Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Dariusz Czarkowski, , po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2020 r na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielni (...) M. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z dnia ... listopada 2019 r. n.... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty; oddala skargę.

Przedmiotem skargi wniesionej przez Spółdzielnię Mleczarską [...] w W. [...] (dalej: strona, Spółdzielnia lub skarżąca) jest decyzja Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa (dalej: Dyrektor Generalny KOWR lub organ odwoławczy) z [...] listopada 2019 r. nr [...]utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w L. (dalej: Dyrektor Oddziału KOWR lub organ I instancji) z [...] września 2019 r. nr [...]o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku w wysokości [...]zł.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:

W związku z przekroczeniem kwoty krajowej w roku kwotowym 2013/2014 Dyrektor OT Agencji Rynku Rolnego w L. (ARR), przesłał do Spółdzielni Mleczarskiej [...] informację o wysokości należnej opłaty. Wynikało z niej, iż należna opłata jaką Spółdzielnia Mleczarska [...] zobowiązana była przekazać do Prezesa ARR ( obecnie Dyrektora Generalnego KOWR) przed dniem [...] października 2014 r. wynosiła [...] zł. Natomiast w związku z przekroczeniem kwoty krajowej w roku kwotowym 2014/2015, Spółdzielnia Mleczarska [...] zobowiązana została przez Dyrektora OT ARR w L. ( obecnie Dyrektora OT KOWR w L.) do wniesienia należnej opłaty przed dniem:

• [...] października 2015 r. - I rata w wysokości [...] zł,

• [...] października 2016 r. - II rata w wysokości [...]zł

• [...] października 2017 r. - III rata w wysokości [...]zł.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji należne opłaty zostały wniesione w wymaganych wysokościach.

W dniu [...] maja 2016 r. Spółdzielnia Mleczarska [...] nabyła prawa własności Zakładu [...] w Ł. od Zakładu [...] Sp. z o.o. Zakład [...] w Ł. zobowiązany był przez Dyrektora OT ARR w L. ( obecnie Dyrektora OT KOWR w L. ) do wniesienia należnej opłaty za rok kwotowy 2014/2015 przed dniem:

• [...] października 2015 r. - I rata w wysokości [...] zł

• [...] października 2016 r. - II rata w wysokości [...] zł

• [...] października 2017 r. - III rata w wysokości [...] zł .

Także te opłaty, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji , zostały wniesione.

W dniu [...] sierpnia 2019 r. Spółdzielnia złożyła w Oddziale Terenowym KOWR w L. wniosek o stwierdzenie nadpłaty wynikającej z poniesionej i odprowadzonej opłaty za przekroczenie KI w roku kwotowym 2013/2014 oraz 2014/2015, ustalonej dla dostawcy hurtowego w łącznej wysokości [...]zł. W uzasadnieniu wniosku strona podkreśliła, iż podmiot skupujący wywiązał się całkowicie z obowiązków nałożonych przez ustawodawcę pełniąc rolę płatnika. Ponadto Strona wskazała powołując się na art. 28 § 1 O.p., iż przysługuje jej wynagrodzenie z tytułu terminowego wpłacenia podatków pobranych na rzecz budżetu państwa w wysokości 0,3% przekazanej kwoty, która z wyliczeń Strony wynosi [...]zł.

Decyzją z [...] września 2019 r. nr [...] Dyrektor Oddziału KOWR odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku w wysokości [...]zł.

W odwołaniu strona zarzuciła powyższej decyzji naruszenie przepisów postępowania mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, tj.:

1. art. 75 § 2 i 28 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.; dalej: o.p. lub Ordynacja podatkowa) polegające na przyjęciu, że w okolicznościach niniejszej sprawy płatnikowi - podmiotowi skupującemu - nie przysługuje prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty;

2. art. 41 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (tekst jednolity Dz. U z 2019 r. poz. 1430), poprzez pominięcie jego w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy;

3. art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 869) poprzez jego błędną wykładnię.

W podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia, utrzymującego w mocy decyzję organu I instancji, Dyrektor Generalny KOWR przytoczył przepisy: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1419; dalej: ustawa zmieniająca), art. 54 i art. 55 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa (Dz. U. z 2017 r. poz. 624 ze zm.; dalej: ustawa wprowadzająca KOWR) oraz art. 8 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 1154 ze zm.; dalej: ustawa o KOWR).

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył przepisy: art. 15 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 595/2004 z dnia 30 marca 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz. U. UE.L.2004.94.22; dalej: rozporządzenie nr 595/2004), jak również art. 36 ust. 2, ust. 3 oraz ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (w brzmieniu na dzień 2 października 2015 r., Dz.U. z 2013 r., poz. 50; dalej: ustawa o organizacji rynku mleka).

Organ odwoławczy zaznaczył, w oparciu art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o organizacji rynku mleka, iż w sprawach nieuregulowanych w ustawie, do opłat stosuje się odpowiednio przepisy działu III o.p. z wyłączeniem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności oraz rozkładania na raty, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 595/2004. Uprawnienia organu podatkowego przysługują dyrektorowi oddziału terenowego Agencji (I instancja) i Prezesowi (II instancja). Wskazał również jakie kwoty uważa się za nadpłatę w rozumieniu art. 72 § 1 o.p.

Zdaniem Dyrektora Generalnego KOWR organ I instancji prawidłowo wskazał, iż kwota jaka Skarżąca wpłaciła tytułem należnej opłaty wyrównawczej, nie przewyższała kwoty jaka była wymagana przepisami prawa. Obowiązek wpłaty opłaty wyrównawczej przez Skarżącą wynikał bezpośrednio z brzmienia art. 36 ust. 3 ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych.

Dyrektor Generalny KOWR wyjaśnił, że nadpłata to kwota nadpłaconego tub nienależnie zapłaconego podatku. Podatek nadpłacony to podatek zapłacony w kwocie wyższej niż należna, zaś podatek zapłacony nienależnie to kwota uiszczona przez podatnika w sytuacji, gdy nie było ustawowego obowiązku jej zapłacenia albo obowiązek ten istniał, ale wygasł. Zatem istota nadpłaty sprowadza się do tego, że podatnik płaci pomimo braku obowiązku podatkowego, albo płaci za dużo, czyli podatek zapłacony przewyższa kwotę należną.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółdzielnia podniosła zarzuty naruszenia prawa procesowego, które miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy:

1. art, 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania przez organ w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej oraz z naruszeniem zasady bezstronności;

2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nieuwzględnienie słusznego interesu społecznego i interesu obywatela oraz zebranie i rozpoznanie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący;

3. art. 72 § 1 i art. 28 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że w okolicznościach niniejszej sprawy płatnikowi - podmiotowi skupującemu - nie przysługuje prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty;

4. art. 107 §1 pkt. 4 i 6 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie polegające na zaniechaniu wskazania podstawy prawnej zaskarżonej decyzji;

5. art. 41 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych ( tekst jednolity Dz. U. 2019 r. , poz. 1430) poprzez pominięcie jego w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy;

6. art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, w brzmieniu obowiązującym do dnia 3 października 2015 r., (Dz.U.2013.50 tj. z dnia 14 stycznia 2013 r, ze późn. zm.), w zw. z art. 72§1 , poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż instytucja nadpłaty co do zasady nie może mieć zastosowania w sytuacjach związanych z przekazaniem opłaty za przekroczenie kwoty mlecznej, gdzie żadne wyłączania nie ograniczają takiego prawa.

7. art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27.08.2009 r. o finansach publicznych ( tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 869. poprzez brak jego zastosowania.

W oparciu o powyższe zarzuty spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Oddziału KOWR, zobowiązanie organu do wydania decyzji zgodnie z żądaniem strony oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny KOWR wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, pkt 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga jest niezasadna.

Na wstępie Sąd wskazuje, że skarżąca jako podmiot skupujący uczestniczyła w realizacji mechanizmu kwotowania produkcji mleka w oparciu o przepisy Rozdziału 2 ustawy o organizacji rynku mleka. Zgodnie z art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz niektórych innych ustaw do postępowań w sprawach indywidualnych związanych z kwotowaniem produkcji mleka, rozstrzyganych w drodze decyzji oraz rozliczenia przez Agencję Rynku Rolnego roku kwotowego 2014/2015 stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z treścią art. 54 ustawy wprowadzającej KOWR aktualnie organami właściwymi do prowadzenia przedmiotowych spraw są organy Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, tj. Dyrektor OT KOWR (jako organ pierwszej instancji) oraz Dyrektor Generalny KOWR (jako organ wyższego stopnia) - stosownie do dyspozycji art. 8 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o KOWR.

Zgodnie z zasadą określoną w art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 595/2004, które znajduje również zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, przed dniem 1 października każdego roku podmioty nabywające i, w przypadku sprzedaży bezpośredniej, producenci odpowiedzialni za opłaty wyrównawcze wpłacają do właściwego organu należną kwotę zgodnie z zasadami ustanowionymi przez państwo członkowskie; podmioty nabywające są odpowiedzialne za pobieranie opłat z tytułu nadwyżek w dostawach uiszczanych przez producentów na podstawie art. 79 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, zgodnie z art. 81 ust. 1 tego rozporządzenia. Bez uszczerbku dla stosowania art. 107-109 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej państwa członkowskie mogą zdecydować, że płatność należnej kwoty związanej z 12-miesięcznym okresem rozpoczynającym się w dniu 1 kwietnia 2014 r. jest dokonywana w trzech rocznych, nieoprocentowanych ratach. Pierwsza roczna opłata, stanowiąca co najmniej 1/3 łącznej należnej kwoty, wpłacana jest do dnia 30 września 2015 r. Do dnia 30 września 2016 r. wpłacana jest kwota stanowiąca co najmniej 2/3 łącznej należnej kwoty. Łączna należna kwota zostaje uregulowana do dnia 30 września 2017 r. Państwa członkowskie zapewniają, by producenci byli beneficjentami takiego systemu płatności ratalnych.

Natomiast w myśl ust. 2 art. 15 rozporządzenia nr 595/2004 w przypadku niewywiązania się z terminu płatności określonego w ust. 1 należne sumy zostają obciążone odsetkami rocznymi, w wysokości równej trzymiesięcznym stopom referencyjnym obowiązującym na dzień 1 października każdego roku, zgodnie z załącznikiem 2, zwiększonym o jeden punkt procentowy.

Z powyższej regulacji wynika, że podmioty skupujące są odpowiedzialne za pobieranie opłat z tytułu nadwyżek w dostawach uiszczanych przez producentów (również opłat rozłożonych na raty), a w przypadku braku dokonania płatności opłaty wyrównawczej w terminie, są obowiązane od kwoty tej zapłacić odsetki. Przepis art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 595/2004 czyni zatem podmioty skupujące odpowiedzialnymi za pobieranie opłat, a nie tylko za ich przekazywanie na rachunek bankowy organu.

Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o organizacji rynku mleka w odniesieniu do dostawców hurtowych, właściwi miejscowo dyrektorzy oddziałów terenowych Agencji do dnia 15 września, na podstawie informacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 5:

1) dokonują rozliczenia wykorzystania kwot indywidualnych przysługujących na dany dzień roku, według stanu na ostatni dzień roku kwotowego;

2) ustalają, w drodze decyzji, po uwzględnieniu krajowego współczynnika realokacji, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1, wysokość należnych opłat;

3) przesyłają do podmiotów skupujących, także w wersji elektronicznej, zbiorcze informacje o wysokości należnych opłat.

2. Dostawca hurtowy, w terminie określonym w art. 15 ust. 1 rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 załącznika, jest obowiązany do wniesienia podmiotowi skupującemu opłaty ustalonej w decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2.

3. Opłatę, o której mowa w ust. 2, podmiot skupujący jest obowiązany przekazać na rachunek bankowy oddziału terenowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę dostawcy hurtowego w terminie określonym w art. 15 ust. 1 rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 załącznika.

4. Jeżeli dostawca hurtowy nie przekazał podmiotowi skupującemu w całości opłaty, o której mowa w ust. 1 pkt 2, podmiot skupujący może rozłożyć opłatę na raty.

5. Decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

6. Upoważnionym do żądania wykonania, w drodze egzekucji administracyjnej, obowiązku wynikającego z decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, jest podmiot skupujący wskazany w tej decyzji.

Według przepisu art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o organizacji rynku mleka, w sprawach nieuregulowanych w ustawie do opłat stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z wyłączeniem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności oraz rozkładania na raty, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 595/2004. Uprawnienia organu podatkowego przysługują dyrektorowi oddziału terenowego Agencji (I instancja) i Prezesowi ARR (II instancja).

W rozpatrywanej sprawie skarżąca, jako podmiot skupujący uczestniczący w realizacji mechanizmu kwotowania produkcji mleka, zobowiązana była do wniesienia opłat ustalonych dostawcy hurtowemu i z obowiązku tego się wywiązała w wymaganym terminie. W sprawie nie budzi wątpliwości status samej skarżącej jako płatnika powyższej opłaty, co wynika z konstrukcji przytoczonych powyżej przepisów, jak również z jednolitego w tym względzie orzecznictwa sądów administracyjnych, odnoszącego się do stwierdzenia odpowiedzialności płatnika z tytułu opłaty naliczanej w związku z przekroczeniem przez dostawców hurtowych kwoty dostaw (por. wyroki NSA z 11 lutego 2020 r. I GSK 1648/18 oraz z 28 czerwca 2019 r. I GSK 273/18 – wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu wyroki dostępne są na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie wskazuje się, że uznanie podmiotu skupującego jako płatnika wynika z zarówno z art. 8 o.p., jak i 36 ustawy o organizacji rynku mleka, gdyż o tym czy dany podmiot jest płatnikiem decyduje treść nałożonych przez przepisy prawa uprawnień i obowiązków oraz ich analiza. Podkreśla się również, że konstrukcja opłaty naliczonej w związku z przekroczeniem przez dostawców hurtowych w roku kwotowym kwoty krajowej przeznaczonej dla dostawców hurtowych różni się od konstrukcji zobowiązań podatkowych. Dlatego też przepisy Ordynacji podatkowej do tych opłat stosuje się odpowiednio, tj. z uwzględnieniem specyfiki tej opłaty, ponieważ podmiot skupujący ma odpowiednie instrumenty prawne do wyegzekwowania należnej opłaty.

Istota sporu skarżącej z organami KOWR, w rozpatrywanej sprawie, dotyczy natomiast istnienia podstaw do zastosowania względem skarżącej instytucji nadpłaty uregulowanej w Ordynacji podatkowej (Rozdział 9 Nadpłata). W kwestii tej, w analogicznym do rozpatrywanej sprawy stanie prawnym i w podobnym stanie faktycznym, ponieważ dotyczącym m. in. żądania przez podmiot skupujący zwrotu części uiszczonej przez ten podmiot (w ramach obowiązku wynikającego z art. 36 ust. 3 ustawy o organizacji rynku mleka) pierwszej raty opłaty ustalonej dostawcy hurtowemu, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 czerwca 2019 r. sygn. akt I GSK 1640/18, stwierdzając, że przepisy dotyczące kwotowania produkcji mleka zawarte w rozporządzeniach unijnych oraz w ustawie o organizacji rynku mleka nie stanowią podstawy prawnej do zastosowania przepisów o nadpłacie z art. 72-80 Ordynacji podatkowej.

Sąd w składzie orzekającym, podziela powyższe stanowisko NSA, zauważając, że przepisy krajowe, zawierające odesłanie w art. 40 ustawy o organizacji rynku mleka w sprawach nieuregulowanych do odpowiedniego stosowania do opłat przepisów Działu III Ordynacji podatkowej, nie przewidują możliwości zwrotu uiszczonej opłaty za przekroczenie kwoty indywidualnej. Podkreślić należy, że odpowiedzialność podmiotu skupującego jako płatnika jest odpowiedzialnością niezależną od przyczyn, dla których opłaty nie wniósł dostawca hurtowy, a niniejsza sprawa dotyczy odpowiedzialności podmiotu skupującego. Sąd podziela również stanowisko zaprezentowane w powyższym wyroku NSA, że przepisy prawa unijnego również nie przewidują możliwości zwrotu uiszczonej opłaty za przekroczenie kwoty indywidualnej, gdyż takiej podstawy nie stanowią art. 78 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (‘’rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku’’), ani też art. 16a rozporządzenia nr 595/2004. Zatem przepisy krajowe jak i unijne dotyczące kwotowania produkcji mleka nie stanowią podstawy prawnej do zastosowania przepisów o nadpłacie z art. 72-80 Ordynacji podatkowej.

Wskazać trzeba, że opłata nie jest podatkiem, a nadto wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze , nie jest dochodem budżetu. Zgodnie z art. 78 ust. 2 powołanego już rozporządzenia Rady(UE) nr 1234/2007 państwa członkowskie w okresie między dniem 16 października a dniem 30 listopada po upływie danego dwunastomiesięcznego okresu wpłacają ją, w 99 % należnej sumy, do Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG). To samo stanowi art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1788/2003 ustanawiający opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych . Przez treść tych przepisów należy czytać art. 41 ustawy o organizacji rynku mleka . Budżet jest tylko pośrednikiem między podmiotem skupującym a EFRG. Poza ściśle określonymi sytuacjami, których wymienianie przekracza ramy sprawy niniejszej, nie ma prawa dysponować pobranymi kwotami. Również powołany w skardze art. 5 ustawy o finansach publicznych nie może podważyć prawidłowości powyższego stanowiska.

Przypomnieć też należy, że przepisy działu III Ordynacji podatkowej mają zastosowanie "odpowiednie". Oznacza to stosowanie tych przepisów z pewnymi modyfikacjami. W tym przypadku "odpowiedni" należy odczytywać jako: przydatny, właściwy, nadający się, należyty. Ustawodawca określając zasadę odpowiedniego stosowania przepisów O.p. do spraw dotyczących opłat za przekroczenie kwot mlecznych , wprowadza obowiązek stosowania przepisów O.p. z uwzględnieniem istoty i celu tego postępowania. Zatem stosując odpowiednio przepisy O.p. należy je zmodyfikować, aby nadawały się do zastosowania w ramach prowadzonego postępowania. W realiach rozpoznawanej sprawy oznacza to, że skoro nie Polska jest dysponentem wyegzekwowanych kwot, to prawa do ich rozdysponowania należy poszukiwać w ustawodawstwie unijnym. Jak wspomniano wyżej przepisy unijne nie dają prawa do potrącania z pobranych opłat innych kwot niż bezpośrednio wskazane.

Brak podstaw do zastosowania instytucji nadpłaty w rozpatrywanej sprawie bezzasadnym czyni zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 40 ust. 1 ustawy o organizacji rynku mleka. Za niezasadne należało uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. obligujące organy administracji publicznej do podejmowania wszelkich czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a także do oceny całokształtu materiału dowodowego. W ocenie sądu stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy, a ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie była dowolna. Niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a., polegający na zaniechaniu wskazania podstawy prawnej w zaskarżonej decyzji. Wydając zaskarżoną decyzję Dyrektor Generalny KOWR powołał stosowne przepisy upoważniające ten organ do rozpatrzenia odwołania skarżącej, jak również wskazujące jakie regulacje prawne mają zastosowanie do rozpatrzenia wniosku skarżącej o stwierdzenie nadpłaty.

Na marginesie tylko należy wskazać, na co także zwraca uwagę organ w odpowiedzi na skargę, że zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 grudnia 2015 r. w sprawie wynagrodzenia płatników i inkasentów pobierających podatki na rzecz budżetu państwa (Dz.U. .2015.2154) kwota należnego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, jest potrącana z kwoty podatków pobranych przez płatników lub inkasentów. W doktrynie wyrażany jest pogląd, że wobec tego jest to jedyna forma, w jakiej płatnik może to wynagrodzenie uzyskać. Nie może więc być mowy o zastosowaniu instytucji nadpłaty w przypadku , gdy takie potrącenie nie zostało dokonane.

Reasumując sąd stanął na stanowisku, że zarzuty skargi są niezasadne i nie znajdując innych podstaw do uwzględnienia skargi (pozytywnego rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty), na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.