Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 4704/21 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w C. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 18 sierpnia 2021 r. nr POD.503.1.2020.SP.2 w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z 30 listopada 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 4704/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. Sp. z o.o. w C. wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z 18 sierpnia 2021 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zachodzi przyczyna uniemożliwiająca wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), a mianowicie art. 108 ust. 4a ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U z 2021 r., poz. 974 ze zm.; dalej "p.f.") stanowiący, że do decyzji, o których mowa w ust. 4 (w tym do decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenia apteki), wydanych na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 4a oraz art. 103 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3, nie stosuje się art. 61 § 3 p.p.s.a. W podstawie prawnej decyzji pierwszoinstancyjnej wskazano m.in. art. 103 ust. 1 pkt 2 p.f.

Z tego względu Sąd uznał, że nie mógł zastosować art. 61 § 3 p.p.s.a. i nie miały jakiegokolwiek znaczenia podniesione przez skarżącą powody uzasadniające wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.

Zarzuciła naruszenie prawa materialnego – przepisu art. 108 ust. 4a p.f. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę wstrzymania wykonania decyzji, podczas gdy decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego z 18 sierpnia 2021 r. nie została wydana na podstawie żadnego z przepisów przytoczonych w hipotezie naruszonej normy, w szczególności nie została wydana na podstawie przepisu art. 103 ust. 1 pkt 2 p.f., a tym samym nie zaistniały przesłanki odmowy wstrzymania wykonania decyzji na tej podstawie.

Skarżąca podniosła, że organ pierwszej instancji faktycznie w podstawie prawnej decyzji wskazał art. 103 ust. 1 pkt 2 p.f., jednak GIF wyraźnie wskazał, że nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia tego przepisu. Wstrzymaniu podlega zaś decyzja drugoinstancyjna.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji przepis szczególny w stosunku do art. 61 § 3 p.p.s.a. wprowadzony został w art. 108 ust. 4a p.f. Stanowi on, że do decyzji, o których mowa w art. 108 ust. 4, wydanych na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 4a oraz art. 103 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3 nie stosuje się art. 61 § 3 p.p.s.a.

Rację też miał WSA, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana m.in. na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 2 p.f. Umknęło jednak jego uwadze, co słusznie podniosła skarżąca, że GIF nie podzielił stanowiska organu pierwszej instancji co do zaistnienia tej podstawy cofnięcia zezwolenia. Próżno szukać ww. przepisu w podstawie prawnej decyzji II instancji. W uzasadnieniu zaś GIF wskazał, że "(...) nie ma podstaw do zastosowania art. 86a ust. 1 p.f. Organ odwoławczy, rozpatrując sprawę w ramach postępowania odwoławczego, uznał, że zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje na to, że Spółka sprzedała produkty lecznicze wskazane na opisanych powyżej fakturach VAT wprost do hurtowni farmaceutycznych prowadzonych przez jej kontrahentów. Niemniej jednak, zebrana dokumentacja wskazuje na okoliczności faktyczne (w zakresie realizacji zapotrzebowań) podważające rękojmię należytego prowadzenia działalności aptecznej przez Spółkę, co było wystarczające do cofnięcia zezwolenia w oparciu o art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 p.f., stanowiącą samodzielną, niezależną od art. 103 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 86a p.f., przesłankę cofnięcia zezwolenia, która to również została wskazana jako jedna z podstaw zaskarżonej decyzji WIF. W konsekwencji, wobec wykazania faktu realizacji zapotrzebowań z naruszeniem przepisów, brak wykazania przez WIF faktu prowadzenia przez Spółkę sprzedaży produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznych nie miał wpływu na rozstrzygnięcie, a zarzut nieprawidłowego zebrania i oceny dowodów należy uznać za nieuzasadniony" (por. s. 11 uzasadnienia decyzji).

W ocenie NSA, z powyższego fragmentu decyzji wynika, że GIF nie podzielił stanowiska organu pierwszej instancji co do wystąpienia przesłanki z art. 103 ust. 1 pkt 2 p.f., a zatem przepis ten nie był podstawą wydania zaskarżonej decyzji. W konsekwencji stwierdzić należy, że art. 108 ust. 4a p.f. nie miał zastosowania w niniejszej sprawie.

Wobec tego Sąd pierwszej instancji powinien ocenić wniosek skarżącej pod kątem spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny, pomimo uwzględnienia zażalenia, nie orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego, ponieważ nie ma podstaw do ich zasądzenia. Należy bowiem stwierdzić, że art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania przez NSA, nie mają zastosowania do postępowań zażaleniowych.