Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 9 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2015 roku sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia - oddala skargę.

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie przez organ wraz ze skargą akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia "[...]" Spółka A. (dalej zwana Spółką, przy czym w toku postępowania zmieniono oznaczenie siedziby Spółki) zwróciła się do Wójta Gminy (dalej zwanego organem I instancji) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia pn. "Budowa Parku Wiatrowego o mocy instalowanej 2 MW wraz z elementami infrastruktury technicznej niezbędnymi do prawidłowego funkcjonowania przedsięwzięcia" na działce nr "[...]", obręb P., gmina B. Do wniosku Spółka załączyła kartę informacyjną przedsięwzięcia, mapę ewidencyjną oraz wypis z rejestru gruntów. W toku postępowania przedłożyła zaś Raport o oddziaływaniu na środowisko tego przedsięwzięcia, w którym określono, że moc instalowanej turbiny wynosić będzie 4,5 MW (dalej zwany Raportem). W takim też zakresie Spółka (pismem z dnia "[...]") zmodyfikowała swój wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Decyzją z dnia "[...]" organ I instancji, powołując art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1, art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm. - dalej jako: u.o.u.i.ś.), ustalił środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie parku wiatrowego o mocy instalowanej do 4,5 MW wraz z elementami infrastruktury technicznej niezbędnymi do prawidłowego funkcjonowania przedsięwzięcia na działce nr "[...]", obręb P., gmina B. Decyzja ta była czwartym z kolei rozstrzygnięciem organu I instancji wydanym w tej sprawie, gdyż poprzednie trzy decyzje zostały uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze a sprawa była przekazywana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W decyzji z dnia "[...]" organ I instancji wskazał, że działka, na której planuje się przedsięwzięcie, usytuowana jest w krajobrazie rolniczym pośród pól uprawnych, a teren ten nie posiada aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; nie leży również w obszarze specjalnej ochrony NATURA 2000. Organ I instancji szczegółowo określił warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, jak również zawarł wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Stwierdził, że w przypadku tego przedsięwzięcia nie występuje ryzyko poważnych awarii, nie istnieje także potrzeba przeprowadzenia postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Organ I instancji nie nałożył obowiązku wykonania kompensacji przyrodniczej. Stwierdził ponadto, że nie ma potrzeby przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania o wydanie decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 10 u.o.u.i.ś. Nałożył jednak obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania akustycznego oraz monitoringu ornitologicznego i chiropterologicznego, określając szereg wskazań co do sposobu prowadzenia badań oraz monitoringu. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji podał, że środowiskowe warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia zostały uzgodnione z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz pozytywnie zaopiniowane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Ocenił, że biorąc pod uwagę stanowisko tych organów i wobec braku dowodów przeciwnych, wykonany na potrzeby niniejszej sprawy Raport jest prawidłowy. Podkreślił, że przy podejmowaniu decyzji uwzględnił także wszystkie uwagi oraz wnioski złożone przez społeczeństwo, w tym Stowarzyszenie A. (dalej zwane Stowarzyszeniem).

W odwołaniu od powyższej decyzji Stowarzyszenie zarzuciło organowi I instancji nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz brak wszechstronnej oceny okoliczności na podstawie zebranego materiału dowodowego. Wskazało przy tym na nierzetelne sporządzenie Raportu poddając w wątpliwość konkretne jego zapisy. Zauważyło, że organ I instancji nie podał w decyzji wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii części elektrowni wiatrowej, takich jak: generatory, rotory z gondolą, wirniki, skrzynie biegów, transformatory, czy łopaty śmigła. Oceniło także, że organ nieprawidłowo określił częstotliwość pomiarów hałasu w kolejnych latach eksploatacji turbiny, która będzie funkcjonowała przez 20-30 lat, a z upływem czasu hałas będzie wzrastać. Zażądało także informacji dotyczącej: dopuszczenia turbiny wiatrowej do użytkowania, instytucji państwowych sprawujących nadzór techniczny nad eksploatacją turbiny, podmiotu odpowiedzialnego za fizyczną likwidację turbiny wiatrowej.

Na skutek wezwania Samorządowego Kolegium Odwoławczego, pismem z dnia "[...]" Spółka wypowiedziała się co do zarzutów i okoliczności podniesionych w odwołaniu. Jednocześnie nadesłała stanowisko wyrażone w tym przedmiocie przez autorów Raportu sporządzonego na potrzeby niniejszej sprawy.

Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium zauważyło, że planowana inwestycja jest przedsięwzięciem wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, póz. 1397), dlatego też organ I instancji nałożył na Spółkę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz określił zakres raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Oceniło, że w zaskarżonej decyzji organ I instancji przeanalizował oraz dokonał, zgodnie z art. 62 ust. 1 u.o.u.i.ś., oceny bezpośredniego oraz pośredniego wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki a także wzajemne oddziaływanie między wskazanymi powyżej czynnikami oraz możliwości i sposoby zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wymagania w zakresie monitoringu; wziął pod uwagę i uwzględnił ustalenia zawarte w Raporcie oraz uzgodnienia właściwych organów. Kolegium stwierdziło, że analiza dostarczonych dokumentów, w tym Raportu oraz pisma, w którym jego autorzy ustosunkowali się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, prowadzi do wniosku, że na żadnym z etapów realizacji, eksploatacji i likwidacji przedsięwzięcia nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu. Podkreśliło, że w wariancie przyjętym do realizacji hałas dobiegający do najbliżej położonych budynków mieszkalnych będzie na poziomie od 34,9 dB do 39,6 dB (s. 86 Raportu), a takie natężenie dźwięku spełnia normy hałasu.

Kolegium podało ponadto, że planowane przedsięwzięcie realizowane będzie na terenie przekształconym antropogenicznie - rolniczym. Oceniło, że z uwagi na swój dominujący charakter, będzie miało wpływ na percepcję krajobrazu, jednakże ta uzależniona jest od indywidualnych preferencji obserwatora. Wskazało, że planowane przedsięwzięcie nie wpłynie na jakość wód powierzchniowych i gruntowych, nie będzie miało także ujemnego znaczenia dla dóbr materialnych i kulturowych. Podniosło, że przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na zdrowie mieszkańców i zwierząt oraz na degradację środowiska przyrodniczego, może jednak oddziaływać na okoliczną awifaunę. Wyjaśniło, że w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji nie znajdują się inne planowane do realizacji turbiny wiatrowe, co oznacza, że nie wystąpi oddziaływanie skumulowane. Stwierdziło, że efekt cienia w przypadku planowanej turbiny jest mało znaczący i pomijalny, a wytwarzane przez turbinę drgania nie są wyczuwalne przez człowieka i nie wpływają na pogorszenie jego zdrowia; również emitowane infradźwięki, z uwagi na ich wielkość, nie będą negatywnie wpływać na zdrowie człowieka. Dodało, że wielkość emitowanych pól elektromagnetycznych nie przekroczy dopuszczalnego prawnie natężenia i nie będzie negatywnie wpływać na życie i zdrowie ludzi i zwierząt. Przyjęło, że oddziaływania inwestycji na zwierzęta lądowe jest bez znaczenia, gdyż w okolicy znajdują się drogi publiczne, gdzie natężenie i intensywność hałasu jest prawie dwukrotnie większe niż praca elektrowni. Wskazało, że w miejscach lokalizacji inwestycji nie stwierdzono występowania zwierząt rodzimych dziko występujących, objętych ochroną gatunkową ścisłą, dla których ustala się granice miejsca rozrodu i regularnego przebywania, a bytujące tu kręgowce zaliczane są do gatunków pospolitych, niezagrożonych w swoim istnieniu. Wywiodło, że planowana siłownia wiatrowa nie będzie miała niekorzystnego wpływu na okoliczną awifaunę, gdyż znajdować się będzie poza wyznaczonymi korytarzami ekologicznymi, a wyniki przeprowadzonego monitoringu ornitologicznego wskazują na stosunkowo niewielkie znaczenie omawianego obszaru dla ptaków. Kolegium wskazało także, że w celu zapewnienia ochrony przed hałasem, po zrealizowaniu planowanego przedsięwzięcia, organ I instancji nałożył na Spółkę obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej, a w przypadku stwierdzenia przekroczeń dopuszczalnego poziomu hałasu, nakazał doprowadzenie oddziaływania akustycznego do poziomu dopuszczalnego. Oceniło, że organ I instancji przeprowadził prawidłowe postępowanie z udziałem społeczeństwa.

Ustosunkowując się natomiast do zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium stwierdziło, że zgłoszone przez Stowarzyszenie wątpliwości zostały wyjaśnione przez autorów Raportu, a organ uznaje je za zasługujące na wiarę i kompletne. Kolegium wyjaśniło przy tym, że autorzy Raportu legitymują się doświadczeniem oraz wiedzą fachową w zakresie ocen oddziaływania planowanych przedsięwzięć na środowisko. Podało, że do obliczeń przyjęto turbinę wiatrową o mocy 4,5MW o generowanym hałasie przez planowaną turbinę na poziomie 107,5 dB; instalowana będzie nowa turbina, która należy do urządzeń najnowszej generacji, a Elektrownia wiatrowa VESTAS V80

2MW była analizowana jako wariant alternatywny. Kolegium zgodziło się z wyjaśnieniami autorów Raportu, że brak jest podstaw do stosowania tolerancji błędu na poziomie 2 - 4 dB. Za istotne uznało nałożenie w zaskarżonej decyzji obowiązku wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie emisji hałasu i zobowiązanie Spółki do ograniczenia hałasu do poziomów dopuszczalnych w przypadku ich przekroczenia (pkt 5.1 decyzji). Za chybiony uznało zarzut pominięcia zabudowy działki nr "[...]", która znajduje się w tej samej odległości, co budynki mieszkalne posadowione na sąsiadujących działkach gruntu, brane pod uwagę przy dokonanej ocenie. Podało, że jeden z autorów Raportu wykazał, że planowane przedsięwzięcie nie będzie miało istotnego negatywnego wpływu na chronione gatunki awifauny oraz integralność obszaru Natura 2000 Ostoja Warmińska. Zauważyło, że z analizy wynika, że normalna eksploatacja elektrowni wiatrowej nie niesie za sobą zagrożenia wystąpienia poważnej awarii; z tego powodu nie było potrzeby określania wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii części elektrowni wiatrowej. Dodało, że poza zakresem niniejszej sprawy są kwestie dopuszczenia turbiny wiatrowej do użytkowania oraz instytucji państwowych sprawujących nadzór techniczny nad eksploatacją turbiny.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Stowarzyszenie zarzuciło Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu rażące naruszenie:

- art. 85 u.o.u.i.ś., poprzez nie wzięcie pod uwagę wniosków i uwag zgłoszonych przez społeczeństwo;

- art. 62 u.o.u.i.ś., poprzez brak analizy i oceny wpływu inwestycji na życie i zdrowie ludzi oraz dóbr materialnych;

- art. 28 k.p.a., poprzez pominięcie właścicieli działki nr "[...]" i nie zaliczenie ich do właścicieli nieruchomości sąsiednich;

- art. 62 ust. 2 u.o.u.i.ś., poprzez nie uwzględnienie skumulowanego oddziaływania inwestycji z innymi przedsięwzięciami;

- art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a., poprzez niepełną ocenę zebranego materiału dowodowego;

- art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i 3 k.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a przez to pominięcie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

Z tych też powodów Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie podniosło, że wbrew obowiązkowi wynikającymi z art. 85 u.o.u.i.ś., ani w decyzji organu I instancji ani w zaskarżonej decyzji Kolegium nie podano, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski Stowarzyszenia zgłoszone w toku postępowania. Zauważyło, że organ I instancji ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że zarzuty te mają charakter ogólny i nie zostały poparte dowodami, zaś w postępowaniu odwoławczym to Spółka za Kolegium wyjaśniała sprawę, a informacje uznaje za kompletne. Zakwestionowało przy tym informację podaną Kolegium przez Spółkę, że działka nr "[...]" jest oddalona od planowanej turbiny w tej samej odległości co budynki sąsiednie, wskazując, że działka ta jest położona o 45 m bliżej, a to ma istotne znaczenie dla wyliczenia poziomu hałasu, który obliczano przy odległości 546 m, a nie 501 m, w której znajduje się od planowanej turbiny budynek na działce nr "[...]". Zarzuciło także, że Kolegium nie ustosunkowało się do takich kwestii jak: częstotliwość pomiaru hałasu w kolejnych latach eksploatacji turbiny, informacji, kto będzie odpowiedzialny za fizyczną likwidację turbiny, określenia jednoznacznego wariantu lokalizacji drogi dojazdowej do inwestycji. Podniosło, że zdaniem mieszkańców inwestycja jest zlokalizowana zbyt blisko budynków mieszkalnych, a ten niepokój uzasadniają między innymi obawy o niewłaściwe wyliczenie hałasu emitowanego przez turbinę wiatrową. Oceniono, że skoro aktualnie złożone są wnioski w sprawie budowy kolejnych turbin wiatrowych na działkach położonych w obrębie O i P , to Raport sporządzony w niniejszej sprawie powinien być co najmniej uzupełniony o działanie skumulowane. Ponadto Stowarzyszenie za konieczne uznało, przy rozpatrzeniu niniejszej sprawy, uwzględnienie kwestii pominięcia miejscowości P. w Studium Uwarunkowań jako miejsca lokalizacji wiatraków. Wskazało także na konieczność precyzyjnego określenia położenia NATURA 2000 – Ostoi Warmińskiej, podnosząc, że w Raporcie określono to nierzetelnie i ogólnikowo. Zakwestionowało także ustalenia Raportu w zakresie ochrony ptaków, położenia gniazd lęgowych i ich odległości od turbiny. Za konieczne uznało powołanie biegłego do oceny tego Raportu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]", w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia.

W pierwszej kolejności podnieść należy, że postępowanie w kontrolowanej sprawie przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami zawartymi w rozdziałach 1-3 Działu V u.o.u.i.ś. oraz przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej jako k.p.a.). Niesporne jest, że planowane przez Spółkę przedsięwzięcie, polegające na budowie parku wiatrowego o mocy instalowanej do 4,5 MW wraz z elementami infrastruktury technicznej niezbędnymi do prawidłowego funkcjonowania przedsięwzięcia, jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, póz. 1397 ze zm.). Należy zatem do przedsięwzięć określonych w art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.u.i.ś., dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko określa się w drodze postanowienia. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej, postanowieniem z dnia "[...]" organ I instancji nałożył na Spółkę taki obowiązek oraz określił zakres raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ I instancji, stosownie do art. 77 ust. 1 u.o.u.i.ś., uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (k. 114 akt administracyjnych) oraz zasięgnął opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (k. 73 akt administracyjnych). Zgodnie zaś z art. 79 ust. 1 u.o.u.i.ś., organ ten zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w kontrolowanym postępowaniu, o czym świadczą m.in. treści obwieszczeń znajdujących się w aktach administracyjnych.

W ocenie Sądu, organy obu instancji, wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniły także regulację zawartą w art. 80 ust. 1 u.o.u.i.ś. i wzięły pod uwagę:

1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;

2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa.

W świetle podniesionych przez Stowarzyszenie w skardze zarzutów wyjaśnić należy, że sprzeciw społeczności lokalnej w stosunku do inwestycji nie może być podstawą do wydania decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań, co ma związek z charakterem tej decyzji i celami, dla których jest wydawana. Zgodnie z art. 71 ust. 1 u.o.u.i.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji danego przedsięwzięcia. Określenie to następuje na podstawie dokumentów, opinii i uzgodnień uzyskanych w toku postępowania, a w przypadku gdy była przeprowadzana ocena oddziaływania na środowisko, po przeprowadzeniu postępowania z udziałem społeczeństwa. Wyniki postępowania przeprowadzonego z udziałem społeczeństwa mogą mieć co prawda wpływ na rozstrzygnięcie, np. poprzez wybór wariantu realizacji przedsięwzięcia, jednakże sprzeciw społeczny wobec inwestycji nie może uzasadniać odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań.

Odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia może być wydana jedynie w przypadkach określonych w ustawie. Przesłanki odmowy zgody polegać przy tym mogą wyłącznie na: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 u.o.u.i.ś.), odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 u.o.u.i.ś.), braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 ustawy (art. 81 ust. 1 u.o.u.i.ś.), wykazaniu znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 u.o.u.i.ś.), wykazaniu, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 38j ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (art. 81 ust. 3 u.o.u.i.ś.) - por. wyrok NSA z 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1566/13, dostępny pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl. Skoro żadna z wymienionych wyżej okoliczności nie zachodzi w kontrolowanej sprawie, organ był zobowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań.

Zauważyć ponadto należy, że uwagi i wnioski zgłaszane przez Stowarzyszenie w toku postępowania zmierzały w istocie do zakwestionowania rzetelności sporządzonego Raportu. W tych okolicznościach, za prawidłowe uznać należy działanie Kolegium, które przed wydaniem zaskarżonej decyzji, zobowiązało Spółkę do przedstawienia stanowiska autorów Raportu względem tych zarzutów. Jak słusznie bowiem podało Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, autorzy Raportu legitymują się doświadczeniem oraz wiedzą fachową w zakresie ocen oddziaływania planowanych przedsięwzięć na środowisko. Rolą zaś organu administracji publicznej w takiej sytuacji jest jedynie swobodna ocena, czy w całokształcie materiału zgromadzonego w sprawie dana okoliczność może być uznana za udowodnioną, o czym stanowi art. 80 k.p.a. Z uwzględnieniem tej właśnie regulacji Kolegium uznało wyjaśnienia autorów Raportu za zasługujące na wiarę i kompletne, a ocena ta nie budzi także zastrzeżeń Sądu. Podkreślić przy tym należy, że większość zastrzeżeń podniesionych w skardze, a dotyczących przede wszystkim emisji hałasu, zostanie zabezpieczona w analizie porealizacyjnej, do której wykonania została zobowiązana Spółka lub będzie podlegała sprawdzeniom i ewentualnemu sankcjonowaniu przez właściwe organy i służby powołane do kontroli stanu środowiska.

Wprawdzie zrozumiałym w tej sprawie może być sprzeciw zarówno skarżącego Stowarzyszenia, jak i mieszkańców pobliskiego miasta, wobec sytuowania turbiny wiatrowej w bliskim sąsiedztwie tego miasta - 1,5 km jak podano w Raporcie. Jednak wobec braku przepisów normujących odległości sytuowania takich inwestycji od zabudowy miast oraz wobec powyżej podanych argumentów należało podzielić argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Tym samym, za chybiony uznać należy zarzut naruszenia przez organy obu instancji art. 85 u.o.u.i.ś., poprzez nie wzięcie pod uwagę wniosków i uwag zgłoszonych przez społeczeństwo. Skoro, jak już podano, sprzeciw społeczności lokalnej nie stanowi przesłanki odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań, a uwagi i wnioski Stowarzyszenia dotyczyły zapisów zawartych w Raporcie, za wystarczające należy uznać wyjaśnienia zawarte w uzasadnieniach kontrolowanych decyzji. Nie sposób przy tym podzielić poglądu Stowarzyszenia o konieczności powołania biegłego do oceny Raportu sporządzonego na potrzeby niniejszej sprawy. Wyjaśnić bowiem należy, że do załatwiania spraw administracyjnych powołane są organy administracji publicznej i to ich zadaniem jest ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, o czym stanowi art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.