Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Protokolant : sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2023 r. sprawy ze skargi [...] Pogotowia Ratunkowego na uchwałę Nr LXXIV/2076/21 Rady Miasta Krakowa z dnia 1 grudnia 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wesoła - rejon ulicy Kopernika" I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części graficznej w zakresie działki numer [...]; II. stwierdza nieważność części tekstowej zaskarżonej uchwały w zakresie § 16 ust. 1 pkt 2 lit. l oraz lit. m., ust. 3 w zakresie oznaczenia KDD 13, ust. 8 w zakresie oznaczenia KDD 12 oraz § 40; III. zasądza od Gminy Miejskiej Kraków na rzecz strony skarżącej kwotę 797 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 3 listopada 2022 r. K. Pogotowie Ratunkowe z siedzibą w Krakowie wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 1 grudnia 2021 r. nr LXXIV/2076/21 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa dla obszaru "Wesoła – rejon ul. Kopernika". Przedmiotowa uchwała została zaskarżona w części dotyczącej ustaleń planistycznych dla nieruchomości nr [...] jednostka ewidencyjna Ś. , tj. w zakresie wprowadzenia na tej nieruchomości terenu usług U8 oraz terenu zabudowy wielorodzinnej i usługowej oznaczonej jako MW/U8 oraz terenów pod drogi KDD 12 i KDD 13. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie:

1/ art. 6 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżącego związanych z prawem użytkowania wieczystego nieruchomości położonych na terenie objętym planem;

2/ art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 1 i z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak w toku sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zastosowania się do wytycznych wynikających z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego;

3/ art. 15 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez brak zawarcia w tekście planu wymaganych ustaleń dotyczących wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych;

4/ art. 15 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 17 pkt 5 i w zw. z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne zastosowanie i nieuwzględnienie w prognozie skutków finansowych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jego wpływu na finanse publiczne, w tym budżet Miasta Krakowa, wobec faktu przysługiwania skarżącemu roszczenia odszkodowawczego na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy za pozbawienie możliwości korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób oraz za wywłaszczenie terenu pod budowę planowanych dróg publicznych;

5/ art. 233 Kodeksu cywilnego polegającego na nieuprawnionym ograniczeniu użytkownika wieczystego w możliwości korzystania z posiadanej przez niego nieruchomości.

W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że zgodnie z zatwierdzonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego na działce ewidencyjnej o nr [...] obręb Ś. , której właścicielem jest Województwo Małopolskie będącej w użytkowaniu wieczystym K. Pogotowia Ratunkowego, wprowadzono dwie nowe drogi publiczne oznaczone w MPZP jako KDD 12 i KDD 13 oraz drogę rowerową. Lokalizacja przedmiotowych dróg tj. drogi oznaczonej jako KDD 12 oraz drogi rowerowej, spowoduje konieczność podziału działki zajmowanej i użytkowanej przez K. Pogotowie Ratunkowe. Droga jest planowana nie na obrzeżu terenu zajmowanego przez Skarżącego, ale w jego środku bezpośrednio przy ścianach frontowych budynku głównego oraz budynku garażu przeznaczonego do stacjonowania zespołów ratownictwa medycznego. Lokalizacja drogi publicznej oznaczonej jako KDD 12 oraz ścieżki rowerowej spowoduje ograniczenia w zakresie wyjazdu karetek pogotowia jak również w zakresie przemieszczania się zespołów ratownictwa medycznego pomiędzy budynkiem stacjonowania, a budynkiem garażowym. Powyższe niewątpliwie wpływa na bezpieczeństwo mieszkańców Miasta Krakowa, w zakresie wydłużenia czasu dojazdu karetki pogotowia do zdarzenia, czy akcji ratujących życie ludzkie. Droga wewnętrzna, która stanowi plac manewrowy dla karetek jest również przeznaczona jako dojazd do tlenowni zlokalizowanej za budynkiem pogotowia celem uzupełnienia tlenu w karetce. Lokalizacja podmiotowej drogi (KDD 12) powoduje znaczne ograniczenia w zakresie użytkowania budynków oraz terenu na potrzeby Pogotowia Ratunkowego, a w praktyce uniemożliwia bezpieczne funkcjonowanie zespołów ratownictwa medycznego. Ponadto planowana droga oznaczona jako KDD 13 lokalizowana w miejscu obecnie istniejącej drogi wewnętrznej od strony południowej budynku pogotowia (tj. przychodni) jest zlokalizowana bezpośrednio przy ścianie frontowej budynku, w której znajduje się jedyne wejście główne do poradni chirurgicznej. Przedmiotowa droga publiczna została zaprojektowana na miejscu wiaty, zadaszenia wejścia głównego, służącego do obsługi pacjentów na noszach, podwożonych bezpośrednio do poradni chirurgicznej karetką Pogotowia Ratunkowego. Lokalizacja drogi publicznej bezpośrednio przy budynku koliduje z istniejącymi podjazdami/pochylniami dla osób niepełnosprawnych zlokalizowanymi od strony południowej budynku. Jest to jedyne wejście do tej poradni chirurgicznej oraz do poradni medycznej prowadzonej przez Centermed. Co prawda zapisy planu przewidują możliwość budowy budynków frontowych, to jednak uwzględniając charakter prowadzonej przez skarżącego działalności, a w szczególności bezpieczny dowóz pacjentów ambulansem pod drzwi poradni, wymaga to co najmniej wiaty i stosownego podjazdu, który nie byłby możliwy w przypadku realizacji drogi KDD 13. Zaproponowane rozwiązania projektowe w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa dla obszaru "Wesoła - rejon ulicy Kopernika" w zakresie nieruchomości użytkowanej przez Pogotowie Ratunkowe, nie tylko naruszają interes prawny K. Pogotowia Ratunkowego, ale również w dużym stopniu wypływają na zmniejszenie bezpieczeństwa zdrowotnego mieszkańców Krakowa i zaburzają funkcjonowanie systemu ratownictwa medycznego w województwie. Rozwiązania zawarte w planie nie biorą bowiem pod uwagę specyfiki działania Pogotowia Ratunkowego. Zaproponowane rozwiązania dopuszczają do sytuacji, w której członkowie zespołu ratownictwa medycznego, aby dostać się do ambulansu musieliby przechodzić przez ulicę, ścieżkę rowerową i zielone nasadzenia, a następnie manewrować karetką przez te oba ciągi komunikacyjne i tereny zielone, aby wyjechać do pacjentów w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, co przy pośpiechu, (nieodłącznie związanym z charakterem pracy), mogłoby doprowadzić do sytuacji zagrażających życiu lub zdrowiu. W dalszej części uzasadnienia wskazano, że teren, który zgodnie z planem przewidziany jest pod drogę KDD 12 obecnie wykorzystywany jest do wykonywania różnych zadań przez członków zespołów związanych z przygotowaniem ambulansów do transportu pacjentów, w tym do dezynfekcji karetek po pacjentach zakażonych chorobami zakaźnymi, w tym COVlD 19. Wybudowanie drogi na tym terenie znacznie utrudni bieżącą działalność skarżącego, ograniczając w sposób nieuprawniony dotychczasowy sposób użytkowania terenu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa dla obszaru "Wesoła - rejon ul. Kopernika" jest również niezgodny z założeniami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zatwierdzonego Uchwałą Nr CXII/1700/14 z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (dalej jako: Studium). Działka K. Pogotowia Ratunkowego w Krakowie o nr ewidencji geodezyjnej [...] dzielnica Ś. jak wynika z mapy K1 Struktura przestrzenna, stanowiącej część studium, stanowi w całości tereny opieki zdrowotnej i szpitalnej, tereny szpitali. Natomiast zgodnie z planem wskazana wyżej działka KPR w chwili obecnej została podzielona na tereny o przeznaczeniu KDD 12 i KDD 13 pod drogi publiczne, tereny usług U8 oraz tereny zabudowy wielorodzinnej i usługowej oznaczonej jako MW/U8 co jest niezgodne ze studium. W szczególności: pomiędzy budynkiem głównym pogotowia, a garażami stacjonowania zespołów ratownictwa medycznego została zaprojektowana droga publiczna KDD 12, na części działki gdzie są garaże do stacjonowania zespołów ratownictwa medycznego oraz pozostała część działki od strony północnej zostały zaprojektowane tereny MW/U4 o podstawowym przeznaczeniu zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i usługowa, na części działki gdzie znajduje się budynek główny pogotowia, budynek przychodni specjalistycznej został zaprojektowany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako teren usług oznaczony jako U8 o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi, na części południowej działki K. Pogotowia Ratunkowego została zaprojektowana droga publiczna oznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako KDD 13. Natomiast zgodnie ze studium wszystkie powyższe elementy to teren opieki zdrowotnej i szpitalnej, tereny szpitali. Równie istotną wadą planu jest zmiana sposobu użytkowania działki KPR wpływająca w znaczny sposób na możliwość funkcjonowania skarżącego. Wprowadzone zmiany ograniczają wykorzystanie działki, w sposób istotny ingerują w możliwość korzystania z nieruchomości przez właściciela i użytkownika wieczystego, a także wpływają na możliwość rozbudowy i przebudowy budynków, w sytuacji gdy wykorzystywanie tego terenu jest niezwykle istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa mieszkańców Krakowa. Działalność lecznicza K. Pogotowia Ratunkowego jest głównie skoncentrowana na zapewnieniu bezpieczeństwa zdrowotnego mieszkańców miasta Krakowa i jego okolic poprzez świadczenie usług ratownictwa medycznego. Główną siedzibą jednostki są nieruchomości zlokalizowane przy ul[...] w Krakowie, służące między innymi jako miejsce stacjonowania zespołów ratownictwa medycznego obsługujących mieszkańców miasta Krakowa. W konkluzji strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części w jakiej zmienia się przeznaczenie nieruchomości o numerze [...] jednostka ewidencyjna Ś. na tereny usługowe i tereny pod drogi, o którym mowa w § 16 ust. 1 pkt l-m i ust. 8 oraz w § 40.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krakowa wniosła o jej oddalenie. Organ podniósł, że przeważająca część działki nr 1. znajduje się w terenie zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi, oznaczonym symbolem U.8. Niewielka, północna część działki nr 1. znajduje się w terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi, budynkami usługowymi lub budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi z usługami, oznaczonym symbolem MW/U.4. Fragmenty działki 1. od strony zachodniej, północnej oraz południowej znajdują się w terenach komunikacji o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne klasy dojazdowej, oznaczonych symbolami KDD.9, KDD.12 oraz KDD.13. W myśl art. 9 ust. 4 u. p. z. p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Zgodnie z postanowieniami zaskarżonego planu miejscowego, po wschodniej stronie nieruchomości K. Pogotowia Ratunkowego planowany jest nowy plac miejski o symbolu KP.1. Miejsce to jest więc szczególnie istotne w strukturze obszaru W.. Plan miejscowy dla działki K. Pogotowia Ratunkowego przewiduje powstanie przestrzeni w terenie U.8, w którym może być realizowana zabudowa (do wysokości 16 m) o charakterze śródmiejskim - tak, że budynki tworzą pierzeje ulic. Plan ma zapewniać dobrą dostępność komunikacyjną obszaru W. , który dotychczas był w wielu miejscach zagrodzony i niedostępny, stąd na fragmentach działek K. Pogotowia Ratunkowego wyznaczono tereny komunikacji, w celu skomunikowania obszaru w kierunku wschód-zachód. W części północnej droga KDD.12 przebiega po obecnie użytkowanej drodze wewnętrznej. W części południowej droga KDD.13 biegnie równolegle do granicy działki. Zgodnie z wytycznymi obowiązującego w dacie uchwalenia skarżonej uchwały studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (uchwała Rady Miasta Krakowa Nr CXII/ 1700/ 14 z dnia 9 lipca 2014 r.), będąca w użytkowaniu wieczystym strony skarżącej działka znajdowała się w terenie zabudowy usługowej o symbolu U, o funkcji podstawowej: zabudowa usługowa realizowana jako budynki przeznaczone dla następujących funkcji: handel, biura, administracja, szkolnictwo i oświata, kultura, usługi sakralne, opieka zdrowotna, lecznictwa uzdrowiskowego, usługi pozostałe, obiekty sportu i rekreacji, rzemiosło, przemysł wysokich technologii wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże) oraz z zielenią towarzyszącą zabudowie; oraz funkcji dopuszczalnej: - zieleń urządzona i nieurządzona m. in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej. Dodać należy, iż w przedmiocie terenów komunikacji o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne klasy dojazdowej, oznaczonych symbolami KDD.9, KDD.12 oraz KDD.13, plan miejscowy może zgodnie z postanowieniami studium wyznaczać tereny o różnym przeznaczeniu, w tym obszary dróg publicznych, co jest wyraźnie napisane w dokumencie Wytyczne do planów miejscowych (tom III str. 6 pkt. 11): Ustalanie w planie miejscowym przeznaczenia terenu pod tereny infrastruktury technicznej oraz tereny komunikacji (drogi lokalne, dojazdowe, wewnętrzne, trasy i przystanki komunikacji szynowej (w tym metro), miejsca postojowe i garaże podziemne) jest zgodne z każdą z wyznaczonych w studium funkcji zagospodarowania terenów, ustaloną dla obszarów w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych (...). Należy zaznaczyć, iż studium gminne nie definiuje kierunku zagospodarowania pod "tereny szpitali", tym samym nie można zgodzić się z twierdzeniem skargi, iż dokument ten w całości przewidywał przeznaczenie przedmiotowej działki pod "tereny szpitali". Zatem, przeznaczenie obszaru pod tereny opieki zdrowotnej jest możliwe, ale nie jest konieczne. Dodać należy, iż tym samym na mocy uchwały strona skarżąca otrzymała możliwość utrzymania dotychczasowej funkcji, a ponadto możliwość rozszerzenia działalności w kierunku innych funkcji w razie potrzeby przekształcenia części usług na inne. W dalszej części pisma procesowego organ podniósł, że zgodnie z § 3 pkt 3 uchwały, celem planu jest ochrona obszaru i zapobieganie niekontrolowanym i niekorzystnym przekształceniom tego terenu. Trzeba przy tym zaznaczyć, że obszar W. , w związku z przeniesieniem Szpitala Uniwersyteckiego na nowy, IV Kampus UJ na P., podlega dużym przekształceniom na wielu płaszczyznach. Dlatego też głównym wyznacznikiem zaskarżonej uchwały jest ochronny charakter zawartej w niej regulacji, zmierzający do uporządkowania urbanistycznego tego rejonu Krakowa. Ustalenia planu dla działki skarżącego poprzedzone zostały przeprowadzeniem pełnej procedury planistycznej i są zgodne z zasadami ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju, uwzględniając także założenia studium gminnego. Przepisy zaskarżonej uchwały umożliwiają dalsze funkcjonowanie placówki skarżącego w obecnej formie - funkcja oznaczona w dokumencie planu jest zgodna z obecną funkcją obiektów K. Pogotowia Ratunkowego, ponadto linie rozgraniczające i linie zabudowy nie przecinają budynków ani nie ingerują znacznie w ich układ. Trzeba przy tym wskazać, że procedura opracowywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego umożliwia wszystkim zainteresowanym, zarówno osobom fizycznym jak i prawnym, w tym również podmiotom, dla których organem założycielskim jest Województwo Małopolskie, uczestnictwo w tworzeniu prawa miejscowego poprzez składanie wniosków lub uwag do sporządzanego planu miejscowego. Pomimo możliwości aktywnego uczestnictwa w toku procedury planistycznej strona skarżąca nie wzięła udziału w procedurze planistycznej w początkowym etapie sporządzania projektu planu, nie złożyła żadnych wniosków do projektu, ani uwag w zakresie rozwiązań projektowych, podczas czterech wyłożeń projektu planu do publicznego wglądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przy czym na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności uchwały Rady Miasta Krakowa w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru dla "Wesoła – region ul. Kopernika". Strona skarżąca będąca użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej w obrębie tego planu, domaga się stwierdzenia jego nieważności, w części dotyczącej działki, której jest użytkownikiem wieczystym tj. działki nr 1. . Zaskarżonej uchwale zarzucono między innymi naruszenie władztwa planistycznego oraz sprzeczności ustaleń planu z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. W skardze podniesiono, iż w studium teren działki której jest użytkownikiem wieczystym to tereny opieki zdrowotnej, plan miejscowy obszar tej przeznacza pod usługi, drogi publiczne i oraz zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Zarzucono także, że wyznaczenie w planie dróg publicznych w obszarze działki 12/6 może utrudnić działanie pogotowia ratunkowego, które zlokalizowane jest w budynku posadowionym na działce nr 12/6. W ocenie sądu skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 713 z późn. zm.). Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z kolei przepis art. 28 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.) stanowi, iż istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przepisy te determinują legitymację skargową, a także zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu, mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem. W konsekwencji ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Także potencjalne naruszenia procedury planistycznej mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy pozostają w związku z interesem prawnym skarżącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2020 r. II OSK 2296/19, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017 r., II SA/Kr 1037/17).

W tym kontekście trzeba też dostrzegać różnicę między naruszeniem interesu prawnego (uprawnienia) skarżącego, stanowiącym podstawę legitymacji skargowej, a podstawą do uwzględnienia skargi, w szczególności zaś stwierdzenia nieważności uchwały. Podstawą uwzględnienia skargi może być wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. W konsekwencji naruszenie interesu prawnego (uprawnienia) skarżącego przesądza o skutecznym uruchomieniu kontroli sądowej, ale samo przez się nie implikuje jeszcze uwzględnienia skargi. Stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może nastąpić tylko w razie stwierdzenia określonych, stypizowanych naruszeń prawa: istotnego naruszenia zasad sporządzania planu, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania oraz naruszenia właściwości organów jeżeli uchybienia te naruszają interes prawny skarżącego.

Strona skarżąca, jako użytkownik wieczysty nieruchomości położonej w obszarze zaskarżonego planu miejscowego i właściciel budynku zlokalizowanego na tej działce ma legitymację do uruchomienia sądowej kontroli przedmiotowej uchwały, w zakresie zasad i trybu sporządzania planu oraz w zakresie ustaleń dotyczących tej nieruchomości. Ustalenia planu kształtują i zarazem ograniczają sposób wykonywania przysługującego skarżącemu prawa, wobec czego przesłanka wspomnianej legitymacji w postaci naruszenia interesu prawnego skarżącej jest w sposób niebudzący wątpliwości spełniona. Tym niemniej stwierdzone przez sąd istotne naruszenie zasad sporządzania planu nie mogą skutkować stwierdzeniem nieważności całego plany czy też obszaru, a jedynie działki, której jest użytkownikiem wieczystym. Zakres możliwości realizowania tego prawa, determinuje bowiem interes prawny strony skarżącej oraz naruszenie tego interesu.

W ocenie sądu Rada Gminy Krakowa uchwalając przedmiotową uchwałę w obszarze działki nr. 1. przekroczyła granice przysługującego jej władztwa planistycznego. Na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dopuszczalna wprawdzie jest ingerencja gminy w prawo własności czy użytkowania wieczystego przysługujące innym podmiotom, jednak uprawnienie to podlegać będzie różnym obostrzeniom z uwagi na konstytucyjny charakter ochrony tego prawa (art. 21 ust. 2 i art. 64 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Ingerencja w sferę prawa własności czy zbliżonego do własności prawa użytkowania wieczystego, pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych w przepisach celów dla osiągnięcia, których ustanawia się określone ograniczenia. Wprowadzenie, zatem ograniczeń w wykonywaniu prawa własności (użytkowania wieczystego) poprzez ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu wymaga, aby były one wprowadzane dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej, stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego. Gmina w tym zakresie, dysponując zespołem uprawnień, doktrynalnie określanym władztwem planistycznym, nie może jednak wykonywać ich dowolnie, jak również nadużywać ich. Prawnie wadliwymi będę, bowiem nie tylko te ustalenia planu, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które będą wynikiem ewentualnego nadużycia przysługujących gminie uprawnień tj. ograniczeń wprowadzanych arbitralnie bez uzasadnionych wyższymi celami potrzeb (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2004 r. II OSK 456/04). Jak zwracano uwagę w orzecznictwie, postanowienia miejscowych planów powinny być realistyczne tj. możliwe do zrealizowania i nie ograniczające nadmiernie chronionych konstytucyjnie praw obywateli (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 83/10). Z tego też względu, ingerencja w prawo własności lub użytkowania wieczystego podmiotów, których nieruchomość pozostaje w obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wymaga wyważenia interesów publicznych i prywatnych, co ma szczególne znaczenie w przypadku ich kolizji. Każde zaś ograniczenie prawa użytkowania wieczystego winno znaleźć swoje uzasadnienie w wyważeniu wartości tych interesów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2012 r. II OSK 1665/12). Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 listopada 2017 r. II OSK 224/17 skoro uchwalając plan miejscowy, rada gminy może ingerować w wykonywanie prawa własności, to taka ingerencja musi także uwzględniać zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, a same ograniczenia nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Ingerując w prawo własności organy planistyczne gminy muszą wskazać, jakie to wartości (cele) są na tyle istotne (ważnie społecznie), aby uzasadniały ograniczenie prawa własności podmiotu prywatnego. Ingerencja w sferę własności musi pozostawać w racjonalnej, odpowiedniej proporcji do wskazanych celów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2010 r. II OSK 1708/09).

Kluczową kwestią jaka w ocenie sądu przeważa w uznaniu, że uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Wesoła – region ul. Kopernika" w zakresie działki nr 12/6, gmina dopuściła się nadużycia władztwa planistycznego, jest fakt, że na działce nr. 12/6 zlokalizowana jest główna siedziba K. Pogotowia Ratunkowego. Siedziba ta istnieje od dawna i działalność ta ma być tam w dalszym ciągu kontynuowana. Oprócz pogotowia ratunkowego w budynku zlokalizowanym na działce nr [...] znajduje się także przychodnia chirurgiczna, dział farmacji szpitalnej, dział zaopatrzenia i logistyki, dział gospodarki zasobami, dział informatyki i łączności i szkoła ratownictwa medycznego (oświadczenie Dyrektora placówki M. P. – rozprawa w dniu 15 lutego 2023 r.). Dotychczasowe przeznaczenie tego terenu powinno być przez prawodawcę lokalnego przy uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględniane, tym bardziej, że jest to przeznaczenie newralgiczne z punktu widzenia bezpieczeństwa, nie tylko mieszkańców Krakowa ale mieszkańców obszaru znacznie większego. Trudno tu mówić o prymacie interesu publicznego nad prywatnym. Działalność prowadzona na działce nr [...] ma bowiem także charakter publiczny. Czy zatem działalność lecznicza i to w zakresie ratownictwa medycznego ustąpić powinna wizji ładu przestrzennego jaki Rada Gminy Krakowa forsuje dla obszaru objętego zapisami tego planu. Wyznaczenie terenu dróg publicznych, których ewentualna realizacji utrudniła by, jeżeli nie uniemożliwiła prawidłowe, bezpieczne działanie pogotowia ratunkowego organ uzasadnia tym, że po wschodniej stronie przedmiotowej nieruchomości planowany jest nowy plac miejski KP.1, a sam plan ma zapewnić dostępność komunikacyjna obszaru W. , który w wielu miejscach był zagrodzony i niedostępny. Podnoszona jest także argumentacja, że w związku z przeniesieniem Szpitala Uniwersyteckiego z terenów obszaru W. do P. obszar ten podlega dużym przekształceniom w wielu płaszczyznach. Dlatego głównym wyznacznikiem zaskarżonej uchwały jest ochronny charakter zawartej w niej regulacji, zmierzający do uporządkowania urbanistycznego tego rejony Krakowa.

Taka argumentacja w ocenie sądu jest niewystarczająca by uznać, że zapisy planu w praktyce wykluczające z tego obszaru dotychczas prowadzoną i niezwykle ważną dla dobra publicznego działalność leczniczą, noszą cech legalności. Powszechnie wiadomym jest, że Szpital Uniwersytecki w Krakowie którego siedziba znajdowała się na terenie dzielnicy W. został przeniesiony do nowej siedziby w Krakowie P. a Gmina Miejska Kraków odzyskała tereny byłego szpitala i podejmuje działania by dawny teren szpitalny przekształcić w nową przestrzeń miejską. Gmina musi jednak uwzględnić, że nie wszystkie usługi medyczne świadczone w tym obszarze przeniesione zostały do siedziby w P.. K. Pogotowie Ratunkowe jest instytucją (jednostką) województwa małopolskiego a nie Szpitala Uniwersyteckiego. Fakt funkcjonowania w tym obszarze pogotowia ratunkowego, którego siedziby nie przeniesiono, powinien być przez prawodawcę lokalnego przy tworzeniu nowej przestrzeni miejskiej uwzględniony. Działalność prowadzona w tej placówce jest zbyt ważną dziedziną funkcjonowania społecznego, by prymat nad nią miał mieć nowy układ drogowy zapewniający skomunikowanie z planowanym placem miejskim. W ocenie sądu zapisy takie naruszają władztwo planistyczne przysługujące gminne. Skarga w tym zakresie była zasadna.

Co do zarzutów dotyczących sprzeczności uchwalonego planu z zapisami studium, to w ocenie sądu sprzeczność ta nie występuje. Faktycznie teren działki nr [...] w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa to w przeważającej części teren usług (U) a zapisy zamieszczone w tom III str.6 pkt 11 dopuszczają wyznaczanie terenów komunikacyjnych w każdej funkcji zagospodarowania terenów, uchwalonych dla obszarów w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych. Sam plan miejscowy zaś usługi szpitalnie wskazuje w zapisach dotyczących ochrony przed hałasem (§ ust 5 pkt 3 zaskarżonej uchwały). Tym niemniej, jak mowa wyżej, sąd w rozpoznawanej sprawie dopatrzył się naruszenia przez prawodawcę lokalnego władztwa planistycznego skutkującego nieważnością skarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr [...]

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., orzeczono w pkt I wyroku. O kosztach orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 200 P.p.s.a.