Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski Protokolant asystent sędziego Justyna Mordwiłko-Osajda po rozpoznaniu w dniu 25 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 października 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 429/20 w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 27 maja 2020 r. nr 2401-IOA2.48.37.2019.DWI w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od B. Sp. z o.o. w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach 1350 (słownie: tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 26 października 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 429/20, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę B. Sp. z o.o. w W. (dalej jako: "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 27 maja 2020 r. w przedmiocie kary pieniężnej.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 28 listopada 2017 r. funkcjonariusze Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach przeprowadzili kontrolę przewozu drogowego towarów dokonywanego zespołem pojazdów składającym się z ciągnika samochodowego oraz naczepy/cysterny kierowanym przez kierowcę zatrudnionego przez przewoźnika towaru będącego jednocześnie podmiotem odbierającym, tj. skarżącą. Do przedmiotowego przewozu dokonane było zgłoszenie SENT.

W ramach kontroli stwierdzono niezgodność zapisów zarejestrowanego przewozu towaru w systemie SENT w polach dotyczących środka transportu i rodzaju dokumentu przewozowego. W wyniku tych ustaleń Naczelnik Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach decyzją z 4 października 2019 r. nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 10.000 zł z tytułu niewykonania obowiązku przewoźnika, polegającego na uzupełnieniu zgłoszenia w rejestrze zgłoszeń o dane, o których mowa w art. 6 ust. 3 pkt 3 oraz pkt 7 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 859 ze zm., dalej jako: "ustawa SENT").

Na skutek odwołania, decyzją z 27 maja 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego złożyła skarżąca. Sąd pierwszej instancji skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd wskazał m.in., że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach prawidłowo zastosował w sprawie przepisy ustawy SENT, wyprowadzając z ich treści i w oparciu o poczynione ustalenia, obowiązek nałożenia na skarżącą kary pieniężnej przewidzianej art. 24 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. wrażliwych towarów.

Odnosząc się natomiast do kwestii zaistnienia w niniejszej sprawie ważnego interesu przewoźnika oraz interesu publicznego, Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca w żaden sposób nie wykazała swojego ważnego interesu, natomiast argumentację odnośnie zaistnienia interesu publicznego skoncentrowała na rozważaniach dotyczących naruszenia zasady proporcjonalności.

II

Skarżąca spółka skargą kasacyjną zaskarżyła wyrok Sądu pierwszej instancji w całości zarzucając:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na przebieg tego postępowania, tj.:

– art.145 § 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję Dyrektora lzby Administracji Skarbowej w Katowicach pomimo, iż w sprawie istniały podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900; dalej jako: "o.p."), a tym samym wydanie przez WSA w Gliwicach wyroku w oparciu o całkowicie wadliwie ustalony i oceniony przez WSA w Gliwicach stan faktyczny sprawy, w tym:

– nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji Dyrektora lzby Administracji Skarbowej w Katowicach, mimo że Dyrektor utrzymał w mocy decyzję Naczelnika nakładającą karę pieniężną w wysokości 10 000,00 zł za naruszenie przez przewoźnika obowiązku, o którym mowa w art. 6 ust. 3 pkt. 3 oraz pkt. 7 ustawy SENT, w sytuacji gdy doszło do przedawnienia prawa do wszczęcia i prowadzenia przedmiotowego postępowania, co stanowiło naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 210 § 1 pkt 5 w zw. z art. 165b § 1 o.p. i rażące naruszenie prawa;

– poprzez niedostrzeżenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach wadliwie ocenił materiał dowodowy w wyniku czego nie rozpatrzył całego materiału dowodowego oraz błędnie ocenił dowody przedstawione w sprawie, przez co naruszył zasady prawdy obiektywnej, zasadę zaufania obywateli do organów podatkowych;

ll. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

– błędną wykładnię art. 24 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez:

• pominięcie w ocenie pojęcia "ważnego interesu przewoźnika" i "ważnego interesu publicznego" zasad proporcjonalności, bezpieczeństwa i zaufania do organów państwowych, co w konsekwencji doprowadziło do braku uznania, że zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej;

• pominięcie w ocenie pojęcia "ważnego interesu przewoźnika" i "ważnego interesu publicznego" rzeczywistej intencji ustawodawcy, co doprowadziło do nieodstąpienia od nałożenia kary pomimo braku uszczuplenia Skarbu Państwa w zakresie podatku akcyzowego, opłaty paliwowej i podatku od towarów i usług;

• błędną wykładnię art. 8 ust. 1 ustawy SENT w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 236 ze zm.; dalej jako: "ustawa Prawo przedsiębiorców") poprzez stwierdzenie, że w trakcie kontroli drogowej Skarżąca nie była uprawniona do dokonania aktualizacji zgłoszenia SENT.

• art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.; dalej jako: "Konstytucja RP") art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U.2004.90.864/30; dalej jako: "Traktat o Unii Europejskiej") oraz art. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców poprzez naruszenie zasady proporcjonalności przejawiające się niewspółmiernością zastosowanych środków (kary) względem celu jaki ma osiągnąć ustawa SENT.

Podnosząc te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

III

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach wnosząc o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm przepisanych.

IV

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Przenosząc te uwagi na zarzuty podniesione w rozpoznawanej skardze kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie poddają się ocenie merytorycznej zarzuty odnoszące się do błędnej wykładni art. 8 ust. 1 ustawy SENT w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców oraz zarzut niedostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji "że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wadliwie ocenił materiał dowodowy w wyniku czego nie rozpatrzył całego materiału dowodowego oraz błędnie ocenił dowody przedstawione w sprawie".

W odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa materialnego strona skarżąca nie wskazała jaka powinna być w jej ocenie prawidłowa wykładnia tego przepisu, na czym polegał błąd Sądu, który, co wynika z uzasadnienia wyroku nie dokonywał wykładni art. 8 ust. 1 ustawy SENT w związku z art. 11 ust.1 ustawy Prawo przedsiębiorców.

Natomiast zarzut niedostrzeżenia uchybień w ocenie dowodów dokonanej przez organ nie został powiązany z żadnym przepisem prawnym, nie wyznaczono zatem wzorca kontroli niezbędnego dla ustalenia granic skargi kasacyjnej.

Oceniając pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał je za nieusprawiedliwione.

Zarzut pierwszy skargi kasacyjnej w istocie dotyczy kwestii stosowania art. 165b § 1 o.p. w postępowaniu administracyjnym toczącym się w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania.

W orzecznictwie sądów administracyjnych problem ten nie był początkowo rozstrzygany jednolicie, co skutkowało wystąpieniem przez Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorstw z wnioskiem o rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego "Czy przepis art. 165b § 1 o.p. w zakresie jakim dotyczy terminu wszczęcia postępowania, znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na podstawie ustawy SENT oraz art. 26 ust. 5 ustawy SENT oraz art. 94 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2016 poz. 1947, dalej jako ustawa o KAS)".

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów postanowieniem z 9 stycznia 2023 r., sygn. II GPS 1/23, odmówił podjęcia uchwały mającej na celu wyjaśnienie tej kwestii. W uzasadnieniu wskazał, że zagadnienie to nie budzi wątpliwości, gdyż w orzecznictwie przeważa pogląd, iż przepis art. 165b § 1 o.p., zgodnie z którym organ podatkowy wszczyna postępowanie podatkowe w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej, nie później niż w terminie 6 miesięcy od zakończonej kontroli nie znajduje zastosowania w sprawach dotyczących nałożenia kary za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania.

Naczelny Sąd Administracyjny w tym składzie podziela obecnie już utrwaloną i jednolitą w orzecznictwie argumentację prawną wyrażoną w powyższym orzeczeniu (por. m.in. wyroki NSA z: 14 października 2021 r., sygn. akt II GSK 885/21; 18 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1203/21; 7 grudnia 2021 r., sygn. akt II GSK 2186/21; 2 lutego 2022r., sygn. akt II GSK 2179/21; 14 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 1000/22; 23 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 745/23).

Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 24 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT, w pierwszej kolejności podkreślić należy, że w rozpatrywanej sprawie, w sposób niebudzący wątpliwości ustalono, że doszło do naruszenia obowiązków przewoźnika związanych z przewozem towarów wrażliwych.

Nie jest sporne i znajduje to swoje potwierdzenie w protokole kontroli, którego integralną część stanowi formularz przewozu towarów drukowany przez funkcjonariusza podczas kontroli na drodze (wydruk z rejestru zgłoszeń) oraz dokumentacji fotograficznej okazanych przez kierującego dokumentów – że po sprawdzeniu w systemie SENT zarejestrowanego przewozu towaru stwierdzono niezgodność zapisów w polach: środek transportu (art. 6 ust. 3 pkt 3 ustawy SENT) i numer dokumentu przewozowego (art. 6 ust. 3 pkt 7 ustawy SENT). W zgłoszeniu SENT wpisano bowiem nr naczepy [...], a jako rodzaj dokumentu przewozowego dokument CMR o numerze [...], natomiast w rzeczywistości towar przewożony był naczepą/cysterną o numerze rejestracyjnym [...], a dokument CMR okazany przez kierującego zespołem pojazdów posiadał nr [...].

Te ustalenia, wobec jednoznacznej treści art. 6 ust. 3 pkt 3 oraz pkt 7 ustawy SENT uzasadniają wniosek o zaktualizowaniu się przesłanek przypisania stronie naruszenia obowiązku, o którym mowa w tych przepisach, a w konsekwencji wniosek o zaktualizowaniu się podstaw do ewentualnego zastosowania art. 24 ust. 3 tej ustawy.

Zgodzić się należy w pełni z poglądem prezentowanym w orzecznictwie, że: "kompetencje organu administracji kształtowane przepisem art. 24 ust. 3 ustawy SENT zostały oparte na konstrukcji uznania administracyjnego, albowiem w warunkach nim określonych "organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej", same zaś dyrektywy korzystania z tak określonej kompetencji zostały opisane przy wykorzystaniu pojęć niedookreślonych i nieostrych – "przypadek uzasadniony", "ważny interes przewoźnika", "interes publiczny" – co prowadzi do wniosku, że na regulowanym tym przepisem prawa etapie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, organowi administracji publicznej pozostawiono "luz decyzyjny", pozwalający na sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej. Nie oznacza to jednak, że działanie podejmowane na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy SENT, a więc działanie w warunkach uznania, oznacza jego dowolność. Podejmowany w takich warunkach akt stosowania prawa, w którego rezultacie nie musi, ale może dojść do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, w relacji do niedookreślonych (nieostrych) pojęć "uzasadnionego przypadku", "ważnego interesu przewoźnika", "interesu publicznego" – jako rezultatów działań (racjonalnego) prawodawcy, który świadomie posługując się określonymi środkami techniki prawodawczej zmierza w ten sposób do realizacji zamierzonych celów – wymaga zachowania określonego standardu działania, który wiąże się więc z potrzebą zajęcia jednoznacznego i zindywidualizowanego okolicznościami rozpatrywanego przypadku stanowiska wobec tychże pojęć. Mianowicie, stanowiska zawierającego uargumentowaną i wiążącą propozycję jego (ich) rozumienia na gruncie rozpatrywanego przypadku, co innymi słowy wiąże się z kwalifikowaniem lub oceną określonych faktów (zdarzeń, zachowań, zjawisk), jako podpadających albo niepodpadających pod daną normę prawną oraz, jako objętych albo nieobjętych zakresem normowania i zastosowania danej normy prawnej.

Z konwencji językowej stosowanej dla potrzeb redakcji wypowiedzi normatywnej zawartej w ust. 3 art. 24 ustawy SENT, wprost i jednoznacznie wynika, że ważny interes przewoźnika lub interes publiczny ma być rozpatrywany w relacji do danego przypadku, który musi być przy tym uzasadniony, a więc innymi słowy, że odstąpienie od nałożenia sankcji administracyjnej jest motywowane przypadkiem uzasadnionym jego okolicznościami oraz relacją w jakiej pozostaje do ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego. Wobec tego za uprawniony należy uznać wniosek, że ocena odnośnie do zaktualizowania się przesłanki "przypadku uzasadnionego" (ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym), nie może pomijać tego koniecznego aspektu oceny, który wiąże się z potrzebą rozpoznawania omawianej przesłanki po pierwsze w relacji do celów ustawy SENT, zaś po drugie w relacji do okoliczności stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy" (wyrok NSA z 9 maja 2024 r. sygn. akt II GSK 396/21).

Skoro, zgodnie z poglądami wyrażonym w orzecznictwie ważny interes przewoźnika lub interes publiczny powinien być rozpatrywany w relacji do danego przypadku, to najpierw zauważyć należy, że skarżąca domagała się zastosowania art. 24 ust. 3 ustawy SENT powołując się na cele ustawy SENT, zasadę proporcjonalności, czy też, co wynika z uzasadnienia decyzji "błahego charakteru ujawnionego podczas kontroli naruszenia". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w której zacytowano liczne orzeczenia sądów administracyjnych dotyczące użytych w powołanym przepisie pojęć niedookreślonych skarżąca nie podjęła nawet próby zindywidualizowania spełnienia się przesłanek ważnego interesu lub interesu publicznego. Nie można przy tym tracić z pola widzenia, tego, że w toku postępowania strona nie wykazywała wystarczającej aktywności w postaci inicjatywy dowodowej i nie przedstawiła takich dowodów, które mogłoby prowadzić do wniosku, że realizacja celów ustawy SENT nie została zniweczona. Przedstawione przez skarżącą dowody ograniczały się bowiem do wykazania sytuacji finansowej strony skarżącej. Wyjaśnienia strony przedstawione w toku postępowania natomiast potwierdzały, że w zgłoszeniu SENT wpisano nieprawidłowy numer dokumentu CMR oraz numer naczepy. Strona kwestii tej nie neguje, a wskazuje jedynie, że jest to oczywisty błąd, który w momencie jego wykrycia został niezwłocznie skorygowany. Niemniej jednak uznać należało, że tego rodzaju nieprawidłowości jakich dopuściła się strona skarżąca nie można z pewnością uznać za oczywistą omyłkę będącą "czeskim błędem", która nie wpływała na rzetelność realizowanego przez skarżącą przewozu. Sytuacja do jakiej doprowadziła strona nie miała charakteru pojedynczego naruszenia. Skarżąca w ramach tego samego przewozu dopuściła się aż dwóch – omówionych powyżej – naruszeń niepozostających bez istotnego znaczenia dla rzetelności uzyskanych danych dotyczących środka transportu i przewożonego towaru.

Naczelny Sąd Administracyjny w tym składzie podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie, że dobra sytuacja finansowa przedsiębiorcy nie wyklucza odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i nie przesądza o braku istnienia "ważnego interesu przewoźnika". Niemniej jednak w tej sprawie strona skarżąca nie podała innych przesłanek, które należałoby wziąć pod uwagę przy ocenie jej ważnego interesu, a w konsekwencji przemawiających za odstąpieniem od nałożenia kary.

Ta sama uwaga dotyczy również przesłanki "ważnego interesu publicznego". Rację ma strona skarżąca, że "interes publiczny" należy rozpatrywać poprzez cele ustawy SENT, jednakże w rozpoznawanej sprawie nie sposób znaleźć argumentów prawnych, dla przyjęcia, że odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za takie naruszenia jakich dopuściła się strona skarżąca jest przypadkiem uzasadnionym interesem publicznym .

Nieusprawiedliwiony jest także zarzut naruszenia zasady proporcjonalności wynikającej z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców poprzez niewspółmierność zastosowanej kary względem celu jaki ma osiągnąć ustawa SENT. Zarzut ten w zakresie odnoszącym się do realiów tej sprawy w istocie opiera się na poglądzie, że: "nakładanie znacznych kar pieniężnych, tak jak w niniejszej sprawie - 10 000 zł na podstawie przepisów o SENT w związku z oczywistymi omyłkami lub uchybieniami formalnymi, narusza zasadę proporcjonalności". Naczelny Sąd Administracyjny zauważa zatem, że po pierwsze ustawodawca w ustawie SENT określił niezbędne elementy zgłoszenia nie różnicując je na istotne, czy też nieistotne i ustanowił sankcję za zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym (innych niż dotyczące towaru). Po wtóre, w sytuacjach, w których dochodzi do oczywistych jednostkowych pomyłek, co do zasady w orzeczeniach sądów administracyjnych przyjmuje się, że zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary, bo jej nałożenie stałoby w sprzeczności z interesem publicznym realizującym m.in. zasadę proporcjonalności. Taka sytuacja, o czym już była mowa w tej sprawie, nie wystąpiła.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.