Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Szczepan Borowski po rozpoznaniu w dniu 4 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. M. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia 16 września 2004 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia drogi do dróg gminnych postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu L. M.kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

Rada Miasta [...] uchwałą z dnia 16 września 2004 r., nr [...], na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), zaliczyła do kategorii dróg gminnych drogi na terenie m. [...]wymienione w załącznikach do uchwały. Zgodnie z § 2 pkt 1 tej uchwały traci moc uchwała nr [...] Rady Narodowej [...] z dnia 26 maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie m.[...] i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...]) w zakresie rozstrzygającym o zaliczeniu do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych dróg na obszarze m.[...].

Pismem z dnia 7 czerwca 2024 r. L. M. (dalej także jako skarżący) wezwał Radę Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa w uchwale z dnia 16 września 2004 r., nr [...], polegającego na zaliczeniu ul. [...] w W. (dzielnica B.), w zakresie działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], o powierzchni 0,3371 ha z obrębu [...], wydzielonej na odcinku ul. [...] – ul. [...] z działki o numerze ewidencyjnym [...] do kategorii dróg gminnych. W wezwaniu skarżący zarzucił Radzie m.[...] błędne uznanie, że podjęcie uchwały o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych nie wymaga uprzedniego legitymowania się przez Gminę prawem własności do gruntu po którym przebiega taka droga. Wezwanie do usunięcia prawa zostało przez skarżącego ponowione w piśmie z dnia 24 czerwca 2024 r. W piśmie tym wskazano również na koniczność usunięcia naruszenia prawa w uchwale nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z dnia 26 maja 1988 r.

W piśmie z dnia 27 czerwca 2024 r. L. M. wniósł skargę na uchwałę Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 16 września 2004 r. w sprawie zaliczenia niektórych dróg w m. [...] do kategorii dróg gminnych, oraz na poprzedzającą ją uchwałę nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z dnia 26 maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie m.[...] i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych.

Zaskarżonym uchwałom zarzucono rażące naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:

1. art. 7 ust. 2 w związku z art. 1, art. 2 ust. 1 oraz art. 2a ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez błędne uznanie, że podjęcie uchwały o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych nie wymaga uprzedniego legitymowania się przez gminę prawem własności do gruntów, po których droga taka przebiega;

2. art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872) poprzez błędne uznanie, iż przedmiotowy przepis reguluje kwestie dotyczące własności nieruchomości zajętych pod drogi publiczne, podczas gdy przepis ten ma jedynie charakter dostosowawczy i porządkujący na datę jego wejścia w życie;

3. art. 172 w związku z art. 336 Kodeksu cywilnego w związku z art. 7 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz art. 7 ust. 2 w związku z art. 1, art. 2 ust. 1 oraz art. 2a ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez zaliczenie ul. [...] w W., Dzielnica B., w zakresie działki nr [...] wydzielonej na odcinku ul. [...] - ul. [....] z działki ewidencyjnej [...] do kategorii początkowo dróg lokalno-miejskich, a następnie dróg gminnych, w sytuacji, gdy w/w działka od lat siedemdziesiątych XX w. była w samoistnym posiadaniu najpierw J. M., a następnie skarżącego i nie pełniła funkcji drogi.

Ponadto uchwale nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z dnia 26 maja 1988 r. skarżący zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym na datę wydania w/w. uchwały poprzez błędne uznanie, że podjęcie uchwały o zaliczeniu drogi do kategorii lokalno-miejskich lub dróg gminnych nie wymaga uprzedniego legitymowania się przez Miasto [...] prawem własności do gruntów, po których droga taka przebiega, jak również nie wymaga władania przez Miasto [...] tym gruntem i nie wymaga wykorzystywania go na cele drogowe.

Wobec powyższego skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz poprzedzającej ją uchwały nr [...] Rady w części, w jakiej uchwały te zaliczają do kategorii dróg gminnych ul. [...] w W., Dzielnica [...], w zakresie działki nr [...] wydzielonej na odcinku ul. [...] - ul. [...] z działki ewidencyjnej [...], ewentualnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz od dnia 1 stycznia 1999 r. poprzedzającej ją uchwały nr [...] w części, w jakiej uchwały te zaliczają do kategorii dróg gminnych ul. [...] w W., Dzielnica [...], w zakresie działki nr [...] wydzielonej na odcinku ul. [...] - ul. [...] z działki ewidencyjnej [..]. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżący wniósł również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z załączonych do skargi dokumentów, a mianowicie:

1. wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 7 czerwca 2024 r. uzupełnionego pismem z dnia 24 czerwca 2024 r., w celu wykazania faktu wywiązania się przez skarżącego z obowiązku uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa;

2. wypisu z rejestru gruntów dot. działki nr [...], w celu wykazania faktu, że działka ta stanowi grunt niehipotekowany, którego właściciel pozostaje nieustalony;

3. zupełnej treści księgi wieczystej KW nr [...], w celu wykazania faktu, iż J. M. był, a następnie skarżący jest właścicielem gospodarstwa rolnego składającego się z nieruchomości leżących w bezpośrednim sąsiedztwie z działką nr [...] wydzieloną na odcinku ul. [...] - ul. [...] z działki ewidencyjnej [...], jak również na fakt władania działką nr [...];

4. odpisu z księgi wieczystej nr [...] w celu wykazania faktu, iż składające się na gospodarstwo rolne strony skarżącej nieruchomości tworzą jedną nieruchomość wraz z częścią gruntu ulicy [...] o powierzchni 1a21m2;

5. dwóch oświadczeń właścicieli nieruchomości sąsiednich w celu wykazania faktu, władania (posiadania samoistnego) przez J. M., a następnie przez skarżącego działką nr [...] i nie wykorzystywania jej pod drogę publiczną od lat 70 XX w.

6. pisma [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] Wydziału Skarbu Państwa z dnia 28 listopada 2023 r., w celu wykazania faktu, że prowadzone z wniosku tego organu postępowanie w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. nie obejmuje działki nr [...] oraz faktu, że rodzina M. włada przedmiotową nieruchomością od lat 70 ubiegłego wieku;

7. kopi mapy do celów prawnych obejmującej działkę nr [...] wydzieloną na odcinku ul. [...] - ul. [...] z działki ewidencyjnej [...] w celu wykazania faktu, dokonania przez Miasto [...] podziału działki [..] i wydzielenia z niej działki nr [...], nie władania przez Miasto [...] działką nr [...] i nie wykorzystywania jej na drogę publiczną, władania przez J. M., a następnie przez skarżącego przedmiotową działką i wchodzenia w/w działki w część gospodarstwa rolnego skarżącego.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał m.in., że jako samoistny posiadacz przedmiotowej nieruchomości wraz z ojcem J. M., co najmniej od 1975 r. w istocie uprawniony jest do jej zasiedzenia. Bezprawne zaliczenie spornej nieruchomości do dróg lokalno-miejskich, a następnie dróg gminnych narusza interes skarżącego bowiem uniemożliwia mu zasiedzenie przedmiotowej nieruchomości. W ocenie skarżącego mimo, że nie jest on właścicielem spornej nieruchomości, to jest jej posiadaczem samoistnym co najmniej od 1975 r. i włada nią jak właściciel. Stąd też zaskarżone postanowienia wymienionych uchwał naruszają rzeczywiście istniejący w dacie ich podejmowania interes prawny skarżącego bowiem pozbawiają go możliwości nabycia prawa własności tej nieruchomości pomimo spełnienia ustawowych przesłanek do jej zasiedzenia.

W odpowiedzi na skargę Rada m.[...] wniosła o odrzucenie skargi ewentualnie oddalenie), ze względu na brak po stronie skarżącego naruszenia interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, a ponadto z uwagi na niedopuszczalność zaskarżenia uchwały nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z dnia 26 maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie m.[...] i województwa [....]do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych ewentualnie o oddalenie skargi ze względu na to, że zaskarżone uchwały, wbrew zarzutom skargi, nie zaliczyły do kategorii dróg lokalno-miejskich lub/i dróg gminnych ul. [...] w W., Dzielnica [...], w zakresie działki nr [...] o powierzchni 0,3371 ha z obrębu [...], wydzielonej na odcinku od ul. [...] do ul. [...] z działki ewidencyjnej nr [...].

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 1 października 2024 r. wyłączono z niniejszej sprawy skargę na uchwałę nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z dnia 26 maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie m.[...] i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych i zarejestrowano ją pod sygnaturą akt VI SA/Wa 3207/24.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako p.p.s.a.) zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawie skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu uwzględniającemu skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdzenie nieważności tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdzenie, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miasta [...] z dnia 16 września 2004 r. nr [...] w sprawie zaliczenia niektórych dróg do kategorii dróg gminnych w zakresie obejmującym ul. [...] w W., Dzielnica [..], w zakresie działki nr [...] wydzielonej na odcinku ul. [...] - ul. [...] z działki ewidencyjnej [...] .

Warunkiem rozpoznania skargi jest ustalenie czy jest ona dopuszczalna i czy została wywiedziona przez uprawniony do tego podmiot.

Krąg podmiotów legitymowanych do zaskarżenia uchwały podjętej przez organ stanowiący gminy został ustalony w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024 r., poz. 609, dalej jako: u.s.g.). Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skarga wnoszona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma zatem charakteru actio popularis, a do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Przepis ten wprowadza podmiotowe ograniczenie kręgu osób legitymowanych do wniesienia skargi na taką uchwałę w stosunku do normy prawnej wynikającej z art. 50 p.p.s.a. Skarżący musi wykazać nie tylko istnienie interesu prawnego, ale również jego rażące naruszenie. Wnosząc skargę na uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. należy wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a indywidualną sytuacją prawną skarżącego. Innymi słowy kwestionowana uchwała musi wpływać negatywnie na jego sferę prawnomaterialną i pozbawiać go np. pewnych uprawnień albo uniemożliwiać ich realizację, lub też nakładać na niego obowiązki (patrz. P. Daniel, Naruszenie przepisów prawa własności jako źródło legitymacji do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, PPP 2016, nr 3, s. 64-76.).

W orzecznictwie i literaturze przyjmuje się, że przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą tego interesu jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Obowiązek wykazania się indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, a także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu lub uprawnienia, spoczywa na stronie skarżącej. Innymi słowy, interes prawny będzie posiadał taki podmiot, któremu obowiązujące przepisy przyznają określone uprawnienia lub nakładają na podmiot wymierne obowiązki. Interes prawny musi być aktualny i realny, osobisty (własny, indywidualny) oraz dotyczyć bezpośrednio sfery prawnej określonego podmiotu. Naruszenie tego interesu nastąpi wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Co ważne, naruszenie to musi być bezpośrednie i zaistniałe, samo zagrożenie naruszenia interesu prawnego nie pozwala na skuteczne powołanie się na tę instytucję prawną. Podkreślić należy, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania naruszenia interesu prawnego, a naruszenie to musi istnieć w momencie wnoszenia skargi (zob. K. Kaczmarska (w:) P. Drembowski, P. Suwaj (red.), Ustawa o samorządzie gminnym, Komentarz, 2023, wyd. I).

W rozpoznawanej sprawie skarżący wywodzi swój interes prawny z okoliczności samoistnego posiadania nieruchomości, która na mocy zaskarżonych uchwał zaliczona została do kategorii dróg gminnych. Natomiast naruszenia tego interesu dopatruje się w uniemożliwieniu mu zasiedzenia posiadanej przez niego nieruchomości, poprzez ujęcie jej w zaskarżonej uchwale w sprawie zaliczenia niektórych dróg w m.[...] do kategorii dróg publicznych.

W ocenie Sądu okoliczności wskazane przez skarżącego nie świadczą o istnieniu (a tym bardziej naruszeniu) po jego stronie interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały Rady m.[...] z dnia 16 września 2004 r., nr [...], a jedynie o istnieniu interesu faktycznego, który w świetle art. 101 ust. 1 u.s.g nie jest wystarczający do uznania legitymacji skarżącego.

Uchwała jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie zaliczenia drogi do kategorii dróg gminnych z pewnością może naruszać interes prawny podmiotu posiadającego tytuł prawny do nieruchomości objętej taką uchwałą. Tymczasem skarżący nie wykazał tytułu prawnorzeczowego do działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], ani nawet tytułu zobowiązaniowego umożliwiającego korzystanie z niej. Ubieganie się o nabycie nieruchomości na podstawie art. 172 k.c. (nabycie własności nieruchomości w drodze zasiedzenia) nie stanowi uprawnienia prawnorzeczowego chronionego prawem materialnym ani nie upoważnia do wysuwania roszczeń o nabycie nieruchomości (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2024 r., sygn. akt I OSK 730/24) i z tego powodu nie może być źródłem interesu prawnego, z naruszeniem którego związana jest możliwość zaskarżenia aktu prawa miejscowego do sądu administracyjnego. Zaznaczyć przy tym należy, na co słusznie zwrócił uwagę organ w odpowiedzi na skargę, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawach dotyczących stwierdzenia nabycia własności nieruchomości poprzez zasiedzenie. Nie dysponuje żadnymi narzędziami procesowymi umożlwiającymi weryfikację dowodów świadczących o samoistnym posiadaniu nieruchomości przez określoną osobę i innych przesłanek zasiedzenia. W tym zakresie właściwy jest sąd powszechny. Jednocześnie wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego, ujęcie danej nieruchomości w uchwale o zaliczeniu niektórych dróg do kategorii dróg gminnych i oznaczenie jej w ewidencji gruntów symbolem "dr" nie stanowi automatycznie przeszkody do jej zasiedzenia. Co prawda wykładnia językowa art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2024 r., poz. 320) prowadzi do wniosku, że drogi publiczne stanowią rzeczy wyłączone z obrotu prawnego. Zgodnie bowiem z tym przepisem drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, zaś drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Jednakże w orzecznictwie wskazuje się, że samo zaliczenie danej nieruchomości do jednej z tych kategorii i oznaczenie jej w ewidencji gruntów symbolem "dr" nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest drogą. Stwarza to bowiem jedynie usuwalne domniemanie faktyczne, że na nieruchomości urządzona jest droga. Zainteresowani posiadacze mogą wykazywać, że w rzeczywistości nieruchomość ma inne przeznaczenie. Innymi słowy, warunkiem sine qua non uznania nieruchomości za drogę publiczną, z konsekwencją co do braku możliwości zasiedzenia, jest to, aby dana nieruchomość rzeczywiście była wykorzystywana jako droga (por. M. Balwicka-Szczyrba, L. Jantowski [w:] Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, red. A. Sylwestrzak, LEX/el. 2024, art. 172.). Sam fakt, że w ewidencji gruntów dany grunt oznaczony jest jako droga, nie wyklucza możliwości jego zasiedzenia, jeżeli w rzeczywistości jako droga nie był i nie jest wykorzystywany i znajdował się w posiadaniu samoistnym osoby roszczącej sobie prawo do nieruchomości z tytułu zasiedzenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 2015 r., sygn. akt III CSK 196/14). Stąd też, w ocenie Sądu, objęcie przez organ stanowiący gminy, w uchwale o zaliczeniu określonych dróg do dróg publicznych, konkretnej nieruchomości, co do której inny podmiot pozostaje w przekonaniu o jej samoistnym posiadaniu, nie narusza jego interesu prawnego w rozumieniu określonym w art. 101 ust. 1 u.s.g., do czasu stwierdzenia przez sąd powszechny nabycia jej własności przez ten podmiot. W momencie wnoszenia skargi nie dysponuje on bowiem tytułem prawnym do nieruchomości.

Nie sposób również dopatrzyć się naruszenia, przez zaskarżoną uchwałę, interesu prawnego skarżącego jako właściciela nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością objętą tą uchwałą. Nie pozbawia ona bowiem jego prawa do dysponowania czy korzystania z nieruchomości, do których posiada on tytuł prawny.

Reasumując Sąd stwierdza, że osoba skarżąca uchwałę organu gminy musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną. Innymi słowy, zmuszona jest udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną, na przykład pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Brak takiej relacji pomiędzy podmiotem skarżącym, a treścią zaskarżonej uchwały powoduje niedopuszczalność skargi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Skarżący nie wykazał istnienia bezpośredniego prawnomaterialnego związku pomiędzy jego sytuacją, a zaskarżoną uchwałą.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, tj. akt prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej lub akt organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inny niż akty prawa miejscowego, podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepisem szczególnym w niniejszej sprawie jest art. 101 ust. 1 u.s.g.

Na marginesie odnosząc się do powołanych przez skarżącego spraw, w których tutejszy Sąd uwzględnił skargi na uchwałę zaskarżoną również w niniejszej sprawie, ale w odniesieniu do innych dróg (m.in. orzeczenia wydane w sprawach o sygn. akt: VII SA/Wa 1006/14 i VII SA/Wa 2018/19) należy zwrócić uwagę, że podmiotami skarżącymi byli właściciele nieruchomości zaliczonych na mocy tej uchwały do kategorii dróg gminnych. W niniejszej sprawie taka okoliczność nie zachodzi. Jak wspomniano wyżej interes prawny skarżącego nie został naruszony zaskarżoną uchwałą, a zatem Sąd nie miał możliwości odniesienia się do zarzutów dotyczących niezgodności z prawem tej uchwały w zaskarżonej części.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a, odrzucił skargę.

O zwrocie wpisu od skargi w wysokości 300 zł Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W związku z tym, że skarżący uiścił opłatę 600 zł, kwota 300 została zaliczona jako wpis od skargi w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 3207/24 (skarga na uchwałę nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z dnia 26 maja 1988 r.). Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r., poz. 535) wpis od skargi na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej wynosi 300 zł.