Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 18 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant: sekretarz sądowy Ewa Jodełka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2014 roku sprawy ze skargi A Spółka z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 rok oddala skargę.

I SA/Łd 866/14

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...]r., którą określono "A" Sp. z o.o. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006r. w kwocie 2.200.854 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania.

W dniach od 15.07.2009r. do 24.07.2009r. oraz w dniach od 03.08.2009r. do 14.08.2009r. przeprowadzono w "A" Sp. z o.o. kontrolę w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem w zakresie m.in. podatku dochodowego od osób prawnych za 2006r. Jednocześnie w dniach od 14.05.2012r. do 13.06.2012r. przeprowadzono kontrolę uzupełniającą m.in. w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006r. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego, w tym protokołu badania ksiąg rachunkowych, stwierdzono nieprawidłowości w zakresie kosztów uzyskania przychodów mających wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za ww. okres. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. wydał w dniu [...] r. decyzję, którą określił spółce "A" zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006r. w wysokości 2.197.092,00zł.

Wniesione od powyższej decyzji odwołanie zostało rozpatrzone przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., który decyzją z dnia [...]r. uchylił w całości decyzję organu l instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W wyniku zaleceń zawartych w ww. decyzji Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. przeprowadził postępowanie uzupełniające w zakresie wydatków wskazanych w przedmiotowej decyzji, a zaliczonych przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów w 2006r., tj. wezwano kontrahentów strony do złożenia wyjaśnień, przeprowadzono dowody z zeznań świadków i podjęto próby przesłuchania w charakterze świadka byłego Prezesa Zarządu Spółki D. S..

Po dokonaniu analizy i oceny uzupełnionego materiału dowodowego organ l instancji uznał, iż koszty uzyskania przychodów w 2006r. zostały zawyżone na skutek:

– zawyżenia o kwotę 134.778,80zł w związku z zaliczeniem do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z usługami marketingowymi za wykonanie usług wg umowy z dnia 30.12.2005r. na podstawie faktur wystawionych przez "B" W. D. z R. (Według oświadczenia strony powyższe usługi polegały m.in. na prowadzeniu akcji marketingowej mającej na celu informowanie przedsiębiorców o działalności gospodarczej i o ofercie Spółki oraz pozyskiwaniu kontrahentów, jak również stałym pośredniczeniu przy zawieraniu umów sprzedaży złomu poza granicami Polski, m.in. na terenie Niemiec, Belgii, Słowacji, Czech oraz Ukrainy, Mołdawii i Rosji. Wobec nieudowodnienia faktu związku wydatków poniesionych na ww. usługi marketingowe z przychodem Spółki organ I instancji uznał, że poniesione wydatki zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.);

– zawyżenia o kwotę 81.967,22zł stanowiącą wydatki związane z usługami marketingowymi udokumentowanymi fakturami wystawionymi przez "C" z R., które zostały ujęte w ewidencji księgowej Spółki na koncie ...-.-. (Zgodnie z wyjaśnieniami Spółki powyższe usługi polegały na prowadzeniu działań marketingowych i promocyjnych mających na celu zorganizowanie spotkania handlowego, utrwalenia pozytywnego wizerunku zamawiającego oraz zwiększenie liczby jego klientów. Wobec nieudowodnienia faktu wykonania ww. usług niematerialnych przez usługodawcę organ I instancji uznał, iż powyższe wydatki zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.);

– zawyżenia o kwotę 40.000,00zł z tytułu rozliczenia za usługi marketingowe na podstawie faktury z dnia 07.12.2006r. wystawionej przez PPUH "D" s.c. z G.., zaewidencjonowanych na koncie ...-.-. "usługi marketingowe" (W związku z brakiem udokumentowania wykonania powyższej usługi - pośrednictwa w zakupie odpadów aluminiowych - organ I instancji uznał, że wydatki te nie stanowią kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r.);

– zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 102.400,00zł wynikającą z faktur wystawionych przez podmiot "E" w T. (W związku z brakiem prawidłowego udokumentowania wykonania powyższych usług oraz faktem, że sprzedawca usług wskazany na powyższych fakturach jest niezarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług - obowiązek podatkowy został zamknięty z dniem 31.12.2005r. - organ I instancji uznał, iż powyższe wydatki zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.);

– zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 45.338,00zł wynikającą z dwóch faktur wystawionych przez PPHU "F" Sp. z o.o. z R. (Wobec braku przekonywujących dowodów świadczących o wykonaniu przez usługodawcę usługi na podstawie powyższych faktur oraz okoliczność, że ww. podmiot został wykreślony z rejestru podatników na podstawie art. 96 ustawy o podatku od towarów i usług z dniem 01.12.2005r. organ I instancji uznał, iż powyższe wydatki zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.);

– zawyżenia kosztów o kwotę 15.451,40zł z tytułu wydatków na zakup alkoholu ujętych na koncie ... - "reprezentacja i reklama limitowana w 2006r." (W związku z brakiem udokumentowania związku powyższych wydatków z potencjalnym przychodem Spółki organ I instancji uznał, że Spółka naruszyła art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy z dnia 15 lutego 1992r.);

– zawyżenia kosztów o kwotę 11.747,69zł wynikającą z faktury VAT z dnia 05.03.2006r. wystawionej przez "G" Sp. z o.o. z Ł. za pobyt hotelowy w dniach 04.03.2006r. i 05.03.2006r., na zakup usługi gastronomicznej i usługi pozostałe, ujętej w kosztach na koncie ... - "reprezentacja i reklama limitowana w 2006r." (W związku z okolicznością, że ww. wydatki dotyczą uroczystości o charakterze typowo osobistym - urodziny udziałowca spółki T. P. - organ I instancji uznał, że powyższe wydatki nie stanowią kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r.);

– zawyżenia kosztów o kwotę 7.545,00zl wynikającą z faktury VAT z dnia 02.01.2006r. za usługi hotelowe, gastronomiczne, rozrywkowe, pralnię, telefon, za pobyt w okresie od 30.12.2005r. do 02.01.2006r. wystawionej przez Hotel H w W., zaewidencjonowanej na koncie ...-.-. "usługi hotelowe i gastronomiczne w 2006r." (Wobec niewykazania przez podatnika związku powyższych wydatków z przychodem organ I instancji uznał, że strona naruszyła art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r.);

– zawyżenia kosztów o kwotę 3.353,00zł wynikającą z faktury VAT nr [...] z dnia 18.06.2006r. wystawionej przez Hotel I s.c. w M., za usługę hotelową, kwotę zaewidencjonowano na koncie ...-.-. "usługi hotelowe i gastronomiczne w 2006r." (Wobec niewykazania związku powyższych wydatków z przychodem Spółki organ I instancji uznał, że strona naruszyła art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r.);

– zawyżenia kosztów o kwotę 8.630,00zl za konsumpcję i napoje na podstawie dwóch faktur wystawionych J Sp. z o.o. w Ł. (Wobec niewykazania związku powyższych wydatków z przychodem podatnika organ I instancji uznał, że strona naruszyła art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r.);

– zawyżenia kosztów o kwotę 2.791.227,10zł w związku z zaliczeniem do kosztów uzyskania przychodów kwot wynikających z faktur wystawionych przez: K z Ł., L z Ł., Ł z Ł. (Dokonując analizy zgromadzonego materiału dowodowego, m.in. dokumentacji księgowej, zeznań świadków, w tym właścicieli ww. firm oraz materiału dowodowego dotyczącego postępowań kontrolnych i podatkowych prowadzonych wobec tych podmiotów w zakresie obowiązku zapłaty podatku VAT wynikającego z faktur sprzedaży złomu wystawionych w 2006r., w tym również z faktur wystawionych na rzecz "A" Sp. z o.o., organ I instancji stwierdził, że wystawcy faktur nie byli faktycznymi właścicielami złomu ujętego na kwestionowanych fakturach wystawionych na rzecz strony w 2006r. W postępowaniach kontrolnych rzekomi kontrahenci Spółki podali okoliczności wskazujące na pozorny charakter prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Mając na uwadze fakt, że faktury pochodzące od tych podmiotów nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, tj. nabycia wskazanego w fakturach złomu od wskazanych w nich podmiotów, organ I instancji uznał, że powyższe wydatki nie stanowią kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r.).

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. wydał w dniu [...]r. decyzję, którą określono dla "A" Sp. z o. o. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006r. w kwocie 2.200.854,00zł.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie., w którym zarzuciła naruszenie przepisów:

- art. 210 § 4 oraz art. 124 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia decyzji w związku z nieprzedstawieniem przez organ podatkowy argumentów, dla których niektórym dowodom organ nie dał wiary, a tym samym uniemożliwił ocenę poprawności decyzji w tym zakresie;

- art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej, tj. naruszenie zasady prawdy materialnej poprzez nieuzasadnione nieprzeprowadzenie dowodów, w tym wnioskowanych przez stronę, na podstawie których możliwe byłoby ustalenie stanu faktycznego sprawy, a tym samym wadliwe ustalenie podstawy faktycznej decyzji oraz przerzucanie na podatnika ciężaru dowodu w postępowaniu podatkowym;

- art. 191 Ordynacji podatkowej tj. zasady swobodnej oceny dowodów poprzez bezpodstawne stosowanie reguły in dubio pro fisco i dowolność w ocenie materiału dowodowego sprzeczną z regułami prawa oraz z zasadami logiki;

- art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. poprzez kwestionowanie kosztów podatkowych poniesionych przez podatnika.

Jednocześnie strona zaskarżyła postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...].12.2011r., [...].06.2012r., [...].11.2011r., [...].12.2011r., zarzucając im naruszenie art. 122 oraz art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. naruszenie zasady prawdy materialnej poprzez nieuzasadnione nieprzeprowadzenie dowodów, w tym wnioskowanych przez stronę, na podstawie których możliwe byłoby ustalenie dokładnego stanu faktycznego sprawy.

Jednocześnie strona wniosła o wezwanie Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w R. do przedstawienia akt sprawy związanej z rozbiórką budynku hotelowego zlokalizowanego w R. przy ul. A 7 - na okoliczność przyczyn rozbiórki budynku oraz powzięcia przez Spółkę wiedzy o tym.

Mając na uwadze zarzuty odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. zauważył, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. w trakcie prowadzonego względem "A" Sp. z o.o. postępowania egzekucyjnego na podstawie dwóch tytułów wykonawczych z dnia [...] r. nr [...] i [...] wystawionych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł., po uprzednim nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, zastosował skuteczne środki egzekucyjne i stwierdził, że zgodnie z art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. Wskazał, że zawiadomienie podatnika o zastosowaniu środka egzekucyjnego nastąpiło przed upływem terminu przedawnienia, w dniu 26.10.2012 r.

Przechodząc do oceny prawidłowości poczynionych przez organ I instancji ustaleń w zakresie poniesionych przez "A" Sp. z o.o. wydatków i możliwości zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów przywołano przepisy art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r., Nr 54 poz. 654 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. oraz podkreślono, że wykazanie związku poniesionego wydatku z przychodami spoczywa na podatniku. Ma on obowiązek nie tylko udokumentować, że wydatek został poniesiony, ale wykazać także, że poniesiony on został w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą podatnika i służy celom z nią związanym. Wobec powyższego szczególnego charakteru nabiera dokumentowanie wykonania usług niematerialnych. Powyższe znajduje potwierdzenie w przywołanym przez organ orzecznictwie sądowo-administracyjnym.

W zakresie ustalenia odnoszącego się do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 134.778,80zł, w związku z zaliczeniem do kosztów wydatków związanych z usługami marketingowymi na podstawie faktur wystawionych przez "B" W. D., stwierdzono, że pomimo podjętych wielu czynności przez organy podatkowe w celu zgromadzenia materiału dowodowego mogącego być materialnym potwierdzeniem wykonania na rzecz strony usług marketingowych na podstawie pięciu faktur wystawionych przez "B" W. D., przeprowadzone postępowanie wykazało, że nie istnieją żadne materialne dowody mogące świadczyć o usługach, które miałyby zostać wykonane przez firmy zagraniczne za pośrednictwem podmiotu "B" na rzecz "A" Sp. z o.o. Zauważono również, iż Prokuratura Okręgowa w R. prowadzi postępowanie wobec firmy ,,B" W. D., podmiotu mającego być pośrednikiem w wykonaniu wskazanych w kwestionowanych fakturach usług, w związku z wystawianiem przez ten podmiot fikcyjnych faktur.

Biorąc pod uwagę charakter usług niematerialnych oraz konieczność ich prawidłowego dokumentowania w celu weryfikacji faktu ich wykonania przez wskazany na fakturze podmiot zgodzono się z organem I instancji, że wydatki wynikające z pięciu faktur wystawionych przez "B" W. D. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

W zakresie ustalenia odnoszącego się do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 81.967,22 zł, stanowiącą wydatki związane z usługami marketingowymi udokumentowanymi fakturami wystawionymi przez "C", podniesiono, że również w tym przypadku Spółka nie przedłożyła żadnych materialnych dowodów na okoliczność potwierdzenia wykonania przedmiotowych usług. Kwestionowane przez organy podatkowe wydatki udokumentowane zostały jedynie dwiema fakturami o tej samej treści, dacie sprzedaży usług i takiej samej kwocie. Nie przedłożono również pisemnej umowy zawartej z "C", z której wynikałby zakres świadczonych usług.

Mając na uwadze powyższe, zgodzono się z ustaleniem organu l instancji, że kwota 81.967,22 zł nie stanowi kosztów uzyskania przychodów.

W zakresie ustalenia odnoszącego się do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 40.000,00zł wynikającą z faktury wystawionej przez PPHU "D" s.c. tytułem usługi marketingowej stwierdzono, że nie udało się zgromadzić materiału dowodowego potwierdzającego wykonanie w 2006r. usług marketingowych na rzecz "A" Sp. z o.o. Prowadzone postępowanie wykazało, że nie istnieją żadne materialne dowody, poza przedmiotową fakturą, które mogłyby potwierdzić rzeczywisty charakter tych usług. Stwierdzono, że w przypadku usług o charakterze niematerialnym szczególnego znaczenia nabiera prawidłowe i staranne dokumentowanie ich faktycznego wykonania oraz przechowywanie takich dowodów przez podatnika. Dlatego też mało wiarygodne uznano wyjaśnienia usługodawcy R. P. o faktycznym wykonaniu usług pozyskania kontrahentów dla "A" Sp. z o.o. i jednoczesnym braku jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzającej wyniki jego pracy, skoro rozliczenie całorocznych jej efektów nastąpiło jednorazowo na koniec 2006r.

W zakresie ustalenia odnoszącego się do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 102.400 zł, wynikającą z pięciu faktur wystawionych przez podmiot "E", stwierdzono, że Spółka nie przedłożyła żadnych dowodów świadczących o wykonaniu usług wynikających z ww. faktur. Nie przedłożono materiałów reklamowych, nie wyjaśniono w których konkretnie transakcjach sprzedaży był wykorzystywany samochód ww. kontrahenta skarżącej spółki, nie przedstawiono też dowodów, że ułożenie kostki wykonał tenże kontrahent. Jedynymi dokumentami, na podstawie których Spółka zaliczyła przedmiotowe wydatki do kosztów uzyskania przychodów są wyłącznie faktury VAT. Fakt ich wystawienia nie może być jedynym powodem do uznania, że dana transakcja miała miejsce. Jednocześnie jak wykazało prowadzone postępowanie, kwestionowane faktury wystawione zostały przez podmiot, który nie jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług.

W zakresie ustalenia odnoszącego się do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 45.338,00zł wynikającą z dwóch faktur wystawionych przez PPHU "F" Sp. z o.o. podniesiono, że podatnik nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów świadczących, że faktura wystawiona przez "F" Sp. z o.o. przedstawia rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych w niej ujętych, tj. wykonanie prac remontowych w budynkach hotelowym i administracyjnym. Podczas oględzin ustalono, że budynek hotelowy został zburzony w 2008 r., zaś w budynku administracyjnym nie stwierdzono oznak przeprowadzenia remontu. Co do faktur za świadczenia na rzecz pracowników Spółka nie przedłożyła faktury i nie wyjaśniła charakteru tego świadczenia.

W zakresie ustalenia odnoszącego się do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 15.451,40 zł na podstawie faktur zakupu alkoholu podkreślono, iż niewystarczające jest przedłożenie przez podatnika dowodów źródłowych dokumentujących poniesienie wydatków na zakup napojów alkoholowych, a także samo stwierdzenie, że wymieniony alkohol został zaopatrzony w etykiety z logo firmy i przeznaczony na cele reprezentacji (podawany podczas spotkań z kontrahentami). Powyższe działanie nie stanowi wykazania, iż wydatki na zakup alkoholu zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów. Strona nie wyjaśniła, w jaki sposób wydatki na zakup alkoholu podawanego kontrahentom podczas spotkań biznesowych (nie podała kiedy i w jakich okolicznościach), wpłynęły na uzyskiwane w 2006r. przychody. Ogólnikowo odniosła się jedynie do stwierdzeń o konieczności ponoszenia wydatków na alkohol w prowadzonej działalności gospodarczej.

W ocenie organu odwoławczego wydatki poniesione przez Spółkę na nabycie alkoholu nie są związane bezpośrednio z uzyskaniem przychodów. Biorąc pod uwagę nieprzedłożenie przez podatnika dowodów wskazujących na celowość wydatków poniesionych na nabycie alkoholu oraz wątpliwy charakter alkoholu jako elementu kształtującego dobry wizerunek firmy i służący rozpowszechnianiu wiedzy o jej działalności i produktach – Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż zaliczenie przez stronę powyższych wydatków do kosztów uzyskania przychodów stanowi naruszenie art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy z dnia 15 lutego 1992r.

W zakresie ustalenia odnoszącego się do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 11.747,69zł wynikającą z faktury VAT z dnia 05.03.2006r. wystawionej przez "G" Sp. z o.o. stwierdzono, że z wyjaśnień złożonych przez Prezesa Zarządu D. S. oraz świadków: udziałowca "A" Sp. z o.o. T. P., księgową Spółki E. G. oraz dokumentów zgromadzonych z inicjatywy organów podatkowych, a mianowicie dowodów przedłożonych przez usługodawcę "G" Sp. z o.o., wynika, że zorganizowane spotkanie miało charakter osobisty. Mając na uwadze powyższe stwierdzono, iż wydatki w kwocie 11.747,69zł poniesione na usługi hotelowe i gastronomiczne w "G" Sp. z o.o. zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

W zakresie ustalenia odnoszącego się do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 7.545,00zł wynikająca z faktury VAT z dnia 02.01.2006r. wystawionej przez Hotel H zauważono, iż strona nie wykazała, że wydatki te miały wpływ na uzyskany w 2006 r. przychód. Biorąc pod uwagę termin spotkania w Hotelu H, tj. w dniach od 30.12.2005r. do 02.01.2006r. (okres świąteczny - Sylwester i Nowy Rok), brak wiarygodnych i materialnych dowodów świadczących o biznesowym charakterze ww. spotkania, stwierdzono, że powyższe wydatki stanowią wydatki o charakterze osobistym. Zgodzono się z organem I instancji, że wydatki w kwocie 7.545,00zł poniesione na nabycie usług hotelowych i gastronomicznych za pobyt w Hotelu H w W. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

W zakresie ustalenia odnoszącego się do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 3.353,00zł wynikającą z faktury VAT z dnia 18.06.2006r. wystawionej przez Hotel I s.c. za usługę hotelową, podniesiono, że w prowadzonym postępowaniu podjęto wszelkie działania w celu ustalenia faktycznego charakteru pobytu w hotelu "I" w M. w czerwcu 2006r. (wezwano kilkakrotnie Spółkę do złożenia wyjaśnień, wystąpiono do usługodawcy - Hotelu I o wyjaśnienie zakresu usług wynikających z kwestionowanej faktury oraz danych osób korzystających z pobytu ww. terminie, przeprowadzono również dowód z przesłuchania świadków m.in. T. P.). Natomiast strona nie przedłożyła żadnych wiarygodnych dowodów potwierdzających, że wydatki wynikające z faktury VAT związane były z pobytem przedstawicieli Spółki o charakterze biznesowym. Sam fakt, że w 2006r. i w latach następnych były utrzymywane kontakty handlowe z firmą Pana B. nie przesądza, zdaniem organów, o tym, że przedmiotowe wydatki dotyczyły spotkania z przedstawicielami tej firmy, w sytuacji gdy strona nie przedstawiła żadnych dowodów w tym zakresie. Zauważono również, iż termin pobytu w Hotelu I w dniach od 15 do 18.06.2006r. (długi weekend 15 czerwca - czwartek to święto Boże Ciało) budzi wątpliwości co do biznesowego charakteru tego wyjazdu, a wskazuje bardziej na wyjazd o charakterze prywatnym. Mając na uwadze okoliczność, że sam podatnik nie dostarczył żadnych dowodów potwierdzających charakter poniesionego wydatku uznano, iż wydatki w kwocie 3.353,00zł poniesione za pobyt w Hotel I s.c. w M. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

W zakresie ustalenia odnoszącego się do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 8.630,00zł za konsumpcję i napoje na podstawie faktur wystawionych przez J Sp. z o.o., stwierdzono, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów, które pozwoliłyby uprawdopodobnić jej twierdzenia, że wydatki poniesione na konsumpcję i napoje na podstawie dwóch faktur wystawionych przez J Sp. z o.o. na kwotę 8.630,00zł poniesione zostały w związku z prowadzonymi z kontrahentami rozmowami handlowymi i mogą stanowić koszt uzyskania przychodów. Podkreślono, iż organy podatkowe nie kwestionują faktu, że strona poniosła wydatek na usługę gastronomiczną, jednak zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie rzeczywistego charakteru poniesionego wydatku, skoro Spółka nie podała celu spotkań oraz danych personalnych uczestników. Zatem uznano, iż wydatki poniesione przez "A" Sp. z o.o. na podstawie faktur wystawionych przez J Sp. z o.o. za konsumpcję i napoje nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

W zakresie ustalenia odnoszącego się do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 2.791.227,10zł wynikającą z fikcyjnych faktur zakupu złomu wystawionych przez trzy podmioty gospodarcze stwierdzono, że firmy te zostały utworzone wyłącznie w celu firmowania rzeczywistej działalności innego podmiotu - firmy "M", celem uniknięcia przez ten podmiot faktycznego opodatkowania handlu złomem. Złom przez ww. firmy odbierany był w całości od firmy "M" bez udokumentowania, funkcjonowały "jedynie karteczki z wagą towaru załadowanego na auto z wyszczególnieniem asortymentu". Wszyscy świadkowie prowadzący firmy posługiwali się terminem "odbiór", a nie "zakup" złomu. Wszystkie faktury zakupu złomu ujmowane przez powyższe podmioty w ewidencji zakupu VAT były fakturami fikcyjnymi wystawianymi po zakończeniu sprzedaży z danego miesiąca na polecenie R. P. przez różne zaangażowane przez niego osoby. Faktury były wypisywane na drukach wcześniej podpisanych in blanco przez właścicieli firm. Natomiast nazwy adresy "dostawców" pochodziły z książki zawierającej wykaz firm (ich nazwę, adres, numer NIP). Złom pochodzący z takich transakcji "zakupu" był dostarczany do odbiorców, m.in. "A" Sp. z o.o., a płatności za dostawy towaru dokonywane były na rachunki bankowe ww. podmiotów, a następnie pieniądze te wypłacane były przez właścicieli firm "K", "Ł" oraz "L" i przekazywane R. P., bądź bezpośrednio wspólnikom firmy "M" W. K. i K. S., którzy jednak nie potwierdzili, że współpracowali z tymi firmami lub R. P..

Podniesiono dalej, że zgromadzony obszerny materiał dowodowy, w tym protokoły z przesłuchań właścicieli firm: K B. M., Ł M. D., L A. K., R. P. , decyzji organów podatkowych wydanych na ww. podmioty gospodarcze, potwierdza, że faktury w oparciu o które "A" Sp. z o.o. zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na zakup złomu, nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych. Na kwestionowanych przez organ podatkowy fakturach wystawionych przez ww. firmy ujęto złom, który w rzeczywistości nie był własnością podmiotów wskazanych na tych fakturach jako sprzedawca.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny stwierdzono, że decydujące znaczenie dla uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. ma fakt, że faktura stanowiąca podstawę zaliczenia wydatku do kosztów podatkowych winna odzwierciedlać rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych dokonanych między podmiotami wymienionymi na fakturze, której przedmiotem jest towar bądź usługa opisana w tym dokumencie pod względem ilościowym, jakościowym i wartościowym. W sytuacji, gdy zdarzenie gospodarcze w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innej niż wskazano dacie lub w rozmiarach innych niż wynika z faktury bądź też, zaistniało między innymi, niż to stwierdza faktura podmiotami gospodarczymi podatnik nie ma możliwości zaliczenia wydatku wynikającego z takiej faktury do kosztów uzyskania przychodów.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, stwierdzono, że działania organów podatkowych i wnioski wyprowadzone z poczynionych przez nie ustaleń nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, zwłaszcza, że strona w żaden sposób nie przyczyniła się do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, kwestionując wszelkie działania podejmowane przez organy podatkowe, sama nie dostarczyła w tym zakresie żadnych wiarygodnych dowodów, ograniczając swoją aktywność do kwestionowania podjętych przez organy ustaleń oraz składania irracjonalnych wniosków o przeprowadzenie dowodów, np. przesłuchania wszystkich kontrahentów Spółki, przedkładając organowi wydruk z Kartoteki kontrahentów z 2008 r. zawierający 11.264 pozycji.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. i postanowień wydanych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie :

1) przepisów postępowania tj.:

• art. 210 § 4 oraz art. 124 ustawy Ordynacja podatkowa przez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia decyzji, gdyż organ podatkowy nie przedstawił w nim, dlaczego odmówił wiary niektórym dowodom przemawiającym na korzyść podatnika;

• art. 122, art. 187 oraz art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej poprzez nieuzasadnione nieprzeprowadzenie dowodów, w tym wnioskowanych przez stronę, na podstawie których możliwe byłoby ustalenie dokładnego stanu faktycznego, co spowodowało wadliwe ustalenie stanu faktycznego decyzji oraz przerzucenie na podatnika ciężaru dowodzenia;

• art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. zasady swobodnej oceny dowodów poprzez bezpodstawne stosowanie reguły in dubio pro fisco i dowolność w ocenie materiału dowodowego sprzeczną z regułami prawa oraz zasadami logiki;

2) przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez kwestionowanie kosztów podatkowych poniesionych przez podatnika.

Strona wskazała, iż chociaż wielokrotnie w pismach składnych do Urzędu wnosiła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania kontrahentów, to jednak organ podatkowy zaskarżonymi postanowieniami odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, z uwagi na niekompletność złożonych wniosków. W ocenie strony organ ten winien jednak, zgodnie z przepisami art. 169 i art. 187 i 188 Ordynacji podatkowej, przeprowadzić wnioskowane przez stronę dowody. Jeżeli zaś wniosek dowodowy złożony przez stronę zawiera braki, wówczas organ podatkowy zobowiązany jest do wezwania strony do uzupełnienia tych braków.

W dalszej części skargi strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu prawa materialnego, tj.: art. 15 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych w stosunku do ustaleń dotyczących kosztów uzyskania przychodu poniesionych w związku z zakwestionowanymi w decyzji wydatkami.

W zakresie kosztów poniesionych tytułem wynagrodzenia za usługi marketingowe wykonane przez W. D. z firmy B strona wskazała, że działania podjęte przez W. D. doprowadziły do zawarcia umowy z D. K., co W. D. potwierdziła w pisemnym oświadczeniu. Organ podatkowy poprzestał jednak na stwierdzeniu, że strona nie przedłożyła żadnych materialnych dowodów potwierdzających wykonanie ww. usług.

W zakresie wydatków poniesionych na usługi marketingowe udokumentowane fakturami wystawionymi przez U. P. prowadzącą firmę C strona stanęła na stanowisku, że powyższe usługi doprowadziły do zawarcia umów z szeregiem podmiotów gospodarczych m.in. PHU N – J. R., T. K. z R., PHU O – L. B., J. B. i P. L. z J.. Dowody w postaci oświadczeń wskazanych powyżej kontrahentów oraz ulotki reklamowe, których dystrybucją zajmowała się U. P., zostały załączone – jak stwierdza skarżąca - do uzupełnienia odwołania z dnia 5 maja 2014r. przekazanego Dyrektorowi Izby Skarbowej w Ł.. Powyższe dokumenty stanowią dowód to, że U. P. faktycznie wykonywała usługi reklamowe, w wyniku których doszło do zawarcia umów z wymienionymi kontrahentami.

W zakresie wydatków poniesionych na usługi marketingowe udokumentowane fakturami wystawionymi przez PPHU "D" s.c. strona podniosła, że organ podatkowy nie uwzględnił zeznań świadków-T. P., D. S., E. G. oraz R. P., których zeznania potwierdziłyby zgodność operacji gospodarczych z wystawionymi fakturami VAT. Również R. P. w oświadczeniu z dnia 1 marca 2014r. (załączonym do uzupełnienia odwołania z dnia 5 maja 2014r.) potwierdził, że w wyniku wykonania przez niego obowiązków doszło do zawarcia umów z PHU O – L. B. , FH P J. M. oraz z T. K. prowadzącym punkt skupu w R..

W zakresie wydatków wynikających z faktur wystawionych przez firmę "E", strona wskazała, że obowiązek rejestracyjny podmiotu jako podatnika ma charakter administracyjny, zatem nie można pozbawiać kontrahentów takiego podatnika prawa do skorzystania z przysługujących im uprawnień na gruncie regulacji

W zakresie wydatków wynikających z faktur wystawionych przez PPHU "F" Sp. z o.o., m.in. za wykonane prace remontowo-malarskie w dwóch budynkach należących do Spółki w R., podkreślono, że organ podatkowy bez uzasadnienia nie przeprowadził dowodów z opinii biegłego rzeczoznawcy, a oceny czy doszło do faktycznego wykonania ww. prac dokonał w oparciu o oględziny stanu budynku po czterech latach od jego remontu.

W zakresie wydatków poniesionych na zakup drobnych upominków (alkoholu) na rzecz kontrahentów skarżąca podkreśliła, że wykazała, iż butelki z alkoholem zostały oklejone nalepkami logo firmy, a następnie wręczone kontrahentom jako podarunki lub zużyte podczas konsumpcji. W ocenie strony, stanowisko organu podatkowego, co do obowiązku Spółki sporządzania dokumentu stwierdzającego podejmowanie kontrahenta alkoholem w czasie prowadzenia z nim rozmów handlowych, nie znajduje umocowania w żadnym z przepisów prawnych.

W zakresie kosztów stanowiących wydatki na usługi hotelowe i restauracyjne świadczone przez G Sp. z o.o., Hotel H , Hotel I s.c. oraz J Sp. z o.o. skarżąca stanęła na stanowisku, że nie ustalono prawidłowo stanu faktycznego sprawy.

W zakresie wydatków wynikających z faktur zakupu złomu podniesiono, że Spółka nie wiedziała i nie mogła wiedzieć o fakcie, że osoby od których dokonywała zakupu złomu i które wystawiały faktury VAT, nie były właścicielami złomu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz ustosunkowując się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze.

W piśmie z dnia 11 sierpnia 2014 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, strona podtrzymała dotychczasowe zarzuty zawarte w skardze, a dodatkowo podniosła zarzut naruszenia art. 200 O.p. poprzez niepowiadomienie jej o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego i niewyznaczenie odpowiedniego ku temu terminu. Wniosła też o zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie postępowania prowadzonego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w zakresie poprawności rozliczenia podatku od towarów i usług za 2006 r. W przypadku uwzględnienia skargi skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentów załączonych do pisma i zeznań wskazanych w nim świadków.

W odpowiedzi na uzupełnienie skargi w piśmie z dnia 24 września 2014 r. organ odniósł się do wszystkich podniesionych przez stronę zarzutów, wskazując jednocześnie, że do uzupełnienia skargi nie załączono żadnych dokumentów, o których mowa w tymże piśmie.

Na rozprawie w dniu 18 listopada 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej cofnął wniosek dowodowy zawarty w uzupełnieniu skargi dotyczący dopuszczenia dowodu z dokumentów i zeznań świadków, natomiast podtrzymał wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie postępowania prowadzonego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w zakresie poprawności rozliczenia podatku od towarów i usług za 2006 r.

Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania i złożył pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. skierowane do Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie przerwania biegu terminu przedawnienia z załącznikami potwierdzającymi przerwanie.

Sąd postanowił oddalić wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie wobec tego, iż postępowanie prowadzone przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył , co następuje.

Skarga jest nieuzasadniona.

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej legalności stanowiącej kryterium sądowej kontroli działalności administracji publicznej Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które w świetle przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", dawałoby podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Przeciwko decyzji skierowano zarówno zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego, jak i prawa materialnego. Aby móc dokonać kontroli zastosowania prawa materialnego w pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzuty procesowe, albowiem od prawidłowości zastosowania tych przepisów na etapie ustalania stanu faktycznego, zależeć będzie, czy przyjęty przez organ stan faktyczny jest prawidłowy, a nadto czy odpowiada on wzorcowemu ujętemu w hipotezie normy prawa materialnego czyniąc subsumcję za usprawiedliwioną w danych okolicznościach. Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por., m.in. wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r. FSK 618/04 - ONSAiWSA 2005 Nr 6 poz. 120).

Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Celem postępowania podatkowego jest wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie indywidualnej. Rozstrzygnięcie takie jest możliwe wtedy, gdy organ podatkowy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, podejmie wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Ustalenie stanu faktycznego sprawy wymaga zebrania informacji o faktach. Weryfikacja tych informacji następuje zazwyczaj przez przeprowadzenie dowodu. Proces ustalania istnienia lub nieistnienia faktów stanowi proces dowodzenia, który w ujęciu normatywnym stanowi postępowanie dowodowe (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak, W. Morawski: Komentarz do ordynacji podatkowej, Gdańsk 2003, s. 279).

Z kolei w myśl art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy obowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W ten sposób realizowana jest bowiem naczelna zasada postępowania podatkowego wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej, tj. zasada prawdy obiektywnej. Tym samym, organ prowadzący postępowanie obowiązany jest zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności, z którymi na gruncie obowiązujących przepisów wiążą się skutki prawne (zob. W. Chróścielewski, W Nykiel: Postępowanie podatkowe w świetle ordynacji podatkowej, Warszawa 2000, s. 68). Powszechnie przyjmuje się, że powyższe obowiązki nałożone zostały nie tylko na organ rozstrzygający sprawę w pierwszej instancji, ale również na podatkowy organ odwoławczy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2000 r., I SA/Lu 28/99, "Orzecznictwo Podatkowe – Przegląd" 2001, nr 1, s. 51).

Zgodnie natomiast z art. 191 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten wyraża zasadę swobodnej (ale nie dowolnej) oceny dowodów. Zgodnie z tą zasadą, organ podatkowy prowadzący postępowanie w sprawie dokonuje oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na zebranym materiale dowodowym. Ocena ta powinna być przy tym zgodna z wymaganiami wiedzy, doświadczenia i logiki, a jej dokonanie poprzedzone być winno prawidło przeprowadzonym postępowaniem dowodowym. Zasada swobodnej oceny dowodów tylko wtedy będzie mogła mieć sens, jeżeli organ podatkowy zgromadzi w sposób zgodny z przepisami prawa formalnego wszystkie dowody niezbędne do ustalenia prawdy obiektywnej (por. B. Dauter [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2006, s. 597 - 598). Zarzut naruszenia granic swobodnej oceny dowodów może okazać się zasadny, jeżeli organ podatkowy nie dostrzeże oczywistych sprzeczności wynikających z oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie wyjaśni w sposób przekonujący, czy sprzeczności te mają istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślenia wymaga także, że organ podatkowy nie może być bezwarunkowo związany nieograniczonym obowiązkiem zbierania dowodów obiektywnie niemożliwych do uzyskania. Wówczas obowiązany jest wyjaśnić, z jakich względów jego inicjatywa dowodowa okazała się nieskuteczna. Nie oznacza to, że w sytuacji, gdy z przyczyn od niego niezależnych pozbawiony zostanie możliwości uzupełnienia materiału dowodowego, to konsekwencją tego będzie brak możliwości wydania rozstrzygnięcia w sprawie na podstawie swobodnej, ale nie dowolnej, oceny dowodów, które zostały zgromadzone. Zauważyć także należy, że w postępowaniu takim jak przedmiotowe, w którym przedmiotem sporu jest zasadność zaliczenia określonego wydatku do kosztu podatkowego, ciężar dowodu obciąża podatnika, gdyż to on, z mocy przepisów prawa materialnego, wywodzi z tego działania korzyść w postaci obniżenia podstawy opodatkowania. Pogląd ten ugruntowany jest w judykaturze.

W kontekście powyższych dyrektyw, w ocenie Sądu I instancji, ustalenia organów podatkowych, jak i wyprowadzone z nich wnioski, uznać należy za poprawne. Ustalony stan faktyczny, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości.

Jak wynika z przebiegu postępowania podatkowego i treści skargi, zagadnieniem spornym w rozpoznawanej sprawie jest wyłączenie przez organy podatkowe z kosztów uzyskania przychodów Spółki w rozliczeniu za 2006 r. szeregu wydatków.

Podstawową normą prawa materialnego mającą zastosowanie w sprawie jest art. 15 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. nr 54 poz. 654 ze zm.), dalej updop, w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym kontrolą, stosownie do treści którego kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust 1 cytowanej ustawy. Z kolei art. 16 ust 1 ww. ustawy przewiduje wyjątki od zasady wyrażonej w art. 15 ust 1 ustawy, wymieniając wszystkie te sytuacje, w których określonych wydatków nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, a zatem nie mogą być przyjęte do podstawy opodatkowania. Podnieść przy tym należy, iż reguła ta nie oznacza, że wszystkie pozostałe nie wymienione w art. 16 ust 1 wydatki od razu należy kwalifikować do kosztów uzyskania przychodów. W odniesieniu do nich znajdzie zastosowanie ogólna zasada z art. 15 ust 1 ww. ustawy, zatem zachodzi konieczność wykazania, że poniesione zostały w celu osiągnięcia przychodów, a więc należy udowodnić bezpośredni związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą, właściwie udokumentować oraz wykazać że ich poniesienie ma lub może mieć bezpośredni wpływ na rozmiar osiągniętego przychodu (por. wyroki NSA z 29 listopada 1994 r., sygn. akt SA/Wr 1242/94, z 9 kwietnia 1997 r., sygn. akt III SA 418/96).

Wobec tak zakreślonych ram prawnych koniecznym jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów skierowanych przeciwko zaskarżonej decyzji.

Po pierwsze, z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. wynika, że postępowanie podatkowe oparte jest na zasadzie oficjalności, a więc organ podatkowy z urzędu obowiązany jest przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego. Zasada ta, ze względu na cel postępowania, jakim jest zrekonstruowanie rzeczywistego stanu faktycznego (art. 122 O.p.), ulega pewnym modyfikacjom w kierunku włączenia się podatnika w ten proces, albowiem organ nie jest w stanie odtworzyć wszystkich zdarzeń istotnych, o których wie czasami jedynie podatnik. W takich sytuacjach, jak wynika z poglądów judykatury, w ramach prowadzonych postępowań nie można nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających związek przyczynowy pomiędzy wydatkami a uzyskanym przychodem, jeżeli argumentów tych nie dostarczył sam podatnik, a z ustaleń organów wynikają wnioski przeciwne do ogólnie sformułowanych twierdzeń tegoż podatnika (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 1996 r., sygn. akt I SA/Ka 2015/95 wyrok NSA z 1.06.1999 r. sygn. III SA 5688/98 ). W innym rozstrzygnięciu NSA podkreślił: "Podatnik nie może czuć się zwolnionym od współdziałania z organem podatkowym w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza jeśli nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony" (wyrok z dnia 22.05.2000 r., sygn. I SA/Lu 249/99).

W świetle powyższego, trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie można ustalić, czy konkretne usługi wynikające z zakwestionowanych faktur zostały wykonane i jaki mają one związek z uzyskanym przez Spółkę przychodem. Spółka, pomimo wezwań organu, nie przedstawiła szczegółowych informacji na temat poniesionych wydatków, ostatecznie stwierdzając, że organ nie przeprowadził dowodów wnioskowanych przez nią oraz że dokumenty i oświadczenia kontrahentów dołączyła do uzupełnienia do odwołania z dnia 5.05.2014r., podczas gdy faktycznie dokumenty te nie zostały złożone.

Wydatek dokumentowany fakturą tylko wtedy jest kosztem uzyskania przychodów, kiedy faktura dokumentuje wydatek poniesiony na działania rzeczywiście związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, podjęte w celu uzyskania przychodów. W sytuacji, kiedy istnieje uzasadniona wątpliwość, czy wydatek dokumentowany fakturą jest kosztem uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 updop., podatnik powinien wykazać organowi podatkowemu w sposób niebudzący wątpliwości, że poniósł go w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i w celu uzyskania przychodów. Ponadto, jak wskazano powyżej, z art. 15 ust. 1 ustawy wynika, iż to na stronie spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu. Zatem, w świetle powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gromadzenie takich dowodów nie jest zbędne, skoro podatnik dąży do obniżenia podstawy opodatkowania, a więc i należnego podatku, o poniesione wydatki. Organy winny dysponować przedstawionym przez podatnika takim materiałem dowodowym, który pozwoliłby na zweryfikowanie spornych usług zarówno co do czasu, sposobu ich wykonania i związku z uzyskanym przychodem. W przedmiotowej sprawie strona takimi dowodami nie dysponuje. Brak jest dokumentacji, która umożliwiłaby stwierdzenie faktu wykonania usług, czy też ustalenia związku przyczynowego pomiędzy poniesionymi wydatkami a uzyskanym przychodem.

W ocenie Sądu, dowody zaoferowane przez podatnika nie pozwalają na ocenę, czy usługi zostały faktycznie wykonane i czy miały związek ze wskazywanym przez Spółkę przychodem. Powoływanie się na fakt zawarcia umowy, istnienia faktur czy też uiszczenia należności z nich wynikających, nie może być wystarczające dla wykazania związku poniesionego wydatku z przychodem. A wykazanie tego związku, jak wskazano powyżej, w kontekście powołanego art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, spoczywa na podatniku.

Reasumując tę część rozważań stwierdzić trzeba, że postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone zgodnie z przepisami prawa procesowego oraz prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, w sprawie nie zaistniały istotne niejasności, czy wątpliwości, dotyczące stanu faktycznego, które zostały rozstrzygnięte na niekorzyść podatnika. Podnieść również należy, że nie uchybia ww. zasadom postępowania przyjęcie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez stronę skarżącą. Decyzja jest merytorycznie poprawna i staranna. Rozstrzygnięcie jest bezstronne i charakteryzuje się dbałością o wyjaśnienie wszelkich aspektów sprawy. Sąd nie dopatrzył się w zachowaniu organu działania na niekorzyść strony skarżącej. Zdaniem Sądu, organy zrealizowały nałożony na nie obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej poprzez wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego, a następnie jego pełne rozpatrzenie (art. 122 O.p. i 187 § 1 O.p. ). Poza zakresem zainteresowania organów nie pozostała żadna okoliczność, która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do pełnego zgromadzenia materiału dowodowego, o skutku stanowiącym o jej wadliwości. Uzasadnienie decyzji jest wyczerpujące, spełniające kryteria o jakich mowa w art. 210 § 4 O.p. Organy wytłumaczyły się z przyjętego rozstrzygnięcia. Organy ustaliły i wyjaśniły stan faktyczny dokładnie. W jego ramach ustosunkowały się do każdego dowodu z osobna, a następnie dokonały ich oceny we wzajemnym powiązaniu.

Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty odnoszące się do postanowień odmawiających przeprowadzenia zgłaszanych przez stronę dowodów. Sąd podziela stanowisko organu II instancji zawarte w odpowiedzi na skargę, a dotyczące zakwestionowanych w skardze postanowień. Dodać przy tym trzeba, że organy zgromadziły szeroki materiał dowodowy, natomiast strona formułowała nieustannie nowe twierdzenia i składała kolejne wnioski co do przeprowadzenia dowodów z przesłuchania wszystkich jej kontrahentów na okoliczność uczestniczenia w spotkaniach, załączając do tych wniosków Kartotekę kontrahentów z 2008 r. obejmującą 121 stron i zawierającą dane 11.264 podmiotów gospodarczych. Niezrozumiałym jest też powoływanie się w skardze na dowody załączone do uzupełnienia odwołania z dnia 5.05.2014 r., które w istocie nie zostały w ogóle do akt przedłożone.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 200 O.p. zawartego w uzupełnieniu skargi, podnieść należy, że jest on również nieuzasadniony, jak wynika bowiem z akt sprawy, postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2014 r., wydanym na podstawie m.in. art. 200 O.p., pełnomocnik strony został poinformowany o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma w sprawie materiału dowodowego zebranego w prowadzonym postępowaniu. Postanowienie powyższe zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 8 kwietnia 2014 r., jednak strona z przysługującego jej prawa nie skorzystała.

Mając na względzie powyższe uwagi i odnosząc się do konkretnych wydatków wynikających z zakwestionowanych faktur, podnieść należy, że w zakresie faktur wystawionych przez firmę "B" W. D., zasadnie – zdaniem Sądu - organ odwoławczy podkreślił, iż z zebranych dowodów wynika, że nie istnieją żadne materialne dowody w postaci wycinków z zagranicznych gazet z reklamą firmy "A" Sp. z o.o., ulotek reklamowych, kaset z nagranymi filmami reklamowymi emitowanymi w telewizji lub innych materiałów mogących świadczyć o usługach, które miałyby zostać wykonane przez firmy zagraniczne za pośrednictwem podmiotu "B" na rzecz "A" Sp. z o.o. Dodatkowo ustalono, iż Prokuratura Okręgowa w R. prowadzi postępowanie wobec firmy ,,B" W. D., podmiotu mającego być pośrednikiem w wykonaniu wskazanych w kwestionowanych fakturach usług, w związku z wystawianiem przez ten podmiot fikcyjnych faktur. Ponadto jak słusznie wskazał organ, zaniechanie przez podatnika zachowania prawidłowej procedury dokonywania płatności za ww. usługi w drodze przelewów bankowych uniemożliwiło pozytywne zweryfikowanie stanowiska strony o faktycznym wykonaniu usług i zapłacie całej kwoty wynikającej z kwestionowanych faktur, skoro strona nie potrafiła przedstawić żadnych innych dowodów potwierdzających fakt realizacji ww. usług poza kwestionowanymi fakturami. Podkreślić przy tym trzeba, że twierdzenie strony skarżącej o złożeniu wraz z uzupełnieniem odwołania z dnia 5.05.2014 r. pisemnego oświadczenia W. D. zawierającego informację, iż w wyniku świadczonych usług doszło do zawarcia umowy między skarżącą spółką a nowym kontrahentem, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, gdyż wspomniane oświadczenie nie zostało w rzeczywistości złożone do akt sprawy.

W tej sytuacji zasadnie stwierdzono w zaskarżonej decyzji, że wydatki wynikające z pięciu faktur wystawionych przez "B" W. D. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów skarżącej spółki.

Jeśli chodzi o zarzut skarżącej spółki odnośnie nieuznania za koszty uzyskania przychodu wydatków związanych z usługami marketingowymi udokumentowanymi fakturami wystawionymi przez "C", podnieść trzeba, że skarżąca Spółka również nie przedłożyła żadnych materialnych dowodów wykonania tych usług, np. zestawień, listy pozyskanych kontrahentów, opracowań dotyczących wyników uzyskanych w ramach wykonania ww. usług, materiałów reklamowych. Kwestionowane przez organy podatkowe wydatki udokumentowane zostały jedynie dwiema fakturami o tej samej treści, dacie sprzedaży usług i takiej samej kwocie. Nie przedłożono również pisemnej umowy zawartej z "C" U. P., z której wynikałby zakres świadczonych usług. Sprzeczne też były wyjaśnienia T. P. i U. P. co do tego, kto przygotowywał materiały reklamowe. Wystąpiono do dwóch podmiotów wskazanych przez stronę jako tych, z którymi została nawiązana współpraca w wyniku usług świadczonych przez "C", jednak podmioty te nie potwierdziły powyższej okoliczności. Ponadto, twierdzenie autora skargi o załączeniu do uzupełnienia odwołania z dnia 5.05.2014 r. pisemnych oświadczeń kontrahentów : PHU N – J. R., T. K. z R., PHU O – L. B., J. B. i P. L. z J. zawierających informację, iż w wyniku świadczonych usług doszło do zawarcia umowy między skarżącą Spółką a tymi kontrahentami, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, bowiem wspomniane oświadczenia nie zostały w rzeczywistości złożone do akt sprawy.

W tym stanie rzeczy, zasadne jest twierdzenie organu, że również wydatki wynikające z ww. faktur nie stanowią kosztów uzyskania przychodu.

W odniesieniu do wydatków na zakup usług marketingowych od s.c. PPHU "D", podobnie jak w przypadku wcześniej omówionych wydatków, nie istnieją żadne materialne dowody, poza fakturą, które mogłyby potwierdzić rzeczywisty charakter tych usług i fakt ich wykonania. Mimo twierdzenia strony o istnieniu dokumentów potwierdzających wykonanie usług i zobowiązania do ich złożenia, strona nie przedłożyła ich do akt sprawy. Nadto sprzeczności w wyjaśnieniach T. P. i R. P. co do obszaru świadczenia usług, a przede wszystkim nie wskazanie kontrahentów, z którymi skarżąca spółka miała nawiązać współpracę w wyniku świadczonych usług, czyni bezzasadnymi zarzuty strony skarżącej co do nie uznania powyższych wydatków za koszty uzyskania przychodu. Dodatkowo twierdzenie autora skargi o załączeniu do uzupełnienia odwołania z dnia 5.05.2014 r. pisemnego oświadczenia R. P. z 1 marca 2014 r. zawierającego informację, iż w wyniku świadczonych usług doszło do zawarcia umowy między skarżącą Spółką a kontrahentami : T. K. z R., PHU O – L. B., FH P J. M., nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, bowiem wspomniane oświadczenie nie zostało w rzeczywistości złożone do akt sprawy.

W zakresie zakwestionowania wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi przez "E", z akt wynika, że Spółka nie przedłożyła żadnych dowodów świadczących o wykonaniu usług wynikających z ww. faktur. Nie przedłożono żadnych materiałów reklamowych, nie wyjaśniono w których konkretnie transakcjach sprzedaży był wykorzystywany samochód ww. kontrahenta, nie przedstawiono też dowodów świadczących o tym, że ułożenia kostki dokonał tenże kontrahent. Płatność za ww. usługi nastąpiła gotówką. Jedynymi dokumentami, na podstawie których Spółka zaliczyła przedmiotowe wydatki do kosztów uzyskania przychodów są wyłącznie faktury VAT, a to nie może być jedyny powód do uznania, że dana transakcja miała miejsce. Zasadnie zatem organy uznały, że sporne faktury są nierzetelne i wydatki z nich wynikające nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodu. Wbrew twierdzeniom skargi podstawą do takiego stanowiska są wyżej przytoczone okoliczności, a nie fakt nie zarejestrowania podmiotu jako podatnika podatku VAT.

Co do faktur wystawionych przez PPHU "F" sp. z o.o., to również w tym przypadku skarżąca spółka nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów świadczących o tym, że faktury wystawione przez "F" Sp. z o.o. przedstawiają rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych, tj. potwierdzających wykonanie prac remontowych w budynkach hotelowym i administracyjnym oraz wykonanie świadczeń na rzecz pracowników. Podczas oględzin siedziby skarżącej Spółki ustalono, że budynek hotelowy został zburzony w 2008 r., zaś w budynku administracyjnym nie stwierdzono oznak przeprowadzenia remontu z uwagi na znaczne zużycie, zagrzybienie ścian i sufitów oraz dewastację stwierdzone po czterech latach od wykonania ww. zakwestionowanych prac. Ustalono, że na wykonanie przedmiotowych usług nie była zawarta pisemna umowa, w trakcie ich realizacji nie sporządzano kosztorysów czy innej dokumentacji technicznej, a po jej zakończeniu protokołów zdawczo-odbiorczych. Przesłuchano najemców remontowanego w 2006 r. budynku hotelowego, którzy nie pamiętali, kiedy były wykonywane prace remontowe, jaki był ich zakres i w których pomieszczeniach miały one miejsce, ani kto je wykonywał. Z kolei co do faktur za świadczenia na rzecz pracowników Spółka nie wyjaśniła charakteru tego świadczenia.

W zarzutach skierowanych przeciwko decyzji w odniesieniu do zakwestionowania wydatków na zakup alkoholu rozdawanego kontrahentom w formie poczęstunku po uprzednim oklejeniu go nalepkami z logo firmy, co zdaniem strony miało być oznaką dbania o kontrahentów i zabiegania o dobre relacje z nimi stanowiąc element skutecznego marketingu, co przekłada się na posiadanie kontrahentów, stwierdzono, iż do działań organu podatkowego nie należy ocena sposobu i metod prowadzenia działalności przez Spółkę. Zdaniem strony skarżącej ustawodawca przewidział, że podatnik może przeznaczyć na reklamę 0,25% przychodów, zatem organ naruszył art. 15 ust 1 w zw. z art. 16 ust 1 pkt 28 u.o.p.d.o.p. poprzez nieuznanie wydatków na reklamę w formie napojów alkoholowych. W ocenie Sądu zarzuty te są chybione. Jak słusznie zauważono z powołaniem się na wyrok NSA z 14.06.2013 r. (sygn. akt II FSK 2039/11) – dotyczący skarżącej spółki w odniesieniu do wydatków 2005 r. i wyrok WSA w Warszawie z 05.10.2012 r. (sygn. akt III SA/Wa 337/12) nie jest wystarczające przedłożenie przez podatnika dowodów dokumentujących poniesienie wydatków na zakup napojów alkoholowych i artykułów spożywczych, a także samo stwierdzenie, że wymienione artykuły zostały przeznaczone na poczęstunki na spotkaniach z kontrahentami. Jak wskazano dalej, podatnik powinien przedstawić konkretne dane na temat tych spotkań, tzn. przynajmniej dotyczące dat, miejsca i uczestników poszczególnych spotkań oraz tematyki z podaniem konkretnych umów.

Jak wynika z akt sprawy, materiał dowodowy zgromadzony przez organy na powyższe okoliczności, poza oświadczeniem strony o oklejaniu butelek znakami firmy i częstowaniu alkoholem kontrahentów, nie został poparty żadnymi innymi dowodami wskazującymi, w jakich okolicznościach i kiedy oraz jakich kontrahentów częstowano alkoholem oraz w jaki sposób poczęstunki te wpłynęły na uzyskiwane przychody roku kontrolowanego. Odmowa uznania tego wydatku jako kosztu podatkowego także nie pozostawia wątpliwości co do zasadności tego stanowiska. Poza tym nie sposób przyjąć za uzasadnione, w ocenie Sądu, posługiwanie się alkoholem jako elementem reklamy, albowiem - jak wskazuje utrwalona linia orzecznicza sądów administracyjnych - w zakresie pojęcia "reprezentacja" mieści się zespół działań polegających na utrzymywaniu kontaktów oficjalnych i handlowych z innymi kontrahentami, a do objęcia limitem kosztów reprezentacji można zaliczyć wydatki, które służą kształtowaniu dobrego wizerunku firmy i wiedzy o jej działalności i produktach, przy czym charakter wydatków musi być związany z prowadzoną działalnością tak, by mógł mieć wpływ na uzyskanie przychodów. Słusznie zatem z punktu widzenia charakteru prowadzonej działalności, jakim jest skup metali żelaznych i jego sprzedaż, organy nie powiązały tego wydatku z budowaniem wizerunku firmy.

Podkreślić dodatkowo trzeba, że twierdzenie strony skarżącej o złożeniu wraz z uzupełnieniem odwołania z dnia 5.05.2014 r. pisemnych oświadczeń kontrahentów potwierdzających fakt otrzymania od skarżącej spółki podarunków w postaci alkoholu, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, gdyż wspomniane oświadczenia nie zostały w rzeczywistości złożone do akt sprawy.

W zakresie zakwestionowania wydatków wynikających z faktury wystawionej przez "G" Sp. z o.o., dotyczących usług hotelowych i gastronomicznych, stwierdzono, że z dowodów przedłożonych przez usługodawcę "G" Sp. z o.o. wynika, że zorganizowane spotkanie miało charakter osobisty. Z dowodów tych wynika, że już na etapie uzgadniania wstępnych warunków z usługodawcą, tj. na etapie składania zamówienia strona jednoznacznie określiła, że ma to być impreza z okazji 50-tych urodzin T. P.. Fakt ten potwierdza, np. dokument: kalkulacja kosztów usług gastronomicznych sporządzony dla D. S., organizatorki spotkania urodzinowego w dniu 04.03.2006r., w której to wyszczególniono również pozycję "tort urodzinowy". Powyższe okoliczności – jak słusznie wywiodły organy obu instancji - wskazują, że przedmiotem umowy usługi wykonanej przez "G" Sp. z o.o. było zorganizowanie imprezy urodzinowej głównego udziałowca spółki T. P.. Okoliczność, że w uroczystości uczestniczyli wybrani pracownicy "A" Sp. z o.o. i kontrahenci firmy, z którymi być może omawiano jakieś sprawy biznesowe, nie zmienia charakteru tej imprezy z osobistego na biznesowy. Jednocześnie podkreślić trzeba, że strona nie przedłożyła żadnych dowodów na okoliczność, że podczas tego spotkania prowadzono rozmowy biznesowe, jak również nie wskazała, że w wyniku tego spotkania doszło do podpisania nowych kontraktów, czy też innych umów handlowych. Mając na uwadze powyższe zasadnie, zdaniem Sądu, uznano, iż wydatki w kwocie 11.747.69zł poniesione na usługi hotelowe i gastronomiczne w dniach 04.03.2006r. i 05.03.2006r. w "G" Sp. z o.o. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

Jeśli chodzi o wydatki na zakup usług hotelowych i gastronomicznych w czasie pobytu w hotelach "H" i "I", również i w tym przypadku strona nie wykazała, że wydatki te miały wpływ na uzyskany w 2006 r. przychód. Biorąc pod uwagę terminy spotkań w hotelach H i I, tj. w dniach od 30.12.2005r. do 02.01.2006r. (okres świąteczny - Sylwester i Nowy Rok) oraz w dniach od 15 do 18.06.2006r. (długi weekend 15 czerwca - czwartek to święto Boże Ciało), brak wiarygodnych i materialnych dowodów świadczących o biznesowym charakterze ww. spotkań. Poza tym, jak słusznie zauważył organ, nie sporządzono żadnej dokumentacji, która mogłaby zaświadczać o rzeczywistym przebiegu ewentualnych spotkań i to w celach mających odnieść skutek w zakresie działalności przedsiębiorstwa, przekładając się na osiągniecie przychodu. W tej sytuacji zasadnie stwierdzono, że powyższe wydatki stanowią wydatki o charakterze osobistym. Brak związku tych wydatków z prowadzoną działalnością gospodarczą uprawniał organ do odmowy uznania ich po stronie kosztów podatkowych.

Podobnie rzecz się ma z wydatkami udokumentowanymi fakturami wystawionymi przez J Sp. z o.o. Z zebranego materiału wynika bowiem, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów, które pozwoliłyby uprawdopodobnić jej twierdzenia, że wydatki poniesione na konsumpcję i napoje na podstawie dwóch faktur wystawionych przez ww. podmiot poniesione zostały w związku z prowadzonymi z kontrahentami rozmowami handlowymi i mogą stanowić koszt uzyskania przychodów. Przy czym organy nie kwestionują faktu, że strona poniosła wydatek na usługę gastronomiczną, jednak zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie rzeczywistego charakteru poniesionego wydatku, skoro Spółka nie podała celu spotkań oraz danych personalnych uczestników. Wobec powyższego słusznie, zdaniem Sądu, uznano, iż wydatki J Sp. z o.o. za konsumpcję i napoje nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

W zakresie odmowy uznania za koszty wydatków na zakup złomu, wynikających z faktur wystawionych przez trzy podmioty gospodarcze, tj. "K", "Ł" oraz "L", na podstawie zebranych dowodów ustalono, że firmy te zostały utworzone wyłącznie w celu firmowania rzeczywistej działalności innego podmiotu - firmy "M", celem uniknięcia przez ten podmiot faktycznego opodatkowania handlu złomem. Na podstawie wskazanych w zaskarżonej decyzji dowodów organ odwoławczy podniósł, że ww. podmioty w rzeczywistości nie prowadziły działalności gospodarczej we własnym imieniu, ograniczając się do wystawiania "pustych" faktur VAT. W stosunku do ww. podmiotów Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. trzy decyzje, w których określono obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług, wynikający z wystawionych przez nie faktur, w których to decyzjach wskazano, że podmioty te w rzeczywistości nie prowadziły działalności i nie nabyły złomu, przez co nie mogły dokonać jego dostawy do skarżącej spółki. Przy czym organy nie kwestionowały nabycia złomu przez stronę skarżącą, uznały jednak, że dostawcami nie były firmy wskazane na zakwestionowanych fakturach, co skutkuje uznaniem, że faktury te nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i nie dają podstaw do uznania wynikających z nich wydatków za koszty uzyskania przychodu. Słusznie przy tym Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że kwestia braku świadomości po stronie skarżącej Spółki co do nierzetelności spornych faktur i co do charakteru działalności kontrahentów, nie zmienia faktu, że fikcyjne faktury nie dokumentują zdarzenia gospodarczego, a zatem nie mogą stanowić dowodu w rozliczeniu podatkowym.

Z uwagi na powyższe Sąd nie podzielił zarzutów Spółki dotyczących naruszenia przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jak też przepisów prawa procesowego wskazanych przez skarżącą.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną.

mko