Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk (spr.) Protokolant Izabela Kołodziejczyk po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 listopada 2019 r. sygn. akt III SA/Gl 643/19 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 kwietnia 2019 r. nr BP.501.344.2019.0164.KA12.2206 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. K. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1 800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I.

Decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 92a ust. 1 i 2, art. 93 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 58 - dalej jako utd lub ustawa) oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy nałożył na J. K. (skarżący) karę pieniężną w wysokości 8.000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji zgodnie z lp. 1.1 załącznika nr 3 do utd.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy organ wyjaśnił, że [...] lipca 2018 r. w Z. inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili kontrolę pojazdu [...] nr rej. [...] kierowanego przez skarżącego, który okazał wykonywał krajowy transport drogowy osób taksówką we własnym imieniu i na własną rzecz na podstawie licencji nr [...] z [...] grudnia 2014 r. wydanej przez Prezydenta Miasta B. z obszarem prowadzenia przewozów gmina B. W dniu kontroli przedsiębiorca przewoził dwie osoby - kursem na terenie Z. z ul. [...] (sklep [...]) na ul. [...] (M.), tj. poza terenem posiadanej licencji. Za usługę przewozową pobrał kwotę w wysokości [...] zł zgodnie z paragonem nr [...].

Zamówienie zostało złożone przez klienta z obszaru Z., a taksówka przyjechała po niego z B., o czym został poinformowany w trakcie zamawiania kursu i za co zapłacił.

II.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] kwietnia 2019 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

III.

Wyrokiem z 14 listopada 2019 r. sygn. akt III SA/Gl 643/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. K. na ww. decyzję GITD.

W jego ocenie organy prawidłowo uznały, że z art. 6 ust. 5 utd, nie wynika możliwość przyjęcia zamówienia z obszaru nie objętego licencją i udania się kierowcy taksówki do tego obszaru w celu realizacji zamówienia wyłącznie na tym obszarze. Jak wynika z przyjętych przez organy obu instancji ustaleń faktycznych, które nie są sporne, skarżący w momencie kontroli przewoził pasażerów w tym samym mieście (Z.), o czym poinformował dyspozytorkę [...] działającego na terenie B. Taki stan faktyczny wskazuje jednoznacznie, że przewóz miał miejsce w obrębie jednego miasta, gdyż zarówno punkt początkowy przewozu jak i jego punkt końcowy miały miejsce w Z. Pasażerowie wsiedli do samochodu w Z. i w tym samym mieście wysiedli. Kurs nie rozpoczął się dla nich poza Z., jak również nie kończył. Skoro skarżący posiadał licencję na wykonywanie transportu drogowego na obszarze B. to dokonanie takiego przewozu, gdzie punkt początkowy i docelowy transportu znajdował się na terenie Z. i co do którego stosownego pozwolenia (licencji) strona nie posiadała, skutkowało brakiem możliwości zastosowania wyjątku określonego w art. 6 ust. 5 utd.

Przedstawiając zasady podejmowania i wykonywania transportu drogowego taksówką WSA zauważył, że zakres korzystania z właściwej licencji określa art. 6 ust. 5 utd stanowiąc, że: "Dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru".

Zdaniem WSA z przytoczonej regulacji wynika podstawowa reguła, że transport drogowy taksówką jest wykonywany na obszarze określonym w licencji. Ustawodawca dopuścił odstępstwo od powyższej reguły, zezwalając wyjątkowo na "wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar", zastrzegł bowiem, że podmiot, który wykonując ten przewóz (z obszaru określonego w licencji poza ten obszar) znajdzie się poza obszarem określonym w licencji, nie ma prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji. Powyższy zakaz ustawodawca złagodził w końcowej części przepisu, umożliwiając dokonanie "przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru", co cały czas jednak dotyczy sytuacji, w której dany przedsiębiorca znalazł się na obszarze nie objętym licencją, wykonując przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar. Należy zauważyć, że końcowa część omawianego przepisu, ujęta w formie alternatywy łącznej (dotycząca: "przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru"), nie stanowi samodzielnej regulacji, lecz jest konsekwencją, uregulowanego w pierwszej części tego przepisu, prawa "wykonywania przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar".

W sytuacji wyruszenia przez skarżącego z B. celem podjęcia pasażera w Z. mogłoby dojść do zastosowania wyłączenia określonego w powołanym przepisie, w sytuacji, gdy punktem docelowym (końcowym) przewozu byłby obszar Gminy B. Po wtóre, podjęcie pasażera w Z. i jego przewiezienie w ramach świadczonych usług transportowych - taksówkowych do B., gdzie skarżący przewóz rozpoczynałby z Z., również skutkowałoby zastosowaniem wyłączenia z art. 6 ust. 5 utd. Natomiast podjęcie pasażera i jego przewóz wyłącznie na terenie Z. z pominięciem jako punktu początkowego lub końcowego przewozu na obszarze gminy B., skutkuje, nawet w przypadku gdy w punkcie docelowym takiego transportu skarżący miał podjąć kolejnego pasażera z przewozem do B., zakazem świadczenia usług poza obszarem określonym w licencji, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje fakt, że zamawiający usługę miał świadomość, że zamawia ją w korporacji z siedzibą w B. i wyraził zgodę na pokrycie kosztów dojazdu do Z. Z jego zamówienia jednoznacznie wynikało, że zamawia kurs na terenie Z.

WSA wyjaśnił również ratio legis rozwiązania, jakie zostało przyjęte przez ustawodawcę w art. 6 ust. 5 utd.

IV.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł J. K. zaskarżając go w całości i zarzucając:

na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. art. 2, art. 7, art, 22 oraz art. 76 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku przez nieuprawnioną wykładnię normy prawnej zakładającej zbędność części tekstu aktu prawnego, a to art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, co doprowadziło do nałożenia dotkliwej kary finansowej na przedsiębiorcę działającego w granicach prawa i nieuzasadnionego ograniczenia wyboru usługodawcy przez konsumenta z uwagi na odstraszający aspekt wysokiej kary finansowej ograniczający swobodną konkurencję;

2. art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym poprzez akceptację przez Sąd I instancji błędnego procesu wykładni prawa dokonanej przez Organ, a polegającej na przyjęciu, że zlecony kurs z dnia [...] lipca 2018 roku polegający na odbyciu trasy cyt.: "w B., aby odebrać klientów z Z." (strona 4 decyzji Organu) nie mieści się w konstrukcji wyjątku ujętego w art. 6 ust. 5 ustawy, w ramach którego ustawodawca dopuszcza wprost wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru, a w rezultacie poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym odpowiadającym dyspozycji wyżej wymienionej normy prawnej;

3. art. 92a ust. 1 oraz 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 8 i art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 roku Prawo przedsiębiorców (Dz. U. 2018 r. poz. 646) poprzez zaakceptowanie przez Sąd I instancji nałożenia przez Organ kary pieniężnej bez ziszczenia się przesłanek do jej zastosowania, brak zastosowania zasady "co nie jest zabronione jest dozwolone" oraz brak kierowania się przez organ zasadą domniemania uczciwości przedsiębiorcy oraz zasadą rozstrzygania wątpliwości dotyczących stanu faktycznego na korzyść przedsiębiorcy;

na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez akceptację przez Sąd I instancji błędnie ustalonego stanu faktycznego sprawy administracyjnej, które to błędne ustalenie polega na niezgodnym z rzeczywistością przyjęciu, że skarżący w dniu [...] lipca 2018 roku wykonywał przewóz pasażerów taksówką na terenie gminy Z., podczas gdy sporny przewóz odbywał się na trasie, której początek miał miejsce w gminie B., a zakończenie na terenie gminy Z. - na wyraźnie zamówienie przyjęte przez dyspozytora z pouczeniem klienta, że początkiem kursu będzie gmina B. i klient poniesie koszty dojazdu do gminy Z.;

5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że zaskarżona decyzja administracyjna Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2019 roku została wydana bez naruszenia prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. zgodnie z przepisami prawa regulującego prowadzenie postępowania administracyjnego, podczas gdy Sąd I instancji zaakceptował sprzeczne z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego i przepisami ustawy o transporcie drogowym procedowanie polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy administracyjnej, tj. że w dniu [...] lipca 2018 roku skarżący wykonywał przewóz pasażerów taksówką na terenie gminy Z., podczas gdy sporny przewóz odbywał się na trasie, której początek miał miejsce w gminie B., a zakończenie na terenie gminy Z. - na wyraźnie zamówienie przyjęte przez dyspozytora z pouczeniem klienta, że początkiem kursu będzie gmina B. i klient poniesie koszty dojazdu do gminy Z., a w konsekwencji powyższego nałożenie na skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 oraz 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 8 ustawy z dnia 6 marca 2018 roku Prawo przedsiębiorców (Dz. U. 2018 r. poz. 646);

6. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie, pomimo iż skarga na decyzję administracyjną zawierała uzasadnione podstawy, i jako taka zasługiwała na uwzględnienie przez Sąd orzekający;

7. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji administracyjnej wydanej z naruszeniem prawa.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach oraz orzeczenie o kosztach postępowania.

V.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 15 lutego 2024 r. organ wniósł także o orzeczenie na jego rzecz o kosztach postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

VI.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego przeprowadzonego przez WSA, które ustawodawca enumeratywnie wylicza w art. 183 § 2 p.p.s.a.

VII.

Chybione są zarzuty nr 6 i 7 skargi kasacyjnej. Oba podniesione uchybienia wskazują na naruszenie art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., przy czym WSA miał w sposób wadliwy nie uwzględnić skargi strony, pomimo istnienia podstaw do wydania właśnie takiego orzeczenia w realiach sprawy.

W istocie zarzuty te stanowią zdaniem Sądu jedynie ogólnikowe wskazanie, że zdaniem strony w całokształcie okoliczności faktycznych sprawy, WSA powinien był się zachować inaczej, niż miało to miejsce, tj. uchylić zaskarżone decyzje, a nie oddalać skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) jak i art. 151 p.p.s.a. są przepisami o charakterze wynikowym, tj. określają przypadki, w których skarga podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny, bądź też zostaje przez ten sąd oddalona. Chcąc wykazać zasadność podstawy kasacyjnej z powołaniem się na te właśnie przepisy, strona skarżąca kasacyjnie powinna równocześnie wskazać w zarzucie także inne przepisy prawa (procesowe lub materialne) naruszone przez Sąd pierwszej instancji. Omawiane zarzuty nie zawierają jednak nawiązania do innych norm prawnych, które miałyby zostać przez WSA naruszone, stąd są w sposób oczywisty chybione.

VIII.

Nie są także zasadne pozostałe zarzuty procesowe, sprecyzowane w pkt 4 i 5 petitum skargi kasacyjnej.

Odwołując się do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. strona w istocie akcentuje błędne zaakceptowanie wadliwie ustalonego stanu faktycznego, bowiem jej zdaniem niezgodnie z rzeczywistością przyjęto, że skarżący wykonywał przewóz pasażerów taksówką na terenie Z., podczas gdy przewóz miał swój początek w gminie B., a jedynie zakończył się na terenie gminy Z., przy czym było to wyraźnie wyartykułowane klientowi przez dyspozytorkę. Strona nie wykonywała więc - jak twierdzi - przewozu na terenie gminy Z. Świadczona usługa kwalifikowała się więc do wyjątku wskazanego w art. 6 ust. 5 utd, gdyż rozpoczęła się w B. i zamówiona została przez klienta z Z. (a więc z innego terenu niż wskazany w licencji skarżącego).

W kontekście powyższych zarzutów należy przede wszystkim wskazać, że twierdzenia o naruszeniu przepisów postępowania i wadliwym ustaleniu, a następnie zaakceptowaniu stanu faktycznego nie zasługują w ogóle na aprobatę. Strona myli kwestie wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy (co ma miejsce np. poprzez brak uwzględnienia przy jego rekonstrukcji określonych zdarzeń, które w rzeczywistości wystąpiły), od wadliwej oceny tego stanu, dokonywanej w ramach subsumcji normy prawa materialnego do ustalonych, relewantnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, o których sąd orzekający i organ wie. Nie ma w tej sprawie jakiegokolwiek sporu co do tego, że zarówno organy, jak i WSA dysponowały pełną wiedzą o tym, że klient - pozostając w Z. - zamówił taksówkę, która przyjechała po niego z B. oraz że został o tym poinformowany przez dyspozytorkę [...] oraz obciążony kosztami dojazdu z B. do Z. Ustalono także, że klient wsiadł w Z. i wysiadł również w Z. Wszystkie te okoliczności były organom i WSA znane, tyle że inaczej ocenione, niż chce to widzieć strona.

W kontekście powyższego nie jest tak, że w sprawie wadliwie ustalono stan faktyczny. Istota twierdzeń strony koncentruje się bowiem na podważaniu oceny ustalonego bądź co bądź prawidłowo stanu faktycznego, jako niemającego zdaniem WSA jakiegokolwiek znaczenia z punktu widzenia zastosowania normy prawnej wywodzonej z art. 6 ust. 5 utd.

Z tych też względów wskazane zarzuty skargi kasacyjnej są bezzasadne, albowiem nie doszło do zaakceptowania wadliwych ustaleń faktycznych. Ani organy, ani tym bardziej WSA nie kwestionują tego, że klient zamówił taksówkę jadącą z B. do Z., a po jego podjęciu dalej do kolejnego miejsca w Z. Rzecz dotyczy oceny tego stanu jako mającej bądź niemającej wpływ na zastosowanie wyjątku z art. 6 ust. 5 utd. To zaś, że uznano ostatecznie, że nie można było wykonać tego rodzaju operacji transportowej z wykorzystaniem licencji ważnej jedynie na terenie gminy B. i w konsekwencji przyjęto, że wykonano niedozwolony przewóz na terenie Z., nie oznacza, że źle ustalono stan faktyczny. Chodzi bowiem o jego kwalifikację i ocenę prawną. Wskazanie więc, że wykonywano przemów na terenie Z. nie jest wadliwym ustaleniem stanu faktycznego, a konsekwencją zastosowania prawa materialnego.

IX.

Niezasadne są także zarzuty naruszenia prawa materialnego, sprecyzowane w pkt 1-3 skargi kasacyjnej.

W istocie strona kwestionuje w nich, z powołaniem się na zasady konstytucyjne oraz ochronę przewidzianą w ustawie Prawo przedsiębiorców, błędną wykładnię art. 6 ust. 5 utd. W jej ocenie logika Sądu pierwszej instancji i organów prowadzi do zbędność części tekstu zawartego we wskazanym przepisie i poprzez stosowanie dotkliwej kary finansowej niezasadnie ograniczane jest prawo wyboru przez klienta swojego usługodawcy, co godzi w swobodę konkurowania.

WSA miał również błędnie zaakceptować wadliwy proces wykładni art. 6 ust. 5 utd polegający na przyjęciu, że odbycie trasy z B. do Z., aby odebrać tam klientów, nie mieści się w konstrukcji wyjątku ujętego w powołanym przepisie, podczas gdy sam ustawodawca dopuszcza w nim wprost wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. W istocie więc organy i WSA nie kierują się zasadą domniemania uczciwości skarżącego, będącego przedsiębiorcą i korzystającego z wolności prowadzenia działalności gospodarczej, ujmowanej w formule "co nie jest zabronione jest dozwolone". Niezasadnie skupiają się na bardzo formalistycznym rozumieniu prawa.

W kontekście powołanych zarzutów na pełną aprobatę zasługuje stanowisko WSA, które w klarowny sposób wyjaśnia znaczenie art. 6 ust. 5 utd, z którym Naczelny Sąd Administracyjny się zgadza.

Zgodnie zatem z art. 6 ust. 4 utd, licencja, o której mowa w ust. 1, jest udzielana na określony obszar obejmujący:

1) gminę;

2) gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia;

3) miasto stołeczne Warszawę.

Niewątpliwie zasadą jest zatem to, że licencja daje prawo do świadczenia usług taksówkarskich jedynie na terenie jednej gminy.

W myśl natomiast art. 6 ust. 5 utd, dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.

Strona błędnie uważa, że jeżeli zamówienie na przewóz złożyła osoba znajdująca się poza terenem objętym licencją (tu: B.), to automatycznie oznacza to, że taksówkarz może w sposób niemalże nieograniczony świadczyć swoje usługi, bowiem został "przywołany" przez osobę spoza zakresu licencji, a tak ma stanowić przepis. Jest to stanowisko całkowicie błędne, w dodatku w sposób wyraźnie sprzecznie motywowane skądinąd słuszną zasadą "co nie jest zabronione jest dozwolone". Strona nie dostrzega istoty wyjątku z art. 6 ust. 5 utd.

Otóż z art. 6 ust. 5 w zw. z ust. 4 utd wynika, że jakkolwiek zasadą jest jedynie świadczenie usług na terenie objętym licencją, to jednak dopuszczalne jest również wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, ale bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, za wyjątkiem przewozu wykonywanego z powrotem lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.

Jak wskazano, przepis ten przewiduje wyjątek od zasady określonej w art. 6 ust. 4 utd, tj. wykonywania transportu drogowego taksówką wyłącznie na obszarze określonym licencją, jednakże wyjątek ten dotyczy wyłącznie sytuacji w nim opisanych i dotyczących wywozu lub wwozu klienta na teren posiadanej licencji. Dopuszczalne jest zatem wykonywanie transportu poza obszar, którego dotyczy licencja, jak i spoza tego obszaru na obszar objęty licencją. Odstępstwo to nie daje jednak jakiejkolwiek możliwości wykonywania transportu (świadczenia usług), poza obszarem określonym w licencji. Nie jest więc w świetle przywołanego przepisu dopuszczalne rozpoczęcie przewozu taksówką w ramach świadczenia usługi transportowej na obszarze innym niż przewidzianym w posiadanej przez przewoźnika licencji oraz zakończenie takiego przewozu również poza obszarem licencji.

Jak bowiem skazano, zasadą generalną przewozów osób taksówką jest jego wykonywanie na obszarze objętym licencją.

Określony w art. 6 ust. 5 utd wyjątek, który strona skarżąca kasacyjnie interpretuje w sposób sprzeczny z jego ratio legis, w istocie dopuszcza wyłącznie możliwość wykonania przewozu na innym obszarze niż określony w licencji, w formie bardzo ograniczonej, związanej z ewentualnym celem podróży pasażera. Możliwość wykroczenia poza teren objęty licencją związany jest bowiem z koniecznością rozpoczęcia lub zakończenia przewozu na obszarze nim objętym. Strona, posiadając licencję na gminę B. może zatem "wywieźć" klienta z tego terenu do innej lokalizacji (jednakże bez prawa świadczenia tam usług taksówkowych), może też wracając po takim kursie zabrać klienta na swój teren objęty licencją oraz może, co istotne w realiach tej sprawy, przyjąć zamówienie spoza gminy B. jednakże na przywóz wyłącznie z powrotem do tej gminy, a więc tej w jakiej posiada licencję. Inaczej mówiąc, skarżący mógł, bez narażania się na konsekwencje prawne, przyjąć kurs będąc B., który polegałby na wyjeździe po klienta znajdującego się w Z. i przywiezieniu go do miejsca na trenie gminy B. (objętego licencją). Taka właśnie sytuacja korzystałaby z ochrony przewidzianej w art. 6 ust. 5 utd. Tymczasem strona pojechała z B. do Z., podjęła tam klienta i odwiozła go do miejsca w Z. Takie zachowanie narusza prawo i nie korzysta z ochrony przewidzianej w art. 6 ust. 5 utd.

Skarżący kasacyjnie błędnie zatem uważa, że sformułowanie "lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru" oznacza, że każdy klient, który po prostu zadzwoni lub w inny sposób skomunikuje się z taksówkarzem z obszaru innego niż objęty licencją, może zostać podjęty i przewieziony w dowolne miejsce. Jest to to rozumowanie contra legem wyjątku z art. 6 ust. 5 utd i jako takie nie korzysta z ochrony prawnej.

Autor skargi kasacyjnej pomija zależność, która istotnie warunkuje możliwość wykonania przewozu z/lub na obszar inny niż określony w jego licencji. Przepis ten nie daje bowiem podstaw do uznania, że pasażer zamawiający taksówkę spoza obszaru określonego w licencji mógłby ją zamówić na kurs w dowolne miejsce, bez konsekwencji dla posiadacza licencji. Mógł jednak to zrobić jedynie wówczas, gdyby zamawiał taksówkę do miejsca znajdującego się na terenie objętym licencją (tu: gmina B.), a nie w dowolne miejsce.

Nie zmienia tego fakt, co słusznie podkreślił WSA, że klient był informowany o przyjeździe taksówki z B. Jakkolwiek przepis ten wprost nie wyłącza prawa potencjalnego pasażera do próby "zamówienia" przewozu obejmującego w całości obszar inny niż ten objęty licencją przewoźnika, to jednak rzeczą przewoźnika jest podjęcie w takiej sytuacji odpowiedniej decyzji co do przewozu, która nie będzie sprzeczna z obowiązkami wynikającymi z ustawy o transporcie drogowym. I nie ma tu mowy o jakimkolwiek ograniczaniu konkurencji czy prawa do prowadzenia działalności gospodarczej bowiem strona zdecydowała się na wykonywanie zawodu regulowanego i ma w związku z tym przestrzegać reguł ustalonych przez prawo. Poza tym, koszt uzyskania licencji na teren gminy Z. nie jest dla przedsiębiorcy przeszkodą nie do przebrnięcia, blokującą możliwość świadczenia usług.

W powyższej sytuacji całkowicie chybione są wszystkie zarzuty materialne skargi kasacyjnej. Strona próbuje kreować, pod pozorem swobody działalności gospodarczej, nieznany prawu zakres licencji taksówkowej, związany ze "złożeniem zamówienia przez klienta z innego obszaru". Pod tym pozorem uznaje więc, że jeżeli tylko zamówienie składa osoba spoza licencji (spoza gminy, na którą wyznaczona jest licencja), to może w sposób nieograniczony świadczyć swoje usługi. Jest to założenie o tyle błędne, że już z wykładni literalnej art. 6 ust. 5 utd wynika, że chodzi o relację wyjazd/przyjazd z/do obszaru objętego licencją.

W tej sytuacji na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalono skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).