Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia del. WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Gminnego Centrum Kultury i Sztuki w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 maja 2021 r., sygn. akt IV SA/Wr 234/21 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Gminnego Centrum Kultury i Sportu w T. z dnia 19 stycznia 2021 r., nr 14/2021 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Dyrektora Gminnego Centrum Kultury i Sztuki w T. na rzecz K. S. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 25 maja 2021 r., sygn. akt IV SA/Wr 234/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi K. S. na decyzję Dyrektora Gminnego Centrum Kultury i Sportu w T. z 19 stycznia 2021 r., nr 14/2021, w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej: I. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Gminnego Centrum Kultury i Sportu w T. z 18 grudnia 2020 r., nr 457/2020; II. zasądził od Dyrektora Gminnego Centrum Kultury i Sportu w T. na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z 20 listopada 2020 r. K. S. zwrócił się do Dyrektora Gminnego Centrum Sportu i Kultury w T. o udostępnienie informacji publicznej związanej z organizacją imprezy "Dożynki Gminy T." w dniu 7 września 2019 r. w postaci kserokopii lub skanów: 1. wszystkich ofert, które wpłynęły w związku z obsługą handlowo – gastronomiczną imprezy; 2. wszystkich dokumentów związanych z wyborem najkorzystniejszej oferty, które wytworzył organizator; 3. umowy lub umów zawartych z GCKiS przez podmiot/podmioty, z którymi została finalnie podpisana umowa na realizację tego zadania; 4. wszelkich innych umów, zleceń oraz dokumentów finansowych, tj. faktur, rachunków i innych wydatków, ponoszonych przez GCKiS, związanych z tą imprezą.

Przy piśmie z 4 grudnia 2020 r. Dyrektor udostępnił wnioskodawcy kopie dokumentów żądanych przez wnioskodawcę w punkcie 2 i 3 wniosku oraz poinformował, że złożone ofert nie stanowią informacji publicznej (punkt 1 wniosku). Odnośnie punktu 4 wniosku Dyrektor wskazał, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176; zwanej dalej "u.d.i.p."), ze względu na ilość dokumentów (około 97 sztuk), konieczność ich wyszukania, zanonimizowania oraz zweryfikowania, czy nie zawierają informacji ustawowo chronionych. W związku z powyższym Dyrektor wezwał wnioskodawcę do wykazania, że uzyskanie informacji publicznej, o której mowa w punkcie 4 wniosku jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania.

W dniu 12 grudnia 2020 r. wnioskodawca poinformował Dyrektora, że zwrócił się o udostępnienie dokumentacji urzędowej już istniejącej w ilości 97 sztuk. Nie ma więc konieczności jej wyszukiwania, a dokumenty związane z zamówieniami publicznymi nie wymagają anonimizacji. Wnioskodawca podał, że występuje jako obywatel oraz jako radny Rady Miejskiej w T., reprezentujący grupę mieszkańców, który zaniepokojony jest wydatkowaniem środków publicznych. Dokumentacja ta jest niezbędna do dokonania analizy wydatków publicznych i zasadności ich ponoszenia. Dostęp do powyższych informacji przysługuje mu również w ramach wykonywanego mandatu radnego, a uzyskane informacje będą podstawą do podjęcia dalszych czynności, związanych z uzyskanym mandatem.

Decyzją z 18 grudnia 2020 r. Dyrektor odmówił udostępnienia informacji publicznej żądanej w punkcie 4 wniosku, wyjaśniając że żądana przez wnioskodawcę informacja publiczna jest informacją przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Udostępnienie tej informacji wymaga przeanalizowania licznych dokumentów oraz wyselekcjonowania dokumentów w liczbie około 97 sztuk, przy czym jest to liczba określona na podstawie rejestrów elektronicznych, a zatem nie są to dokumenty fizycznie wyodrębnione i przeliczone. Konieczne jest też zanonimizowanie dokumentów w celu ukrycia danych osobowych osób nieprowadzących działalności gospodarczej. Poza tym dokumenty te obejmują umowy z podmiotami wykonującymi działalność artystyczną, a więc konieczne jest zweryfikowanie, czy zamieszczone informacje nie są objęte tajemnicą ustawowo chronioną na podstawie art. 29a ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2020 r., poz. 194) – wysokość wynagrodzenia i dane osobowe tych podmiotów. Przeprowadzenie tych czynności zajęłoby pracownikom GCKiS około 2 tygodnie. Wnioskodawca winien był wykazać, że informacja ta nie dotyczy wyłącznie jego interesu, ale że działa on w interesie publicznym, a sprawa ma szczególne znaczenie dla funkcjonowania państwa. Zdaniem organu wnioskodawca nie wykazał istnienia szczególnego interesu publicznego, bowiem sam fakt występowania jako "obywatel" jest niewystarczający, a sprawowanie mandatu radnego jest bez znaczenia, skoro przepisy u.d.i.p. nie uprzywilejowują radnych w uzyskiwaniu informacji przetworzonej.

Decyzją z 19 stycznia 2021 r., po rozpoznaniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, Dyrektor utrzymał w mocy decyzję z 18 grudnia 2020 r. W uzasadnieniu wskazał, że udostępnienie informacji wymaga nie tylko wyselekcjonowania żądanych dokumentów, ich zanonimizowania, ale również przeanalizowania, które z dokumentów nie mogą zostać udostępnione ze względu na treść art. 29a ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Informacją przetworzoną nie musi być zawsze informacja nowa, którą organ musi dopiero wytworzyć – informacją przetworzoną może być również suma informacji prostych, jeżeli suma informacji prostych jest tak duża, że jej wytworzenie zaburza funkcjonowanie organu, angażuje znaczne środki finansowe bądź kadrowe, to zbiór informacji, których żąda wnioskodawca, tworzy informację przetworzoną, nawet jeśli jest to zbiór składający się z informacji prostych.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł skarżący.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Uwzględniając skargę Sąd pierwszej instancji wskazał, że odmawiając udostępnienia informacji publicznej organ przede wszystkim uznał, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, w związku z czym wnioskodawca winien wykazać, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Sąd ten zgodził się z organem, że żądana informacja posiada charakter informacji przetworzonej z uwagi na znaczną ilość dokumentów, których dotyczyło żądanie skarżącego. Pracownik odpowiedniej komórki służbowej organu zobowiązany byłby do przeglądu znacznej ilości materiałów źródłowych, obejmujących umowy zawierane przez GCKiS, zlecenia na rzecz innych podmiotów, faktury, rachunki i inne dowody ponoszonych przez GCKiS wydatków oraz wyselekcjonowania stosownych dokumentów w ilości 97 sztuk.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w rozpatrywanej sprawie organ nie przeanalizował jednak wyjaśnień skarżącego odnośnie szczególnej istotności dla interesu publicznego żądanej informacji publicznej, zawartych w piśmie z 12 grudnia 2020 r. Organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że radny nie jest osobą uprzywilejowaną w uzyskiwaniu informacji przetworzonej. Natomiast skarżący wyjaśnił, że występuje również jako radny Rady Miejskiej, reprezentujący grupę mieszkańców, który zaniepokojony jest wydatkowaniem środków publicznych. Dokumentacja ta jest niezbędna do dokonania analizy wydatków publicznych i zasadności ich ponoszenia.

W ocenie tego Sądu skarżący w powyższych wyjaśnieniach wykazał szczególną istotność dla interesu publicznego żądanej informacji publicznej przetworzonej. Jako radny Rady Miejskiej zamierzał dokonać analizy wydatków publicznych ponoszonych przez GCKiS oraz sprawdzić zasadność ich ponoszenia w celu ewentualnego podjęcia dalszych czynności w ramach mandatu radnego. Skarżący zamierzał działać w interesie wspólnoty (wyborców), którą reprezentuje, a jego działania związane są z kontrolą gospodarowania mieniem komunalnym. Skarżący, jako radny, z całą pewnością dysponuje możliwością wykorzystania żądanej informacji publicznej dla dobra ogółu. Sąd uznał, że skarżący co najmniej uprawdopodobnił, że żądana informacja publiczna jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. Sąd zwrócił uwagę, że skarżący zadeklarował we wniosku

o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż jest skłonny pokryć koszty kserokopii według obowiązującego cennika, aby zminimalizować koszty związane z udostępnieniem żądanej informacji publicznej. Wobec powyższego Dyrektor, odmawiając udostępnienia skarżącemu informacji publicznej, naruszył art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., błędnie interpretując szczególną istotność dla interesu publicznego w udostępnieniu informacji przetworzonej radnemu. Powyższe stanowisko Sąd poparł odwołaniem do orzecznictwa sądów administracyjnych oraz poglądów przedstawicieli nauki.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wskazania co do dalszych czynności wynikają wprost z treści uzasadnienia wyroku i sprowadzają się do uwzględnienia dokonanej przez Sąd wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Następnie organ zobowiązany będzie do ponownego rozpatrzenia złożonego wniosku, na podstawie właściwie zastosowanych przepisów tej ustawy.

W związku z powyższym Sąd ten, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), uchylił zaskarżoną i poprzedzającej ją decyzję Dyrektora. O kosztach postępowania sądowego orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji/ Nadto zrzekł się rozprawy oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, ti.: art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że żądanie udzielenia przez skarżącego informacji publicznej przetworzonej, o treści jak żądana we wniosku skarżącego, jest szczególnie istotne dla interesu publicznego;

2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, podczas gdy wskutek ich wydania nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również nie doszło do innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a uchylone decyzje są zgodne z przepisami prawa, a zatem skarga powinna być w całości oddalona;

- przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w szczególności w zakresie powodów, jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji, uznając iż w analizowanej sprawie wnioskodawca posiadał szczególnie istotny interes publiczny w uzyskaniu informacji publicznej przetworzonej oraz uznając iż organy administracji zaniechały badania po stronie wnioskodawcy szczególnie istotnego interesu publicznego do uzyskania żądanej przez wnioskodawcę informacji publicznej przetworzonej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ odniósł się do powyższych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz

o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zrzekł się również przeprowadzenia rozprawy.

W piśmie procesowym z 23 listopada 2021 r. skarżący uzupełnił odpowiedź na skargę kasacyjną, załączając do pisma kopię prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 8 czerwca 2021 r., sygn. akt IV SA/Wr 233/21, dotyczącego podobnej sprawy między tymi samymi stronami.

W piśmie procesowym z 12 stycznia 2023 r. skarżący ponownie uzupełnił odpowiedź na skargę kasacyjną, załączając do pisma wniosek innego radego Rady Miejskiej w T. o udostępnienie informacji publicznej skierowany do Gminnego Centrum Kultury i Sztuki w T.. Wskazał, że Dyrektor Gminnego Centrum udzielił na ten wniosek odpowiedzi, nie uznając żądanej informacji za przetworzoną, mimo że treść załączonego wniosku jest analogiczna do treści wniosku złożonego

w niniejszej sprawie.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonej podstawy kasacyjnej.

Skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. W takiej sytuacji, co do zasady, jako pierwsze podlegają rozpatrzeniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż weryfikacja prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego dokonanej przez Sąd pierwszej instancji jest możliwa jedynie

w przypadku stwierdzenia braku uchybień natury procesowej, mogących mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie kolejność ta musi zostać odwrócona, gdyż zarzut naruszenia prawa procesowego został sformułowany w skardze kasacyjnej w taki sposób, iż jego zasadność bądź bezzasadność będzie konsekwencją zasadności bądź bezzasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego.

Zarzut naruszenia przepisu art. 3 ust.1 pkt 1 u.d.i.p. przez jego błędną wykładnie i przyjęcie, że żądanie udzielenia skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, jest nieuzasadniony.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie granice skargi kasacyjnej nie obejmują zagadnienia charakteru zawnioskowanej informacji publicznej. Zarówno organ, jak i Sąd pierwszej instancji stanęli na stanowisku, iż wniosek obejmuje żądanie udzielenia informacji przetworzonej. Przedmiotem sporu stała się jedynie kwestia uprawdopodobnienia dysponowania przez wnioskodawcę szczególnie istotnym interesem publicznym w pozyskaniu kopii wszelkich innych umów, zleceń oraz dokumentów finansowych, tj. faktur, rachunków i innych wydatków, ponoszonych przez GCKiS, związanych z imprezą "Dożynki Gminy T.". Wnioskodawca

w odpowiedzi na pismo organu podał, że występuje jako obywatel oraz jako radny Rady Miejskiej w T. reprezentujący grupę mieszkańców, który zaniepokojony jest wydatkowaniem środków publicznych. Dokumentacja ta jest niezbędna do dokonania analizy wydatków publicznych i zasadności ich ponoszenia. Dostęp do powyższych informacji przysługuje mu również w ramach wykonywanego mandatu radnego, a uzyskane informacje będą podstawą do podjęcia dalszych czynności, związanych z uzyskanym mandatem.

Kryterium szczególnej istotności dla interesu publicznego jest nieostre, co oznacza, iż zamiarem ustawodawcy było ustalanie znaczenia tego sformułowania przez podmioty stosujące prawo przez pryzmat każdej konkretnej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2000 r., sygn. akt III SA 2302/00; z 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10; z 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2721/13 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega wątpliwości, że pojęcie interesu publicznego obejmuje interes ogółu lub określonej wspólnoty, a nie tylko interesy indywidualne. Interes publiczny odnosi się do spraw związanych

z funkcjonowaniem państwa - podmiotów publicznych jako prawnej całości, zwłaszcza jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Każde działanie w interesie ogółu lub w interesie określonej wspólnoty publicznoprawnej jest działaniem w interesie publicznym, a wobec tego działanie "szczególnie istotne" cechuje dodatkowy kwantyfikator z punktu widzenia tych interesów.

Szczególna istotność dla interesu publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przejawia się w uprawdopodobnieniu, iż uzyskana informacja publiczna zostanie wykorzystana ponownie dla dobra ogółu przynosząc mu korzyść przewyższającą wydatki związane z uprzednim jej wytworzeniem lub opracowaniem. Korzyści te mogą polegać np. na poprawie funkcjonowania aparatu państwa czy racjonalizacji wydatków publicznych przez wzmocnienie kontroli ich wydatkowania. To oznacza, iż kategorię prawną szczególnej istotności dla interesu publicznego należy poddać ocenie przez pryzmat czynników natury podmiotowo-funkcjonalnych odnoszących się do osoby wnioskodawcy (por. A. Jakubowski, Prowadzenie badań naukowych jako podstawa żądania udzielenia informacji publicznej, Kwartalnik Prawa Publicznego 2012, nr. 2, s. 153-154). Zatem informacja przetworzona może być udostępniona podmiotowi, który uprawdopodobni, iż zamierza ją wykorzystać dla pomnożenia dobra wspólnego, a posiadane przez niego przymioty osobiste lub związane z pełnioną funkcją lub rolą publiczną umożliwią należyte spożytkowanie udzielonej mu informacji publicznej.

W przedmiotowej sprawie należy przyznać rację skarżącemu oraz Sądowi pierwszej instancji, iż doszło do uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę, iż działa on w interesie publicznym, a jego działanie jest szczególnie istotne dla tego interesu. Wnioskodawca podał, iż reprezentuje także grupę mieszkańców, która jest zaniepokojona wydatkowaniem środków publicznych. Stąd też dokumentacja ta jest niezbędna do dokonania analizy wydatków publicznych i zasadności ich ponoszenia. Dostęp do powyższych informacji przysługuje mu również w ramach wykonywanego mandatu radnego, a uzyskane informacje będą podstawą do podjęcia dalszych czynności, związanych z uzyskanym mandatem. Zdaniem Naczelnego Sąd Administracyjnego interes publiczny bez wątpienia odnosi się do gospodarowania mieniem komunalnym, a analiza wydatków publicznych i zasadności ich ponoszenia przez radnego gminnego oraz członków gminnej wspólnoty samorządowej mogą wpłynąć na racjonalizację wydatkowania środków publicznych w przyszłości, zaś złożenie wniosku radnego gminnego nie tylko umożliwia, ale i wzmacnia należyte spożytkowanie udzielonej mu informacji publicznej. Jest to konsekwencją członkostwa w radzie gminy, która pełni ustrojową rolę organu uchwałodawczego

i kontrolnego w gminie. Pozyskanie danych w trybie u.d.i.p. może uruchomić sformalizowane i bardziej szczegółowe kontrole działalności i finasowania gminnych instytucji kultury przeprowadzane poza planowanymi działaniami kontrolnymi. Uruchomienie takiej kontroli może wpłynąć na racjonalizację wydatków, jeśli do tej pory nie one posiadały takiej cechy i w ten sposób przynieść korzyść gminnej wspólnocie samorządowej.

Z tej przyczyny podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż wnioskodawca uprawdopodobnił szczególnie istotny interes publiczny, kierując swój wniosek o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej. Zarzut naruszenia przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest zatem nie uzasadniony. Uchylenie poddanych kontroli decyzji odpowiadało przepisom prawa, co czyni zarzuty naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. pozbawionymi podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza tym samym, że w przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał odpowiadającej prawu kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji z 18 grudnia 2020 r. i w sposób prawidłowy wywiązał się z obowiązku oceny przeprowadzonego przez organ postępowania, w efekcie czego zasadnie uznał, że organ dopuścił się obrazy wskazanych w uzasadnieniu wyroku przepisów. Swoje stanowisko w tym względzie Sąd pierwszej instancji zawarł w uzasadnieniu orzeczenia odpowiadającego wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., którego zakres wyznaczył przedmiot zaskarżonej decyzji. Podkreślić przy tym należy, iż za pomocą zarzutu naruszenia tego przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji pozwala na stwierdzenie, że zawiera ono wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., a zawarty w nim wywód prawny pozwala na kontrolę instancyjną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił szczegółowo stan faktyczny sprawy, który znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w sprawie jest bezsporne, że żądana informacja jest informacją publiczną. Dokonał wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

z obszerną argumentacją oraz wyjaśnił dlaczego uznał żądaną informację za przetworzoną i dlaczego przyjął, że udostępnienie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z tych względów zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie

Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.