Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jacek Chlebny po rozpoznaniu w dniu 30 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D.K1. i D.K2. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 37/24 o odrzuceniu skargi D.K1. w sprawie ze skargi K.P. i D.K1. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 listopada 2023 r. nr 1917/2023 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: 1. odrzucić zażalenie D.K2.; 2. oddalić zażalenie D.K1.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 9 lipca 2025 r., VII SA/Wa 37/24, w sprawie ze skargi K.P. i D.K1. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 13 listopada 2023 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, odrzucił skargę D.K1. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca nie podpisała skargi.

Zażalenie złożyli D.K2. i D.K1.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

1. Zażalenie D.K2. podlega odrzuceniu z uwagi na to, że nie pochodzi od strony postępowania sądowego. Zażalenie, zgodnie z art. 173 § 2 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), może wnieść strona. W rozpoznawanej sprawie stronami są jedynie skarżące (K.P. i D.K1.) oraz organ administracji.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w punkcie pierwszym sentencji.

2. Zażalenie D.K1. nie jest zasadne.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi (brak własnoręcznego podpisu). W rozpoznawanej sprawie skargę podpisał Z.G., występujący w imieniu obydwu skarżących, jako ich pełnomocnik. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, przedstawił pełnomocnictwo, nie wykazał jednak, że jest jedną z osób wymienionych w art. 35 § 1 p.p.s.a., które mogą być pełnomocnikiem strony w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Podał jedynie, że jest osobą bliską skarżącym, co nie jest wystarczające, albowiem stosownie do powołanego przepisu, pełnomocnikiem strony może być jedynie adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Wobec treści tego przepisu, określenie: "osoba bliska", bez wskazania rodzaju pokrewieństwa łączącego stronę i pełnomocnika, jest niewystarczające. Sąd prawidłowo uznał zatem, że pełnomocnik nie wykazał swojego umocowania. Strona została następnie wezwana do podpisania skargi własnoręcznie, wezwania tego jednak nie wykonała. Zażalenie nie zawiera argumentacji w tym względzie.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie drugim sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.