Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Lublinie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 2 grudnia 2020 r., sygn. akt II SO/Lu 18/20 w sprawie z wniosku Fundacji A. z siedzibą w L. o wymierzenie Wojewódzkiemu Funduszowi Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Lublinie grzywny za nieprzekazanie w terminie akt sprawy dotyczącej bezczynności w zakresie wniosku o udostępnienie informacji publicznej postanawia oddalić zażalenie.

W dniu 27 października 2020 r. Fundacja A. z siedzibą w L. (dalej: wnioskodawca), złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosek o wymierzenie Wojewódzkiemu Funduszowi Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Lublinie grzywny z powodu nieprzekazania skargi z 25 czerwca 2020 r. (data złożenia skargi 14 września 2020 r.) wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, w terminie 15 dni od daty otrzymania skargi.

Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, że 14 września 2020 r. wysłała do organu przy użyciu skrzynki podawczej ePUAP skargę na bezczynność. Do 30 września 2020 r. organ nie przekazał skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W odpowiedzi na wniosek Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Lublinie wskazał, że skarga została przekazana do Sądu 14 października 2020 r. Skarga została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SAB/Lu 119/20 i oczekuje na rozpoznanie.

Postanowieniem z 2 grudnia 2020 r. Sąd I instancji wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1000 zł oraz zasądził koszty postępowania między stronami.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wniosek o wymierzenie grzywny może zostać uwzględniony również w sytuacji, gdy przed jego złożeniem doszło do przekazania sądowi skargi, jednak czynności tej dokonano po upływie terminu określonego w art. 54 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.).

Sąd I instancji wyjaśnił, że skarga została przekazana 14 października 2020 r., przy czym organ nie zachował odpowiedniej formy przekazania, ponieważ skargę wniesioną za pośrednictwem platformy ePuap, powinien przekazać na elektroniczną skrzynkę podawczą Sądu, a nie za pośrednictwem operatora pocztowego. Natomiast termin na przekazanie skargi upływał 29 września 2020 r., co wynika z art. 21 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm. – dalej: u.d.p.). Z tego powodu Sąd I instancji uznał wniosek o wymierzenie grzywny za zasadny. Sąd I instancji przedstawił okoliczności uzasadniające przyjętą wysokość grzywny.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł organ zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. Ponadto organ zarzucił błędne wskazanie przez Sąd I instancji jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia "art. 154 § 1 pkt 6", podczas gdy nie ma takiego przepisu w ustawie p.p.s.a. Ponadto organ zarzucił naruszenie prawa procesowego tj. art. 3 § 1 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a, art. 107 § 3 k.p.a. w związku 126 k.p.a., jak i art. 141 p.p.s.a.

Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 21 pkt 1 u.d.p., do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a., z tym, że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W razie niezastosowania się do obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. (w tym przypadku w związku z art. 21 pkt 1 u.d.p.), sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a.).

Wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie organ nie wykonał w terminie obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a., ponieważ nie przesłał skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę. Skarga została przekazana do Sądu I instancji 15 października 2020 r., a więc po terminie i dodatkowo w niewłaściwym trybie – za pośrednictwem operatora pocztowego, a nie na elektroniczną skrzynkę podawczą Sądu I instancji. Spowodowało to dodatkowe opóźnienie w nadaniu sprawie biegu. Zostały więc spełnione przesłanki do wymierzenia grzywny temu organowi. Wynika to jednoznacznie z przedstawionego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy. Stąd też wniosek wnioskodawcy o wymierzenie grzywny był uzasadniony, a Sąd I instancji trafnie przyjął, że w okolicznościach tej sprawy uzasadnione było wymierzenie grzywny w wysokości 1000 zł. Jednocześnie Sąd I instancji szczegółowo przedstawił okoliczności uzasadniające wysokość grzywny, uwzględniając zarówno wskazane wyżej okoliczności obciążające organ, jak i okoliczności, które wpłynęły na obniżenie wysokości grzywny, wynikające przede wszystkim z panującej epidemii COVID-19 i związanych z tym ograniczeń kadrowych w organie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę Sądu I instancji wyrażoną w tym zakresie.

Na uwzględnienie zasługuje zarzut zażalenia podnoszący błędne wskazanie przez Sąd I instancji jednostki redakcyjnej art. 154 § 6 p.p.s.a. Sąd I instancji nieprawidłowo bowiem powołał się na "art. 154 § 1 pkt 6" cytowanej ustawy, który to przepis nie znajduje się w ustawie p.p.s.a. Uchybienie to nie miało jednak żadnego wpływu na wynik sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że grzywna została wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.