Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku o sprostowanie 2 pkt wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 728/19 w sprawie ze skargi kasacyjnej K. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1372/18 w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania postanawia: odmówić sprostowania wyroku

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 728/19 w punkcie: 1 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1372/18 i oddalił skargę K. J. (dalej: "skarżący") na postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania, 2 zasądził od skarżącego na rzecz Komendanta Głównego Policji 340 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W motywach rozstrzygnięcia w zakresie pkt 2 wyroku Sąd wskazał, że o kosztach postępowania zasądzono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 209 oraz art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2025 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).

Skarżący pismem z 23 czerwca 2019 r., złożył wniosek o sprostowanie powyższego wyroku w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że skoro Komendant Główny Policji w niniejszej sprawie korzystał z bezpłatnej pomocy kwalifikowanego pełnomocnika zatrudnionego na etacie w Komendzie Głównej Policji, to nie można uznać, że organowi przysługuje zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Zdaniem skarżącego w zakresie prawa do należności pieniężnych z ustawy wprost wynika konieczność poniesienia kosztów, a nie sam fakt niesienia przez pełnomocnika organu roszczenia pieniężnego, faktycznie opartego na przepisach o radcach prawnych, z której z tych świadczeń chce otrzymać ponad wynagrodzenie etatowe, dodatkowe świadczenie pieniężne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, a która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym w doktrynie podkreśla się, że chodzi tu jedynie o omyłki sądu. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Błąd pisarski natomiast to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy zaś to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w przepisie art. 156 § 1 p.p.s.a. jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej.

Wszystkie opisane w art. 156 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (por. postanowienie NSA z 21 marca 2011 r., II FSK 2059/10).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zmiana jakiej domaga się skarżący nie mieści się w dyspozycji art. 156 § 1 p.p.s.a.

Zwrócić należy uwagę, że skarżący w przedmiotowym wniosku nie wskazuje, iż orzeczenie zawarte w pkt 2 wyroku zawiera błąd rachunkowy czy też inną oczywistą omyłkę. W jego uzasadnieniu skarżący prowadzi jedynie polemikę co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia w zakresie konieczności zwrotu przez skarżącego na rzecz organu kosztów związanych z wynagrodzeniem reprezentującego go radcy prawnego. W ocenie Sądu dokonanie sprostowania na podstawie argumentacji skarżącego wykraczałoby poza ramy postępowania zainicjowanego wnioskiem o sprostowanie bowiem stanowiłoby niedopuszczalną ingerencję w rozstrzygnięcie orzeczenia. Odniesienie się do powyższego zagadnienia prowadziłoby w konsekwencji do nadania wnioskowi skarżącego charakteru właściwego środkowi zaskarżenia od orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, którego ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.