Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 16 października 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2020 roku sprawy ze skargi P. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. oddala skargę

W związku z uzyskaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, wnioskiem z dnia [...] października 2019 r. pełnomocnik [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwanej dalej "inwestorem") zwrócił się do Starosty [...] (zwanego dalej "Starostą" lub "organem I instancji") o zatwierdzenie projektu budowlanego i o udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] sp. z o.o. nr [...] w miejscowości [...], działka nr ew. [...] gmina [...] (zwanej dalej "inwestycją").

Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. (znak: [...]) Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że decyzja została wydana w oparciu o ustalenia ostatecznej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nr [...] (znak: [...]) z dnia [...] listopada 2018 r. Burmistrza Gminy [...]. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego strony nie wniosły uwag do przedmiotowej inwestycji.

Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. P. B. (zwany dalej "Skarżącym") udzielił odpowiedzi na nadesłane wcześniej zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie realizacji zamierzonej inwestycji. W piśmie stwierdzi, że wszczęcie postępowania w tym przedmiocie jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa z uwagi na liczne braki formalne wniosku inwestora dotyczące dokumentów, które jego zdaniem utraciły ważność. Dotyczy to przede wszystkim warunków przyłączenia stacji telefonii komórkowej do sieci elektroenergetycznej [...] S.A. wydanej dnia [...] stycznia 2017 r., które utraciły ważność z upływem 2 lat od dnia doręczenia. W ocenie Skarżącego ten brak formalny oznacza bezskuteczność wniosku.

Ponadto, Skarżący podniósł, że wniosek dotyczący inwestycji jest sprzeczny z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej Gminy [...] z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie Gminnego Programu Opieki Nad Zabytkami dla Gminy [...] na lata 2017-2020 ([...], zwanej dalej "uchwałą"). Zgodnie z uchwałą, na wskazanym terenie wprowadza się zakaz lokalizacji wszelkich inwestycji mogących przyczynić się do wyglądu obiektów i zespołów budowlanych, a także osi widokowych na te obiekty i zespoły, które również mogą silnie ingerować w krajobraz kulturowy, oraz których funkcja nie jest dostosowana do charakteru otoczenia zabytkowego ze szczególnym uwzględnieniem inwestycji typu: wiatraki, stacje bazowe cyfrowej telefonii komórkowej, reklamy wielkoformatowe.

W odpowiedzi na pismo Skarżącego Starosta poinformował, że inwestor złożył w Starostwie Powiatowym w P. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zmianami, zwanej dalej "p.b."), aktualnymi na dzień opracowania projektu, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z tego względu nie było podstaw do wzywania inwestora do nadesłania jakichkolwiek dokumentów.

W terminowo wniesionym odwołaniu, pełnomocnik Skarżącego podniósł zarzut naruszenia:

1) materialnego tj. art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zmianami, zwanej dalej "u.p.z.p.") w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zmianami, zwanej dalej "u.i.ś.") poprzez niewłaściwe zastosowanie wymienionych przepisów oraz błędne przyjęcie, że organ wydający pozwolenie na budowę jest związany decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego w sposób bezwzględny, a w konsekwencji zaniechanie przeprowadzenia oddziaływania inwestycji na środowisko;

2) materialnego tj. art. 35 ust. 1 p.b. przez brak zastosowania wymienionego przepisu i zaniechanie przeprowadzenia analizy zgodności projektu budowlanego z przepisami p.b. oraz decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego;

3) procesowego tj. art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zmianami, zwanej dalej "k.p.a.") przez pozbawienie Skarżącego prawa do czynnego udziału w postępowaniu albowiem zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę Skarżący otrzymał w dniu [...] grudnia 2019 r. zatem dwa miesiące po dniu wszczęcia postępowania administracyjnego i na jeden dzień przed wydaniem zaskarżonej decyzji. W wyniku powyższego, Skarżący nie miał możliwości, aby przed wydaniem decyzji wypowiedzieć się w przedmiocie zgromadzonego materiału dowodowego i podnieść istotne dla wyniku postępowania uwagi;

4) procesowego tj. art. 77 § 1 w związku z art. 7 i art. 80 k.p.a. przez:

a) brak wyczerpującego rozważenia zebranego materiału dowodowego i w konsekwencji pominięcie wadliwości warunków przyłączenia inwestycji do sieci energetycznej, zaniechanie przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko,

b) niepodjęcie jakichkolwiek kroków niezbędnych do dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich istotnych sprawy, a przede wszystkim zbadania zgodności projektu budowlanego przepisami p.b. i decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego;

5) procesowego tj. art. 107 § 3 k.p.a. przez brak podania uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji.

Na tej podstawie, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. inwestor wyraził swoje stanowisko w związku z wniesionym odwołaniem przez Skarżącego. Inwestor wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. W treści pisma inwestor podkreślił fakt związania organu administracji architektoniczno-budowlanej decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak stwierdzono, inwestor dołączył wszelkie wymagane dokumenty, w tym także poświadczające, że planowana inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w związku z czym organ I instancji nie mógł odmówić wydania zaskarżonej decyzji.

Swoją dezaprobatę dla realizacji inwestycji wyraził także uczestnik postępowania – K. K..

Decyzją z dnia [...] marca 2020 r. (znak: [...]) Wojewoda (zwany dalej "Wojewodą" lub "organem II instancji") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podkreślił, że na podstawie art. 55 u.p.z.p. dochodzi do związania treścią decyzji lokalizacyjnej. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może wydać innej decyzji. W związku z powołaniem treści uchwały, organ II instancji wskazał, że teren na którym planowana była lokalizacja stacji bazowej nie znajduje się na terenie zespołu wpisanego do rejestru zabytków. Zgodnie z przeprowadzoną kwalifikacją inwestycji porządzoną przez dr inż. J. B. – biegłego, wartość pola elektromagnetycznego o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2 kończy się w najmniejszym zbliżeniu od poziomu terenu na wysokości 53,4 m. Dlatego też w miejscach dostępnych dla ludzi nie występuje wartość pola przekraczająca dopuszczalne normy. Ponadto, uznano, że inwestycji nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie i zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Wojewoda uznał natomiast zarzut Skarżącego dotyczące naruszeń prawa procesowego, jednakże zostały one naprawione w postępowaniu odwoławczym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pełnomocnik Skarżącego – r. pr. T. K. zaskarżył w całości decyzję Wojewody podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa:

1) materialnego tj. art. 54 i 55 u.p.z.p. przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że:

a) istnieje możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego określającego dla planowanej inwestycji parametry techniczne nieuwzględnione w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego,

b) organ wydający decyzję zezwalającą na realizację inwestycji jest władny zatwierdzić jej parametry techniczne tj. ilość, moc, wysokość i kierunek rozmieszczenia anten, jeżeli parametry nie zostały określone w decyzji lokalizacyjnej;

2) materialnego tj. art. 35 ust. 1 i 3 p.b. przez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę mimo oczywistej niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji lokalizacyjnej;

3) materialnego tj. art. 35 ust. 1 p.b. przez przeprowadzenie nierzetelnej analizy oddziaływania inwestycji na środowisko oraz wpływu planowanej inwestycji na tereny do niej przyległe, w szczególności przez pominięcie, iż w odniesieniu do terenu położonego w odległości ok. 3 km od planowanej inwestycji została wydana decyzja lokalizacyjna dla innej stacji bazowej telefonii komórkowej;

4) procesowego tj. art. 77 § 1 w związku z art. 7 i art. 80 k.p.a. przez brak wyczerpującego i wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, a w konsekwencji:

a) błędne uznanie, że parametry techniczne zawarte w projekcie budowlanym były zgodne z decyzją lokalizacyjną,

b) przeprowadzenie nierzetelnej oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko oraz wpływu na tereny do niej przyległe;

5) procesowego tj. art. 10 i art. 15 k.p.a. przez uznanie, że pozbawienie Skarżącego możliwości czynnego udziału w sprawie przez organ I instancji może być konwalidowane przez organ II instancji, a w tym naruszenie zasady dwuinstancyjności.

Na tej podstawie, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzję Starosty, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania decyzji w całości albowiem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W odpowiedzi na skargę, organ II instancji podniósł, że był związany decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, stąd zobowiązany był do utrzymania w mocy decyzji Starosty. W związku z tym, Wojewoda uznał zarzuty skargi za niezasadne, wobec czego wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Po 390/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody.

Na rozprawie w dniu [...] października 2020 r. pełnomocnik Skarżącego podtrzymał argumentację zawartą w skardze i złożył do akt siedem fotografii obrazujących istnienie przedmiotowego masztu wraz z antenami. Podniósł także, że przedmiotowa budowla powstaje w niezgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przewidującym ochronę krajobrazu. Skarżący podniósł, popierając argumentację skargi, że kiedy w dniu [...] grudnia 2019 r. zgodnie z otrzymanym pouczeniem stawił się w celu zapoznania ze zgromadzonym materiałem dowodowym, doręczono mu decyzję datowaną na [...] grudnia 2019 r., której odbioru odmówił. Skarżący odniósł się także do argumentów związanych z uchwałą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ustawodawca wskazuje na enumeratywny katalog form działalności, a także bezczynności i przewlekłości działania organów administracji publicznej, wyrażony w art. 3 § 2 pkt 1-9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zmianami, zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. decyzje administracyjne wpisują się w kognicję sądów administracyjnych, zatem kontrola sądowa podejmowana przez Sąd jest sprawowana zgodnie z zakreśloną właściwością rzeczową.

Ponadto, w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym zarzuty podniesione w skardze nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzając kontrolę sądowoadministracyjną według powyższych okoliczności faktycznych, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja Wojewody jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.

Rozważania Sądu należy rozpocząć od tego, co wielokrotnie było podnoszone w postępowaniu administracyjnym – fakt związania organu administracji architektoniczno-budowlanej decyzją lokalizacyjną, co potwierdza ustawodawca w art. 55 u.p.z.p. Burmistrz Gminy [...] ostateczną decyzją lokalizacyjną nr [...] (znak: [...]) z dnia [...] listopada 2018 r. zatwierdził lokalizację spornej inwestycji. W orzecznictwie podnosi się, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie tylko ma obowiązek dokonania weryfikacji zgodności zamierzenia budowlanego z treścią decyzji lokalizacyjnej, co wynika z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., ale także nie może działać samodzielnie wbrew przyjętemu rozstrzygnięciu (wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2142/17, http://orzeczenia.nsa.gov.pl – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwana dalej "CBOSA"). Związanie treścią decyzji lokalizacyjnej z woli ustawodawcy uniemożliwia organowi administracji architektoniczno-budowlanej samodzielnej reakcji na stwierdzone w jego ocenie nieprawidłowości. Wynika to również z tego, że decyzja lokalizacyjna została wydana w odrębnym postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez odrębny organ administracji publicznej.

Jako nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 54 i art. 55 u.p.z.p. Sąd w składzie orzekającym w żaden sposób nie ocenia poprawności decyzji lokalizacyjnej. Należy zauważyć, że w pkt II.1. decyzji lokalizacyjnej wskazano, iż wieża ma mieć wysokość 63 m n.p.t., oraz że mają na niej być zawieszone zestawy anten sektorowych i radioliniowych. Starosta udzielił pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji według zatwierdzonego projektu budowlanego. Nie można się zgodzić z zarzutem Skarżącego, iż brak określenia wysokości montażu anten, ich ilości oraz mocy stanowi przeszkodę w zakresie wydania decyzji zgodnej z wnioskiem inwestora. Gdyby tak było, inwestor musiałby zrealizować inwestycję z zastosowaniem komponentów określonych co do gatunku. Ponadto, ewentualna zmiana tych komponentów wymagałaby uprzedniej zmiany decyzji. To z kolei stoi na przeszkodzie w zakresie dysponowania obiektem budowlanym stanowiącym inwestycję celu publicznego przez inwestora. W decyzji lokalizacyjnej wskazano, że anteny mają mieć charakter anten sektorowych i radioliniowych.

Decyzja lokalizacyjna jest promesą dla inwestora, który może na jej podstawie ubiegać się o przyznanie prawa do zabudowy swojej nieruchomości poprzez realizację konkretnej inwestycji (zob. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1254/17, CBOSA). Decyzja lokalizacyjna nie przesądza o tym, co dokładnie zostanie zrealizowane. Wyznacza jedynie dokładne położenie oraz ogólnie ujęte parametry danej inwestycji. Doprecyzowaniem tego, co ma być zrealizowane następuje w drodze decyzji o pozwoleniu na budowę. Ostateczna decyzja Burmistrza Gminy [...] potwierdza jedynie to, że na działce inwestora może powstać inwestycja danego rodzaju. Jej konkretny i ostateczny kształt został określony w kwestionowanej decyzji Starosty.

Odmowa udzielenia pozwolenia na budowę doprowadziłaby z kolei do stanu niemożności realizacji inwestycji celu publicznego mimo ostatecznie określonych warunków lokalizacyjnych uprawniających do uzyskania pozwolenia na budowę. Taki stan rzeczy doprowadziłby do naruszenia praw podmiotowych inwestora wyznaczonych przez sytuacje prawne. Z jednej strony, inwestor posiada uprawnienie do zagospodarowania nieruchomości inwestycją o ogólnie określonym kształcie, a z drugiej – Starosta ma obowiązek rozstrzygnąć o kształcie tej inwestycji w zakresie w jakim mieści się projektowana inwestycja na podstawie art. 55 u.p.z.p. (zob. S. Wronkowska, Z. Ziembiński, Zarys teorii prawa, Poznań 2001, s. 101-104). Wojewoda prawidłowo ocenił zaistniały stan faktyczny i prawny wobec podnoszonej niezgodności pozwolenia na budowę z decyzją lokalizacyjną. Z tego względu, zarzut naruszenia art. 54 i art. 55 u.p.z.p. jawi się jako niezasadny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 i 3 p.b. należy stwierdzić, co podkreślono w decyzji organu II instancji, że inwestor złożył w Starostwie Powiatowym w [...] cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniami, o których mowa w p.b., aktualnymi na dzień opracowania projektu, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ wydający pozwolenie na budowę nie może weryfikować treści o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie konstytuujących decyzję o ustaleniu inwestycji celu publicznego elementów koniecznych, wskazanych w art. 54 u.p.z.p. (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 651/18, CBOSA).

W toku postępowania przed organem I instancji zbadano zamierzenie budowlane z decyzją lokalizacyjną, uzyskano wymagane opinie innych organów administracji publicznej, przedłożono wymagane uzgodnienia. Zarówno Starosta jak i następnie Wojewoda ocenili, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego zasadne było wydanie decyzji administracyjnej zgodnie z żądaniem inwestora. Należy zwrócić uwagę, że materiał dowodowy nie posiada braków. Wszystkie wymagane przepisami prawa dokumenty zostały zgromadzone i następnie stanowiły podstawę orzekania przez organy.

Nie można skutecznie podnieść zarzutu, że nie rozpoznano kwestii ochrony środowiska w związku z oddziaływaniem inwestycji. W decyzji lokalizacyjnej wskazano w pkt III.1., że "inwestycja w rozumieniu właściwych przepisów nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko." Skoro uznano, że inwestycja nie wymaga wydania decyzji środowiskowej na podstawie art. 72 ust. 1 u.i.ś., zbędne było przeprowadzanie postępowania o wydanie takiej decyzji. To z kolei powielałoby czynności już dokonane. Niezasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 i 3 p.b. Na marginesie należy zauważyć, że okoliczność jakoby w odległości ok. 3 km miała znajdować się inwestycja podobna do przedmiotowej, nie może mieć żadnego wpływu na decyzje wydane w kontrolowanych przez Sąd postępowaniach. Rozpoznawane jest to, czy decyzja organu II instancji prawidłowo utrzymała w mocy decyzję organu I instancji, który orzekał na podstawie ostatecznej decyzji lokalizacyjnej. Kwestia "sąsiedztwa" z inną inwestycją nie podlega analizie w toku postępowania rozpoznawczego oraz odwoławczego.

Rozpoznając zarzut naruszenia art. 77 § 1 w związku z art. 7 i art. 80 k.p.a. należy zwrócić szczególną uwagę na to, co podkreślił organ II instancji, iż przeprowadzono wyczerpująco postępowanie dowodowe. Zgodnie z opinią biegłego – dr inż. J. B. potwierdzono, że planowana inwestycja nie będzie oddziaływać na środowisko. Wojewoda tym samym ustosunkował się do zarzutu podniesionego w odwołaniu, co do braku przeprowadzenia analizy oddziaływania na środowisko.

Odniesiono się także do kwestii obowiązującej uchwały, która miałaby w ocenie Skarżącego uniemożliwić lokalizację inwestycji. W tym miejscu godzi się zauważyć, że uchwała, pomimo jej ogłoszenia we właściwym dzienniku urzędowym nie jest aktem prawa miejscowego, a w związku z tym nie może stanowić samodzielnej podstawy do rozstrzygnięć władczych względem podmiotów znajdujących się na zewnątrz administracji publicznej (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 767/17, CBOSA).

Należy zatem stwierdzić, że wszystkie niezbędne dowody zostały zebrane i ocenione przez organy administracji publicznej. Z tego względu, również naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 77 § 1 w związku z art. 7 i art. 80 k.p.a. należy uznać za nieuzasadnione.

Sąd w składzie orzekającym zgadza się z organem II instancji w zakresie, w jakim naruszenie art. 10 k.p.a. – zasady czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym stwierdzonym w postępowaniu rozpoznawczym nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. może nastąpić, gdy strona wykaże, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (wyrok NSA z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2691/17, CBOSA). Należy mieć na względzie to, że choć istotnie czas zapoznania się z decyzją i faktem toczącego się postępowania był krótki, Skarżący skutecznie zakwestionował decyzję Starosty poprzez wniesienie odwołania. To z kolei umożliwiło rozpoznanie organowi odwoławczemu wszelkich podniesionych przez Skarżącego zarzutów. Brak naruszenia art. 10 k.p.a. w stopniu uzasadniającym uwzględnienie tego zarzutu czyni jednocześnie zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. bezpodstawnym. Skoro uznano, że nie naruszono art. 10 k.p.a., wszelkie następcze czynności Wojewody nie mogą być uznane za dokonane w ramach postępowania jednoinstancyjnego.

Należy uznać, że Starosta nie wypełnił w sposób wzorcowy swojego obowiązku wynikającego z art. 10 k.p.a. Wojewoda prawidłowo ocenił, że naruszenie tego przepisu nie miało wpływu na wynik sprawy w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia decyzji Starosty.

Rekapitulując, decyzje Wojewody oraz Starosty odpowiadają prawu. Należy uznać, że decyzja lokalizacyjna ma na celu przede wszystkim określenie położenia przyszłej inwestycji oraz ogólnych warunków technicznych wraz z jej przeznaczeniem. Wprowadzenie skonkretyzowanych wymagań w zakresie ilości, mocy i wysokości instalacji anten pozbawia swobody inwestora w zakresie instalacji poszczególnych komponentów inwestycji. Jakakolwiek zmiana tych komponentów wynikająca z czy to z eksploatacji poszczególnych elementów, czy też rozwoju technologicznego i w związku z tym z konieczności modernizacji wymagałaby każdorazowej zmiany decyzji Starosty. Mając na względzie to, że przedmiotowa inwestycja ma służyć celom publicznym, możliwie w największym stopniu, niezasadne byłoby wprowadzanie tak rygorystycznych rozwiązań. Ponieważ decyzja lokalizacyjna uzyskała przymiot ostateczności, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł samodzielnie dokonywać konkretyzacji za Burmistrza Gminy [...]. Uznając, że zaproponowany kształt inwestycji przedstawiony w projekcie odpowiada prawu, udzielenie pozwolenia na budowę wynikało ze związania decyzją lokalizacyjną z art. 55 u.p.z.p.

Organ II instancji prawidłowo ocenił przebieg postępowania przed Starostą. Zebrany materiał dowodowy był kompletny. Nie pominięto żadnej okoliczności, która mogłaby podważać przyjęte rozstrzygnięcie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o niezasadności zarzutów podniesionych w skardze, a także żadnych innych okoliczności nieuwzględnionych w jej treści. W związku z tym, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości, o czym orzeczono w sentencji wyroku.