Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant ref. staż. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2017 r. sprawy ze skargi E. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej E. J. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją nr [...], z [...] czerwca 2016 r., po rozpoznaniu odwołania E.J., J.L., E.K., M.P., M.S. i A.S. od decyzji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Zarządu Dzielnicy W. m.W. znak: [...] w sprawie ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] oraz budowie parkingu wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr ew. [...] i [...] w obr. [...] przy ul. [...] na terenie dzielnicy W. m.W. orzekło:

1. na zasadzie art. 134 k.p.a. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania w stosunku do M.S. i A.S. oraz E.K.,

2. na zasadzie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do J.L.,

3. na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Wnioskiem z 26 czerwca 2015 r. P. i M.K. złożyli wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] oraz budowie parkingu wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr ew. [...] i [...] w obr. [...] przy ul. [...] na terenie dzielnicy W. m.W. . Dane projektowanej inwestycji wg wniosku: pow. terenu (dz. nr [...]) - 667 m2, powierzchnia zabudowy - łącznie 284 m2, liczba miejsc parkingowych - 15. Działka posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej i wyposażona jest w sieci infrastruktury technicznej. W toku postępowania strony zgłosiły uwagi dotyczące projektowanej inwestycji podnosząc, że inwestycja znajduje się na terenie założenia urbanistycznego [...] z lat 30-tych ub. wieku i podlega ochronie jako układ urbanistyczny o walorach historycznych, okolica charakteryzuje się luźną zabudową, znacznym udziałem terenów zielonych oraz głównie zabudową budynkami jednorodzinnymi, planowana wysokość budynku spowoduje zacienianie sąsiednich budynków mieszkalnych oraz odbiega parametrami od istniejącej zabudowy. Jest też sprzeczna ze Studium, które przewiduje w tym rejonie przewagę budownictwa jednorodzinnego do 12 m. wysokości. [...] Konserwator Zabytków uzgodnił projekt decyzji generujący wskaźnik zabudowy działki max. 30% - dla istniejącej i projektowanej zabudowy, co pozwoli na zachowanie zieleni ogrodowej w proporcji wymaganej względami ochrony konserwatorskiej.

Decyzją z [...] grudnia 2015 r. Zarząd Dzielnicy W. m.W. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego na działce o nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...], oraz budowie parkingu wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr ew. [...] i [...] w obrębie [...] przy ul. [...] , terenie dzielnicy W. m.W. .

Odwołanie od ww. decyzji wnieśli w dniu 29 grudnia 2015 r. E.J., J.L., E.K., M.P., M.S. i A.S. W odwołaniu podniesiono m. in., że [...] Konserwator Zabytków uzgodnił projekt decyzji (postanowienie [...] z [...].10.2015 r.) w zakresie nadbudowy budynku przy ul. [...] w W. (w sentencji postanowienia), a nie nadbudowy i rozbudowy budynku, jak stwierdzono w uzasadnieniu ww. postanowienia. Poza tym - zdaniem odwołujących - brak wskazania liczby kondygnacji powoduje, że budynek nie będzie spełniał warunków określonych w Studium zagospodarowania przestrzennego, określono też wysokość elewacji frontowej, zamiast całkowitej wysokości budynku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpatrując odwołanie zważyło, co następuje:

Ad pkt 1 sentencji orzeczenia – Kolegium uznało, że odwołanie E.K., M.S. i A.S. zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Ad pkt 2 sentencji orzeczenia – Kolegium uznało, że J.L. nie ma przymiotu strony , gdyż nie jest on właścicielem/współwłaścicielem żadnej z nieruchomości przyległych do terenu planowanej inwestycji.

Ad pkt 3 sentencji orzeczenia – Kolegium uznało, że odwołanie E.J. nie zasługuje na uwzględnienie. Planowana inwestycja spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Teren planowanej inwestycji położony jest w otoczeniu budynków mieszkalnych jednorodzinnych i wielorodzinnych oraz zabudowy szeregowej. Budynki nie przekraczają wysokości 12 m. i taki budynek powstanie w wyniku realizacji inwestycji. Powierzchnia biologicznie czynna wynosić będzie min. 40 %, wskaźnik wielkości powierzchni istniejącej i nowej zabudowy - 30 %. Inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącą znacząco oddziaływać na środowisko (Rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. - Dz. U. Nr 213, poz. 1397). W toku realizacji inwestycji należy zapewnić właściwą ochronę środowiska (z uwzględnieniem faktu, że prace odbywać się będą na obszarze historycznego układu urbanistycznego [...] W. ). Teren inwestycji może zostać podłączony do istniejącej infrastruktury technicznej, a obsługa komunikacyjna prowadzona będzie przez drogę publiczną - ul. [...]. Dlatego możliwe było ustalenie warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora. Niezasadny jest zarzut odwołującej, iż decyzja jest niezgodna ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego... Zgodnie z art. 9 ust. 5 u.p.z.p. Studium nie jest aktem prawa miejscowego i jego ustalenia nie mogą stanowić podstawy wydawania rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] czerwca 2016 r. wniosła E.J. Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. nieprzeprowadzenie ponownej analizy sąsiadującego z ww. działką obszaru zakreślonego promieniem 60 m;

2. naruszenie art. 113 §1 k.p.a. poprzez zakwalifikowanie istotnego błędu w postanowieniu wydanym przez Prezydenta m.W. [...] Konserwatora Zabytków z [...].10.2015 r. nr [...] (sygn. [...]) jako oczywistej omyłki i sprostowanie jej w drodze postanowienia, także bez poinformowania stron postępowania, tj. właścicieli działek sąsiadujących o takim działaniu [...] Konserwatora Zabytków.

W uzasadnieniu skargi podniesiono m. in. to, że okolica przedmiotowej działki charakteryzuje się niską, luźną zabudową, a przede wszystkim znacznym udziałem terenów zielonych w ogólnej powierzchni tej części [...]. Tymczasem w wydanej decyzji o warunkach zabudowy dopuszcza się nadbudowę istniejącego budynku 2-kondygnacyjnego do wysokości 12 m, co de facto może oznaczać nadbudowę dwóch kondygnacji i powstanie budynku 4-kondygnacyjnego o pow. ca 130 m2 oraz dobudowę budynku 4-kondygnacyjnego o wysokości również 12 m.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 11 października 2017 r. pełnomocnik uczestników postepowania P.K. i M.K. oświadczył, że w dniu 6 lipca 2016 r. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosek o uzupełnienie decyzji z [...] czerwca 2016 r. co do rozstrzygnięcia odwołania M.P. Nie ma informacji czy wniosek ten został rozpoznany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej również "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślić należy, że dokonując kontroli legalności zaskarżonego aktu, sąd, stosownie do treści art. 134 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten umożliwia sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o powyższe kryteria Sąd orzekający w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] czerwca 2016 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa, tj. art. 28, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 54 ust. 4 pkt 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073).

Jak wynika z informacji z rejestru gruntów znajdującej się w aktach administracyjnych (k-10 odwrót), współwłaścicielami działki ew. nr [...] przy ul. [...] w W., graniczącej bezpośrednio z działką inwestycyjną, są E.K. i M.P. M.P. nie został zawiadomiony przez organ I instancji o wszczęciu postępowania administracyjnego, jak również nie została jemu doręczona decyzja organu I instancji. Jednocześnie z akt administracyjnych wynika, że M.P. zajął stanowisko w sprawie na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, o czym świadczy jego podpis pod pismem z 25 lipca 2015 r. (k-31-33).

Z decyzji drugoinstancyjnej wynika, że Kolegium wydało swoją decyzję z [...] czerwca 2016 r. po rozpatrzeniu odwołań, w tym odwołania M.P. Jednakże z uzasadnienia decyzji nie wynika, który punkt orzeczenia: 1, 2 czy 3 zawiera rozstrzygnięcie co do odwołania M.P. Jeżeli M.P. faktycznie ma przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu, to nie można wykluczyć, że rozpatrzenie jego odwołania zawiera się w punkcie 3 orzeczenia Kolegium. Decyzja ta została jemu doręczona.

Wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji przez dwie lub więcej strony postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek ich łącznego rozpatrzenia w jednym terminie Sprawa administracyjna jest bowiem traktowana jako jedna i wniesienie odwołań implikuje konieczność ich łącznego rozpatrzenia w ramach dyspozycji art. 138 k.p.a. Kierując się tą zasadą organ odwoławczy musi rozpatrzeć wszystkie odwołania jednocześnie i wydać rozstrzygnięcie administracyjne.

Sąd w przedmiotowej sprawie przyjął, że z materiału dowodowego wynika, że M.P. ma przymiot strony w tym postępowaniu. Decyzja organu I instancji nie została jemu doręczona, ale złożył on odwołanie w terminie otwartym dla jednej ze stron, tj. E.J. Jest to wspólne, jednobrzmiące odwołanie, co pozwala uznać, że zostało ono rozpatrzone przez Kolegium w punkcie 3 decyzji z [...] czerwca 2016 r.

Z wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wynika, że inwestycja ma polegać na nadbudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z budową parkingu oraz infrastrukturą techniczną. Projektowana rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego ma polegać na: nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego o 1 kondygnację oraz dobudowie części budynku (4 kondygnacje). W charakterystyce danych dotyczących inwestycji wskazano 4 kondygnacje nadziemne a maksymalną wysokość 16 m.

Z kolei z decyzji o warunkach zabudowy wynika, że rozbudowa i nadbudowa budynku ma mieć max. wysokość budynku w attyce 12 m. Z analizy wynika, że wysokość 12 m występuje przy budynkach max. 3 kondygnacyjnych. W obszarze analizowanym nie wskazano budynku 4 kondygnacyjnego o max. wysokości 16 m.

W ocenie Sądu, organ związany jest treścią wniosku, a jednocześnie w aktach sprawy brak jest dowodu świadczącego o zmianie wniosku w zakresie ilości kondygnacji w nadbudowie i dobudowie budynku mieszkalnego. W tej sytuacji uzasadniony jest zarzut skargi, co do niepewności, jaką inwestycję można zrealizować w oparciu o tę decyzję Potwierdza to również postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z [...] października 2015 r., uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy, w którym mimo sprostowania, w uzasadnieniu stwierdzono, że przedstawiona w projekcie decyzji inwestycja przewiduje rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W. W związku z tym , iż planowana rozbudowa zachowuje istniejącą linię zabudowy, szerokość elewacji frontowej nie ulegnie zmianie, wskaźnik zabudowy działki wyniesie max 30 %, a planowana nadbudowa nie przekroczy wysokości 12 m. Z powyższego wynika, że organ uzgadniający w ogóle nie analizował planowanej inwestycji w zakresie wysokości w części dotyczącej jej rozbudowy budynku. Odniósł się jedynie do wysokości planowanej nadbudowy budynku mieszkalnego.

Powyższe potwierdza zarzut skargi, że sprostowanie postanowienia uzgodnieniowego, postanowieniem z [...] listopada 2015 r., faktycznie nie dotyczy oczywistej omyłki. Wątpliwości Sądu budzi również fakt, że postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z [...] listopada 2015 r., dotyczy sprostowania oczywistej omyłki zawartej w postanowieniu [...] Konserwatora Zabytków nr [...], ale nie z dnia [...] października 2015 r., a z dnia [...] października 2015 r., które nie dotyczy tej sprawy.

Wobec powyższego, w sprawie należy ponownie przeprowadzić analizę i jeżeli w wyniku analizy parametry planowanej inwestycji będą odbiegały od treści wniosku, to należy uzgodnić z inwestorem czy akceptuje te parametry i zmienia wniosek. Jednocześnie zapisy samej decyzji o warunkach zabudowy nie mogą budzić wątpliwości co do planowanej inwestycji. Skoro wniosek inwestora przewiduje różną wysokość budynku w części nadbudowywanej i w części rozbudowywanej, to również decyzja o warunkach zabudowy musi odnosić się do tej kwestii i określać wysokość budynku w części nadbudowywanej i w części rozbudowywanej.

Ponownie prowadząc postępowanie, organ I instancji ma obowiązek ustalić wszystkie strony postępowania i zapewnić im udział w całym postępowaniu.

Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 135 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te składa się wpis sądowy od skargi w wysokości 500 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł oraz zwrot opłaconej opłaty skargowej w wysokości 17 zł.