Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 17 grudnia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Miasta [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1352/24 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2022 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1352/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi P sp. z o.o. w W., w pkt I stwierdził nieważność § 7 ust. 8 pkt 1 lit. b w zakresie słów: "maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz" i § 14 ust. 1 pkt 5 zaskarżonej uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2022 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] lipca 2022 r. poz. [...]), zwanej dalej "MPZP"; w pkt II w pozostałym zakresie skargę oddalił; w pkt III zasądził koszty na rzecz skarżącej Spółki.

Sąd I instancji w pierwszej kolejności przesądził, że skarżąca Spółka była legitymowana do wniesienia skargi na MPZP na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 733 ze zm.), zwanej dalej "specustawą", w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm.), zwanej dalej "u.g.n.", oraz art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40 ze zm.), zwanej dalej "u.s.g.". Natomiast Sąd, powołując się na treść art. 3 ust. 1 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741), zwanej dalej "u.p.z.p.", wyjaśnił co może być podstawą uwzględnienia skargi na plan miejscowy.

Następnie Sąd przywołał treść § 7 ust. 8 pkt 1 lit. a i b, § 14 ust. 1 pkt 5 MPZP oraz art. 46 ust. 1-3 specustawy, a także pogląd orzeczniczy zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2021 r. o sygn. akt I OSK 579/21. Mając to na uwadze Sąd przeszedł do analizy ww. przepisów MPZP, stwierdzając, że § 7 ust. 8 pkt 1 lit. a MPZP ustanawiający zakaz lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej w terenach oznaczonych symbolami MN.1, MN.2, MN.3, MN.4, MN.5, MN.6, MN.7, MN.8, MN/U.1, MN/U.2, MN/U.3, MN/U.4, MN/U5, MW.1, MW.2, MW.3, MW.4, MW.5, MW.6, MWn.1, MW/U.1, MW/U.2, MW/U.3, MWi/U.1, U/KU1, U/KU.2, ZP.1, ZP.2, ZP.3, ZP.4, ZP.5, ZP.6, ZP.7, ZP/US.1, ZPz.1, ZPz.2, ZPz.3, ZPz.4, ZPi.1, ZPi.2, ZPi.3, ZPi.4, Uo.1, Uo.2 – nie narusza art. 46 ust. 1 specustawy, zgodnie z którym plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Gmina w ramach uprawnień planistycznych z uwagi m.in. na potrzebę zapewnienia ładu architektonicznego ma możliwość wprowadzenia pewnych ograniczeń, co do rodzaju dopuszczalnej zabudowy z zakresu łączności publicznej. Ograniczenie to nie może spowodować w efekcie zupełnego braku możliwości lokalizacji i prawidłowego funkcjonowania urządzeń z zakresu łączności publicznej na terenie objętym planem. W ocenie Sądu, wyeliminowanie lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej na wskazanej części ww. obszaru planu nie spowoduje takiego skutku, że zakaz ten spowoduje brak możliwości lub brak prawidłowego działania urządzeń łączności publicznej w obszarze planu. Paragraf 7 ust. 8 pkt 1 lit. a MPZP nie eliminuje całkowicie możliwości lokalizacji urządzeń z zakresu łączności publicznej, gdyż z postanowień uchwały wynika gdzie (na jakich obszarach) i na jakich zasadach mogą być one lokalizowane, tj. na obszarach o symbolach U.1 - U.18, a więc stanowiących znaczną część powierzchni całego planu.

Natomiast Sąd, oceniając treść § 7 ust. 8 pkt 1 lit. b MPZP, stwierdził, że przepis ten zawiera istotny mankament. A mianowicie, nakazuje uwzględnianie przy lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej wyznaczonych w planie maksymalnych wysokości zabudowy w poszczególnych terenach. Nakaz ten dotyczy wszystkich terenów wyznaczonych w miejscowym planie, w tym terenów U.1 - U.18, gdzie maksymalna dopuszczalna przybiera różne wartości [uzupełniająco: z § 26 i § 27 MPZP wynikają w zależności od symbolu terenu "U" następujące wysokości: 6 m, 9 m, 10 m, 12 m, 15 m, 18 m, 20 m, 22 m i 37 m]. Niewątpliwie określenie maksymalnej wysokości zabudowy określonego rodzaju zabudowy ma związek z cechami tej zabudowy i może nie być adekwatny do obiektów z zakresu łączności publicznej, których wysokość często przekracza 40 m. Ze względów technologicznych i funkcjonalnych anteny sektorowe i radioliniowe, stanowiące ogniwo infrastruktury telekomunikacyjnej, powinny być montowane na konstrukcjach wsporczych (masztach) na odpowiedniej wysokości i co do zasady ponad istniejącą zabudową. Może być też tak, że ze względu na istniejące zagospodarowanie i zabudowę na danym obszarze lokalizacja obiektów telekomunikacyjnych w ogóle nie będzie możliwa, jeśli na danym terenie istniejąca zabudowa osiągnęła już maksymalną dopuszczoną w planie wysokość. Oznacza to faktycznie zakaz lokalizacji inwestycji z zakresu infrastruktury telekomunikacyjnej i na takim obszarze. Dlatego z tych względów Sąd stwierdził nieważność § 7 ust. 8 pkt 1 lit. b w zakresie słów: "maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz" albowiem tego rodzaju zapis narusza art. 46 ust. 1 specustawy.

Ponadto Sąd, oceniając treść § 14 ust. 1 pkt 5 MPZP, odwołał się do treści art. 14 ust. 8 u.p.z.p. oraz art. 2 Konstytucji RP i wskazał, że lokalnego prawodawcę obowiązuje zasada poprawnej legislacji, zaś naruszenie zasad techniki prawodawczej może prowadzić do uznania danego aktu prawnego, w całości lub w części, za niezgodny z Konstytucją, jednak tylko wtedy, gdy naruszenie to jest poważne i powoduje naruszenie którejś z zasad konstytucyjnych (por. wyroki TK: z 24 lutego 2003 r., K 28/02, OTK-A 2003; z 29 października 2003 r., K 53/02, OTK-A 2003; z 12 grudnia 2006 r., P 15/05, OTK-A 2006; a także wyroki NSA: z 24 października 2018 r., II OSK 2498/16; z 30 września 2009 r., II OSK 1077/09). Mając to na względzie Sąd zgodził się ze stroną skarżącą, że § 14 ust. 1 pkt 5 MPZP jest niejasny. W uchwale planistycznej nie zawarto definicji użytego w nim określenia. Nie wiadomo zatem co jest desygnatem pojęcia "nakaz ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych". Jak zasadnie wskazała strona skarżąca, ochrona zdrowia ludności przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych stanowi domenę przepisów bezwzględnie obowiązujących z zakresu ochrony środowiska. W szczególności zastosowanie mają art. 121 i art. 122 ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 122 tej ustawy rozporządzenia wykonawcze, w tym rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448), które określiło wyłącznie dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności. Sąd zwrócił uwagę, że kwestionowany przepis uchwały odnosi się do całego obszaru planu, tak więc w zestawieniu z podanymi wyżej przepisami ustawowymi w żaden sposób nie można odczytać jego treści, a wręcz może być mylący. Pozwala bowiem na stosowanie określonych cytowanym rozporządzeniem dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową – w całym obszarze planu. Nadto Sąd wskazał, że w § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1587) ustalono wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego. W myśl § 4 pkt 3 powołanego rozporządzenia, w zakresie ustaleń dotyczących zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego projekt ten powinien zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikające m.in. z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i art. 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, zwanej dalej "p.o.ś". Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 6 p.o.ś. w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez uwzględnianie innych potrzeb w zakresie ochrony powietrza, wód, gleby, ziemi, ochrony przed hałasem, wibracjami i polami elektromagnetycznymi. Wymagania te określa się na podstawie opracowań ekofizjograficznych (ust. 4). Zgodnie zaś z definicją zawartą w § 2 pkt 4 rozporządzenia sformułowanie "nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów" oznacza określenie sposobów zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy. Zatem określenie użyte w § 14 ust. 1 pkt 5 MPZP "nakaz uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych" nie może odnosić się do wymaganej przepisami treści planu miejscowego.

W ocenie Sądu, posłużenie się tym pojęciem w § 14 ust. 1 pkt 5 MPZP nie spełnia wymogów poprawnej legislacji, a naruszenie to należy uznać za istotne (por. wyrok WSA w Krakowie z 9 stycznia 2024 r., II SA/Kr 1373/23).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, ale w zakresie pkt I i III, opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła Rada Miasta [...], wnosząc o uchylenie ww. wyroku w zaskarżonej części i oddalenie skargi "zwykłej"; ewentualnie – uchylenie ww. wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie; oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.

- art. 46 ust. 1 specustawy w związku z art. 28 ust. 1, art. 5 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 u.p.z.p. w związku z § 7 ust. 8 pkt 1 lit. b MPZP w zakresie słów "maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz" przez dokonanie błędnej wykładni polegającej przyjęciu, że wprowadzone regulacje prowadzą w istocie do wykluczenia lokalizacji urządzeń z zakresu łączności publicznej na całym obszarze planu, podczas gdy przyjęte w uchwale rozwiązania planistyczne, w ramach tzw. władztwa planistycznego, jedynie doprecyzowały warunki lokalizowania urządzeń z zakresu łączności publicznej i bynajmniej nie wykluczają lokalizacji tych urządzeń na całym obszarze planu, a zatem nie naruszają art. 46 ust. 1 specustawy;

- art. 46 ust. 1 specustawy w zw. z art. 1 ust. 2, art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 u.p.z.p. przez błędną wykładnię przepisu polegającą na przyjęciu tezy, iż potrzeby w zakresie rozwoju sieci szerokopasmowych posiadają bezwzględny prymat nad innymi wartościami uwzględnianymi w planowaniu przestrzennym takim jak: ład przestrzenny, wymogi urbanistyki i architektury, co w opinii strony skarżącej w praktyce oznacza bezprawne wyłączenie prawa do kształtowania polityki przestrzennej przez gminę, podczas, gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu nie daje podstaw do postawienia tak kategorycznej tezy;

- art. 15 ust. 2 pkt 3 oraz art. 28 u.p.z.p w związku § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.s.g. przez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że gmina nie miała podstaw prawnych do wprowadzenia w § 14 ust. 1 pkt 5 uchwały klauzuli generalnej dotyczącej ochrony zdrowia przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elekromagnetycznych, podczas gdy przywoływane powyżej przepisy dają umocowanie gminy do wprowadzenia tych zapisów, nie ingerując w przepisy rangi ustawowej.

Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 147 § 1 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 28 u.p.z.p. oraz art. 46 ust. 1 specustawy polegające na błędnym ustaleniu, że wprowadzenie w uchwale wymogu uwzględnienia wyznaczonych w planie maksymalnych wysokości zabudowy w poszczególnych terenach stanowi nadużycie przez Gminę władztwa planistycznego, co w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia nieważności § 7 ust. 8 pkt 1 lit. b MPZP w zakresie słów "maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz" oraz § 14 ust. 1 pkt 5 MPZP.

Ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a. i w sprawie nie żądano przeprowadzenia rozprawy, dlatego przedmiotowa sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego.

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, ma rację Sąd I instancji, że przyjęte w MPZP ograniczenia wysokościowe w odniesieniu do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej – infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej) prowadzą w istocie do wykluczenia lokalizacji tych urządzeń na całym obszarze planu miejscowego. Tego rodzaju ocena prawa nie jest odosobniona, a wręcz przeciwnie. Otóż w świetle oceny także innych planów miejscowych na terenie [...] dokonanej przez Sądy Administracyjne w innych składach nie jest to pogląd odosobniony, a takie sformułowanie postanowień MPZP powoduje, że już chociażby uwzględnienie tylko maksymalnej wysokości zabudowy, w istocie rzeczy może prowadzić do wykluczenia możliwość lokalizowania inwestycji z zakresu łączności publicznej. Tym samym mamy do czynienia z naruszeniem art. 46 ust. 1 specustawy. W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że w § 7 ust. 1 pkt 1 lit. b MPZP lokalny normodawca zawarł ograniczenie wysokościowe do ogólnie możliwej wysokości zabudowy na danym terenie dla obiektów infrastruktury technicznej, a więc bez wyłączenia w odniesieniu do lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej – infrastruktury telekomunikacyjnej. Należy pamiętać, że przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest akt prawa miejscowego, czyli źródło powszechnie obowiązującego prawa na danym terenie, które powinno być na tyle precyzyjnie i w sposób abstrakcyjny sformułowane aby gwarantować zgodnie z jego treścią (a nie dla pozoru) możliwości określonego sposobu zagospodarowania terenu, a nie jakoby na zasadzie "kto pierwszy ten lepszy". Nie są to standardy demokratycznego państwa prawnego w rozumieniu art. 2 Konstytucji RP, a odwoływanie się w tym zakresie w skardze kasacyjnej do stanu istniejącej zabudowy, w tym już istniejących stacji bazowych, na określonym terenie – tej ocenie nie przeczy.

Zgodnie zaś z art. 46 ust. 1 specustawy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 46 ust. 2 specustawy jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Ponadto od dnia 25 października 2019 r. (na skutek wejścia w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. z 2019 r. poz. 1815) obowiązuje przepis art. 46 ust. 1a specustawy, zgodnie z którym nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jak wynika z treści z art. 4 pkt 18 u.g.n. pod pojęciem łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Zgodnie z art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2021 r. poz. 576 ze zm.) pod pojęciem publicznie dostępnej usługi telekomunikacyjnej należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników. Tym samym, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, brak jest podstaw do twierdzenia aby Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 46 ust. 1 specustawy.

Wprowadzone planem miejscowym ograniczenie wysokości infrastruktury telekomunikacyjnej do maksymalnej wysokości zabudowy z uwzględnieniem ustanowionego zakazu lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej na wskazanych obszarach MPZP, stanowi w okolicznościach tej sprawy nadmierne ograniczenie nieznajdujące uzasadnienia w rozumieniu art. 46 ust. 1 specustawy, które w istocie pozbawia przedsiębiorstwo telekomunikacyjne możliwości lokalizowania takich inwestycji w tym obszarze. Jak wskazywano w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stacja bazowa aby mogła spełniać swoje funkcje takie jak propagacja sygnału, komunikowanie się z innymi stacjami bazowymi tworzącymi sieć telekomunikacyjną, czy łączenie z urządzeniami końcowymi (aparaty telefoniczne, laptopy itp.) z częścią stałą cyfrowej sieci telekomunikacyjnej, to jej anteny sektorowe i radioliniowe winny znajdować się na takiej wysokości, aby "górować" nad istniejącą zabudową, a antenowe konstrukcje wsporcze zapewniać bezpieczeństwo konstrukcji także podczas niekorzystnych warunków atmosferycznych. Technologia działania stacji bazowej wymaga zatem, aby antena była zainstalowana na odpowiedniej wysokości. Zatem zrównanie w MPZP wysokości anten z dopuszczalną wysokością zabudowy przy uwzględnieniu także obowiązującego zakazu lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej na wskazanym w MPZP obszarze – wyklucza prawidłowe działanie stacji bazowej. Dlatego Sąd I instancji niewadliwie stwierdził, że określenie maksymalnej wysokości zabudowy określonego rodzaju zabudowy ma związek z cechami tej zabudowy i może nie być adekwatny do obiektów z zakresu łączności publicznej, których wysokość często przekracza 40 metrów. Ze względów technologicznych i funkcjonalnych anteny sektorowe i radioliniowe, stanowiące ogniwo infrastruktury telekomunikacyjnej, powinny być montowane na konstrukcjach wsporczych (masztach) na odpowiedniej wysokości i co do zasady ponad istniejącą zabudową. Może być też tak, że ze względu na istniejące zagospodarowanie i zabudowę na danym obszarze lokalizacja obiektów telekomunikacyjnych w ogóle nie będzie możliwa, jeśli na danym terenie istniejąca zabudowa osiągnęła już maksymalną dopuszczoną w planie wysokość. Tego rodzaju wywód Sądu I instancji uprawniał zatem do sformułowania zasadniczej tezy dla wyniku postepowania, zgodnie z którą wskazywana treść MPZP oznacza faktycznie zakaz lokalizacji inwestycji z zakresu infrastruktury telekomunikacyjnej.

Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 46 ust. 1 specustawy w związku z art. 28 ust. 1, art. 5 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 u.p.z.p. w związku z § 7 ust. 8 pkt 1 lit. b MPZP nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej dotyczącego błędnej wykładni art. 46 ust. 1 specustawy w zw. z art. 1 ust. 2, art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 u.p.z.p. w realiach przedmiotowej sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia, że Sąd I instancji uznał jakoby potrzeby w zakresie rozwoju sieci szerokopasmowych posiadają bezwzględny prymat nad innymi wartościami uwzględnianymi w planowaniu przestrzennym. Wręcz przeciwnie Sąd I instancji wyłożył, że art. 46 ust. 1 specustawy nie należy rozumieć w ten sposób, że pozbawia on całkowicie gminę prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy urządzeń łączności publicznej, w tym telefonii komórkowej. Rzecz jednak w tym, by zakazy i ograniczenia, jako wyjątki od zasady dopuszczalności lokalizowania obiektów urządzeń z zakresu łączności publicznej, formułowane były ściśle i precyzyjnie, tak aby adresaci regulacji mogli na jej podstawie ustalić, czy na danym obszarze określone zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane, czy też nie, ewentualnie pod jakimi warunkami. Plan miejscowy nie może natomiast wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, uniemożliwiającego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Poza tym jednocześnie Sąd I instancji nie doszukał się naruszenia prawa jeśli chodzi o zakaz ustanowiony w § 7 ust. 8 pkt 1 lit. a MPZP, co tym bardziej nie potwierdza ferowanej w zarzucie skargi kasacyjnej tezy jakoby Sąd uznał, że potrzeby w zakresie rozwoju sieci szerokopasmowych posiadają bezwzględny prymat nad innymi wartościami uwzględnianymi w planowaniu przestrzennym.

Dlatego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 46 ust. 1 specustawy w zw. z art. 1 ust. 2, art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 u.p.z.p. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Także kolejny z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 3 oraz art. 28 u.p.z.p w związku § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.s.g. w odniesieniu do § 14 ust. 1 pkt 5 MPZP – nie przystaje do realiów przedmiotowej sprawy. Sąd I instancji nie tyle ocenił, że kwestie ochrony zdrowia przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elekromagnetycznych nie mogą być przedmiotem planu miejscowego, ile uznał, że treść § 14 ust. 1 pkt 5 MPZP jest niejasna, co nie odpowiada zasadom poprawnej legislacji jeśli chodzi o źródła prawa, jakim m.in. jest plan miejscowy jako akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p., art. 2 i art. 7 Konstytucji RP). Tej zaś oceny nie podważono skutecznie w skardze kasacyjnej, skupiając się na innych przesłankach, które w istocie nie stanowiły podstawy do stwierdzenia przez Sąd I instancji nieważności § 14 ust. 1 pkt 5 MPZP.

Dlatego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 3 oraz art. 28 u.p.z.p w związku § 4 pkt 3 ww. rozporządzenia 2003 r. w związku z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.s.g. nie zawiera usprawiedliwionych postaw.

W konsekwencji przedstawionego powyżej wywodu, nie zawiera usprawiedliwionych podstaw ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 28 u.p.z.p. oraz art. 46 ust. 1 specustawy. Nie można bowiem przyjąć aby Sąd I instancji w omawianym powyżej zakresie dokonał błędnych ustaleń co do treści § 7 ust. 8 pkt 1 lit. b MPZP w zakresie słów "maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach oraz" oraz § 14 ust. 1 pkt 5 MPZP.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.