Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant: sekretarz sądowy Monika Czaplicka po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.S. i R.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Gd 630/20 w sprawie ze skargi P.S. i R.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 18 maja 2020 r. nr SKO Gd/908/20 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

1.1. Wyrokiem z 17 listopada 2020 r., II SA/Gd 630/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Gdańsku oddalił skargę P.S. i R.S. (skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku ("SKO" lub Kolegium") z 18 maja 2020 r. nr SKO Gd/908/20, w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie warunków zabudowy. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

1.2. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, P.S. i R.S., będący właścicielami działki nr [...], obręb [...], zwrócili się do Burmistrza Gminy [...] z wnioskiem o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096, ze zm., K.p.a.), postępowania zakończonego ostateczną decyzją tegoż organu z 22 sierpnia 2019 r., nr UN-PZ.6730 728.2018.AF, ustalającą wydanej na rzecz M. Sp. z o.o. z/s w Ż. (Spółka, inwestor) warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...]. Zdaniem wnioskujących, objęta decyzją o warunkach zabudowy inwestycja, będzie oddziaływać na stanowiącą ich własność nieruchomość, która położona jest w odległości około 12,5 m od terenu objętego inwestycją, w zakresie generowania hałasu, ruchu ulicznego, zacienienia, trudności z miejscami parkingowymi, stworzenia dominant wysokościowych i innych rodzajów oddziaływania.

1.2.1. Wyrokując w sprawie II SA/Gd 630/20 kolejno wskazano, że Burmistrz Gminy [...] wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z 22 sierpnia 2019 r., a następnie decyzją z 20 stycznia 2020 r., nr UN-PZ.6730.728.2018.AF.AG, odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie w sprawie wznowieniowej, Burmistrz wskazał, że brak jest podstaw do przyjęcia, że planowana inwestycja będzie oddziaływać na nieruchomość wnioskodawców wznowienia w taki sposób, który ukształtuje możliwości zabudowy ich działek, ograniczy lub utrudni sposób zagospodarowania i korzystania z nieruchomości stanowiącej własność tych stron. Żadna bowiem z przesłanek wskazanych przez wnioskujących nie wyczerpuje cech, którymi winien charakteryzować się interes prawny strony postępowania, tj. indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, nie hipotetyczny czy potencjalny, wskazane przez nich okoliczności, są czysto hipotetyczne. W decyzji ustalającej warunki zabudowy określono dostęp do drogi publicznej jako dojazd do działki nr [...] (własność Skarbu Państwa) przez działki nr [...] i [...] (poprzez ustanowienie odpowiednich służebności drogowych). Przedmiotowa decyzja nie przewiduje obsługi komunikacyjnej inwestycji poprzez istniejący układ komunikacyjny, z którego korzystają mieszkańcy [...], tylko określa dojazd do planowanej inwestycji poprzez drogę wewnętrzną - działkę nr [...] oraz działkę nr [...], na których zostanie ustanowiona służebność przejazdu - do drogi powiatowej - działka nr [...]. Planowana obsługa komunikacyjna zakłada skierowanie ruchu samochodów na południe od działki nr [...], omijając zupełnie istniejące rozwiązania komunikacyjne, z których korzystają mieszkańcy [...]. W decyzji dotychczasowej został również zawarty warunek zapewnienia wystarczającej ilości miejsc postojowych dla obsługi projektowanej inwestycji, co dodatkowo weryfikowane jest na etapie pozwolenia na budowę. Także, argument dotyczący trudności z miejscami postojowymi jest czysto hipotetyczny. Argumenty dotyczące generowania hałasu przez zabudowę wielorodzinną czy zacieniania okolicznych działek podlegają weryfikacji dopiero w kolejnym etapie inwestycyjnym, tj. przy wydawaniu pozwolenia na budowę i nie należą do zakresu postępowania o ustalenie warunków zabudowy, a co za tym idzie nie mają wpływu na ustalenie interesu prawnego osób wnoszących o wznowienie postępowania. Ponadto, decyzja o warunkach zabudowy ustala linię zabudowy o szerokości 10 m od granicy z działką nr [...] od strony północnej, co spowoduje, że planowana zabudowa wielorodzinna może powstać w odległości min. 38 m od granicy działki nr [...] oraz w odległości min. 45 m od budynku posadowionego na działce nr [...].

1.2.2. Z uwagi na powyższe, Burmistrz stwierdził, że P.S. i R.S. nie można uznać za strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy, zakończonym ostateczną decyzją z 22 sierpnia 2019 r.

1.3. Od powyższej decyzji P.S. i R.S. wnieśli odwołanie.

1.4.1. Dalej w wyroku II SA/Gd 630/20 przywołano, że powołaną na wstępie decyzją z 18 maja 2020 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art.145 § 1 pkt 4, art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 28 K.p.a. (Dz. U. 2020, poz. 256 ze zm.), SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...] odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej.

1.4.2. W wyroku przywołano argumentację zawartą w decyzji organu II instancji. Kolegium uznało zasadność ustalenia organu I instancji, że odwołujący się nie posiadają interesu prawnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy na działce nr [...], a co za tym idzie, nie przysługiwał im status strony tego postępowania.

1.4.3. Kolegium wyjaśniło przy tym, że dowody zebrane w sprawie, w tym wypisy z ewidencji gruntów oraz mapy ewidencyjne pozwalają uznać, że oddziaływanie inwestycji nie będzie obejmować swoim zakresem nieruchomości należącej do skarżących. Nieruchomość ta otoczona jest bowiem działkami nr [...], [...] i [...], które stanowią współwłasność A.H., C.H., T.H., W.H. i Ł.H. Z kolei, działka odwołujących się nr [...] nie graniczy z działką nr [...]. Działka nr [...] oddzielona jest od terenu inwestycji działką nr [...]. Odległość między granicami działki [...], a działką nr [...] wynosi około 12,5 m, a biorąc pod uwagę wyznaczoną linię zabudowy na działce [...] i granicę działki nr [...], odległość ta wynosi około 23 m, z kolei od zabudowy znajdującej się na tej działce odległość wynosi ponad 40 m. Z uwagi na powyższe, w ocenie Kolegium, brak było podstaw do przyjęcia, że planowana inwestycja będzie oddziaływać na nieruchomość skarżących w sposób ograniczający im możliwość sprawowania władztwa nad swoją nieruchomością. Zdaniem Kolegium, obszar oddziaływania planowanej inwestycji ograniczy się w rzeczywistości do działki inwestora lub co najwyżej do terenów bezpośrednio z nią sąsiadujących. Za oczywiste Kolegium uznało, iż oddziaływanie inwestycji na działce nr [...] nie wykracza poza obszar stanowiący działki bezpośrednio z nią sąsiadujące, jak również nie będzie ono obejmowało nieruchomości położonych po przeciwnej stronie ulicy. Ponadto, nowa zabudowa nie rzutuje w żaden sposób na ewentualne przyszłe zamierzenia inwestycyjne skarżących.

2.1. W wyroku wskazano następnie, że P.S. i R.S. wnieśli skargę na powyższą decyzję SKO. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucili naruszenie przepisów postępowania: art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 2 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza Gminy [...] z 20 stycznia 2020 r. pomimo, że organ I instancji odmówił uchylenia decyzji o warunkach zabudowy z 22 sierpnia 2019 r. z naruszeniem przepisów postępowania, albowiem organ ten nie zebrał wyczerpującego materiału dowodowego i nieprawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, czym naruszył zasadę prawdy obiektywnej i co doprowadziło do naruszania przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2020, poz. 293, Upzp) i w związku z art. 140 i art. 144 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny w zw. z art. 28 K.p.a., poprzez przyjęcie przez orzekające w sprawie organy, że skarżący nie mają interesu prawnego w sprawie o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...], oraz, że nie przysługuje im przymiot strony w tym postępowaniu, gdyż ich nieruchomość, stanowiąca działkę ewidencyjną nr [...], położoną w miejscowości [...], gmina [...], nie jest położona w bezpośrednim sąsiedztwie działki, której dotyczyć ma inwestycja, jak również planowana inwestycja nie będzie oddziaływać na nieruchomość skarżących; powyższe doprowadziło do naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a., poprzez odmowę uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy [...] z 22 sierpnia 2019 r.

2.2. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

3.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Gdańsku skargę oddalił.

3.2. W motywach tego wyroku sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko orzekających organów, że skarżący nie mają interesu prawnego, który legitymowałby ich do udziału w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na działce nr [...], co stanowiłby podstawę do uznania ich za strony uprawnione do skutecznego wniesienia podania o wznowienie postępowania w tej sprawie. Zdaniem tegoż sądu brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że inwestycja będzie oddziaływać w jakikolwiek sposób na nieruchomość skarżących. Ponadto, w ocenie sądu wojewódzkiego, funkcja planowanej zabudowy nie odbiega w sposób istotny od funkcji zabudowy już istniejącej. Zaplanowana zabudowa kontynuować będzie funkcję zastanej w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

4.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli skarżący – zastępowani przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy [...] z 20 stycznia 2020 r., zasądzenie od SKO na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia radcy prawnego, według norm przepisanych za obie instancje sądowoadministracyjne, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

4.2. Powyższe żądania skarżący kasacyjnie opierają na zarzutach:

1) naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa), art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 135 Ppsa, w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 i 6, art. 107 § 3, art. 8 § 1 i art. 11 K.p.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, kiedy pomiędzy rozstrzygnięciem decyzji SKO, a jej uzasadnieniem występuje sprzeczność polegająca na tym, że zdaniem Kolegium szersze (tj. wykraczające poza teren działki nr [...] oraz teren nieruchomości bezpośrednio z nią sąsiadujących) oddziaływanie inwestycji można przyjąć jedynie w sytuacji, kiedy z realizacją przedmiotowej inwestycji, jej funkcją bądź parametrami wiązałyby się szczególne uciążliwości, wykraczające poza obszar bezpośrednio sąsiadujący z działką nr [...], położoną w obrębie [...], gmina [...], przy czym organ II instancji wskazał, że inwestycją powodującą takie uciążliwości mógłby być budynek wielolokalowy typu blok mieszkalny (s. 5 decyzji SKO), a jednocześnie organ ten jednak uznał, że planowana inwestycja nie jest inwestycją o szerszym zasięgu oddziaływania, a nadto z jej realizacją nie wiążą się szczególne uciążliwości, i utrzymał w mocy decyzję o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej, zatem decyzja SKO obarczona jest wewnętrzną sprzecznością, dlatego też WSA w Gdańsku powinien był wyeliminować tę decyzję z obrotu prawnego, a także poprzedzającą ją decyzję I instancji, poprzez ich uchylenie w całości jako naruszających przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przy czym zarzucane naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem WSA w Gdańsku powinien był uwzględnić skargę skarżących i uchylić na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) Ppsa oraz art. 135 Ppsa decyzje organów obu instancji, a nie oddalić skargę na podstawie art. 151 Ppsa; treść wyroku WSA w Gdańsku powinna zatem być odmienna niż miało to miejsce;

2) naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1, art. 141 § 4 Ppsa oraz w związku z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) Ppsa, w związku z przepisami art 145 § 1 pkt 4, art. 149 § 1 i 2, art. 151 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej mocą art. 2 pkt 4 ustawy z 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. 2021, poz. 54) oraz art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 5 i 6, art. 107 § 3 K.p.a. oraz w związku z art. 140 K.p.a., poprzez dokonanie wadliwej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności wniosku z 25 października 2018 r. i jego uzupełnienia z 4 grudnia 2018 r. oraz decyzji Burmistrza Gminy [...] z 22 sierpnia 2019 r. z załącznikami, a także wniosków skarżących z 27.09.2019 r. i z 15.11.2019 r. (w sprawie [...] o wznowienie postępowania) oraz odwołania skarżących od decyzji SKO w Gdańsku z 18.05.2020 r.:

a) prowadzącej do uznania przez sąd I instancji, że okoliczność planowanego skomunikowania terenu inwestycji, tj. działki nr [...], poprzez działki o numerach [...] oraz [...] świadczyć będzie o braku oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżących obejmującą działkę nr [...], położoną w obrębie [...], gmina [...], gdyż nieruchomości te korzystać będą z innych dojazdów do drogi publicznej, gdy tymczasem prawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego powinna uwzględniać fakt, że przez działkę nr [...], zgodnie z treścią pkt 7 lit. a "sentencji" decyzji Burmistrza Gminy [...] z 22.08.2019 r. ma być realizowana obsługa komunikacyjna inwestycji objętej wskazaną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, co w konsekwencji powinno prowadzić do wniosku, że planowana inwestycja oddziaływać będzie na nieruchomość skarżących stanowiącą działkę nr [...] (emisja hałasu, emisja substancji, wzmożony ruch pojazdów i osób, oraz związanych z tym oddziaływań, zwiększenie liczby parkowanych pojazdów, emisja spalin, emisja światła na teren przewidziany do obsługi komunikacyjnej), albowiem teren inwestycji na działce nr [...] graniczy bezpośrednio ze wskazaną nieruchomością skarżących, ponieważ działki nr [...] i [...]1 są ze sobą styczne, co powinno doprowadzić WSA w Gdańsku do wniosku, że decyzja SKO oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Gminy [...] pomijające te okoliczności są błędne i doprowadzić do uchylenia powyższych decyzji, albowiem zaistniały przesłanki do uznania skarżących za strony postępowania o wydanie warunków zabudowy z uwagi na ich interes prawny, zatem błędnie SKO i wcześniej Burmistrz Gminy przyjęły brak takiego interesu prawnego po stronie skarżących, a w konsekwencji błędnie przyjęło, że nie zaistniała podstawa wznowienia postępowania określona w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., związana z tym, że skarżący nie brali bez swojej winy, udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Burmistrza Gminy [...] z 22 sierpnia 2019 r.;

b) pomijającej okoliczność, że planowana inwestycja, objęta decyzją o warunkach zabudowy dotyczy wzniesienia 5 bloków mieszkalnych na osiedlu domów jednorodzinnych (dominacja zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej o 1 lub 2 kondygnacjach i dachach dwu lub wielospadowych, typowych dla zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej - tabela w punkcie 5.1 załącznika nr 2 do decyzji Burmistrza Gminy [...] z 22.08.2019 r. oraz wniosek w punkcie a) pod tą tabelą), podczas, gdy prawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego powinna uwzględniać fakt, że planowana inwestycja obejmuje wprowadzenie obiektów o nieporównywanie większej intensywności wykorzystania terenu oraz kumulacji oddziaływań niż dominująca tam zabudowa mieszkalna jednorodzinna, co w konsekwencji powinno prowadzić do wniosku, że planowana inwestycja oddziaływać będzie na nieruchomość skarżących stanowiącą działkę nr [...], z uwagi na powstający na etapie realizacji i funkcjonowania inwestycji w zakresie emisji hałasu, emisji substancji, wzmożonego ruchu pojazdów i osób, oraz związanych z tym oddziaływań, zwiększenie liczby parkowanych pojazdów, emisji spalin czy emisji światła, co powinno doprowadzić WSA w Gdańsku do wniosku, że decyzja SKO oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Gminy [...] pomijające te okoliczności jako świadczące o interesie prawnym skarżących są błędne i doprowadzić do uchylenia powyższych decyzji, albowiem zaistniały przesłanki do uznania skarżących za strony postępowania o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji, a w konsekwencji do przyjęcia, że doszło do zaistnienia podstawy wznowienia postępowania określonej w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., z uwagi na to, że skarżący bez swojej winy nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wskazaną decyzją Burmistrza Gminy [...] z 22.08.2019 r., przy czym zarzucane naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem WSA w Gdańsku powinien był uwzględnić skargę i uchylić na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) Ppsa oraz art. 135 Ppsa decyzje organów obu instancji, a nie oddalić skargę na podstawie art. 151 Ppsa; treść wyroku WSA w Gdańsku powinna zatem być odmienna niż miało to miejsce;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci art. 28 K.p.a. w zw. z przepisami art. 140, art. 143, art. 144 i art. 154 § 1 K.c., a także w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 6 ust. 2 pkt 2, art. 54 pkt 2 lit. b, c i d, w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1-5 Upzp, a także w zw. z § 2 pkt 7 lit. a tiret od pierwszego do trzeciego lit. b i c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164 poz. 1589, rozp. MI 2003), poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że skarżącym, będącym współwłaścicielami nieruchomości obejmującej działkę ewid. o nr [...], nie przysługuje interes prawny w sprawie dotyczącej ustalenia warunków dla inwestycji, zakończonej ostateczną decyzją Burmistrza Gminy [...] z 22.08.2019 r., podczas, gdy prawidłowa wykładnia powołanych w ramach niniejszej podstawy kasacyjnej przepisów prawa materialnego powinna uwzględniać możliwe oddziaływanie na wskazaną nieruchomość skarżących na etapie realizacji i eksploatacji inwestycji, obejmujące m. in. emisję hałasu, emisję substancji, wzmożony ruch pojazdów i osób, oraz związanych z tym oddziaływań, zwiększenie liczby parkowanych pojazdów, emisję spalin czy emisję światła, w tym okoliczność, że teren działki nr [...] oddzielony jest od wskazanej nieruchomości skarżących wąską działką nr [...], przez którą – zgodnie z treścią pkt 7 lit. a "sentencji" decyzji Burmistrza Gminy [...] z 22.08.2019 r. – ma być realizowana obsługa komunikacyjna inwestycji objętej wskazaną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy (UN-PZ.6730.728.2018.AF) – zatem oddziaływanie takie powinno zostać uwzględnione przy ocenie kwestii interesu prawnego skarżących w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy, a w konsekwencji również przy ocenie prawidłowości decyzji wydanych w wyniku postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżących o wznowienie postępowania w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., i powinna ona prowadzić do wniosku, że skarżącym przysługiwał i przysługuje interes prawny w sprawie dotyczącej ustalenia warunków dla przedmiotowej inwestycji, oraz że doszło do naruszenia dającego podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., ponieważ skarżący bez swojej winy udziału w postępowaniu zakończonym wskazaną decyzją Burmistrza Gminy [...] z 22.08.2019 r., co w dalszej kolejności powinno prowadzić do wniosku, że błędnie SKO i Burmistrz Gminy [...] przyjęły, że skarżącym interes prawny w sprawie nie przysługuje i nie przysługiwał, zatem błędnie organ I instancji odmówił uchylenia decyzji ostatecznej, zaś organ II instancji błędnie utrzymał tę decyzję w mocy, a zatem WSA w Gdańsku powinien był decyzje te uchylić jako naruszające przepisy prawa materialnego, w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, oraz naruszając przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

4) naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) Ppsa, w związku z przepisami art. 145 § 1 pkt 4, art. 149 § 1 i 2, art. 151 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej mocą art. 2 pkt 4 ustawy z 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw) oraz art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 2 w zw. z art. 7, art 77 § 1 i art. 80, art. 107 § 1 pkt 5 i 6, art. 107 § 3 K.p.a. oraz w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Gminy [...], zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, oraz naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wskazanych szczegółowo w zarzutach nr 1, 2 i 3 skargi kasacyjnej, zatem WSA w Gdańsku powinien był uwzględnić skargę i uchylić decyzje organów obu instancji w całości, w efekcie czego zarzucane naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem WSA w Gdańsku powinien był uwzględnić skargę i uchylić na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 Ppsa decyzję SKO oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, a nie oddalić skargę na podstawie art. 151 Ppsa; treść wyroku WSA w Gdańsku powinna zatem być odmienna niż miało to miejsce.

4.3. W piśmie z 27 stycznia 2021 r. mającym stanowić uzupełnienie skargi kasacyjnej wskazano dodatkowo, obok przepisów powołanych w ramach zarzutu nr 4, na naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 134 § 1 i art. 135 Ppsa. W efekcie, w ramach zarzutu nr 4 skarżący zarzucają naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 151 Ppsa i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 134 § 1 i art. 135 Ppsa w związku z przepisami art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., art.149 § 1 i 2 K.p.a., art 151 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. [art. 151 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej mocą art 2 pkt 4 ustawy z 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw) oraz art. 138 § 1 pkt 1 oraz art 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., art 107 § 1 pkt 5 i 6, art 107 § 3 oraz w zw. z art 140 K.p.a. Skarżący podtrzymują zarzut nr 4 w dalszej części oraz co do jego uzasadnienia (przedstawionych w skardze kasacyjnej) oraz uzupełniają jego uzasadnienie.

4.4. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżących kasacyjnie poparł złożoną skargę kasacyjną, a także wnioski i wywody w niej zawarte, podnosząc w szczególności, że wydzielenie po obrysie uprzednio istniejącej większej działki, działki nr [...], nie powinno prowadzić do pozbawienia jego mocodawców przymiotu strony w sprawie o ustalenie warunków zabudowy na działce nr [...].

M.M. – prezes Spółki będącej inwestorem – wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej, wyjaśniając że wydzielenie działki oznaczonej nr [...] nie było zabiegiem, który miałby pozbawiać skarżących kasacyjnie przymiotu strony, ale wynikał z tego, że potrzebny był dojazd do budowy aktualnie realizowanej stacji uzdatniania wody i przepompowni ścieków. Złożył dodatkowo do akt załącznik do protokołu, w którym zajmuje stanowisko co do braku uzasadnionych podstaw skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2023, poz. 1634 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.

5.2. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

5.2.1. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 135 Ppsa, w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 i 6, art. 107 § 3, art. 8 § 1 i art. 11 K.p.a.

5.2.2. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa, przywołane przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem są to przepisy o charakterze ogólnym i wynikowym. Z art. 151 Ppsa wynika, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części. Z kolei art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa, których sąd wojewódzki nie stosował, określają oznaczone przypadki, w których sąd uwzględnia skargę, której przedmiotem jest m. in. decyzja, uchylając ją w całości lub w części, jeśli stwierdzi – odpowiednio – naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa) oraz inne – nie dające podstaw do wznowienia postępowania – naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa, wskazującego na oznaczone przesłanki uwzględnienia skargi m. in. na decyzję administracyjną, skoro w tej sprawie skargę na tego typu akt oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uchylono jej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy, którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych w postępowaniu administracyjnym – mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie.

5.2.3. Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 135 Ppsa, to – dochodząc do wniosku o nieskuteczności skargi – sąd wojewódzki oddalając ją, przepisu tego nie stosował, zatem nie mógł go naruszyć.

5.2.4. Nie znajdują uzasadnienia zarzuty naruszenia art. 107 § 1 pkt 5 i 6 w zw. z art. 107 § 3, art. 8 § 1 i art. 11 K.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżących kasacyjnie organy administracji wyjaśniły, dlaczego oddziaływanie przedmiotowej inwestycji nie powoduje szczególnych uciążliwości, wykraczających poza obszar bezpośrednio sąsiadujący z działką skarżących nr [...]. Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji Kolegium, inwestycja nie zawiera szczególnych rozwiązań mogących oddziaływać na uprawienia właścicieli i użytkowników nieruchomości innych niż bezpośrednio sąsiadujące z terenem inwestycji, nie rzutuje więc w żaden sposób na sytuację prawną wnioskodawców. Także sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił szczegółową argumentację w tej kwestii.

5.2.5. Chybiony okazał się także zarzut naruszenia art. 133 § 1 Ppsa w zw. z art. 134 § 1, art. 141 § 4 Ppsa oraz w związku z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) Ppsa, w związku z przepisami art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., art. 149 § 1 i 2 K.p.a., art. 151 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1, art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 5 i 6, art. 107 § 3 K.p.a. oraz w związku z art 140 K.p.a.

Art. 133 § 1 Ppsa może stanowić podstawę skutecznego zarzutu, gdyby sąd administracyjny przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonego aktu administracyjnego, która prowadziłaby do przedstawienia przez sąd stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach i ustaleń dokonanych w skarżonym akcie administracyjnym (por. wyrok NSA z 22 lutego 2022 r., II OSK 579/19, LEX nr 3328015). Z kolei zarzut naruszenia art. 134 § 1 Ppsa może być usprawiedliwiony tylko wówczas, gdyby sąd I instancji orzekł z przekroczeniem granic danej sprawy lub gdyby orzekając w granicach sprawy nie dostrzegł uchybień na tyle istotnych, że powinien je dostrzec i uwzględnić, bez względu na treść zarzutów sformułowanych w skardze wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 26 listopada 2015 r., I OSK 528/14; wyrok NSA z 30 października 2015 r., II OSK 485/14; http://orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA). Sytuacja taka nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie.

Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Przepis ten reguluje wymogi uzasadnienia wyroku. Wynika z niego, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. Dlatego też o naruszeniu art. 141 § 4 Ppsa można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych warunków. Tego typu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się. Podkreślić trzeba, że w przedmiotowej sprawie sąd pierwszej instancji wskazał podstawę prawną wyroku i logicznie wyjaśnił w dostatecznie jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy kontrolowanej przez sąd wojewódzki decyzji. Podnoszone przez skarżących kasacyjnie okoliczności nie dowodzą naruszenia art. 141 § 4 Ppsa, ale stanowią polemikę ze stanowiskiem prezentowanym w zaskarżonym wyroku. Wyrok został formalnie prawidłowo uzasadniony, a skarżący po prostu nie zgadzają się z prezentowany tam stanowiskiem sądu wojewódzkiego. W ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa nie można jednak kwestionować trafności merytorycznej wyroku (por. wyrok NSA z 9 lipca 2020 r., I OSK 910/20; CBOSA).

5.2.6. Niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 4, art. 149 § 1 i 2, art. 151 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 i art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 5 i 6, art. 107 § 3 K.p.a. oraz w związku z art 140 K.p.a. Mając na uwadze podjęte w sprawie czynności wyjaśniające oraz zgromadzony w aktach materiał dowodowy, zgodzić się należało z oceną sądu pierwszej instancji, że organy orzekające w sprawie przeprowadziły postępowanie zgodnie z regułami określonymi wyżej wymienionymi przepisami K.p.a. W rezultacie zasadnie sąd pierwszej instancji zaakceptował ustalenia faktyczne przyjęte w decyzjach jako podstawę rozstrzygnięć podjętych przez organy obu instancji. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy potwierdza stanowisko organów, że ze względu na zasadę dobrego sąsiedztwa, stanowiącą główną determinantę zachowania ładu przestrzennego na danym terenie, działka inwestycyjna nr [...] oraz stanowiąca własność skarżących działka nr [...], mają inny dostęp do drogi publicznej. W decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji Burmistrz Gminy [...] określił dostęp do drogi publicznej jako dojazd do działki nr [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa, przez działki nr [...] i [...] (poprzez ustanowienie odpowiednich służebności drogowych). Jak wskazał organ gminy, przedmiotowa decyzja nie przewiduje obsługi komunikacyjnej dla budynków mieszkalnych wielorodzinnych objętych zamierzeniem inwestycyjnym poprzez istniejący układ komunikacyjny, z którego korzystają skarżący. Planowana obsługa komunikacyjna zakłada skierowanie ruchu samochodów na południe od działki nr [...], omijając zupełnie istniejące rozwiązania komunikacyjne, z których korzystają mieszkańcy [...], do których należą skarżący.

Z kolei, stwierdzenie ewentualnych uciążliwości w postaci generowania hałasu czy innych związanych z tym emisji bądź oceny wystarczającej ilości miejsc parkingowych – mając na uwadze wniosek inwestora, jego zakres i wskazane określone w decyzji – jest przedwczesne; nie mogą mieć wpływu na ustalenie interesu prawnego w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

5.2.7. Brak jest też podstaw do przyjęcia, że planowana na terenie działki nr [...] w B. inwestycja oddziaływać będzie na nieruchomości położone na działkach wnioskodawców w taki sposób, który już na etapie decyzji ustalającej warunki zabudowy ukształtuje możliwości zabudowy tych działek, ograniczy lub utrudni sposób zagospodarowania i korzystania z nieruchomości stanowiących ich własność. Ponadto, funkcja planowanej zabudowy nie odbiega w sposób istotny od funkcji zabudowy już istniejącej. Zaplanowana zabudowa kontynuować będzie funkcję zastanej w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej. Zgodnie bowiem z § 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1589) ustalenia dotyczące zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej zapisuje się jako zabudowa mieszkaniowa. Inaczej byłoby, gdyby dla przyszłej zabudowy przewidziano funkcję obcą dla występującej w obszarze analizowanym, np. zakład przemysłowy. Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie występuje, albowiem – co wyżej wskazano – przyszła zabudowa ma charakter mieszkalny.

Na marginesie też należy zauważyć, że tego typu inwestycja, jak planowana w niniejszej sprawie (budowa budynków mieszkalnych wielorodzinnych) z natury swej i w świetle obowiązujących przepisów, nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Brak więc jakichkolwiek argumentów natury prawnej przemawiających za tym, aby skarżący kasacyjnie mieli w tej sprawie przymiot strony.

5.2.8. W końcu niezasadny okazał się także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 28 K.p.a. w zw. z art. 140, art. 143, art. 144 i art. 154 § 1 K.c., a także w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 6 ust. 2 pkt 2, art. 54 pkt 2 lit. b, c i d Upzp w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1-5 Upzp, a także w zw. z § 2 pkt 7 lit. a tiret od pierwszego do trzeciego lit. b i c rozp. MI 2003.

5.2.9. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy posiadania przez skarżących kasacyjnie statusu stron postępowania, w którym nie brali udziału bez własnej winy, czyli zaistnienia podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Rozstrzygając ten spór wskazać należy, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy krąg stron postępowania, wobec braku przepisu szczególnego w Upzp, ustala się na podstawie art. 28 K.p.a. Przepis ten stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Co do zasady w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy stronami postępowania mogą być, oprócz inwestora, a także właściciela lub wieczystego użytkownika nieruchomości, której dotyczy wniosek inicjujący postępowanie, właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiadujących z tą nieruchomością działek, pod warunkiem, że wykazane zostanie w konkretnych okolicznościach sprawy istnienie przesłanek z art. 28 K.p.a., a więc wpływu wyniku danego postępowania na własny interes prawny lub obowiązek tych podmiotów. O interesie prawnym tych osób przesądza zasięg oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości, przy czym ów stopień uciążliwości nie może mieć subiektywnego charakteru. W zależności od okoliczności sprawy stronami tego postępowania mogą być także właściciele działek nie sąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. Uznanie właścicieli lub użytkowników wieczystych sąsiadujących działek za strony postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy konkretnej nieruchomości wymaga zatem ustalenia, czy wynik postępowania dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku. Okoliczność, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze analizowanym w rozumieniu rozp. MI 2003, nie przesądza jeszcze o posiadaniu przez podmioty posiadające do niej tytuł prawny statusu strony postępowania w sprawie, w której ten obszar został wyznaczony. Oznacza to konieczność wskazania przez podmiot, powołujący się na posiadanie statusu strony w danym postępowaniu, normy prawa, z której wywodzi swój interes prawny.

5.2.10. W postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy, z uwagi na treść art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 6 ust. 2 pkt 2 i art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp, które odnoszą się do ochrony prawa własności i zasady "dobrego sąsiedztwa", za taką normę należy uznać art. 140 K.c.

W sprawie posiadania przez skarżących kasacyjnie legitymacji strony postępowania – zdaniem Sądu – istotne znaczenie ma położenie działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, tj. działki nr [...]. Działka ta nie sąsiaduje bezpośrednio z działką nr [...], której właścicielami są skarżący. Skarżący kasacyjnie nie uznali stanowisko organów oraz sądu pierwszej instancji za istotne tego, że obsługa komunikacyjna działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy odbywać się będzie poprzez drogę wewnętrzną działki nr [...] oraz [...], na których zostanie ustanowiona służebność przejazdu – do drogi powiatowej, działka nr [...], omijając istniejący układ komunikacyjny, z którego korzystają także skarżący kasacyjnie. Podzielić wypadnie stanowisko sądu a quo, że realizacja inwestycji nie prowadzi do niekorzystnych rozwiązań komunikacyjnych w obrębie działki skarżących, czy też zakłóca korzystanie z nieruchomości znajdujących się w ich własności.

5.2.11. Co zaś tyczy się okoliczności związanej ze wzrostem natężenia ruchu samochodów i hałasu oraz innych emisji tym spowodowanym – która to uciążliwość z punktu widzenia interesów jednostkowych jest zrozumiała i ze społecznego punktu widzenia również nie jest bez znaczenia – nie może ona stanowić okoliczności przesądzającej o interesie prawnym osób składających wniosek o wznowienie postępowania. Skarżący są właścicielkami działki, która nie graniczy bezpośrednio z działką inwestycyjną nr [...]. Powyższej oceny nie zmienia podnoszona przez skarżących okoliczność uprzedniego wydzielenia działki nr [...] z terenu inwestycyjnego. Odległość między granicami działki [...], a działką nr [...] wynosi około 12,5 m, a biorąc pod uwagę wyznaczoną linię zabudowy na działce [...] i granicę działki nr [...] odległość ta wynosi około 23 m. Z kolei, odległość pomiędzy wyznaczoną linią zabudowy na działce [...] a zabudową znajdująca się na działce nr [...] wynosi ponad 40 m. Ponadto, co już wcześniej podkreślano, funkcja planowanej zabudowy nie odbiega w sposób istotny od funkcji zabudowy już istniejącej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego posiadanie prawa własności nieruchomości w pobliżu terenu inwestycji nie jest wystarczającym argumentem uzasadniającym przyznanie im statusu stron w postępowaniu.

5.2.12. Zdaniem sądu pierwszej instancji Kolegium prawidłowo uznało, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy skarżącym status stron nie przysługiwał, a wnioski wyciągnięte przez organ orzekający w postępowaniu wznowieniowym są prawidłowe, a źródło interesu prawnego skarżących nie wynikało także z art. 140 K.c., pogląd ten w realiach przedmiotowej sprawy należy podzielić.

Skarżący kasacyjnie nie wykazali w żaden sposób, że planowana inwestycja ograniczyła sposób korzystania z ich nieruchomości. Prawo do zabudowy nieruchomości jest natomiast podstawowym prawem właściciela nieruchomości. Realizacja inwestycji na nieruchomości objętej decyzją o warunkach zabudowy nie wpływa na sposób zabudowy i gospodarowania nieruchomości skarżących. W niniejszej sprawie nie da się także skutecznie wywieść ich interesu prawnego z naruszenia art. 144 K.c., gdyż ochrona przewidziana w tym przepisie dotycząca immisji związanych z korzystaniem z nieruchomości odnosi się wyłącznie do zjawisk już występujących, a nie przyszłych i hipotetycznych. Skoro bowiem skarżący kasacyjnie powołują się na negatywne skutki dla siebie wynikające z realizacji robót budowlanych dla inwestycji ujętej w decyzji ostatecznej ustalającej warunki zabudowy, to okoliczność ta nie dowodzi per se, że powinna dysponować statusem strony w postępowaniu o ustalenie tychże warunków zabudowy. Takim źródłem nie mogą być okoliczności związane ze spodziewanym wzrostem natężania ruchu pojazdów oraz emisją różnego rodzaju substancji.

5.2.13. W konsekwencji powyższych okoliczności nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia skarżonym wyrokiem art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w związku z przepisami art. 145 § 1 pkt 4, art. 149 § 1 i 2, art. 151 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 i art. 138 § 2 w zw. z art. 7, art 77 § 1 i art. 80, art. 107 § 1 pkt 5 i 6, art. 107 § 3 K.p.a. oraz w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi. Sąd pierwszej instancji zasadnie bowiem zaakceptował stanowisko organów administracji, że skarżący kasacyjnie nie wykazali istnienia interesu prawnego i nie wykazali z jakich norm prawa taki interes wynika, w związku z czym nie można ich uznać za strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

6. Uznając, że skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach, oddalono ją w myśl art. 184 Ppsa.