Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - oddala skargę -

Prezydent W. decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] – wydaną na wniosek C. Sp. z o.o. z siedzibą w W.– ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowo – gminnym polegającej na budowie sieci ciepłowniczej [...] wraz z kanalizacją teletechniczną od ul. [...]j do terenu przewidzianego dla obiektów i urządzeń energetyki cieplnej oraz zabudowy mieszkaniowej i usługowej po byłych Z.

Na skutek odwołań wniesionych przez: P. Sp. z o.o., K. Z. oraz T. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 2011 r. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy uznał, że przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie administracyjne wykazało dopuszczalność realizacji planowanej inwestycji na warunkach określonych w decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 2011 r. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego decyzja ta określa podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, a tym samym odpowiada prawu. Jednocześnie organ podniósł, że szczegółowe ustalenia dotyczące planowanej inwestycji zostaną określone w postępowaniu unormowanym w przepisach prawa budowlanego oraz w regulacjach dotyczących warunków technicznych planowanych zamierzeń i ich usytuowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie uwzględniło argumentów podniesionych w odwołaniach. Organ stanął na stanowisku, że przepisy prawa nie przewidują procedury uzgadniania inwestycji z użytkownikami wieczystymi działek, przez które jest planowany przebieg inwestycji a wyłącznie nakazują informować ich o toczącym się postępowaniu, stosownie do treści art. 53 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm.), co organ uczynił. Ponadto organ nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, na które wskazywali odwołujący.

P. Sp. z o.o. wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2012 r.

Zaskarżonej decyzji P. Sp. z o.o. zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a., art. 77 w związku z art. 7 i art. 80 k.p.a., art. 138 § 1 ust. 2 w związku z art. 15 k.p.a., art. 16 k.p.a. i art. 10 k.p.a., jak również naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 ust. 2 oraz art. 54 ust. 1 lit. d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W uzasadnieniu skargi P. Sp. z o.o. podniosła, że linie rozgraniczające planowaną inwestycję wskazują na kolizję tej inwestycji z inwestycją skarżącej spółki realizowaną na działce o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...] w Dzielnicy [...] w W., na podstawie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenie na budowę zespołu 2 hal dystrybucyjno – magazynowych z modułami biurowo – socjalnymi z wbudowanymi pomieszczeniami: stacji transformatorowej i rozdzielni NN wraz z budynkami towarzyszącymi. Zdaniem P. Sp. z o.o. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie odniosło się do tego zarzutu, a tym samym nie rozpatrzyło wszechstronnie zgromadzonego materiału dowodowego. Niezrozumiała dla strony skarżącej jest sytuacja, że organy orzekające w sprawie nie przeprowadziły kolejnych dowodów aby wyjaśnić kolizję planowanej inwestycji celu publicznego z innymi planowanymi i realizowanymi inwestycjami, zarówno przez skarżącą spółkę, jak i inne podmioty.

W ocenie strony skarżącej przedmiotowa sieć ciepłownicza powinna zostać w całości zlokalizowana w granicach dróg publicznych biegnących wzdłuż inwestycji skarżącej spółki, tj. ulicy [...] i ulicy [...]. P. Sp. z o.o. jest przekonana, że przepisy ustawy o drogach publicznych dają możliwość umieszczenia infrastruktury technicznej niezwiązanej z drogą w pasie drogowym, w tym sieć ciepłowniczą. Pozwala to określić przebieg inwestycji już na etapie wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skarżąca spółka upatruje zagrożenia dla swoich praw i interesów z uwagi na rezerwowanie pasa gruntu o szerokości 60 m w sytuacji, gdy na potrzeby planowanej inwestycji wystarczające są ok. 2 m szerokości gruntu.

Ponadto skarżąca spółka podniosła, że nie zapewniono jej czynnego udział w postępowaniu. Organ prowadzący postępowanie odwoławcze rozpoznał wiele odwołań w jednej decyzji o czym nie informował pozostałych uczestników postępowania, jak również nie zawiadomił stron o zebranych dowodach i materiałach oraz o zgłoszonych żądaniach. Dodatkowo strona skarżąca wskazała, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do wszystkich podniesionych przez nią zarzutów.

W oparciu o powyższe zarzuty P. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentacje zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Zdaniem Sądu skarga zasługiwała na oddalenie. Sąd nie stwierdził istnienia wad, które musiałyby prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Podstawę materialnoprawną decyzji w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) dalej również "u.p.z.p.". Zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy oraz ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.). W tym z kolei przepisie ustawodawca wskazał, iż celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Stosownie do regulacji art. 50 ust. 1 u.p.z.p., inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wydanie decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 53 u.p.z.p. Zgodnie z powołanym przepisem właściwy organ dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Zgodnie z treścią art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich oraz ochrony na podstawie przepisów odrębnych. Załącznikiem do decyzji jest rysunek zawierający linie rozgraniczające teren inwestycji - wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali.

W świetle powołanych przepisów nie ulega wątpliwości, że planowana inwestycja polegająca na budowie sieci ciepłowniczej wraz z kanalizacją teletechniczną od ul. [...] do terenu przewidzianego dla obiektów i urządzeń energetyki cieplnej oraz zabudowy mieszkaniowej i usługowej po byłych Z. jest inwestycją celu publicznego.

Po przeprowadzeniu analizy obszaru i wyznaczeniu jego granic ustalono, że inwestycja ma przebiegać na terenie kilkudziesięciu działek. Wśród tych działek jest działka o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...] w Dzielnicy [...] w W., będąca w użytkowaniu wieczystym strony skarżącej – P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Skarżąca spółka wywodzi, że planowana inwestycja narusza jej interes prawny. Zarzut ten jest główną kwestią sporną w niniejszej sprawie.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stanął na stanowisku, że organy orzekające w sprawie nie odmówiły P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. ochrony jej interesu prawnego.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na ustanowione w art. 6 ust. 2 u.p.z.p. prawo do zabudowy, które jest elementem prawa własności, a tym samym przejawem prawa do korzystania z rzeczy. Prawo własności może być wykonywane w granicach określonych ustawą i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a nadto w sposób nie naruszający chronionego prawem interesu publicznego i osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Ograniczenia prawa do zabudowy mogą być wprowadzane na podstawie ustaw materialnych. Ewentualne regulacje planistyczne także mogą ograniczać to prawo, ale ograniczenia te nie mogą być interpretowane rozszerzająco.

Interes prawny przyznany w art. 6 ust. 2 u.p.z.p. właścicielowi działki przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych nie zostaje ograniczony w zakresie ustalenia lokalizacji celu publicznego. Wynika to wprost z regulacji art. 54 ust. 2 lit. d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który nakazuje w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego określić wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, o których mowa wyżej mogą zawierać jedynie informacje dla inwestora o działaniach niezbędnych dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, nie mogą zaś zawierać nakazów kierowanych do osób trzecich czy też upoważnień dla inwestora do podjęcia działań naruszających interes tych osób.

Skarżąca Spółka zabiega o ochronę własnego interesu na etapie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego i podważa sposób określenia parametrów zamierzonej inwestycji twierdząc, że na etapie postępowania lokalizacyjnego należy szczegółowo określić przebieg inwestycji.

W ocenie Sądu zarzut ten nie może zostać uwzględniony bowiem w decyzji lokalizacyjnej nie określa się miejsca usytuowanie planowanego obiektu na działkach. Tego typu materia należy bowiem do przedmiotu regulacji prawa budowlanego, a jej rozstrzygnięcia podejmowane są przez organ architektoniczno-budowlany na etapie wydania pozwolenia budowlanego, nie zaś na etapie ustalenia lokalizacji inwestycji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2005 r. IV SA/Wa 905/04, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest pierwszym etapem procesu inwestycyjnego. Ma ona wstępny i ogólny charakter - nie przesądza jeszcze o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa. Jest to decyzja, która przeznacza tylko dany teren pod daną inwestycję, ale nie rodzi jeszcze żadnych praw do tego terenu. Wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może złożyć każdy, niezależnie od przysługującego mu prawa do nieruchomości.

Warto dodać, że decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową. Organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest bowiem wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa, a ma obowiązek odmówić ustalenia inwestycji tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej.

Zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja lokalizacyjna wytycza podstawowe kierunki projektowanej inwestycji, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom przewidzianym w przepisach prawa budowlanego. W postępowaniu lokalizacyjnym ochrona interesów osób trzecich nie może być zatem oceniana tak szeroko, jak w kolejnym postępowaniu inwestycyjnym - pozwoleniu na budowę. Orzekanie o wymaganiach ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu lokalizacyjnym pozbawiłoby w istocie osoby trzecie możliwości dochodzenia przysługujących im praw w późniejszym postępowaniu o pozwolenie na budowę, gdzie zagrożenia ich interesów przybierają o wiele bardziej konkretny kształt. Z kolei z punktu widzenia inwestora nie może być tak, że obowiązki z innego postępowania administracyjnego (pozwolenia na budowę) byłyby nakładane w postępowaniu lokalizacyjnym, a więc w innej sprawie i w innym postępowaniu. W obu postępowaniach jest co prawda ten sam cel inwestycyjny, jednak charakter tych postępowań jest odmienny i ma inny zakres.

Podkreślić należy, że stosownie do treści art. 55 u.p.z.p. na etapie postępowania w przedmiocie wydanie pozwolenia na budowę organ właściwy w sprawie, będąc związany decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego uwzględnia występujące w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnione interesy osób trzecich. Nieuzasadnione są zdaniem Sądu obawy P. Sp. z o.o., że doszło do kolizji z inwestycją realizowaną na działce o numerze ewidencyjnym [...].

W punkcie 1.1 decyzji z dnia [...] października 2011 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zatytułowanym "charakterystyka inwestycji według wniosku" Prezydent W. wskazał, że szerokość wykopu pod budowę projektowanej sieć ciepłowniczą wyniesie dla sieci ciepłowniczej o średnicy [...] ≈ 3.0 m do 1.1 m, a szerokość frontu robót wyniesie minimum 12 m i uzależnione jest to od warunków terenowych. Natomiast kanalizacja teletechniczna będzie układana nad rurociągami ciepłowniczymi. Z załącznika graficznego do decyzji wynika, że określone parametry planowanej inwestycji mają charakter graniczny (wyznaczają granice maksymalną).

Sąd uznaje za dopuszczalne takie określenie parametrów. Zauważyć jednocześnie wypada, że stosowanie przepisów prawa budowlanego nie spowoduje, że sieć ciepłownicza wraz z kanalizacją teletechniczną będzie zrealizowana w wysokości większej niż przewidziana w decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego, wbrew regulacji określonej w art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2011 r. w sprawie sygn. akt II OSK 1540/10, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto w sytuacji gdy inwestor sam określa miejsce umieszczenia obiektu na działkach i znajduje to odzwierciedlenie w załączniku do decyzji o lokalizacji celu publicznego to należy uznać, że takie wskazanie wiąże w postępowaniu o wydanie pozwolenia budowlanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2011 r. w sprawie sygn. akt II OSK 966/10, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z treść wniosku inwestora C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowo-gminnym z którego wynika, że planowana sieć ciepłownicza w początkowym odcinku ma przebiegać wzdłuż projektowanej ulicy [...], a następnie w projektowanych i istniejących ulicach na terenie dawnych Z., zaś kanalizacja teletechniczna układana będzie nad rurociągami ciepłowniczymi. Zgodnie z oświadczeniem inwestora sieć ciepłownicza będzie realizowana metodą wąskoprzestrzennego wykopu otwartego, a w przejściach pod torami kolejowymi metodą przewiertu.

Ponadto w piśmie z dnia 26 sierpnia 2011 r. nawiązującym do pisma skarżącej Spółki z dnia 10 sierpnia 2011 r. w którym wskazana została kolizja planowanej inwestycji z inwestycją skarżącej spółki, inwestor wskazał, że projektowaną sieć ciepłowniczą będzie starał się umieścić w pasach drogowych przewidywanych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku takiej możliwości i konieczności lokalizacji sieci ciepłowniczej na obrzeżach działki nr [...] P. Sp. z o.o. Wówczas inwestor wystąpi o wyrażenie zgody na udostępnienie terenu dla potrzeb lokalizacji inwestycji do właściciela działki.

W świetle powyższego Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisu art. 6 ust. 2 pkt 1 oraz art. 54 pkt 2 lit.d u.p.z.p. i nie podziela stanowiska P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., że naruszony został chroniony prawem interes skarżącej spółki. W ocenie Sądu przedmiotowa decyzja zawiera wszystkie niezbędne warunki i zasady zagospodarowania terenu inwestycyjnego, jakie wymagane są przepisami prawa. Rzeczą pozbawioną sensu byłoby powtarzanie wszystkich tych warunków, które określone są w decyzji organu I instancji.

W dalszej części rozważań ocenie podlega zachowanie przez organ reguł postępowania administracyjnego. Sąd doszedł do wniosku, że naruszenie procedury administracyjnej nie miało wpływu na wydane rozstrzygnięcie.

P. Sp. z o.o. podniosła, że organ odwoławczy nie zapewnił stronie czynnego udziału w sprawie i nie poinformował przed wydaniem decyzji o zebranych dowodach i materiałach oraz zgłoszonych żądaniach. Faktem jest, że w aktach administracyjnych brak zawiadomień wysłanych przez organ drugiej instancji w trybie art. 10 k.p.a. Zdaniem Sądu nie ma to istotnego wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Skarżąca spółka zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym powoływała się na okoliczność kolizji inwestycji realizowanej przez spółkę na działce o numerze ewidencyjnym [...] z planowaną inwestycją. Wobec tego, że skarżąca spółka nie wskazała jakie nowe dowody w sprawie zgłosiłaby, gdyby była poinformowana o zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zarzut ten nie może zostać uwzględniony.

Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 77 w związku z art. 7 i art. 80 k.p.a., że materiał dowodowy jest niekompletny i w pełni nierozpatrzony. Wskazać należy, że decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wydaje się na podstawie wniosku zawierającego między innymi charakterystykę inwestycji. Przy czym przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymagają od organu kontrolowania wskazanej przez inwestora charakterystyki poprzez przeprowadzanie dodatkowych dowodów czy wyliczeń. Decyzja ta wydawana jest zasadniczo w oparciu o wniosek inwestora i określa możliwość zmiany zagospodarowania terenu oraz ewentualne uwagi, żądania i wnioski pozostałych stron postępowania administracyjnego. Dlatego też zgodzić się należy z Samorządowym Kolegium Odwoławczym w W., że brak było uzasadnionych podstaw do wymagania od organu, aby prowadził dodatkowe postępowanie dowodowe czy wyjaśniające w tym zakresie. Nie można też mówić, że miała miejsca sytuacja w której organ nie rozpatrzył powtórnie sprawy, zgodnie z art. 138 § 1 ust. 2 w związku z art. 15 k.p.a.

Sąd podziela podniesiony przez stroną skarżącą zarzut, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne i nie ma szczegółowego odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Wskazuje to na niedochowanie należytej dbałości o jakość uzasadnienia co w dalszej kolejności prowadzi do uchybienia zasadzie przekonywania, określonej w art. 11 k.p.a. W ocenie Sądu powyższe nie dyskredytuje jednak podjętego rozstrzygnięcia, gdyż rezultat postępowania jest zgodny z prawem, a samo formalne naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego powstałe na etapie redagowania uzasadnienia nie może być oceniane jako istotne. Wobec czego Sąd nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a.

Niezrozumiały i w konsekwencji chybiony jest zarzut naruszenia art. 16 k.p.a. Weryfikacja decyzji ostatecznych możliwa jest tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Założenie, że zaskarżona decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego wpływa na trwałość ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę nie znajduje uzasadnionych podstaw w obowiązujących przepisach prawa.

Konkludując rozważania należy podnieść, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzi istotne naruszenie przepisów procedury administracyjnej lub prawa materialnego. Argumenty przedstawione przez P. Sp. z o.o. nie powodują ani nie uprawdopodabniają wydania odmiennych w sprawie decyzji od zaskarżonej, a zatem nie stanowią podstawy do uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.