Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska -Karczewska Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2014 r. sprawy ze skargi X na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym osoby posiadającej status członka rodziny oddala skargę

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Pani X w dniu [...] września 2012 r. złożyła wniosek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. o zgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego Pani Y, jako partnerki cywilnego związku partnerskiego.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w G., Inspektorat [...] pismem z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...] zwrócił się do Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (OW NFZ) z wnioskiem o zajęcie stanowiska i wydanie decyzji w zakresie podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu przez Panią Y jako partnerkę cywilnego związku partnerskiego.

2. [...] OW NFZ pismem z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...] poinformował Panią Y o wszczętym postępowaniu, na wniosek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w zakresie ustalenia podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu jako członka rodziny.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Dyrektor [...] OW NFZ decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. stwierdził, iż Pani Y nie jest objęta ubezpieczeniem zdrowotnym jako osoba posiadająca status członka rodziny Pani X Podstawą wydania decyzji były przepis art. 109 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 164, poz. 1027, z późn. zm.), zwanej dalej również: "ustawą o świadczeniach".

3. Od powyższej decyzji Pani Y wniosła odwołanie w dniu 9 kwietnia 2013 r., w którym wskazywała, że z uwagi na długotrwały związek (10 lat), w jakim pozostaje z Y, sformalizowany zawarciem partnerstwa cywilnego w urzędzie stanu cywilnego w E., uznała, że jako osoba ubezpieczona może wystąpić o zgłoszenie Y do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym. Wskazywała, że bezsprzecznie w postępowaniu przed organem wykazane zostało, że tworzą one, a Y jest partnerką cywilnego związku partnerskiego Skarżącej. W związku z tym, w ocenie Skarżącej, jako osoby tworzące rodzinę, mogą wspólnie korzystać z ochrony prawnej gwarantowanej w przepisach Konstytucji RP (art. 47), a także Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (art. 8), szczególnie w świetle postanowień odpowiednio art. 32 Konstytucji RP, jak i art. 14 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją nr [...] znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości z powodów proceduralnych i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Dyrektorowi [...] OW NFZ.

4. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Dyrektor [...] OWNFZ wydał decyzję nr [...] z dnia [...] października 2013 r., stwierdzającą, iż Pani Y nie jest objęta ubezpieczeniem zdrowotnym jako członek rodziny Pani X. Decyzja ta została doręczona Pani X w dniu 16 października 2013 r. i Pani X wniosła odwołanie w terminie w dniu 23 października 2013 r.

Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, że ze zgromadzonych dokumentów w przedmiotowej sprawie, tj. z poświadczonego tłumaczenia z języka angielskiego "Odpisu z Rejestru Cywilnych Związków Partnerskich" wynika, iż Pani Y i Pani X (poprzednio M.), posiadające obywatelstwo polskie, zarejestrowały w [...] w dniu [...] sierpnia 2010 r. cywilny związek partnerski. Według Skarżącej z uwagi na art. 32 Konstytucji, zgodnie z którym, wszyscy są wobec prawa równi, wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne, nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny, co oznacza prawo Y do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym Skarżącej.

W ocenie organu nierówne traktowanie podmiotów nie musi więc oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania skutkującego oceną o naruszeniu standardu określonego w przepisie art. 32 konstytucji. Zwłaszcza, że wyrażone w nim zasady konkretyzowane są w przepisach szczegółowych i dopiero wspólnie z kryteriami w nich zawartymi, mogą stanowić łączne kryterium oceny równego traktowania, odnoszone tak do płaszczyzny tworzenia, jak i stosowania prawa (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 685/07).

Organ wskazał ponadto, że zgodnie z art. 48 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. Prawo prywatne międzynarodowe, o możności zawarcia małżeństwa rozstrzyga w stosunku do każdej ze stron jej prawo ojczyste z chwili zawarcia małżeństwa. W niniejszej sprawie będzie to prawo polskie. Zgodnie z art. 18 Konstytucji małżeństwo to związek kobiety i mężczyzny, jednocześnie polski porządek prawny nie przewiduje instytucji związku partnerskiego, rodzącego skutki takie, jak zawarcie małżeństwa. Oznacza to, że zawarty przez strony związek partnerski nie jest małżeństwem w świetle prawa polskiego ani też nie rodzi skutków takich, jak zawarcie małżeństwa.

Wobec powyższego Pani Y nie spełnia przesłanek do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i Dyrektor [...] OW NFZ decyzją nr [...] stwierdził, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, Pani Y nie jest objęta ubezpieczeniem zdrowotnym jako członek rodziny Pani X

5. Decyzja ta została doręczona Pani X w dniu 16 października 2013 r., od której wniosła odwołanie w dniu 23 października 2013 r. Odwołanie zatem zostało wniesione z zachowaniem terminu.

6. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej, Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Decyzja ta została doręczona Skarżącej w dniu 2 kwietnia 2014 r. W uzasadnieniu wskazał, że Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia podziela stanowisko organu pierwszej instancji i nie znajduje podstaw do jego zmiany.

7. Od powyższej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, Pani X wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. Skarga została wniesiona w terminie. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa materialnego w postaci:

a) art. 5 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (dalej: ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej), poprzez błędną wykładnię pojęcia "członek rodziny", polegającą na przyjęciu, że Y - jako moja partnerka życiowa w ramach partnerstwa cywilnego (ang. civil partnership) - nie jest członkiem mojej rodziny;

b) art. 47 w zw. z art. 32 Konstytucji RP, art. 8 w zw. z art. 14 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (dalej: Europejska Konwencja Praw Człowieka), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich niezastosowaniu i przyjęciu, że Skarżąca i Y nie tworzą "rodziny", co prowadziło do naruszenia prawa do ochrony życia rodzinnego: Skarżącej i jej żony, pomimo, że od dnia [...] sierpnia 2010 r. żyjemy w sformalizowanym partnerstwie cywilnym, sankcjonowanym przepisami ustawy z dnia 18 listopada 2004 r. - Civil Partnership Act 2004, a tym samym także pozbawienia korzyści płynących z objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym;

c) art. 67 ust. 3 w zw. z art. 109 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, poprzez niewyjaśnienie w zaskarżonej decyzji, czy jako ubezpieczona, miała w ogóle obowiązek zgłoszenia swojej partnerki Y do ubezpieczenia zdrowotnego, a zatem organ w ogóle nie wypowiedział się - mimo przyjęcia, że Skarżąca była stroną postępowania - co do zakresu jej praw i obowiązków wynikających z przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej;

oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia:

d) art. 12 § 1 K.p.a. poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania odwoławczego (rozpoznanie odwołania organowi zajęło blisko 5 miesięcy) w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja w przeważającej części powiela ustalenia faktyczne i prawne, poczynione przez organ I instancji;

e) art. 7, art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu, czego dowodem jest brak zindywidualizowania zaskarżonej decyzji w stosunku do Skarżącej , jej praw i obowiązków;

f) art. 80 K.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dotyczącego okoliczności tworzenia przez Skarżacą i Y rodziny, a w związku z tym konieczności ochrony ich prawa do życia rodzinnego;

g) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji, gdy wydana została ona z naruszeniem prawa materialnego;

h) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy faktycznej, przejawiające się ustaleniem, że Skarżacai Y nie tworzą rodziny oraz nie przysługuje im ochrona prawna "życia rodzinnego", a także podstawy prawnej decyzji, poprzez brak odniesienia się do kwestii, czy po stronie Skarżącej istniał obowiązek zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego Y W uzasadnieniu skargi przytoczono szczegółową argumentację do zarzutów w niej podniesionych. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia 10 2013 r.

Ponadto na podstawie art. 96 § 2 P.p.s.a wniesiono o przeprowadzenie posiedzenia w przedmiocie rozpoznania skargi przy drzwiach zamkniętych, gdyż wymaga tego ochrona życia prywatnego Skarżącej. Skarżąca wniosła także o zanonimizowanie jej oraz Y imienia i nazwiska, przez wskazanie jako osobę skarżącą osobę o inicjałach: "XY".

5. Odpowiadając na zarzuty Skarżącej organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

3. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

4. Z akt sprawy wynika, że Pani Y i Pani X zarejestrowały w [...] w dniu [...] sierpnia 2010 r. cywilny związek partnerski. W złożonym w ZUS, Oddział w [...], Inspektorat [...] przez Skarżącą w dniu [...] września 2012 r. wniosku o zgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego członków rodziny rencisty – Pani Y, w stopniu pokrewieństwa wpisano - partnerka cywilnego związku partnerskiego.

Dyrektor [...] OW NFZ decyzją nr [...] z dnia [...] października 2013 r., uznał, że Pani Y nie jest objęta ubezpieczeniem zdrowotnym jako członek rodziny Pani X. Decyzja ta została utrzymana przez organ II instancji.

W ramach sądowej kontroli prawidłowości wydanych przez organy decyzji należy przeanalizować przepisy, które były podstawą wydania przedmiotowych decyzji. W myśl przepisu art. 5 pkt 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, za członka rodziny uznaje się:

a) dziecko własne, dziecko małżonka, dziecko przysposobione, wnuka albo dziecko obce, dla którego ustanowiono opiekę, albo dziecko obce w ramach rodziny zastępczej lub rodzinnego domu dziecka, do ukończenia przez nie 18 lat, a jeżeli kształci się dalej - do ukończenia 26 lat, natomiast jeżeli posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności lub inne traktowane na równi - bez ograniczenia wieku,

b) małżonka,

c) wstępnych pozostających z ubezpieczonym we wspólnym gospodarstwie domowym.

Jednocześnie w myśl art. 67 ust. 3 ustawy o świadczeniach, osoba podlegająca obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego ma obowiązek zgłosić do NFZ członków rodziny, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 5 i 6 ww. ustawy, którzy uzyskują po zgłoszeniu prawo do świadczeń opieki zdrowotnej.

Przepis art. 66 ustawy o świadczeniach wskazuje osoby, które w sytuacji spełnienia warunków określonych w art. 3 ust. 2 pkt 5 i 6 ustawy o świadczeniach powinny zostać zgłoszone do ubezpieczenia zdrowotnego jako członkowie rodziny ubezpieczonego opłacającego składkę na obowiązkowe lub dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne.

Zgodnie z wykładnią powyższego przepisu status członka rodziny mogą uzyskać jedynie osoby najbliższe wskazane w tym przepisie. Krąg osób najbliższych, które mogą być uznane za członków rodziny, ma bowiem charakter katalogu zamkniętego. W rezultacie nie można zgłosić do ubezpieczenia zdrowotnego np. brata, siostry, teściów, zięcia, wuja. Brak również podstaw do przyznania statusu członka rodziny np. konkubinie. Członkami rodziny w rozumieniu ustawy o świadczeniach nie są małżonkowie pozostający w separacji, jeżeli została ona orzeczona prawomocnym wyrokiem sądowym.

Spośród krewnych wstępnych (np. rodziców, dziadków) do ubezpieczenia zdrowotnego jako członek rodziny może zostać zgłoszony jedynie ten wstępny, który pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z zstępnym (np. z synem, z wnukiem) opłacającym składkę na ubezpieczenie zdrowotne. Ww. przepis nie określa jednak definicji pozostawania we wspólnym gospodarstwie domowym. Wspólne zamieszkiwanie sprzyja przyjęciu poglądu, że prowadzone jest również wspólne gospodarstwo domowe, ale nie zawsze zamieszkiwanie pod tym samym adresem stanowi o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego (np. pod tym samym adresem mogą zamieszkiwać małżonkowie znajdujący się w trakcie postępowania rozwodowego, którzy nie prowadzą już wspólnego gospodarstwa domowego). Z tego też powodu przy określaniu prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego należy brać pod uwagę także takie okoliczności jak m.in. wspólny budżet domowy wstępnego i zstępnego (np. ich wspólne wydatki na żywność, leki, opłaty czynszowe) oraz współpracę w załatwianiu codziennych spraw życiowych (np. wspólne zakupy). O prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego rozstrzyga zatem więź społeczno-gospodarcza pomiędzy określonymi osobami bliskimi, a nie zameldowanie tych osób w tym samym lokalu mieszkalnym.

Jednocześnie, zgodnie z art. 1 lit. i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE. L. 166 z 30.04.2004 r., str. 1 i nast.), zwanego dalej "rozporządzeniem o koordynacji, określenie "członek rodziny" oznacza każdą osobę określoną lub uznaną za członka rodziny lub określoną jako członek gospodarstwa domowego przez ustawodawstwo, na mocy którego przyznawane są świadczenia.

Z przepisu art. 5 pkt 3 lit. b) polskiej ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej wynika, że za członka rodziny uznaje się: małżonka. Ustawa nie wymienia wśród osób podlegających ubezpieczeniu partnera związku cywilnego. W świetle powyższego, w rozumieniu art. 2 dyrektywy członkiem rodziny jest osoba pozostająca w związku partnerskim z obywatelem UE, jeżeli prawo państwa przyjmującego traktuje taki związek za równoważny małżeństwu i zgodnie z warunkami zawartymi w odpowiednich przepisach krajowych. Należy zwrócić uwagę, że zarówno małżeństwo, jak i związek partnerski są instytucjami krajowego prawa cywilnego - rodzinnego i z uwagi na brak kompetencji harmonizacyjnych w tej dziedzinie oraz zasadę poszanowania tożsamości narodowej Państw Członkowskich UE interpretowane są przez pryzmat krajowego porządku prawnego. W polskim systemie prawnym brak jest regulacji formalizujących związki partnerskie.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 18 stanowi, że "małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej". Rodzina w ujęciu konstytucyjnym jest ściśle powiązana z małżeństwem i jej założenie dotyczy wyłącznie par, które zawarły związek małżeński jako związek kobiety i mężczyzny. Również, zgodnie z art. 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w Polsce małżeństwo może zawrzeć jedynie kobieta i mężczyzna. W ustawodawstwie polskim nie istnieje pojęcie "członka rodziny rozszerzonej", zatem nie można przyjąć argumentacji strony, że jest członkiem "rodziny rozszerzonej" obywatela Unii Europejskiej.

W ocenie sądu powyższe oznacza, że organ zasadnie uznał więc, że w stosunku do partnerki Skarżącej nie zachodził przesłanka do objęcia jej ubezpieczeniem zdrowotnym gdyż, że nie jest ona ani małżonkiem ani członkiem rodziny skarżącej w rozumieniu art. 5 pkt 3 lit. b) ustawy o świadczeniach. Organy I i II instancji prawidłowo, mając na uwadze fakt, że w świetle obowiązującego porządku prawnego RP rodziną jest związek kobiety i mężczyzny, nie zgodziły się z argumentacją Skarżącej, że przez wydanie decyzji o odmowie objęcia ubezpieczeniem doszło do naruszenia art. 7 Karty Praw Podstawowych i art. 8 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.

5. Skarżąca zarzuciła organom NFZ naruszenie art. 32 Konstytucji RP, zgodnie z którym, wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.

Organ uznając ten zarzut za niesłuszny powołał się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaprezentowane w wyroku z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 2331/11, zgodnie z którym "(...) z ustanowionej na gruncie art. 32 ust. 1 konstytucji zasady wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów znajdujących się w zbliżonej sytuacji oraz zakaz różnicowania w tym traktowaniu bez przyczyny znajdującej należyte uzasadnienie w przepisie rangi co najmniej ustawowej. Zasady sprawiedliwości wymagają przy tym, aby zróżnicowanie prawne podmiotów (ich kategorii) pozostawało w adekwatnej relacji do różnic w ich sytuacji faktycznej, jako adresatów danych norm prawnych".

Z powyższego wynika, że zasada równości nie ma oznaczać identyczności. Dyskryminacja rozumiana jest zaś jako zróżnicowane traktowanie podmiotów znajdujących się obiektywnie w takiej samej sytuacji, które to odmienne traktowanie nie ma swojej racjonalnej (obiektywnie usprawiedliwionej) podstawy (podobnie w wyroku NSA z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 607/11).

6. Skład orzekający podziela oceny prawne wyrażone w ww. wyrokach. Nierówne traktowanie podmiotów nie musi więc oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania skutkującego oceną o naruszeniu standardu określonego w przepisie art. 32 Konstytucji RP. Zwłaszcza gdy wskazać również, że wyrażone w nim zasady konkretyzowane są w przepisach szczegółowych, i dopiero wspólnie z kryteriami w nich zawartymi, mogą stanowić łączne kryterium oceny równego traktowania, odnoszone tak do płaszczyzny tworzenia, jak i stosowania prawa

Zasadnym jest przyjęte przez organy administracji rozpatrujące sprawę stanowisko, że zakazane jest nierówne traktowanie podmiotów podobnych, co jednak nie wyklucza nierównego traktowania podmiotów, które podobne nie są ze względu na daną cechę istotną, relewantną. Tak więc zasada niedyskryminacji i równości nie oznacza nakazu jednakowego traktowania sytuacji wszystkich podmiotów, gdyż ich sytuacja faktyczna i prawna może być różna (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 876/12).

Odnosząc się do zarzutu Skarżącej o nie przeprowadzeniu postępowania w sposób budzący zaufanie do organu, należy uznać je za nieuzasadniony. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia informował strony postępowania o możliwości brania czynnego udziału w postępowaniu oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżąca zatem miała zapewniony udział w postępowaniu, a zebrany materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.

7. Dodatkowo skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Według art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

W ocenie Sądu organy działając w sprawie podjęły odpowiednie czynności zmierzające do zebrania pełnego materiału dowodowego. Przedmiotowa decyzja wydana została na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w oparciu o mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa materialnego i procesowego. Uzasadnienia orzeczeń organów obu instancji są wyczerpujące i spełniają wymogi stawiane przepisami K.p.a. Przedmiotowe rozstrzygnięcie spełnia wymogi art. 107 § 1 K.p.a., ponieważ zawiera oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji Ponadto, w treści uzasadnienia wskazano właściwe podstawy wydania zaskarżonej decyzji.

Ustawodawstwo polskie nie zna obecnie instytucji związku partnerskiego rozumianego jako związek dwojga osób tej samej płci. Zatem wobec nieuznawania w ustawodawstwie polskim równoważności między zarejestrowanym związkiem partnerskim, którego prawo nie przewiduje, a małżeństwem rozumianym - zgodnie z art. 18 Konstytucji RP - jako związek kobiety i mężczyzny, art. 3 ust. 1 dyrektywy – jak słusznie uznały organy - nie mógł mieć w kontrolowanej sprawie zastosowania. Skład orzekający podziela w tym zakresie ocenę prawną wyrażoną na tle podobnych spraw rozstrzyganych przez sądy, m.in. w wyroku WSA w Warszawie z 22 maja 2013, IV SA/Wa 2093/12, z 29 stycznia 2014, IV SA/Wa 2457/13, czy też NSA z 19 czerwca 2013 II OSK 475/12.

Podobne stanowisko zajmuje również judykatura europejska. Należy przede wszystkim wskazać na wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 maja 2011 r. (C-147/08), w którym kwestia relacji związków partnerskich i związków małżeńskich została omówiona w odniesieniu do Dyrektywy 2000/78, ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy. W orzeczeniu tym Trybunał wskazał, że osoby znajdujące się w związku partnerskim mogą domagać się traktowania tożsamego z małżonkami, tylko jednak gdy taka forma prawnej legalizacji związku jest przewidziana przez prawo krajowe dla osób tej samej płci, paralelnie do związku małżeńskiego dopuszczalnego jedynie dla par heteroseksualnych, a co więcej kiedy prawo krajowe w ten sposób kształtuje sytuację prawną osób w związku partnerskim, że jest ona porównywalna z sytuacją małżonków. Trybunał wskazał, że tylko wystąpienie takiej porównywalności może przemawiać za przyjęciem tzw. dyskryminacji bezpośredniej, w tym wypadku ze względu na orientację seksualną. Skutek jakim jest powinność takiego jednakowego traktowania dotyczy jednak tylko konkretnego państwa i jest w pełni zależny od przyjętych przez nie rozwiązań prawnych. Nie przenosi się on jednak automatycznie na inne państwa członkowskie.

8. Skarżąca podniosła także, iż organ zanegował jej życie rodzinne z partnerką Panią Y przyjmując, iż nie tworzą stabilnej oraz trwalej rodziny, której istnienie zostało potwierdzone zawarciem związku partnerskiego w [...]. W tym miejscu należy zauważyć, iż organ nie odnosił się do okoliczności, iż Pani X tworzy trwałą, stabilną rodzinę z Panią X, lecz zasadnie uznał jedynie, iż z prawnego punktu widzenia na podstawie art. 5 pkt 3 lit. b ustawy o świadczeniach w związku z art. 18 Konstytucji, Skarżąca nie może zostać uznana za członka rodziny i z tego tytułu zgłoszona do ubezpieczenia. Zgodnie z art. 5 pkt 3 lit b ustawy o świadczeniach jako członek rodziny może być zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego wyłącznie współmałżonek. Pani Y nie jest współmałżonkiem skarżącej w rozumieniu polskiego prawa, a prawo wspólnotowe, w tym zakresie odsyła do prawa krajowego właściwego dla skarżącej.

9. Z powyższych względów, skoro zarzuty skargi okazały się niezasadne, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.