Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1502/14 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi W. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 25 sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 13 maja 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1502/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił W. K. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wnioskiem z dnia 5 stycznia 2015 r., uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 5 lutego 2015 r. Skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. W złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że nie posiada żadnego majątku (gospodarstwo rolne oraz maszyny rolnicze utracił na skutek egzekucji komorniczej), nie uzyskuje żadnego dochodu, nie posiada też żadnych środków "na życie", prowadzi sam gospodarstwo domowe.

Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2015 r. referendarz sądowy WSA w Gdańsku odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy. Od powyższego postanowienia Skarżący wniósł sprzeciw.

W uzasadnieniu wspomnianego na wstępie orzeczenia, Sąd I instancji wskazał, że Skarżący pomimo wezwania go w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających jego trudną sytuacje materialną. Z tego względu Sąd I instancji doszedł do przekonania, że brak było podstaw do przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie Skarżącego z obowiązku uiszczania wpisu.

Od powyższego rozstrzygnięcia Skarżący wywiódł dwa pisma zatytułowane jako zażalenia (odpowiednio z dnia 18 czerwca i 20 czerwca 2015 r.), w których wniósł o uchylenie postanowienia z dnia 13 maja 2015 r. i przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. W uzasadnieniu podniesiono, iż ustalenia Sądu I instancji co do sytuacji majątkowej Skarżącego były nieprawidłowe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważa, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, iż pismo z dnia 20 czerwca 2015 r. potraktowane zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny jako uzupełnienie zażalenia z dnia 18 czerwca 2015 r.

Co do meritum to należy zwrócić uwagę na brak możliwości dokonania oceny rzeczywistej kondycji finansowej Skarżącego. Wobec braku wyczerpujących danych referendarz sądowy, działając w oparciu o art. 255 p.p.s.a., rozpoczął postępowanie wyjaśniające występując do strony o przekazanie dodatkowych informacji potrzebnych do oceny faktycznej sytuacji materialnej Skarżącego. Z tego obowiązku strona jednak się nie wywiązała. Słusznie WSA w Gdańsku zauważył, iż nadesłana odpowiedź na wezwania o dokumenty źródłowe była niewystarczająca. Skoro tak to Sąd I instancji nie miał możliwości dokonania merytorycznej oceny złożonego wniosku. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 243 p.p.s.a., sąd administracyjny orzeka o przyznaniu prawa pomocy jedynie na wniosek strony. To w interesie Skarżącego leży przedstawienie i uwiarygodnienie okoliczności uzasadniających wniosek w tym zakresie. To Skarżący powinien – czego w rozpoznawanej sprawie nie uczynił – wykazać, że jego sytuacja materialna nie pozwala na poniesienie kosztów postępowania. Natomiast subiektywne przekonanie Skarżącego o zasadności jego wniosku, przy równoczesnym nieprzedstawieniu żądanych dokumentów źródłowych powoduje niemożność uwzględnienia wniosku o udzielenie prawa pomocy, a w konsekwencji bezzasadność zażalenia na postanowienie odmawiające przyznania prawa pomocy.

Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.