Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Bąkowski po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia C. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Po 533/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 maja 2025 r., nr WOA.7721.87.2025.MO w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 28 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Po 533/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 20 maja 2025 r., nr WOA.7721.87.2025.MO w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazaną wyżej decyzją utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wągrowcu z 25 marca 2025 r., nr 25/2025, znak SI.5140.43.2024, nakazującą C. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. rozbiórkę hali namiotowej zlokalizowanej w miejscowości W. na działkach o nr ew. [...], [...].

Pismem z 25 czerwca 2025 r. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika spółka wniosła skargę na powyższa decyzję, którą zarejestrowano pod sygnaturą II SA/Po 533/25

Kolejnym pismem z 3 września 2025 r., opatrzonym sygnaturą II SA/Po 29/25 skarżąca spółka wniosła o wstrzymanie w całości decyzji wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wągrowcu z 25 marca 2025 r., nr 25/2025 oraz zaskarżonej decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z 20 maja 2025 r., nr WOA.7721.87.2025.MO.

Wniosek powyższy przekazany został do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny 13 października 2025 r., ze wskazaniem, iż mimo powołania w nim sygnatury II SA/Po 29/25, w istocie dotyczy on sprawy II SA/Po 533/25.

W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby trudny do odwrócenia skutek w postaci rozbiórki obiektu budowlanego, a jednocześnie oznaczałoby utratę możliwości prowadzenia w tym miejscu działalności gospodarczej przez skarżącą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd podniósł, że dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku wnioskodawca nie może poprzestać wyłącznie na sformułowaniu samego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu i prostego przywołania treści przepisu formułującego przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, ponieważ pozbawia to Sąd możliwości rozważenia tego, jakie racje mają uprawdopodabniać, że wykonanie aktu objętego skargą, zanim zostanie ona merytorycznie rozpatrzona, narazi stronę na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

W ocenie Sądu profesjonalny pełnomocnik skarżących nie podjął nawet próby rzetelnego wykazania, aby w sprawie wystąpiła jedna z przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), warunkująca objęcie skarżących wynikającą z tego przepisu ochroną tymczasową. Uzasadnienie zawartego w skardze wniosku nie odnosi się bowiem do konkretnych okoliczności faktycznych świadczących o tym, że w stosunku do skarżącej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne.

Zdaniem Sądu nie można uznać za trudny do odwrócenia skutek samej rozbiórki obiektu budowlanego, gdy obiekt ten stanowi halę namiotową, co do której strona skarżąca w protokole kontroli z 19 września 2024 r. wskazywała, że wszystkie elementy obiektu są demontowalne oraz że stanowił on będzie ekspozycję produktu, który będzie sprzedawany przez firmę, zaś w zażaleniu na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wągrowcu w przedmiocie wstrzymania wykonywania robót budowlanych przy ww. hali oraz w kolejnych pismach procesowych konsekwentnie podnosiła tymczasowy charakter tego obiektu, skutkujący brakiem wymogu uzyskania pozwolenia na budowę.

Sąd stwierdził, że za okoliczność przemawiającą za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji nie może być potraktowane to, że zdaniem autora wniosku ewentualna rozbiórka spowodowałaby utratę możliwości prowadzenia w tym miejscu działalności gospodarczej przez stronę skarżącą. Twierdzenie to jawi się jako oczywiście gołosłowne skoro sporna hala namiotowa stanowi jedynie jeden z szeregu obiektów znajdujących się na nieruchomości wykorzystywanej przez spółkę, do których poza nią zalicza się choćby hala produkcyjna, a jednocześnie hala ta, jak podawała sama strona skarżąca w trakcie kontroli, nie miała służyć prowadzeniu działalności w jej wnętrzu, lecz stanowić ekspozycję produktu, który będzie sprzedawany przez przedsiębiorstwo.

Zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła C. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając je w całości oraz zarzucając mu naruszenie przepisu prawa materialnego art. 61 § 3 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie i uznanie, że skarżący nie uzasadnił w sposób dostateczny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej oraz że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do jego zastosowania podczas gdy w niniejszej sprawie zachodzi podstawa do wstrzymania zaskarżonej decyzji z uwagi, iż wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie wyrządzeniem znacznej szkody i powstaną trudne do odwrócenia skutki dla skarżącego.

Żaląca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powołana została w celu ochrony tymczasowej przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby dla strony wywołać wykonanie takiego aktu, zanim zostanie on zbadany przez sąd administracyjny pod kątem jego legalności. Ochrona tymczasowa ma służyć temu, aby w okresie do rozpatrzenia skargi strona, z uwagi na skutki, jakie może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu, nie poniosła znacznej szkody lub by nie doszło do wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 14.11.2018 r., sygn. akt II OZ 1129/18).

Ochrona tymczasowa w toku postępowania sądowoadministracyjnego ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. W każdej tego typu sprawie musi być zatem zbadana kwestia zaistnienia przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej w kontekście konkretnych okoliczności sprawy i argumentacji skarżącego.

Skarżąca, ograniczając się do stwierdzenia, że brak wstrzymania decyzji "spowodowałoby trudny do odwrócenia skutek w postaci rozbiórki obiektu budowlanego", a w efekcie "skutkowałoby utratę możliwości prowadzenia w dalszym ciągu w tym miejscu działalności gospodarczej dotyczącej tego obiektu, co rodziłoby również ogromne straty finansowe po stronie skarżącego" w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie wykazała przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej.

Z zasady wykonanie decyzji rozbiórkowych prowadzi do trudnych do odwrócenia skutków, jednakże obowiązek uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy.

Przedmiotowy wniosek oraz zażalenie, prócz samego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz ogólnych okoliczności dotyczących poniesienia ewentualnej szkody, nie zawiera argumentacji, która mogłaby wskazywać na możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.