Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Krystyna Daniel SWSA Joanna Człowiekowska (spr.) SWSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 31 lipca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala.

Postanowieniem z dnia 21 marca 2019 r., znak [...] Prezydent Miasta K. zawiesił postępowanie prowadzone na wniosek A. G. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr[...] przy ul. [...] w K." do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. 2018 r. poz. 1945 ze zmian.; dalej: u.p.z.p.), art. 55 ust. 9 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (obecnie Dz.U. 2019 r., poz. 1580; dalej: p.l.), art. 101, art. 103 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2018 r., poz. 2096 ze zmian.; dalej: k.p.a.).

W uzasadnieniu wyjaśniono, że zamierzenie inwestycyjne zlokalizowane jest w granicach Planu Generalnego dla Lotniska [...] zatwierdzonego przez Ministra Infrastruktury. Zgodnie zaś z art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego dla terenów objętych planem generalnym sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowe. Podstawę zawieszenia postępowania stanowi art. 62 ust. 2 u.p.z.p., który stanowi, że jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek obligatoryjnego sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec powyższego Prezydent Miasta K. uznał, że dla terenu objętego wnioskiem istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze względu na to, że teren inwestycji znajduje się w granicach Planu Generalnego Lotniska.

Zażalenie na to postanowienie wniosła A. G. zarzucając naruszenie przepisów prawa administracyjnego przez nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz błędne zastosowanie art. 62 ust. 2 u.p.z.p.

Postanowieniem z dnia 13 lipca 2019 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Kolegium podzieliło zasadniczo ustalenia organu I instancji, przyjmując, że teren inwestycji jest objęty Planem Generalnym Lotniska [...] na lata 2016-2036, który został zaopiniowany przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego i uzgodniony z Ministrem Inwestycji i Rozwoju oraz Ministrem Obrony Narodowej, a następnie zatwierdzony został przez Ministra Infrastruktury w dniu 26 listopada 2018 r. Wskazano również, że informacje powyższe zostały potwierdzone przez Kolegium wystąpieniami do: Ministerstwa Infrastruktury Departamentu Lotnictwa, Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. oraz Międzynarodowego Portu Lotniczego im. [...] sp. z o.o.

W wyniku powyższych czynności Minister Infrastruktury w piśmie z dnia 27 maja 2019 r., znak [...] potwierdził fakt zatwierdzenia Planu oraz wskazał, iż powierzchnie ograniczające dla nowej drogi startowej stanowią jednocześnie granice obszaru Planu. Ponadto Kolegium pozyskało od Międzynarodowego Portu Lotniczego im. [...] sp. z o.o. (dalej: Spółka) potwierdzoną za zgodność z oryginałem mapę (dostępną w siedzibie SKO w K.) z przebiegiem powierzchni ograniczających dla nowej drogi startowej, która to mapa zgodnie z informacją Ministerstwa Infrastruktury została opublikowana w na stronie internetowej pod podanym w decyzji adresem. Spółka wyjaśniła, że mapa jest jedynym elementem Planu Generalnego obrazującym obszar, dla którego sporządzenie miejscowych planów jest obligatoryjne. Część tekstowa nie podlega ujawnieniu z uwagi na ochronę informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, co potwierdziło również Ministerstwo Infrastruktury. Wskazano również, że dane dotyczące powierzchni ograniczających dla nowej drogi startowej lotniska [...] zostały opublikowane na stronie portalu Miejskiego Systemu Informacji Przestrzennej na podstawie danych pozyskanych od Spółki. Powierzchnie ograniczające dla nowej drogi startowej stanowiące maksymalne granice planu oznaczone są na Planie, zgodnie z legendą przedmiotowego Planu, liniami niebieskimi. Sporządzona mapa dostępna jest pod adresem internetowym wskazanym w decyzji.

W konkluzji organ II instancji uznał, że bezsprzecznie wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego dla obszaru Planu Generalnego Lotniska [...].

Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 lipca 2019 r. wniosła A. G., zarzucając mu naruszenie następujących przepisów prawa administracyjnego procesowego i materialnego:

- art. 62 ust. 2 u.p.z.p., poprzez przyjęcie, że w odniesieniu do terenu, nad którym rozciągają się granice powierzchni ograniczających zabudowę istnieje obowiązek uchwalenia planu miejscowego,

- art. 7 k.p.a., poprzez brak uwzględnienia słusznego interesu strony,

- art. 7a §1 k.p.a. w zw. z art.61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie niekorzystnej dla strony wykładni przepisu art. 62 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego i rozstrzygnięcie pojawiających się w sprawie wątpliwości natury prawnej na niekorzyść strony,

- art. 7 i 77 k.p.a., poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie,

- art. 81a §1 k.p.a., poprzez rozstrzygnięcie występujących w sprawie wątpliwości na niekorzyść skarżącej,

- art. 8 k.p.a., poprzez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa,

- art. 11 k.p.a., poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi strona kierowała się przy wydaniu decyzji,

- art. 107 §3 k.p.a., poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia i brak odniesienia się do wszystkich zarzutów i wniosków zażalenia.

W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła zgłoszone zarzuty, kwestionując w pierwszej kolejności założenie leżące u podstaw zaskarżonego postanowienia, zgodnie z którym w odniesieniu do terenu objętego wnioskiem zaistniał obowiązek zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jej zdaniem, wbrew twierdzeniom organów, obowiązujące przepisy nie pozwalają na przyjęcie, że uwidocznione na załączniku graficznym do Planu Generalnego linie powierzchni ograniczających stanowią jednocześnie granice Planu Generalnego i wszystkie tereny zlokalizowane z obrębie powierzchni ograniczających wymagają uchwalenia miejscowego planu (nawet jeżeli nie przewiduje się na tym terenie realizacji jakiejkolwiek infrastruktury związanej z funkcjonowaniem lotniska). Żaden przepis Prawa lotniczego tego nie wskazuje, a gdyby taki był zamiar ustawodawcy, to ustawa jednoznacznie wskazywałaby, że zewnętrzna granica zasięgu poziomego powierzchni ograniczających stanowi granicę planu generalnego lotniska, a takiego zapisu w ustawie brakuje. Wskazano, że przepisy Prawa lotniczego nie określają wprost, jak wyznaczyć granice planu generalnego i w jakich granicach przestrzennym powinien się zawierać obszar objęty planem generalnym.

Wskazano ponadto, że przyjęta przez organy administracji interpretacja jest nieracjonalna i zupełnie niecelowa, gdyż prowadzi do niepotrzebnych i niezrozumiałych ograniczeń w wykonywaniu prawa własności. Z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. skarżąca wywiodła, że ograniczenia prawa własności muszą wynikać jednoznacznie z przepisów prawa i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Zarzuciła też, że obowiązek sporządzenia planu został oparty o treść załącznika graficznego do Planu Generalnego, który w istocie granic tego planu nie opisuje i nie definiuje.

Skarżąca podniosła, że powierzchnie ograniczające są już kompleksowo chronione przed skutkami realizacji inwestycji budowlanych poprzez obowiązek określony w art. 86 ust. 7 Prawa lotniczego, tj. uzgadniania m.in. projektów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także w art. 87(7) Prawa lotniczego, który stanowi, że w zakresie swojej właściwości Prezes Urzędu, Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych, w celu ochrony lotnisk przez działaniami i zdarzeniami, które mogą powodować niedopuszczalne zagrożenia dla ruchu statków powietrznych korzystających z lotniska uzgadnia projekty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dla terenów, na których wyznaczono powierzchnie ograniczające przeszkody. Zwrócono również uwagę na art. 55 ust. 12 pkt 2 Prawa lotniczego, zgodnie z którym Prezes Urzędu uwzględnia zapisy zatwierdzonego planu generalnego w szczególności przy uzgadnianiu projektów planów, projektów decyzji, opiniowaniu projektów studiów oraz wydawaniu opinii, o których mowa w art. 877. Skoro Prawo lotnicze wprowadza szereg mechanizmów zabezpieczających powierzchnie ograniczające przed naruszeniem, na skutek realizacji inwestycji w oparciu o decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, to nie sposób za zasadne i celowe uznawać, że ochrona tych powierzchni wymaga uchwalenia planu miejscowego. Swoje rozważania skarżąca poparła orzeczeniami Trybunału Konstytucyjnego odnoszącymi się do ochrony prawa własności, w tym wymogów niezbędności, przydatności, proporcjonalności i adekwatności ograniczeń.

W odpowiedzi na skargę wniesionej pismem z dnia 2 października 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu.

Dodatkowo należy wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 2 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W związku z tym, że przedmiotem skargi było postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, sprawa niniejsza, zgodnie z art. 119 pkt 3 i 120 p.p.s.a, podlegała rozpoznaniu w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 62 ust. 2 u.p.z.p. "jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu". Norma wynikająca z przywołanego przepisu określa obligatoryjną przesłankę wstrzymania postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Obowiązek sporządzenia miejscowego planu wywiedziony został z art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego. Stanowi on, że: "Dla terenów objętych planem generalnym sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym - jest obowiązkowe, z uwzględnieniem przepisów dotyczących terenów zamkniętych. Jeżeli teren zamknięty objęty planem generalnym utraci status terenu zamkniętego, sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym dla tego terenu jest obowiązkowe."

W pierwszej kolejności wymaga wyjaśnienie pojęcie "planu generalnego".

Stosownie do art. 55 ust. 5 p.l. zakładający lotnisko użytku publicznego lub, w przypadku istniejących lotnisk użytku publicznego, zarządzający tym lotniskiem opracowuje plan generalny lotniska użytku publicznego stanowiący plan rozwoju tego lotniska, sporządzony na okres nie krótszy niż 20 lat, zwany dalej "planem generalnym".

Według art. 55 ust. 6 p.l. plan generalny określa:

1) obszar objęty planem, z określeniem dopuszczalnych gabarytów obiektów budowlanych i naturalnych;

2) informację dotyczącą planowanego rozwoju ruchu lotniczego (w podziale w szczególności na operacje regularne, czarterowe i lotnictwo ogólne, przewozy pasażerów i towarów);

3) koncepcję zapewniania służb żeglugi powietrznej;

4) koncepcję rozwoju przestrzennego wraz z zagospodarowaniem stref wokół lotniska;

5) informację dotyczącą przepustowości, z uwzględnieniem jej obecnych - w przypadku istniejących lotnisk - i przyszłych parametrów (w podziale na parametry dotyczące w szczególności dróg startowych, dróg kołowania, płyt postojowych, terminali, przestrzeni powietrznej, dróg dojazdowych do lotniska), w odniesieniu do zakładanego rozwoju ruchu i planowanych modernizacji lotniska;

6) informacje ekonomiczno-finansowe dotyczące w szczególności obecnej i planowanej struktury własnościowej, przewidywanych źródeł finansowania inwestycji, obecnej i przewidywanej rentowności i płynności podmiotu, planowanej wysokości opłat lotniskowych i przychodów z ich tytułu, z odniesieniem do całości planowanych przychodów podmiotu;

7) inne sprawy wybrane przez podmiot, o którym mowa w ust. 5.

Plan generalny podlega konsultacjom z gminami, których tereny zostały objęte planem generalnym w zakresie i trybie określonym w art. 55 ust. 7 p.l.

Natomiast zgodnie z art. 55 ust. 8 p.l. plan generalny, po zaopiniowaniu przez Prezesa Urzędu w zakresie, o którym mowa w ust. 6 pkt 1-6, oraz po uzgodnieniu z Ministrem Obrony Narodowej, ministrem właściwym do spraw rozwoju regionalnego, podlega zatwierdzeniu przez ministra właściwego do spraw transportu w zakresie zgodności z polityką transportową kraju.

Z powyższego wynika, że plan generalny stanowi plan rozwoju lotniska sporządzony przez podmiot zakładający lotnisko albo podmiot zarządzający lotniskiem, który podlega zatwierdzeniu przez właściwego ministra, którego moc wiążąca powstaje z momentem wydania przez ministra aktu zatwierdzającego plan generalny lotniska. Co istotne, akt ten nie ma charakteru źródła prawa powszechnie obowiązującego. Nie mieści się bowiem w katalogu źródeł prawa określonym w art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Nie stanowi w szczególności aktu prawa miejscowego. W konsekwencji nie ma obowiązku publikacji takiego aktu, skoro taki obowiązek nie został określony w Prawie lotniczym.

Zatwierdzony plan generalny nie jest również typową decyzją administracyjną. Ma on raczej cechy aktu generalnego, którego istota sprowadza się do tego, że stanowi on środek prawny pozostający w dyspozycji podmiotów wykonujących administrację publiczną, który ma cechy indywidualnego aktu administracyjnego z wyjątkiem cechy określania adresata (adresatów) tego aktu w sposób indywidualny. Jest to akt o charakterze pośrednim pomiędzy aktem normatywnym, a więc aktem stanowienia prawa, mocą którego ustanawiane są generalne i abstrakcyjne normy postępowania przynależące do systemu źródeł prawa jednej strony, z drugiej zaś indywidualny akt administracyjny, kojarzony tradycyjnie z aktem zawierającym normy indywidualno-konkretne i stanowiący akt stosowania (por. E. Szewczyk, M. Szewczyk, Generalny akt administracyjny, Warszawa 2014, s. 91). Przedmiotowy akt zatwierdzający plan generalny jest wprawdzie skierowany do podmiotu zarządzającego lotniskiem użytku publicznego, jednak zakres jego regulacji, co jasno wynika chociażby z okoliczności sprawy podlegającej kontroli Sądu, wykracza poza określenie praw i obowiązków adresata rozstrzygnięcia.

Chociaż z przywołanych przepisów nie wynika to wprost, ale plan generalny lotniska powinien zawierać załącznik graficzny w postaci mapy, z uwidocznionym obszarem objętym planem (art. 55 ust. 6 pkt 1 p.l.). Obszar wyznacza się zwykle granicami, niemniej jednak pojęcie granic planu generalnego w przywołanych przepisach nie zostało sformułowane. Okoliczność ta nie uzasadnia jednak braku uwzględnienia planu generalnego lotniska w takim kształcie, w jakim został zatwierdzony, a ściślej załącznika graficznego do tego planu.

Analizując mapę zatwierdzonego Planu Generalnego Lotniska – [...] należy wskazać, że uwidoczniono na nim m.in.: obszar nowego pasa startowego i powierzchnie ograniczające dla nowej drogi startowej wyznaczone liniowo. Linie te zostały opisane w legendzie planu. W ocenie Sądu zewnętrzne linie powierzchni ograniczających dla nowej drogi startowej należy traktować jako granice obszaru objętego planem. W nich bowiem zamykają się obiekty uwidocznione na mapie.

W konsekwencji Sąd stwierdził, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że dla tak zakreślonego obszaru istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego konsekwencją jest obowiązek zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy w sprawie dotyczącej zamierzenia inwestycyjnego planowanego na tym obszarze.

W świetle jasnego brzmienia art. 55 ust. 9 p.l. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, zgodnie z którym uzgodnienia z art. 86 ust. 7 oraz art. 877 pkt 1 p.l. czynią ochronę powierzchni ograniczających niezasadną i bezcelową. Nie znosi obowiązku uchwalenia miejscowego planu również art. 55 ust. 12 pkt 2 p.l. nakazujący Prezesowi Urzędu uwzględniać zapisy zatwierdzonego planu generalnego w szczególności przy uzgadnianiu projektów planów, projektów decyzji, opiniowaniu projektów studiów oraz wydawaniu opinii, o których mowa w art. 877. W ocenie Sądu wszystkie wskazane regulacje mogą być stosowane do obszarów, na których nie ma zatwierdzonego planu generalnego, jeżeli, ze względu na lokalizację inwestycji, ustalenia planu generalnego mogą mieć znaczenie dla możliwości realizacji konkretnej inwestycji.

Nie jest rzeczą Sądu ocena racjonalności przyjętego rozwiązania, chociaż forma planu generalnego, tryb sporządzania oraz jego zatwierdzania mogą budzić wątpliwości. Na uwagę jednak zasługuje fakt, że gminy znajdujące się na obszarze objętym planem, reprezentowane przez ich organy wykonawcze, tożsame z organami właściwymi w sprawie ustalenia warunków zabudowy, miały prawo wypowiedzieć się w toku zatwierdzania planu generalnego w procedurze konsultacji. Możliwe było zatem przewidzenie konsekwencji zatwierdzenia planów generalnych, także dla prowadzonych postępowań administracyjnych w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Co istotne, wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast) są również organami mogącymi inicjować działania zmierzające do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji organy te powinny niezwłocznie podjąć działania zmierzające do uchwalenia miejscowego planu (lub miejscowych planów), w szczególności na obszarach, których dotyczą wszczęte już postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zarzuty skarżącej w tym postępowaniu nie okazały się skuteczne. W szczególności nie doszło do naruszenia zasad wyrażonych w art. 7, 7a, 8, 11 k.p.a. Organy obu instancji przeprowadziły właściwie postepowanie wyjaśniające. Nie zachodzą w sprawie wątpliwości prawne co do norm leżących u podstaw postanowienia o zawieszeniu postępowania, których rozstrzygnięcie mogłoby podlegać na zasadzie art. 7a §1 k.p.a. Nie stwierdzono, by organy działały w sprawie w sposób naruszający zaufanie do władzy publicznej, jak też by naruszyły zasadę proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Wreszcie uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie uchybia art. 107 §3 oraz 11 k.p.a. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie stwierdził również, by zaskarżone postanowienie było dotknięte innymi niż powołane przez skarżącą wadami, które mogłyby uzasadnić jego uchylenie bądź stwierdzenie nieważności. Wobec tego skargę oddalono na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.