Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o. o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddala

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r., znak [...], po rozpatrzeniu odwołania H. Sp. z o.o., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] - w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania, własnej decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg.

W związku z wnioskiem H. Sp. z o.o. z dnia 16 lutego 2009 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...] wznowił - w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 kpa. postępowanie administracyjne zakończone własną decyzją ostateczną z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., znak: [...], odmawiającą zmiany (w trybie art. 154 k.p.a.) decyzji tegoż organu Nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., znak: [...] odmawiającej H. Sp. z o.o. udzielenia pozwolenia na użytkowanie części obiektu budowlanego budynku hotelowego położonego w K. przy ul. [...] na działce oznaczonej nr.ew. [...].

Następnie, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając w trybie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] - odmówił po wznowieniu ww. postępowania uchylenia własnej decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...].

Po rozpatrzeniu odwołania H. Sp. z o.o. zapadła zaskarżona decyzja, którą Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji .

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że we wniosku z dnia 16 lutego 2009 r. H. Sp. z o.o. jako okoliczność uzasadniającą wznowienie przedmiotowego postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., wskazał na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...] uchylającą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2008 r, znak:

[...] i stwierdzającą nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., znak: [...], którą organ nałożył na inwestora H. Sp. z o.o. obowiązek sporządzenia i przedstawienia w terminie do dnia 30 października 2006 r. określonych dokumentów dotyczących wykonania (z istotnym odstępstwem od warunków decyzji o pozwoleniu na budowę) inwestycji - "przebudowa i rozbudowa budynku frontowego i oficyn wraz z budową nowej oficyny i przebudową infrastruktury technicznej z przeznaczeniem nieruchomości na cele hotelowe wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] - wykonanie przyłączy - obr. [...] przy ul. [...] w K.".

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Organ wskazał, że na gruncie rozpatrywanej sprawy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., znak: [...] nie stanowiła koniecznej przesłanki wydania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008 r, znak [...], a pomiędzy powyższymi rozstrzygnięciami brak jest bezpośredniego związku przyczynowego.

Organ II instancji stwierdził, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...] zapadła w postępowaniu nadzwyczajnym opartym o art. 154 § 1 k.p.a., który przewiduje, iż decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...], wskazał, że zmiana bądź uchylenie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., znak: [...] w sposób zaproponowany przez H. Sp. z o.o. oznaczałaby "(...) wydanie rozstrzygnięcia niezgodnego z prawem".

Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że błędne przyjęcie przez organ pierwszej instancji, iż przypadek stwierdzenia nieważności decyzji nie wchodzi w zakres przedmiotowy przepisu art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. nie miało wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, albowiem mimo powyższego stanowiska,

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozważył związek przyczynowy pomiędzy decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., znak: [...], a własną decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r, znak: [...].

Zdaniem organu drugiej instancji bezzasadny jest także zarzut naruszenia przez organ art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - podstawa wznowienia postępowania została wyraźnie sprecyzowana we wniosku H. Sp. z o.o. z dnia [...] lutego 2009 r. i obejmowała wyłącznie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. .

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektor Nadzoru Budowlanego wniosła spółka H. Sp. z o.o..

Zaskarżonej decyzji zarzuciła - naruszenie art. 7, art. 77 i art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez przyjęcie, że nie istnieje bezpośredni związek pomiędzy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...], a decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 r. znak: [...], której nieważność została stwierdzona. Stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 r. winno stanowić podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008 r. znak [...], jej uchylenia oraz zmiany decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006 r. znak [...] poprzez wydanie pozwolenia na użytkowanie.

Skarżąca Spółka zarzuciła ponadto naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie, że skutkiem stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 r. [...] była okoliczność legalizacji odstępstw będących podstawą do wszczęcia postępowania legalizacyjnego, jako że stwierdzenie nieważności ma skutek ex tunc, istniało w dacie wydawania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. znak:[...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] czerwca 2008 r. znak: [...]. Skoro okoliczność ww. nie była znana organowi orzekającemu, winna stanowić postawę wznowienia postępowania.

Skarżąca Spółka zarzuciła też naruszenie art. 7, 8, 9 i 77 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez przyjęcie, że podstawa wznowienia postępowania wskazana we wniosku

obejmowała wyłącznie art. 145 § 1 pkt 8, podczas gdy we wniosku o wznowienie inicjującym postępowanie wskazano również na okoliczność faktyczną legalizacji odstępstw od projektu budowlanego na skutek stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 22 sierpnia 2009 r., która to okoliczność istniała w dacie wydawania decyzji przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, jak również w dacie wydawania decyzji odmawiającej pozwolenia na użytkowanie, jednak nie była organowi znana. Organ był zobowiązany rozpoznać wniosek strony, jako oparty na przesłankach wznowienia pkt. 5 i 8 art. 145 § 1 k.p.a., ewentualnie zwrócić się do strony o zajęcie jednoznacznego stanowiska, czy podstawą wznowienie ma był wyłącznie art. 145 § 1 pkt 8, czy również pkt. 5.

Skarżąca Spółka podniosła też naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 59 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy wszystkie odstępstwa od projektu budowlanego, wskazane przez organy nadzoru budowlanego jako istotne, zostały zalegalizowane i brak było przesłanek do odmowy udzielenia wnioskodawcy pozwolenia na użytkowanie.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w świetle przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), było dokonanie oceny zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z przepisami prawa, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa.

Wskazać należy że niniejsze postępowanie prowadzone było w nadzwyczajnym trybie postępowania wznowieniowego.

Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania jest odstępstwem od zasady trwałości decyzji administracyjnych. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna.

Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania uzależnione jest od wystąpienia dwóch przesłanek. Pierwszą jest załatwienie sprawy decyzją ostateczną, natomiast drugą jest wystąpienie co najmniej jednej z wyczerpująco wymienionych w art. 145 § 1 oraz art. 145 a k.p.a. wad decyzji administracyjnych lub postanowień. Katalog przyczyn wznowienia wymieniony w art. 145 § 1 i art. 145 a k.p.a. ma charakter zamknięty, co oznacza, iż wznowienie postępowania nie jest dozwolone z jakichkolwiek innych przyczyn.

Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną można podzielić na dwie fazy. Pierwsza z nich polega na badaniu formalnych podstaw wznowienia, a w efekcie wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a. ) lub decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a. ). Ocena formalnych podstaw wznowienia sprowadza się do badania, czy żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przez stronę, czy powołuje ona podstawy wznowienia wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określony w art. 148 § 1 k.p.a..

W okolicznościach niniejszej sprawy zasadnie doszło do wznowienia postępowania wniosek o wznowienie postępowania pochodził od strony, dochowany został termin do jego wniesienia, wskazano ustawowa podstawę wznowienia postępowania.

W tym miejscu wskazać należy, że art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. ogranicza podstawę wznowieniową do uchylenia lub zmiany decyzji lub orzeczenia Sądu. Rozwiązanie to nie jest dostosowane do zmian wprowadzonych w wyniku nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego z 1980r., wprowadzającej stwierdzenie nieważności decyzji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowodministracyjnym oraz poglądem komentatorów - stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą została wydana decyzja w innej sprawie stanowi w. podstawę wznowienia postępowania - art. 145§ 1 pkt 8 k.p.a ( por wyrok Sądu najwyższego z dnia 5 lipca 1996r., IIIARN 21/96, OSN z 1997r., Nr 3, poz. 32).

W toku drugiej fazy postępowania, po wydaniu postanowienia o jego wznowieniu, zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 149 § 2 k.p.a., prowadzone jest postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Tylko na tym etapie możliwy jest wgląd w materialnoprawny przedmiot sprawy, której wznowienie dotyczy.

Temu wymogowi w niniejszym postępowaniu też sprostano.

Sąd stwierdza, że skarżąca Spółka, bezzasadnie podnosi naruszenie przepisów art. 7, 8, 9 i 77 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez przyjęcie, że podstawa wznowienia postępowania wskazana we wniosku obejmowała wyłącznie art. 145 § 1 pkt 8, podczas gdy we wniosku o wznowienie inicjującym postępowanie wskazano również na okoliczność faktyczną legalizacji odstępstw od projektu budowlanego na skutek stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2009r, czyli wskazano też na przesłankę z art. 145 § 1 pkt.5 k.p.a.

Należy podkreślić, że wniosek o wznowienie

postępowania został złożony przez profesjonalnego pełnomocnika, wskazuje jako podstawę wznowieniową - art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a..

Zdaniem Sądu, organ w tych okolicznościach nie miał obowiązku rozpoznania wniosku strony, jako opartego na przesłankach zarówno opisanych w pkt. 5 jak i w pkt 8 art. 145 § 1 k.p.a. Jednoznaczna redakcja wniosku, nie stwarzała też obowiązku zwrócenia się do strony o zajęcie stanowiska, czy podstawą wznowienie ma być wyłącznie art. 145 § 1 pkt 8, czy również pkt. 5 tego przepisu.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Podstawa wznowienia postępowania określona w przedmiotowym przepisie odnosi się do tzw. decyzji pochodnej (zależnej), tzn. ostatecznej decyzji administracyjnej wydanej w oparciu o ustalenia dokonane w innej decyzji lub orzeczeniu sądu.

Wznowienie postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. jest uzasadnione w sytuacji, gdy ostateczna decyzja administracyjna lub prawomocne orzeczenie sądu, w oparciu o które ukształtowano prawa i obowiązki stron w innej decyzji administracyjnej, zostały następnie uchylone lub zmienione. Warunkiem weryfikacji decyzji wskutek wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. jest ustalenie bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy treścią decyzji innego organu lub orzeczenia sądu a rozstrzygnięciem zawartym w decyzji późniejszej, czyli stwierdzenie, że wcześniejsze orzeczenie innego organu lub sądu stanowiło konieczną przesłankę wydania decyzji pochodnej.

W niniejszej sprawie H. Sp. z o.o. wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w

K. z dnia [...] stycznia 2008 r., znak: [...] odmawiającą zmiany, w trybie art.154 k.p.a ,. decyzji tegoż organu z dnia [...] grudnia 2006 r., znak: [...] odmawiającej H. Sp. z o.o. udzielenia pozwolenia na użytkowanie części obiektu budowlanego budynku hotelowego położonego w K. przy ul. [...].

Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia[...] czerwca 2008 r., znak: [...] zapadła w postępowaniu nadzwyczajnym opartym o art. 154 § 1 k.p.a., który przewiduje, iż decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji z dnia 10 stycznia 2008r. postawą odmowy zmiany w trybie art. 154 k.p.a. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] grudnia 2006 r., znak: [...] było to, że stwierdzone przez organ nadzoru budowlanego odstępstwa nie zostały zalegalizowane, toczyło się postępowanie w sprawie obiektu budowlanego zrealizowanego w sposób istotnie odbiegający od ustaleń określonych w decyzji pozwolenia na budowę.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, podtrzymując powyższe rozstrzygniecie decyzją z dnia [...] czerwca 2008r., znak: [...], wskazał w uzasadnieniu decyzji to, że zgodnie z przepisem art. 154 k.p.a. organ administracyjny orzeka w oparciu o uznanie administracyjne. Zastosowanie przepisu art.. 154 ma miejsce gdy, decyzja ostateczna, która ma być zmieniona nie tworzy praw -decyzja z 10 stycznia 2008r., to kryterium spełnia. Ponadto za uchyleniem lub zmianą decyzji ma przemawiać interes społeczny lub słuszny interes strony. Zdaniem organu ta przesłanka nie ma miejsca - nie można uznać za słuszny interes strony w świetle art. 154 k.p.a. jej dążenia do innej oceny przez organ tego samego stanu faktycznego, który był już przedmiotem rozpoznania przez ten organ w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną.(wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2006r., sygn. akt akt V SA/Wa 309/06 LEX 221939).

Zdaniem sądu w okolicznościach niniejszej sprawy, po zasadnym wznowieniu postępowania, nie było podstaw do uchylenia decyzji i odmiennego orzeczenia po myśli wniosku o wznowienie postępowania.

Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 2006 r., znak: [...] nie stanowiła koniecznej przesłanki wydania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008 r., znak [...] i pomiędzy powyższymi rozstrzygnięciami brak jest bezpośredniego związku przyczynowego.

Nadal pozostają zasadne argumenty stanowiące podstawę wydania decyzji ostatecznej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009r, znak: [...], a tym samym brak podstaw do zmiany ww. decyzji z [...] grudnia 2006r, o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie.

Wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 2006 r., znak: [...], nie stanowi przesłanki do uchylenia decyzji o odmowie zmiany, w trybie art. 154, decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006r., znak [...] oraz wydania pozwolenia na użytkowanie.

Nie ma racji skarżąca Spółka, że organ w niniejszym postępowaniu powinien przyjąć, że skutkiem stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. była legalizacja odstępstw będących podstawą do wszczęcia postępowania legalizacyjnego. W przedmiocie odstępstw toczy się postępowanie i dopiero w nim dojdzie do rozstrzygnięcia w kwestii odstępstw. Prawdą jest, że okoliczność stwierdzenie nieważności ma skutek ex tunc, istniała w dacie wydawania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] stycznia 2008 r. znak:[...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] czerwca 2008 r. znak: [...] i skoro nie była znana orzekającemu organowi, mogła być wskazana jako postawa wznowienia postępowania, ale okoliczność ta nie stanowi nakazu w zakresie merytorycznego rozpoznania sprawy w postępowaniu wznowieniowym, po myśli wniosku o wznowienie postępowania.

W świetle powyższej argumentacji, za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 59 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy wszystkie odstępstwa od projektu budowlanego, wskazane przez organy nadzoru budowlanego jako istotne, zostały zalegalizowane i brak było przesłanek do odmowy udzielenia wnioskodawcy pozwolenia na użytkowanie.

Ponadto należy zauważyć, że wniosek z wznowienie postępowania dotyczył wydania pozwolenia na użytkowanie całego obiektu, gdy tymczasem ww. decyzja z dnia

19 grudnia 2006r., odmawiała udzielenia pozwolenia na użytkowanie tylko części budynku szczegółowo opisanej we ówczesnym wniosku o pozwolenie na użytkowanie.

W tym kontekście wskazać należy, że granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną (porównaj uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt OPS 11/02, ONSA 2003/3/86).

Na marginesie powyższych rozważań Sąd stwierdza, że tryby postępowania nadzwyczajnego, choć dostępne dla strony co do zasady, nie muszą być uruchamiane choćby z uwagi na ich szczególne ustawowe ograniczenia w sytuacji kiedy inwestor dla uzyskania pozwolenia na użytkowanie może dochodzić orzeczenia w trybie zwykłym, wynikającym z przepisów ustawy Prawo budowlane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm).