Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Syndyka masy upadłości P. sp. z o. o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Sz 27/24, w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Syndyka masy upadłości P. sp. z o. o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 15 listopada 2023 r., nr SKO/KD/400/2811/2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 12 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Sz 27/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił Syndykowi masy upadłości P. sp. z o. o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w S. (dalej: "Skarżący" lub "Syndyk") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 15 listopada 2023 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji przytoczył, iż zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Zdaniem WSA w Szczecinie z powołanego przepisu wynika wprost, że wstrzymanie wykonania decyzji jest możliwe, jeżeli w danej sprawie wystąpi chociaż jedna z dwóch przesłanek, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania (uprawdopodobnienia) przesłanek wynikających z powyższego przepisu ciąży na wnioskodawcy i dlatego też, aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania, popartych faktami. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za uwzględnieniem jej wniosku. Złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego nie oznacza bowiem automatyzmu w blokowaniu realizacji wynikających z niego praw i obowiązków.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, iż skarżący składając wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej nie podał nawet, która z przesłanek, w jego ocenie, daje podstawę do wstrzymania wykonania decyzji obu instancji jak i nie powołał konkretnych okoliczności, które świadczyłyby o zasadności złożonego żądania. Skarżący tylko lakonicznie wskazał, że wnosi o wstrzymanie wykonania w całości ww. decyzji organów obu instancji, do czasu zakończenia postępowania odwoławczego.

Sąd I instancji zaznaczył przy tym, że skarżący, nie wykazał relacji między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a wystąpieniem zagrożeń, wynikających z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd z urzędu również nie dostrzegł żadnych okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie przedmiotowego wniosku, w tym które wynikałyby z przedłożonych akt sprawy.

W zażaleniu na to postanowienie Skarżący, zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie w całości wskazując, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem poniżej wskazanych przepisów prawa, które miały istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. przez bezpodstawne odmówienie przez Sąd I Instancji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w sytuacji gdy złożone wnioski o wstrzymanie wykonania ww. decyzji były uzasadnione tym, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania ww. decyzji.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz wstrzymanie wykonania w całości:

a) zaskarżonej decyzji z dn. 15 listopada 2023 roku sygn. sprawy SKO/KD/400/2811/2023 wydaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie,

b) zaskarżonej decyzji z dn. 25 maja 2023 roku Burmistrza P. (działającego z upoważnienia Burmistrza Sekretarza Gminy) sygn. sprawy: RP.3120.1.68.1.2021.KW, w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2021 rok, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania odwoławczego (skargowego). Ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia z dn. 12 marca 2024 roku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, Wydział I, sygn. akt I SA/Sz 27/24 oraz przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I Instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z powyższego przepisu wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, z 16 listopada 2010 r., sygn. akt I FZ 433/10, z 23 września 2014 r., sygn. akt II GZ 518/14; CBOSA).

Rozpoznając tego rodzaju wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawnych. Oznacza to zatem, że o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Sąd oceniając zasadność zażalenia orzeka na podstawie akt sprawy, dokumentów, które ma przed sobą. Jeśli strona oczekuje uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, to powinna takowe dokumenty przedstawić. Skoro Skarżący nie dołączył dokumentacji na poparcie swych twierdzeń, która pozwoliłaby na podważenie oceny dokonanej przez Sąd I instancji, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może uwzględnić zażalenia. Spełnienie przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest tożsame z niesatysfakcjonującą sytuacją finansową Skarżącego, jak również nie wynika z samej wysokości zobowiązania podatkowego.

W niniejszej sprawie brak jest możliwości oceny, jak dotkliwe będzie dla Skarżącego wykonanie decyzji. Skoro Skarżący oczekuje od Sądu wstrzymania wykonania decyzji, to powinien wniosek należycie udokumentować. Na tę konieczność wskazywał Sąd I instancji. Nie są bowiem wystarczające gołosłowne stwierdzenia Skarżącego by uzyskać satysfakcjonujące dla niego rozstrzygnięcie. Do zażalenia nie dołączono zaś żadnych dokumentów.

Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.