Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jacek Chlebny po rozpoznaniu w dniu 30 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.P. i R.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 37/24 o odrzuceniu skargi K.P. w sprawie ze skargi K.P. i D.K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 listopada 2023 r. nr 1917/2023 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: 1. odrzucić zażalenie R.P.; 2. oddalić zażalenie K.P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 9 lipca 2025 r., VII SA/Wa 37/24, w sprawie ze skargi K.P. i D.K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 13 listopada 2023 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, odrzucił skargę K.P. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca nie podpisała skargi i nie uiściła wpisu sądowego od skargi.

Zażalenie złożyli K.P. i R.P. Wskazano na brak środków na uiszczenie należnych opłat sądowych i odmowę przyznania prawa pomocy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

1. Zażalenie R.P. podlega odrzuceniu z uwagi na to, że nie pochodzi od strony postępowania sądowego. Zażalenie, zgodnie z art. 173 § 2 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), może wnieść strona. W rozpoznawanej sprawie stronami są jedynie skarżące (K.P. i D.K.) oraz organ administracji.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w punkcie pierwszym sentencji.

2. Zażalenie K.P. nie jest zasadne.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że skarżąca nie uiściła należnego wpisu od skargi ani nie uzupełniła braku formalnego skargi (brak własnoręcznego podpisu). Skarżąca miała możliwość zakwestionowania obowiązku uiszczenia wpisu i jego wysokości, z której to skorzystała, wnosząc zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 11 kwietnia 2025 r. II OZ 300/25 oddalił to zażalenie, uznając, że wpis jest należny, a jego wysokość została prawidłowo ustalona. Przed wezwaniem skarżącej do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z 19 września 2024 r., VII SPP/Wa 94/24, utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy. W tym stanie rzeczy, wobec nieopłacenia skargi, podlegała ona odrzuceniu, stosownie do art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a.

Niezależnie od powyższego, wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji trafnie powołał się na jeszcze jedną podstawę odrzucenia skargi, tj. nieuzupełnienie braku formalnego skargi. Skargę podpisał Z.G., występujący w imieniu skarżących, jako ich pełnomocnik. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, przedstawił pełnomocnictwo, nie wykazał jednak, że jest jedną z osób wymienionych w art. 35 § 1 p.p.s.a., które mogą być pełnomocnikiem strony w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Podał jedynie, że jest osobą bliską skarżącym, co nie jest wystarczające, albowiem stosownie do powołanego przepisu, pełnomocnikiem strony może być jedynie adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Wobec treści tego przepisu, określenie: "osoba bliska", bez wskazania rodzaju pokrewieństwa łączącego stronę i pełnomocnika, jest niewystarczające. Sąd prawidłowo uznał zatem, że pełnomocnik nie wykazał swojego umocowania. Strona została następnie wezwana do podpisania skargi własnoręcznie, wezwania tego jednak nie wykonała.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie drugim sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.