Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz, Sędzia WSA Bożena Kasprzak, , po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2020 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. - na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019r. poz. 900 ze zm. – dalej: "O.p.") - stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...]r. nr [...], ustalającej W.M. (dalej: "skarżąca") zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach za 2014 rok.

W uzasadnieniu tego postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...] r. nr [...] ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 rok w kwocie 227.569,00 zł od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych w wysokości 303.425,00 zł została doręczona skarżącej w dniu 25 listopada 2019 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 9 grudnia 2019 r. W treści wydanego rozstrzygnięcia organ podatkowy I instancji zawarł pouczenie o przysługującym stronie prawie wniesienia odwołania oraz o ustawowym, 14-dniowym terminie do jego wniesienia.

Odwołanie od ww. decyzji wpłynęło do Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. w dniu 10 grudnia 2019 r. Odwołanie to zostało doręczone za pośrednictwem firmy świadczącej pocztowe usługi kurierskie, tj. A Sp. z o.o. z/s w W., która przyjęła przesyłkę od nadawcy w dniu 09.12.2019 r. (dane z etykiety przymocowanej do koperty, w której przesłano odwołanie).

Wobec powyższych ustaleń Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał, że metody doręczania korespondencji określone w art. 12 § 6 O.p oraz realizujące je podmioty stanowią katalog zamknięty, niepodlegający wykładni rozszerzającej. Podmiot, za pośrednictwem którego przesłała skarżąca odwołanie do organu podatkowego, nie jest podmiotem mieszczącym się w katalogu art. 12 § 6 pkt 2 O.p., nie jest operatorem wyznaczonym w rozumieniu Prawa pocztowego. Powyższe okoliczności powodują, iż odwołanie od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...] r. Nr [...] zostało uznane za wniesione w dniu 10 grudnia 2019 r., zatem z przekroczeniem o 1 dzień ustawowego 14-dniowego terminu.

W związku z tym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. stwierdził - na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. - uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca nie przedstawiła zarzutów wobec wydanego postanowienia. Zarzuciła jedynie to, że

- organ wydający decyzję, w przesłanym "Stanowisku w sprawie odwołania" wyraźnie stwierdził, iż odwołanie zostało wniesione w terminie do czego organ Il instancji w ogóle nie odniósł się w postanowieniu z dnia [...]r.;

- wskazała na obowiązek uchylenia decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dn. [...]r. z urzędu z uwagi na rażące naruszenie prawa przez organ I instancji: brak uwzględnienia dochodów skarżącej z lat sprzed 2014r.; brak uwzględnienia dochodów męża skarżącej przeznaczonych w sposób istotny na prowadzenie gospodarstwa domowego; błędne wyliczenia nadwyżki - koszty uzyskania przychodów z umowy o pracę to wartość statystyczna, a nie realnie poniesione wydatki; brak uwzględnienia spłaty udzielonych pożyczek do spółki i ograniczenie się jedynie do stwierdzenia, iż mogły być to spłaty na rzecz drugiego udziałowca.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał wniesioną skargę za niezasadną.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/). Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawie skarg, m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej; P.p.s.a./). Zatem Sąd sprawując kontrolę zaskarżonego aktu bada jedynie jego legalność. Dokonywana jest kontrola zaskarżonego postanowienia poprzez ustalenie, czy nie narusza ono przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania. W postępowaniu tym Sąd nie mógł ocenić poprawności wydania decyzji wymiarowej Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...] roku.

Skarżąca nie kwestionuje faktu odebrania ww. decyzji w dniu 25 listopada 2019 r. i przesłania odwołania od tej decyzji za pośrednictwem firmy kurierskiej A Sp. z o.o., która przyjęła przesyłkę od nadawcy w dniu 9 grudnia 2019 r. i doręczyła ją do organu podatkowego w dniu 10 grudnia 2019 roku.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. prawidłowo odwołał się do przepisu art. 12 § 6 pkt 2 O.p., który stanowi o zachowaniu terminów procesowych, w tym jeżeli przed jego upływem pismo zostanie nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz.U. z 2018 r. poz. 2188). Wykładnia literalna i ścisła tego przepisu oznacza, że tylko oddanie pisma w placówce operatora wyznaczonego wywołuje skutek w postaci zachowania terminu, a - jak słusznie zauważył organ podatkowy - pojęcie operatora wyznaczonego zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 13 Prawa pocztowego, w myśl którego operatorem wyznaczonym jest operator pocztowy obowiązany do świadczenia usług powszechnych. Decyzją z dnia 30 czerwca 2015 r. Nr DRP.WKP.710.2.2015.26.27 Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej dokonał wyboru Poczty Polskiej Spółki Akcyjnej z siedzibą w Warszawie - jako operatora wyznaczonego do świadczenia usług powszechnych na lata 2016-2025.

Dodatkowo Sąd przywołuje uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2015 r., I OPS 1/15, w której rozstrzygnięto, że oddanie przed upływem przewidzianego prawem terminu pisma procesowego w sprawie sądowoadministracyjnej w polskiej placówce pocztowej innego operatora, niż operator wyznaczony w rozumieniu art. 83 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 178 ust. 1 Prawa pocztowego, nie skutkuje zachowaniem terminu, gdy pismo dostarczono sądowi po jego upływie; ochronie praw strony, która nie dokonała czynności w terminie ze względu na oddanie pisma w placówce innego operatora pocztowego, niż wyznaczony, służy instytucja przywrócenia terminu (art. 86 § 1 P.p.s.a.).

Oznacza to, że również oddanie przed upływem przewidzianego prawem terminu pisma w postępowaniu regulowanym przepisami Ordynacji podatkowej w polskiej placówce pocztowej innego operatora, niż wyznaczony w rozumieniu art. 12 § 6 pkt 2 O.p. w zw. z art. 178 ust. 1 Prawa pocztowego, nie skutkuje zachowaniem terminu, gdy pismo dostarczono organowi podatkowemu po jego upływie. Ochronie praw strony, która nie dokonała czynności w terminie ze względu na oddanie pisma w placówce innego operatora pocztowego, niż wyznaczony, służy instytucja przywrócenia terminu (art. 162 § 1 O.p.) – por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2018 r. o sygn. akt II FSK 510/16.

Skoro w niniejszej sprawie odwołanie od decyzji niewątpliwie zostało złożone w organie podatkowym z uchybieniem czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej, to Dyrektor Izby Administracji Skarbowej miał wszelkie podstawy do zastosowania art. 228 § 1 pkt 2 O.p. i wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Przepis art. 223 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, przewidując czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, nakłada jednocześnie na organ odwoławczy obowiązek badania, czy termin ten został zachowany oraz obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania w sytuacji, gdy odwołanie wniesione zostało po tym terminie (art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Badanie przez organ odwoławczy warunków zachowania terminu do wniesienia odwołania wymaga przede wszystkim ustalenia dnia, z upływem którego upływał termin do dokonania tej czynności, liczony od dnia doręczenia decyzji stronie. Aby zatem wniesienie odwołania było skuteczne musi zostać zachowany termin do dokonania tej czynności. Uchybienie temu terminowi powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji.

Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowiłoby rażące naruszenie prawa – art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skargę oddalić.

ak