jej wyjątkowość powoduje, w relacji do zapisów Uchwały, że zakaz lokowania masztów telefonii komórkowej uchroni przed jej zakłóceniem. Nie jest bowiem tak, że maszty mogą powstawać wszędzie. Istnieją szczególne obszary, gdzie budowa wysokich wolnostojących masztów, zaburzająca chroniony krajobraz, nie jest zrównoważona interesem publicznym przedsiębiorstw telekomunikacyjnych. Taka sytuacja występuje w ocenie Sądu odnośnie tego zakazu. Podobna argumentacja dotyczy terenu ZP.1 – ZP.2. Dodatkowo trzeba wskazać, że w terenie ZP.1 (§ 24) znajduje się dobro kultury współczesnej – Miejsce Pamięci Narodowej "Łąka Męczeństwa" upamiętniające pacyfikację mieszkańców Woli Justowskiej z 23.07.1943r., gdzie zgodnie z § 24 ust. 3 pkt 1 lit. d zakazuje się realizowania obiektów innych niż służących upamiętnieniu pacyfikacji mieszkańców Woli Justowskiej lub określonych w § 15 ust. 1 pkt 1 ( czyli infrastruktury technicznej). Mimo że zapis planu dopuszcza takie obiekty, to nie ulega wątpliwości, że chodzi o inne obiekty niż maszt wolnostojący.

Dodatkowo, jak chodzi o wzgórza, wskazać trzeba na okoliczność objęcia części terenu Planu zasięgiem nieprzekraczalnych ograniczeń wysokości zabudowy i wszystkich urządzeń umieszczanych na obiektach budowlanych związane z dokumentacją rejestracyjną lotniska Kraków – Balice ( § 7 ust. 6,7,8). Na rysunku Planu wskazano powierzchnie ograniczające przeszkody dla istniejącej i projektowanej drogi startowej lotniska.

Co się tyczy § 7 ust. 13 pkt 2 lit. b – a więc zapisu o tym, że lokalizacja i kształtowanie stacji bazowych winny odbywać się z uwzględnieniem ciągów i osi widokowych – to jest on w istocie nieczytelny, abstrakcyjny i niedookreślony. Nie wiadomo zupełnie, o co w nim chodzi. Jest tak dlatego, że ciągi i osie widokowe na rysunku Planu zlokalizowano na terenie Lasku Wolskiego ( ZN.1 i ZN.5), w kierunku Woli Justowskiej. Nie wiadomo zatem, czy chodzi o nielokowanie stacji bazowych w Lasku Wolskim, aby nie przesłaniać panoramy ze wzgórz, czy może na terenie zabudowanym, żeby nie lokować stacji w przedłużeniu linii ciągu i osi widokowej. Ponadto w terenie lasu nie można lokować masztów wolnostojących. Zatem tak skonstruowany zapis jako wadliwy i nieczytelny musiał zostać wyeliminowany.

Reasumując, należało przede wszystkim usunąć z tekstu Planu zapis ograniczający lokowanie stacji bazowych na dachach ( i elewacjach frontowych budynków). W ocenie Sądu stwarza to w pełni możliwość rozwoju telefonii komórkowej w takich ramach, na jakie zezwala specyfika zabudowy, sprowadzająca się głównie do zabudowy jednorodzinnej, ale i na pozostałych terenach zabudowy. Maszty wolnostojące mogą być lokowane na terenach MNU, MWi, U i US z tym, że istnieje ograniczenie co do wysokości (z kolei tereny MN mogą przyjąć inwestycje o nieznacznym oddziaływaniu, dlatego nie zostały w tym kontekście wymienione). Natomiast zakaz lokowania takich masztów na zielonych terenach wzgórz Sikornika jest uzasadniony przede wszystkim ochroną krajobrazu.

W ocenie Sądu, powyższe rozwiązanie stanowi pewien kompromis między wymogami słusznego interesu publicznego a strategią Planu, polegającą w głównej mierze na ochronie specyfiki niepowtarzalnego krajobrazu. Podkreślenia wymaga, że poza obszarami Starego Miasta i Kazimierza – w żadnej innej części Krakowa nie jest on tak cenny, jak właśnie tu i terenach najbliższej okolicy. Stąd wspomniany kompromis stanowi wedle Sądu realizację zasady proporcjonalności między wskazanymi wyżej wartościami: interesem publicznym i zadaniami Gminy wynikającymi z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. Określając ten kompromis Sąd miał także na uwadze szczególne znaczenie działalności przedsiębiorcy telekomunikacyjnego (art. 37 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U.2024.236 t.j.).

Istota regulacji z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych Dz. U. z 2023.733), ma na celu zapewnienie jak największej liczbie odbiorców dostępu do bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych. Zasada ta pozwala zatem na dokonywanie oceny celowości wprowadzonych w planie miejscowym zakazów i ograniczeń, co jednocześnie wymaga wykazania, że w przeciwnym razie obowiązująca treść planu miejscowego będzie prowadziła do powstawania obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowych, a więc sprzecznych z celami tej ustawy. Wprowadzenie w planie miejscowym ograniczeń wymaga uwzględnienia i wyważenia różnorakich istotnych wartości i interesów, w tym interesów indywidualnych (m.in. przedsiębiorców telekomunikacyjnych i właścicieli nieruchomości) oraz interesu publicznego, który mieści w sobie nie tylko racje ładu przestrzennego, ale i konieczność zapewnienia możliwości budowy infrastruktury technicznej na potrzeby łączności publicznej.

Jak to już wskazano, celem zapewnienia racji obu stron należało wyeliminować zapis, który rzeczywiście prowadził do iluzoryczności respektowania uprawnień skarżącego ( zakaz lokowania instalacji na dachach). Stwierdzając nieważność tego zapisu, wraz z zapisem o ciągach i osiach widokowych, w ocenie Sądu doprowadzono do zapewnienia równowagi między interesem przedsiębiorcy, a interesem ogółu mieszkańców miasta ( z uwagi na walory widokowe obszaru objętego Planem można tak powiedzieć). Wobec tego stwierdzono nieważność inkryminowanych zapisów na zas. art. 147 p.p.s.a.

Z kolei kwestia ograniczenia w terenie MN inwestycji do tych o nieznacznym oddziaływaniu znajduje pośrednio oparcie w art. 46 ust. 2 specustawy. Natomiast zakaz budowy masztów wolnostojących w terenach zieleni na wzgórzach znajduje uzasadnienie w całokształcie przepisów Planu i uchwały dotyczących ochrony krajobrazu. Z tych względów w tym zakresie skarga została oddalona w oparciu o art. 151 p.p.s.a. W konsekwencji tego rozwiązania pozostawiono zapis § 12 ust. 7 pkt 3 Planu, gdyż nie jest bezprzedmiotowy.

Z wymienionych przyczyn orzeczono jak w sentencji.