Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A Spółki jawnej w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Lu 540/15 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A Spółki jawnej w L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia: oddalić zażalenie.

W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia

[...] lutego 2015 r. wydane w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej A spółka jawna w L. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 12 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił skarżącej spółce przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia

13 września 2016 r., sygn. akt II GZ 843/16 Naczelny Sad Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia [...] października 2016 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 8 listopada 2016 r.

Z uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi w zakreślonym terminie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), postanowieniem z dnia 23 listopada 2016 r. odrzucił skargę spółki na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia [...] lutego 2015 r.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do rozpatrzenia sądowi I instancji zarzucając mu naruszenie art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne, bowiem postanowienie Sądu I instancji odrzucające skargę odpowiada prawu.

Zgodnie z generalną zasadą odpłatności wymiaru sprawiedliwości, strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 p.p.s.a.). Do kosztów sądowych należą m.in. opłaty sądowe, na które składają się wpis i opłata kancelaryjna (art. 211 i art. 212 § 1 p.p.s.a.). W świetle art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym zażalenia, pobiera się wpis stosunkowy lub stały.

Stosownie do treści art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).

W przedmiotowej sprawie wnosząca zażalenie nie jest zwolniona z obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt II GZ 843/16 oddalił bowiem zażalenie skarżącej na postanowienie w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z uwagi na prawomocność orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, wezwanie skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi było prawidłowe, a niezastosowanie się przez spółkę do wezwania skutkowało odrzuceniem skargi przez Sąd I instancji.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej, że trudno jej było w tak krótkim czasie zgromadzić kwotę potrzebną do opłacenia skargi, należy zauważyć, że skarga w niniejszej sprawie została złożona w dniu 31 marca 2015 r., natomiast wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi - po uprawomocnieniu się w dniu 13 września 2016 r. postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy - zostało doręczone skarżącej w dniu 8 listopada 2016 r. Zatem skarżąca spółka miała ponad półtora roku na zgromadzenie kwoty potrzebnej do opłacenia skargi, która w niniejszej sprawie wynosi 100 zł, a we wszystkich sprawach łącznie 500 zł, a więc – obiektywnie – nie jest ona wysoka.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.