Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do oddania odpadów - oddala skargę -

Postanowieniem z dnia [...] października 2012r. znak [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska, po rozpoznaniu zażalenia M. G. utrzymał w mocy postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska znak: [...] z dnia [...] grudnia 2011r., zobowiązujące M. G. do oddania odpadów w postaci zgniecionego pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] oraz przedniej części (połówki) pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub do przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów.

W zażaleniu wskazano, iż postanowienie z dnia [...] grudnia 2011r. zostało wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 §1 oraz art. 84 §1 k.p.a. Strona nie zgodziła się z twierdzeniem organu, że pojazdy objęte postępowaniem stanowią odpady w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach, wyjaśniając, że w/w pojazdy nabyła na terenie [...] nie jako pojazdy wycofane z eksploatacji, lecz jako pojazdy powypadkowe z zamiarem ich naprawy i przywrócenia ich stanu technicznego do stanu umożliwiającego ich dopuszczenie do ruchu drogowego. Dodatkowo Pan M. G. zarzucił, że organ I instancji, wydając zaskarżone postanowienie w sposób arbitralny przyjął za udowodnione okoliczności, które wymagają wiadomości specjalistycznych, opierając się w istocie jedynie na dokumentacji fotograficznej, bez przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność stanu technicznego ww. pojazdów, stopnia ich uszkodzenia, wartości oraz możliwości doprowadzenia w/w pojazdów do stanu umożliwiającego dopuszczenie do ruchu drogowego.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie uwzględnił zarzutów strony

i postanowieniem z dnia [...] października 2012r. utrzymał w mocy postanowienie wydane w I instancji. W uzasadnieniu wskazał dlaczego uznał, że sprowadzone przez stronę pojazdy stanowią odpad, który należy przekazać do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub do przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan M. G. zarzucając, że zostało ono wydane z naruszeniem:

1. art. 144 w związku z art. 127 § 3 i art. 138 §1 k.p.a, poprzez zmianę na skutek zażalenia Strony postanowienia organu I instancji, bez zachowania prawem przewidzianej procedury tj. ;

2. art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w związku z art. 25 ust. 3 lit. a i art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 10 13/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, poprzez uznanie, że pojazdy przywiezione przez Skarżącego do Polski stanowią odpady, a także iż doszło do nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów i zaistniały podstawy do wezwania Strony (odbiorcy) do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006;

3. art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, poprzez uznanie, że pojazdy przywiezione do Polski zostały wycofane z eksploatacji;

4. art. 84 § 1 k.p.a, poprzez wydanie rozstrzygnięcia w sprawie, w której wymagane są wiadomości specjalne, w szczególności dotyczące stanu przywiezionych pojazdów, bez zwrócenia się do biegłego o wydanie opinii;

5. art. 7 i 77 §1 k.p.a, poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w szczególności ustalenie, że pojazdy przywiezione do Polski przez Skarżącego nie posiadają dokumentów ([...]) i brak jest możliwości ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem oraz, że zamiarem posiadacza tych pojazdów było pozbycie się tych przedmiotów;

6. art. 144 w związku z art. 127 § 3 oraz art. 138 § 2 k.p.a, poprzez zaniechanie uchylenia postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części.

Uzasadniając swoją skargę Pan M. G. stwierdził, że pomimo utrzymania w mocy postanowienia wydanego w I instancji, organ dokonał zmiany kwalifikacji pojazdu marki [...] z odpadu o kodzie [...] na odpad o kodzie [...], a także zmienił kwalifikację uszkodzonego pojazdu [...] na przednią część pojazdu. W ocenie Skarżącego powyższe wskazuje, że organ dokonał zmiany postanowienia bez zachowania procedury przewidzianej w art. 138 k.p.a.

W dalszej części skargi jej autor zakwestionował stanowisko organów, iż będące przedmiotem postępowania pojazdy stanowią odpad. W ocenie Skarżącego odpadem jest to, co jest deklarowane jako przeznaczone do pozbycia się oraz to, wobec czego obowiązek taki wynika z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Tymczasem przedmiotowe pojazdy nabył on na terenie [...], a dokumenty potwierdzające te okoliczności znajdują się w dyspozycji organu dokonującego zatrzymania. Skarżący nadmienił, że wszelka dokumentacja w tej sprawie była składana do Placówki Straży Granicznej w S. oraz do organów prowadzących postępowanie karne, o czym Skarżący poinformował w piśmie z dnia 4 lipca 2012r. Dodatkowo do skargi Pan M. G. załączył kopię rachunku zakupu [...] z dnia [...] września 2010r., potwierdzającego zakup w/w pojazdu od Pana R. K. ([...]). Tym samym materiał dowodowy nie wskazuje, aby pojazdy objęte postępowaniem zostały wycofane z eksploatacji na terenie [...] lub też nie nadają się do naprawy. Według Skarżącego zakres i charakter uszkodzeń przedmiotowych pojazdów pozwala na przywrócenie ich stanu technicznego do stanu umożliwiającego dopuszczenie do ruchu drogowego i z takim zamiarem Skarżący dokonał zakupu w/w pojazdów.

W ocenie skarżącego dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wymagana jest zaś wiedza specjalna, tj. przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, bowiem stan techniczny aut w niniejszej sprawie ma istotne znaczenie, a wiedza w tym zakresie jest wiedzą specjalną. Przy tym Skarżący stwierdził, że ocena stanu technicznego uszkodzonych pojazdów nie należy do rutynowych czynności Inspekcji Ochrony Środowiska, a Strona, która sama nie posiada wiedzy specjalistycznej, ma prawo do żądania weryfikacji ustaleń organu, wymagających wiedzy specjalnej, przez niezależnego biegłego.

W odpowiedzi na skargę organ odniósł się do zarzutów skargi i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska określające miejsce i sposób przechowania odpadów do czasu zakończenia postępowania w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadami w postaci połówki uszkodzonego pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] oraz [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...]. Zostało ono wydane w trybie art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, według którego w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia Nr 1013/2006, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa odbiorcę odpadów jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów - w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Zgodnie z art. 26 pkt 3 w/w ustawy po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu, o którym mowa w art. 25 ust. 1, Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w drodze decyzji, określa sposób gospodarowania tymi odpadami na terenie kraju - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów sprowadzonych nielegalnie na teren kraju.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że zaskarżone w sprawie postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w ocenie Sądu -wbrew zarzutom skargi -właściwie orzekający w sprawie organ przyjął, że pojazdy których dotyczy postępowanie stanowią nielegalnie przemieszczony odpad.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (Dz. U. z 2010r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.) odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest zobowiązany.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Główny Inspektor Ochrony Środowiska powołał się na dowód w postaci dokumentacji fotograficznej, wykonanej przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w S., która w sposób niepozostawiający wątpliwości wskazuje, że pojazd marki [...] to nie pojazd, lecz przednia część (fragment) pojazdu, odcięta mechanicznie na wysokości mocowania przednich drzwi. W skardze Pan M. G. stwierdził, że zakres i charakter uszkodzeń zakupionych przez niego pojazdów, a więc i pojazdu (tj. przedniej połówki) marki [...], zdaniem Skarżącego, pozwala na przywrócenie tego pojazdu do stanu umożliwiającego jego dopuszczenie do ruchu drogowego. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wyjaśnił, że doprowadzenie fragmentu pojazdu marki [...] do stanu technicznego, który pozwalałby na jego użytkowanie zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem wymagałoby dobudowania do tego fragmentu drugiej połowy tego pojazdu, co w konsekwencji doprowadziłoby do wytworzenia pojazdu, którego konstrukcja powodowałaby znaczne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Istotny jest fakt, że budowa samochodów osobowych, a takim jest pojazd marki [...], oparta jest na konstrukcji samonośnej, tj. nośną konstrukcją pojazdu jest jego nadwozie, tak więc nie mamy do czynienia z przedmiotem w postaci odciętego mechanicznie fragmentu nośnej konstrukcji pojazdu w/w marki, posiadającej numer identyfikacyjny nadwozia (tj. VIN). Organ wyjaśnił, że ustawa Prawo o ruchu drogowym zabrania wymiany nadwozia pojazdu, posiadającego taką cechę identyfikacyjną, jak numer VIN (art. 66 ust. 4 pkt 5), a także zabrania rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią (art. 75 ust. 3). Z poczynionych przez organ ustaleń wynika zatem, że użytkowanie w/w przedmiotu w sposób zgodny z jego pierwotnym przeznaczeniem, jest prawnie zabronione.

W ocenie Sądu wbrew twierdzeniom skarżącego nie można uznać, iż fragment pojazdu, bez silnika nie utracił cech pojazdu. Zaprzecza temu fakt wycofania pojazdu z ruchu na terenie [...], jak również okoliczność podzielenia go na fragmenty.

Odnosząc się z kolei do pojazdu marki [...] w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Główny Inspektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, że dla w/w pojazdu Skarżący nie posiadał dowodu jego własności. Powyższa okoliczność jest o tyle istotna, że na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, posiadanie dowodu własności pojazdu (lub dokumentu potwierdzającego jego powierzenie) jest konieczne, aby taki pojazd zarejestrować w Polsce, a więc tym samym dopuścić pojazd do ruchu po drogach publicznych. Pismem z dnia 26 czerwca 2012r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wezwał Skarżącego do przedłożenia organowi w/w dowodu własności. Odpowiadając na powyższe Pan M. G., na piśmie z dnia 4 lipca 201 2r. poinformował organ, że aktualnie nie posiada dowodu własności pojazdu marki [...], gdyż wszelką dokumentację w tej sprawie składał do akt organów dokonujących zatrzymania pojazdu (tj. do Placówki Straży Granicznej w S.) oraz prowadzących postępowanie karne. W w/w piśmie Skarżący poinformował, że oryginał w/w dowodu własności znajduje się w Prokuraturze Rejonowej S. (sygn. akt [...]). Wobec wyżej przytoczonych wyjaśnień, organ zwrócił się do w/w Prokuratury o przesłanie przedmiotowego dowodu własności. W odpowiedzi - pismo z dnia 8 sierpnia 2012r., Policja wskazała, że w aktach postępowania prowadzonego pod nadzorem Prokuratury Rejonowej S. pod sygn. akt [...] brak jest dowodu własności pojazdu marki [...] o nr VIN [...]. Ponadto również w dokumentacji Placówki Straży Granicznej w S., której funkcjonariusze jako pierwsi dokonywali czynności w przedmiotowej sprawie, brak jest jakiejkolwiek informacji odnośnie w/w dokumentu.

Powyższe wskazuje zatem, że w oparciu o posiadane dokumenty organ II instancji miał podstawy do uznania, że istnieje prawna przeszkoda, która nawet po ewentualnej naprawie pojazdu, uniemożliwia jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, do którego pojazd ten został wytworzony. Okoliczność, że dokument (przedłożony przez skarżącego na etapie skargi) nie został zabezpieczony w toku czynności w przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w S. oraz organy ścigania, w związku z zatrzymaniem pojazdów objętych postępowaniem, potwierdza bowiem, iż Skarżący w dacie przemieszczania pojazdu marki [...] nie dysponował kompletem dokumentów uprawniających do zarejestrowania go na terytorium Polski. Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy istotne znaczenie ma jednak to, że z treści przedłożonej przez skarżącego faktury, po porównaniu z uwierzytelnionym tłumaczeniem faktury nr [...], wynika, że pojazd marki [...] został sprzedany jako pojazd powypadkowy- wycofany z ruchu na terytorium [...], czego dowodem jest adnotacja tej treści, zamieszczona w części I [...] dowodu rejestracyjnego przedmiotowego pojazdu (według uwierzytelnionego tłumaczenia).

Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu słusznie orzekający w sprawie organ uznał że zgromadzona w sprawie dokumentacja wskazuje, iż przedmiotowe pojazdy utraciły swoje dotychczasowe przeznaczenie, co uprawnia przyjęcie stwierdzenia, iż poprzedni ich właściciel, mając świadomość, iż w/w pojazdy nie będą mogły być użytkowane w sposób w jaki nakazuję ich przeznaczenie (z uwagi na opisane wyżej okoliczności), wyzbył się ich. W przedmiotowej sprawie została zatem wypełniona przesłanka " wyzbycia się" a tym samym przedmioty postępowania stanowią odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach. W świetle powyższego zarzut Strony co do braku podstaw przyjęcia takiej kwalifikacji jest nieuzasadniony.

Wbrew zarzutom skargi zaskarżonemu postanowieniu nie można również zarzucić, iż wydane zostało z naruszeniem art. 138 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z sentencji obu wydanych w sprawie postanowień dotyczyły one połówki uszkodzonego pojazdu marki [...] oraz zgniecionego pojazdu marki [...]. Słusznie zauważa skarżący, że organ II instancji, doprecyzował sentencję i orzekł o sposobie gospodarowania odpadami m.in. w postaci "przedniej części (połówki) pojazdu marki [...]...". Powyższe doprecyzowanie, mając na uwadze, iż w sprawie orzekał po pierwsze ten sam organ a po drugie okoliczność, iż przedmiotem postępowania jest "przednia połówka" pojazdu [...], co znajduje swe potwierdzenie w aktach sprawy zdaniem Sądu nie może być uznane za naruszenie przepisów prawa tj. art. 138 k.p.a, skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Organ II instancji wbrew zarzutom skargi nie zmienił bowiem kwalifikacji pojazdu marki [...] doprecyzował jedynie iż w sprawie mamy do czynienie z przednią częścią pojazdu marki [...].

Dodatkowo należy wskazać, że zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206), pojazd stanowiący odpad klasyfikuje się pod kodem 160 104 - "zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy" (odpady niebezpieczne) lub pod kodem 160 106 - "zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów" (odpady inne niż niebezpieczne).

W postanowieniu wydanym w I instancji organ uznał połówkę uszkodzonego pojazdu marki [...] za odpad niebezpieczny i sklasyfikował go pod kodem [...]. W toku postępowania drugoinstancyjnego Główny Inspektor Ochrony Środowiska ustalił na podstawie uwierzytelnionego tłumaczenia dokumentu [...] Nr [...], który stanowi fakturę wystawioną przez [...] podmiot ([...]) na rzecz skarżącego, że w/w podmiot zbył pojazd marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] - bez silnika. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, z uwagi na brak jednostki napędowej należało zmienić klasyfikację odpadu w postaci połówki pojazdu marki [...] z kodu [...] (o właściwościach niebezpiecznych) na kod [...] (o właściwościach innych niż niebezpieczne).

Zmiana kwalifikacji, jak wyjaśnił organ spowodowana była uznaniem, że w silniku znajduje się olej silnikowy, wykazujący właściwości niebezpieczne z uwagi na zawartość substancji ropopochodnych, a zatem brak tego elementu nie daje podstaw do sklasyfikowania jej jako odpadu niebezpiecznego, co z kolei skutkowało zmianą kodu. W ocenie Sądu nie można uznać aby powyższe ustalenia dokonane były na niekorzyść strony. Przy czym Sąd przyjął, że organ II instancji mógł ich dokonać w oparciu o art. 136 k.p.a, co też uczynił.

Odnosząc się do zarzutu niepowołania przez organ biegłego w celu wydania opinii na okoliczność ustalenia stanu technicznego pojazdów, stopnia ich uszkodzenia, wartości oraz możliwości doprowadzenia pojazdów do stanu umożliwiającego ich dopuszczenie do ruchu, należy wskazać, że rzeczoznawca samochodowy posiada uprawnienia w zakresie oceny stanu technicznego pojazdów, rekonstrukcji wypadków drogowych oraz szacowania wartości pojazdów, wobec czego nie jest uprawniony do formułowania opinii, czy dany pojazd stanowi odpad w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach. W ocenie Sądu przeprowadzone w tym zakresie postępowanie przez właściwy organ tj. Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w sposób jednoznaczny wskazało, że w sprawie mamy zaś do czynienie z odpadami. Inspekcja Ochrony Środowiska jest organem wyspecjalizowanym w zakresie swoich ustawowych kompetencji, a tym samym pracownicy Inspekcji Ochrony Środowiska posiadają niezbędny do realizacji jej ustawowych zadań (także tych wynikających z ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów) zakres wiedzy specjalistycznej. Powyższe stanowisko znajduje swoje poparcie w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2011 r. (sygn. akt IV SA/Wa 6/11). Podkreślenia wymaga, iż opinia rzeczoznawcy stanowiłaby jedynie część materiału dowodowego, podlegającego ostatecznie ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska jako organu orzekającego w niniejszej sprawie. Dla rozstrzygnięcia tej sprawy nie były zatem w ocenie Sądu konieczne wiadomości specjalne rzeczoznawcy samochodowego, co starał się wyjaśnić organ.

Podkreślić przy tym należy, że powoływany przez skarżącego art. 84 §1 ustawy k.p.a stanowi, iż organ może zwrócić się do biegłego o wydanie opinii, gdy w sprawie są wymagane wiadomości specjalistyczne. Tym samym skoro zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie budził wątpliwości organu nie miał on obowiązku zlecenia przeprowadzenia spornej opinii.

Reasumując wobec wykazania, że sporne pojazdy stanowią odpady w rozumieniu ustawy o odpadach, będące jednocześnie przedmiotami nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów, zasadnie w ocenie Sądu w w sprawie zastosowano procedurę wynikającą z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

Za nieuzasadniony Sąd uznał także zarzut naruszenia przez orzekający organ art. 25 ust. 3 lit. a w/w rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006. Przepis ten stanowi, że koszty wynikające z odzysku lub unieszkodliwiania odpadów na podstawie art. 24 ust. 5, w tym ewentualne koszty transportu i składowania na podstawie art. 24 ust. 7 są ponoszone przez zgłaszającego, określonego według kolejności przewidzianej w art. 2 pkt 15 lub odbiorcę, w zależności od decyzji zainteresowanych organów (...). Zaskarżone postanowienie nie rozstrzyga jednak w sprawie kosztów, a także nie powołuje w/w przepisu prawa, stąd też brak jest związku pomiędzy w/w zarzutem i treścią zaskarżonego postanowienia.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a, orzekł o oddaleniu skargi.