Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Romała po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz wniosku Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2026 r. sygn. akt I SA/Gd 813/25 wydanego w sprawie ze skargi R.Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 22 sierpnia 2025 r. nr 2201-IOA.4105.30.2025.4 w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku.

Wyrokiem z 13 stycznia 2026 r., sygn. akt I SA/Gd 813/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną przez R. Sp. z o.o. z siedzibą

w W. (dalej jako: "Strona") decyzję w części dotyczącej zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego A1 rok produkcji 2020 oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na rzecz skarżącej kwotę zwrot kosztów postępowania.

Pismem z 26 stycznia 2026 r. pełnomocnik Strony wniósł o uzupełnienie wyroku

z 13 stycznia 2026 r. w zakresie określonego zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego A2, rok produkcji 2020. Pełnomocnik wskazał, że Spółka wniosła o uchylenie decyzji w całości.

Pismem z 27 stycznia 2026 r. pełnomocnik organu wniósł o uzupełnienie wyroku

z 13 stycznia 2026 r. w zakresie określonego zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego A2 rok produkcji 2020. Pełnomocnik organu wskazał, że WSA nie rozstrzygnął o całości skargi mimo wniosku Strony o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143) dalej jako: "p.p.s.a." strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3). Stosownie natomiast do art. 157 § 3 P.p.s.a. orzeczenie uzupełniające wyrok zapada

w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Skoro w przywołanym przepisie mowa jest o wymaganej formie wyroku, ale tylko dla rozstrzygnięć uzupełniających wyrok, to a contrario należy wnioskować, że odmowa uzupełnienia wyroku przybierać powinna formę postanowienia. Konieczność rozstrzygania postanowieniem

o oddaleniu wniosku o uzupełnienie wyroku wynika także z art. 160 p.p.s.a., który formę wyroku przewiduje wyłącznie dla wypadków wskazanych w ustawie (por. postanowienie NSA z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt II FZ 1244/13 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wynika z przytoczonego przepisu art. 157 par. 1 p.p.s.a. ustawodawca przewidział dwie przesłanki dla żądania uzupełnienia wyroku: (1) jeżeli sąd nie orzekł

o całości skargi oraz (2) gdy sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które miał obowiązek zamieścić z urzędu. Z sytuacją braku orzeczenia o całości skargi możemy mieć do czynienia wówczas, gdy sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. T. Woś,

H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2009, Wyd. 3, s. 648 i nast.). Innymi słowami uzupełnienie wyroku może dotyczyć sytuacji, gdy sąd nie rozstrzygnął w stosunku do wszystkich aktów objętych zakresem skargi, nawet gdy skarga była na ten akt bezzasadna; natomiast nie można żądać uzupełnienia wyroku, gdy sąd nie uwzględnił wszystkich żądań zawartych w skardze. Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a. dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne, np. w przypadku, gdy sąd nie orzekł co do kosztów postępowania lub gdy z zestawienia przedmiotu sprawy

z treścią wyroku w sposób oczywisty widocznym jest, że rozstrzygnięcie nie odnosi się do całości sprawy.

W rozpatrywanej sprawie wyrokiem z 13 stycznia 2026 r., sygn. akt I SA/Gd 813/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w pkt 1) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego A1 rok produkcji 2020; w pkt 2) zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na rzecz skarżącej kwotę zwrot kosztów postępowania. Sąd I instancji nie miał obowiązku zawarcia w przedmiotowym wyroku jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Wydany wyrok jest kompletny i zawiera wymagane prawem elementy, a Sąd rozstrzygnął o całości skargi, zatem brak było podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia. O ile wniosek Strony złożony w skardze w istocie zmierzał do uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, to jednak argumentacja samej skargi, a co za tym idzie spór w sprawie, ograniczał się do zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego A1. Poza sporem pozostawały ustalenia organu odwoławczego dotyczące wysokości podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu A2.

Należy również wyjaśnić, że wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie jest środkiem służącym kwestionowaniu rozstrzygnięcia, w razie braku akceptacji dla orzeczenia podjętego przez sąd stronie służą środki zaskarżenia. Jeżeli zatem organ lub Strona nie zgadzają się z powyższym wyrokiem, to powinni go zaskarżyć w drodze skargi kasacyjnej, bowiem wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zawarł w tym orzeczeniu.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.