Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2019r. sprawy ze skargi M. B. na interpretację Inne z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację, 2. zasądza od Inne na rzecz skarżącego M. B. kwotę 697,00 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W złożonym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług skarżący wskazał, że w dniu [...] czerwca 2018r. jako czynny podatnik VAT prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą, dokonał dostawy nieruchomości zabudowanej w miejscowości F. składającej się z trzech działek oznaczonych geodezyjnie nr [...]. Przedmiotowa dostawa była potwierdzona aktem notarialnym. Poza tym wystawił fakturę VAT z wykazaną kwotą podatku należnego. Podatek ten rozliczył w deklaracji VAT-7 za miesiąc czerwiec 2018r. Niezależnie od powyższego, po przeanalizowaniu przepisów prawa podatkowego oraz zaistniałego stanu faktycznego, okazało się, że w momencie dostawy przedmiotowej nieruchomości zastosował błędnie stawkę podstawową podatku VAT, gdzie faktycznie, w związku ze spełnieniem przesłanek wynikających z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia [...] marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018r., poz. 2174 ze zm.), dalej: "u.p.t.u.", zastosować należało zwolnienie przedmiotowe.

W związku z powyższym powstała nadpłata w podatku od towarów i usług, poprzez wykazanie i uregulowanie podatku w niewłaściwej wysokości. W dniu [...] lipca 2018r. wnioskodawca zakończył prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej oraz zaprzestał wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.

W związku z powyższym opisem stanu faktycznego skarżący zadał pytanie, czy w związku z tym, że błędnie została opodatkowana dostawa przedmiotowej nieruchomości zabudowanej, która to czynność powinna korzystać ze zwolnienia z podatku od towarów i usług, wnioskodawca ma prawo do skorygowania wystawionej faktury i skorygowania rozliczenia podatku VAT, w związku z powstaniem nadpłaty w podatku, również po zakończeniu działalności gospodarczej i wyrejestrowaniu z rejestru czynnych podatników VAT? Zdaniem skarżącego, ma on prawo do skorygowania faktury wystawionej na dostawę przedmiotowej nieruchomości zabudowanej oraz skorygowania rozliczenia podatku VAT w związku z powstaniem nadpłaty, również po zakończeniu działalności gospodarczej i wyrejestrowaniu z rejestru czynnych podatników VAT.

Interpretacją indywidualną z dnia [...] lutego 2019r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe.

Organ stwierdził, że do wystawienia faktury korygującej uprawnieni są wyłącznie podatnicy, o których mowa w art. 15 u.p.t.u. Z uwagi na fakt, iż faktura korygująca ma moc faktury VAT i pod każdym względem traktuje się ją jako zwykłą fakturę VAT, podmiotem uprawnionym do jej wystawienia jest wyłącznie podmiot zarejestrowany jako "podatnik VAT czynny". Ponieważ wnioskodawca zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej i został wykreślony z rejestru podatników VAT czynnych, z dniem [...] lipca 2018r. utracił status podmiotu uprawnionego do wystawiania faktur VAT i odpowiednio faktur korygujących, tym samym nie jest zobowiązany i uprawniony do wystawienia faktury korygującej, o której mowa w art. 106j i następne u.p.t.u.

Odnosząc się do kwestii zasadności złożenia korekty deklaracji VAT-7 organ wskazał, że zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej oraz przepisami ustawy o podatku od towarów i usług, prawo do składania deklaracji oraz korekt tych deklaracji mają podmioty posiadające status podatnika VAT. W przypadku natomiast utraty statusu podatnika VAT regulacje prawne nie przewidują możliwości składania korekty deklaracji, gdyż w momencie utraty statusu podatnika, traci on prawo do składania deklaracji i tym samym korekty deklaracji. W okolicznościach niniejszej sprawy - na dzień dokonania ewentualnej korekty deklaracji VAT-7 - wnioskodawca nie będzie już prowadził działalności gospodarczej, bowiem z dniem [...] lipca 2018r. zakończył prowadzenie działalności oraz zaprzestał wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu VAT, a fakt zakończenia prowadzenia działalności zgłosił właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w przewidziany prawem sposób. W tym stanie rzeczy, zdaniem organu, skarżący nie ma również prawa do dokonania korekty deklaracji VAT-7 po zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej.

W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości zarzucając jej naruszenie:

- art. 106b ust. 1 pkt 1 oraz art. 106j ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 96 ust. 1 i 6 u.p.t.u. poprzez dopuszczenie się błędu ich wykładni oraz niewłaściwej oceny do ich zastosowania, przejawiające się w stwierdzeniu, że jedynie podatnik VAT zarejestrowany jako "podatnik VAT czynny" ma prawo do wystawienia faktury korygującej w przypadku stwierdzenia pomyłki w kwocie podatku na wystawionej wcześniej fakturze, podczas gdy ww. przepisy w żaden sposób nie uzależniają tego prawa od statusu podatnika (w szczególności dla wystawienia faktury nie istnieje wymóg formalnej rejestracji), a przyjęcie stanowiska organu legitymizowałoby funkcjonowanie w obrocie gospodarczym nieprawidłowo wystawionych (nieskorygowanych przez podatnika) dokumentów;

- art. 81 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018r., poz. 800 ze zm.), dalej: "O.p." w zw. z art. 99 ust. 1 i art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 96 ust. 1 i 6 u.p.t.u. poprzez dopuszczenie się błędu ich wykładni oraz niewłaściwej oceny do ich zastosowania, przejawiające się w stwierdzeniu, że do złożenia korekty deklaracji dla podatku od towarów i usług (VAT-7) uprawniony jest jedynie podmiot, który w dniu składania korekty posiada status podatnika VAT, podczas gdy ww. przepisy w żaden sposób nie uzależniają prawa do korekty deklaracji VAT od takiego wymogu;

- art. 14c § 1 i 2 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez wydanie interpretacji indywidualnej, która nie spełnia podstawowych kryteriów ustawowych, albowiem zaprezentowanej w niej argumentacji co do oceny stanowiska wnioskodawcy oraz na poparcie stanowiska organu nie można nazwać prawidłowym uzasadnieniem prawnym - organ wywiódł z poszczególnych przepisów daleko idące wnioski, których nie potwierdza literalne brzmienie regulacji i nie wskazał jednocześnie jakichkolwiek przesłanek na poparcie własnego stanowiska, a ponadto zignorował przytoczone przez skarżącego orzecznictwo sądów administracyjnych - czym naruszona została również jedna z podstawowych zasad postępowania podatkowego, jaką jest obowiązek działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

- art. 2a O.p. poprzez niewłaściwą ocenę do jego zastosowania, przejawiające się w zignorowaniu w procesie wykładni prawa okoliczności, iż wszystkie ewentualne niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego należy rozstrzygać na korzyść podatnika.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Kontrolując legalność zaskarżonej interpretacji w granicach określonych art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.) skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, iż organ naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 106j ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 106b ust. 1 pkt 1 oraz art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 96 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018r., poz. 2174 ze zm.), dalej: "u.p.t.u." oraz art. 81 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018r., poz. 800 ze zm.), dalej: "O.p." w zw. z art. 99 ust. 1 i art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 96 ust. 1 i 6 u.p.t.u.

Organ prawidłowo przywołał treść tych przepisów, niemniej błędnie je zinterpretował.

Rzeczywiście stosownie do art. 106j ust. 1 pkt 5 u.p.t.u., w przypadku gdy po wystawieniu faktury podwyższono cenę lub stwierdzono pomyłkę w cenie, stawce, kwocie podatku lub w jakiejkolwiek innej pozycji faktury, podatnik wystawia fakturę korygującą. Chodzi tu o korektę faktury, o jakiej mowa w art. 106b ust. 1 pk 1 u.p.t.u., a więc dokumentującej sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem. Oczywiście w art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. ustawodawca określił kto jest podatnikiem podatku VAT i tak podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności, a działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z kolei przywołany art. 96 ust. 1 i 6 u.p.t.u mówi, iż podmioty, o których mowa w art. 15, są obowiązane przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3, a jeżeli podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT zaprzestał wykonywania czynności podlegającej opodatkowaniu, jest on obowiązany zgłosić zaprzestanie działalności naczelnikowi urzędu skarbowego; zgłoszenie to stanowi dla naczelnika urzędu skarbowego podstawę do wykreślenia podatnika z rejestru jako podatnika VAT.

WSA mając na względzie powyższe zapisy stwierdza, że organ interpretacyjny niezgodnie z prawem odpowiada na pytanie, czy w związku z tym, że błędnie została opodatkowana dostawa przedmiotowej nieruchomości zabudowanej, która to czynność powinna korzystać ze zwolnienia z podatku od towarów i usług, Wnioskodawca (osoba fizyczna) ma prawo do skorygowania wystawionej faktury i skorygowania rozliczenia podatku VAT, w związku z powstaniem nadpłaty w podatku, również po zakończeniu działalności gospodarczej i wyrejestrowaniu z rejestru czynnych podatników VAT.

Zdaniem organu z literalnego brzmienia wskazanych przepisów jednoznacznie wynika, w jakich sytuacjach podatnik ma prawo do wystawienia faktury korygującej. W jego ocenie uprawnieni są wyłącznie podatnicy, o których mowa w art. 15 ustawy.

W ocenie Sądu można się z tym zgodzić, niemniej nie ma racji twierdząc, że podmiotem uprawnionym do jej wystawienia jest wyłącznie podmiot zarejestrowany jako "podatnik VAT czynny". Tym samym błędnie odpowiada, że ponieważ Wnioskodawca zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej i został wykreślony z rejestru podatników VAT czynnych, z dniem [...] lipca 2018r., utracił status podmiotu uprawnionego do wystawiania faktur VAT i odpowiednio faktur korygujących, tym samym nie jest zobowiązany i uprawniony do wystawienia faktury korygującej, o której mowa w art. 106j i następne ustawy o VAT.

W ocenie Sądu analiza przywołanych przepisów prawa nie pozwala na takie stwierdzenie, ponieważ przede wszystkim nie ma takiego wyraźnego zapisu prawa. Co więcej zarówno art. 106 j ust. 1 pkt 5 jak i art. 106b ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. nie operuje pojęciem podatnika zarejestrowanego czy podatnika VAT czynnego. Przywołany art. 96 ust. 1 i 6 u.p.t.u. reguluje obowiązek administracyjny podatnika, który wprawdzie dopiero po dokonaniu rejestracji staje się podmiotem wszelkich praw i obowiązków, które określają przepisy VAT, ale nie dotyczy to powstania obowiązku podatkowego czy zobowiązania podatkowego (por. T. Michalik, VAT.Komentarz, C.H. Beck, W-wa 2014, s. 933). Zapis tego przepisu w żaden sposób nie dotyczy też utraty prawa do rozliczenia podatkowego podatku należnego za okres, w którym podatnik był zarejestrowany.

Stanowisko organu nie znajduje poparcia również w zapisie art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. Pojęcie "podatnika" zawarte w tym przepisie jest pojęciem w znaczeniu osoby będącej zobowiązaną do zapłaty podatku (podobnie jak w art. 7 § 1 O.p.), a nie definicją legalną, czyli nie jest to ustalenie znaczenia tego pojęcia na użytek u.p.t.u. Zatem w przepisach tych, językowo, nie ma przeszkód by przyznać wnioskodawcy rację.

Należy przy tym pamiętać, że zasada pierwszeństwa wykładni językowej nie powinna prowadzić do wniosku, że interpretatorowi wolno jest całkowicie ignorować wykładnię systemową lub funkcjonalną. Może się bowiem okazać, że sens przepisu, który wydaje się językowo jasny, będzie wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej (wyrok NSA z dnia 29 lipca 2010r., II FSK 600/09). W każdej zatem sytuacji, gdy nasuwa się podejrzenie, że wynik wykładni językowej może okazać się nieadekwatny, interpretator powinien go skonfrontować z wykładnią systemową i funkcjonalną. Ustalając zatem znaczenie językowe przepisu, należy brać pod uwagę także jego kontekst systemowy i funkcjonalny, a więc na przykład inne przepisy prawne, wolę prawodawcy oraz cel regulacji.

Jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 25 października 2016r., III SA/GL 360/16, nie można pominąć wykładni systemowej zewnętrznej i wynikającej z niej dyrektywy interpretacji przepisów prawnych w zgodzie z Konstytucją i wynikająca z wykładni językowej art. 81 O.p. norma prawna pomijająca wśród podmiotów uprawnionych do złożenia korekty deklaracji i wystąpienia z wnioskiem o zwrot nadpłaty VAT byłego podatnika podatku VAT - osobę fizyczną - wykreśloną z rejestru podatników VAT, a w konsekwencji uniemożliwiająca realizację wskazanej wierzytelności, pozbawia taki podmiot ochrony prawnej i prowadzą do niesłusznego wzbogacenia Skarbu Państwa kosztem tej osoby.

Obecnie WSA nie widzi podstaw do tego, by prawo podatnika do korekty faktury traktować odmiennie niż prawo do korekty deklaracji.

Należy powtórzyć za WSA w Gliwicach, że nie można przyjąć, iż sposobem pozwalającym na wyegzekwowanie należności jest powstrzymanie się ze złożeniem oświadczenia o zaprzestaniu działalności opodatkowanej VAT do chwili ostatecznego wyjaśnienia spornej kwestii wysokości należnego VAT (por. wyrok z dnia 10 marca 2009 r. Sygn. akt P 80/08, 26/3/A/2009, w którym Trybunał uznał, iż art. 75 § 2 pkt 1 lit. b i § 3 oraz art. 81 § 1 O.p. w zakresie, w jakim nie regulują trybu złożenia korekty deklaracji i wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku od towarów i usług przez byłych wspólników rozwiązanej spółki cywilnej będącej podatnikiem tego podatku, są niezgodne z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP i nie są niezgodne z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, a także wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2009r. FSK 1160/08, w przedmiocie możliwości złożenia korekty przez byłych wspólników spółki cywilnej). Nie może być uznany za słuszny i zgodny z obowiązującym prawem pogląd co do braku możliwości dokonania korekty deklaracji podatkowej przez podmiot, którego działalność gospodarcza została wyrejestrowana, w związku z czym osoba nie ma statusu podatnika. Wykreślenie z rejestru podatników czynnych VAT nie jest uzasadnieniem dla pozbawienia podmiotu będącego stroną prawa do złożenia korekty deklaracji VAT-7, ani dla odmawiania mu prawa do sporządzenia korekty faktury (wyrok WSA w Gdańsku z 28 maja 2014r., SA/Gd 328/14).

Wskazać także należy, że stanowisko organu dotyczące niemożności korekty deklaracji z uwagi na utratę statusu podatnika VAT stanowi dla takiego podatnika argument przeciwko prowadzeniu postępowania podatkowego; nie jest on już stroną postępowania podatkowego, gdyż wykreślił się z rejestru podatników czynnych VAT, a zatem brak podstaw do dochodzenia wobec niego roszczeń przez organy podatkowe. Nie ulega wątpliwości, że powyższe rozumowanie nie odpowiada podstawowym zasadom rządzącym opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług i w rezultacie prowadzi do absurdalnych wniosków nie do zaakceptowania w państwie prawa (art. 2 Konstytucji RP).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zgadza się z poglądem, że osoba fizyczna wykreślona z rejestru podatników VAT zachowuje status podatnika tego podatku w odniesieniu do okresu rozliczeniowego, w którym była zarejestrowanym podatnikiem. Do przyjęcia takiego stanowiska skłania również możliwość weryfikacji przez organ podatkowy deklaracji podatkowej VAT-7 i wydania decyzji o określeniu zobowiązania podatkowego przez organ podatkowy również w stosunku do osoby fizycznej po jej wykreśleniu z rejestru podatników VAT.

Podatek od towarów i usług oparty jest na zasadzie samoobliczenia: podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c i art. 133 (art. 99 ust. 1 ustawy VAT). Zarówno organ jak i podatnik osoba fizyczna wykreślona z rejestru podatników czynnych ma prawo i obowiązek zweryfikować rozliczenie podatku od towarów i usług poprzez złożenie deklaracji. Przy czym prawo to ograniczone jest terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego (nadwyżki podatku naliczonego nad należnym).

Powyższe zostało potwierdzone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 marca 2019r., I FSK 209/17. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w stanowisku organu interpretacyjnego zawężono pojęcie "podatnika", użyte w art. 81 § 1 O.p., nie uwzględniając przy tym konieczności rozumienia go w znaczeniu wynikającym z definicji ustawowej zawartej w art. 7 § 1 O.p. Podatnikiem, zgodnie z tym przepisem, jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw obowiązkowi podatkowemu. Z tego względu status danego podmiotu jako podatnika, który zamierza skorzystać z prawa, o którym mowa w art. 81 § 1 O.p., do dokonania korekty uprzednio zadeklarowanego zobowiązania podatkowego, czyli wynikającego z obowiązku podatkowego zobowiązania do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego podatku (art. 5 O.p.), należy ustalać według momentu powstania obowiązku podatkowego, a nie czasu składania korekty deklaracji, w której wcześniej skonkretyzował ten obowiązek dokonując samoobliczenia zobowiązania podatkowego. W związku z tym w przypadkach, w których zobowiązanie podatkowe, tak jak w podatku od towarów i usług, powstaje z mocy prawa, a podatnik ma obowiązek samoobliczania zobowiązania poprzez złożenie deklaracji (art. 21 § 1 pkt 1 i § 2 O.p.) prawo podatnika do skorygowania uprzednio złożonej deklaracji, wynikające z art. 81 § 1 O.p., które jest konsekwencją nałożenia na niego obowiązku samoobliczenia, pomijając okoliczności powodujące jego zawieszenie (zob. art. 81b § 1 pkt 1 O.p.), może być przez niego realizowane do momentu przedawnienia tego zobowiązania. Okoliczność wykreślenia takiego podatnika z rejestru jako podatnika VAT nie ma znaczenia dla realizacji prawa do dokonania korekty deklaracji złożonej w czasie, gdy dany podmiot był zarejestrowanym podatnikiem. Podobnie taka okoliczność nie ma znaczenia, gdy organ podatkowy zamierza określić takiemu podmiotowi zobowiązanie w kwocie odmiennej od zadeklarowanej w przypadkach, o których mowa w art. 21 § 3 – 4 O.p. W takich sytuacjach również jest to możliwe do momentu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a nie do momentu wykreślenia podatnika z rejestru podatników.

WSA, mając powyższe na uwadze, jednocześnie w odpowiedzi na stwierdzenie kontrolowanej interpretacji, iż w przypadku utraty statusu podatnika podatku VAT regulacje prawne nie przewidują możliwości składania korekty deklaracji, gdyż w momencie utraty statusu podatnika, traci on prawo do składania deklaracji i tym samym korekty deklaracji, stwierdza naruszenie art. 81 § 1 O.p. w zw. z art. 99 ust. 1 i art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 96 ust. 1 i 6 u.p.t.u.

W ocenie Sądu przyjąć należy, że zgodnie z art. 81 § 1 O.p. stronie, pomimo zakończenia działalności gospodarczej przysługuje prawo złożenia korekty deklaracji za okres, w którym prowadziła działalność gospodarczą. Przy składaniu korekty deklaracji, należy bowiem przypisać jej taki status, jaki miał w okresie, którego dotyczy korekta deklaracji. Podmiot nie będący już podatnikiem może składać korektę deklaracji. Korekta deklaracji pełni bowiem rolę korelatu mechanizmu samoobliczania podatku, chroniąc podatnika zarówno przed niekorzystnymi skutkami powstania zaległości podatkowej, jak i otwierając możliwość ewentualnego zwrotu nadpłaty.

Ostatecznie błędnym jest uznanie, że po wykreśleniu z rejestru podatników VAT czynnych, osoba fizyczna nie ma prawa i obowiązku wystawienia faktury korygującej oraz składania korekty deklaracji VAT-7.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znajduje przeszkód by w przypadku gdy błędnie została opodatkowana dostawa nieruchomości zabudowanej, która to czynność powinna korzystać ze zwolnienia z podatku od towarów i usług, osoba fizyczna miała prawo do skorygowania wystawionej faktury i skorygowania rozliczenia podatku VAT, w związku z powstaniem nadpłaty w podatku, również po zakończeniu działalności gospodarczej i wyrejestrowaniu z rejestru czynnych podatników VAT. Organ ponownie rozpozna wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego odpowiednio do niniejszego wyroku.

W ocenie Sądu niezasadnym jest zarzut naruszenia art. 14c § 1 i 2 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14 h O.p., gdyż zaskarżona interpretacja zawiera uzasadnienie stosowne do tych przepisów. Błędna interpretacja przepisów dokonana w interpretacji indywidualnej nie oznacza jeszcze braku uzasadnienia, o jakim mowa w tych przepisach. Nieusprawiedliwionym jest również zarzut naruszenia art. 2a O.p., ponieważ w ocenie Sądu w sprawie nie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego. Zdaniem Sądu zarówno błędna interpretacja dokonana przez organ jak i rozbieżność pomiędzy rozumieniem prawa przez organ i podatnika nie wystarcza, by przyjąć, że zastosowanie znajdzie art. 2a O.p. Jak wcześniej wskazano, przepisy prawa podatkowego będące przedmiotem interpretacji indywidualnej dawały podstawę do wykładni bez konieczności sięgania do zasady in dubio pro tributario.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na zasadzie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a.