Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 6 lutego 2013 r. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie ciepłowniczej [...] wraz z kanalizacją teletechniczną od ul. [...] do terenu przewidzianego dla obiektów I urządzeń energetyki cieplnej oraz zabudowy mieszkaniowej i usługowej po byłych [...].

W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca podniosła, że może zostać zmuszona do wyburzenia części inwestycji, którą właśnie rozpoczęła. Powołując się na treść art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102 poz. 651 ze zm.) wskazała, że może dojść do ograniczenia sposobu korzystania nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], będącej w użytkowaniu wieczystym P. Sp. z o.o. w oparciu o ostateczną i wykonalną, choć nie prawomocną decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2011 r. W ocenie Spółki istnieje więc niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Przede wszystkim zauważyć należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie te akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w akcie. Zatem nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania, a więc nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów administracyjnych, które dla zaistnienia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie posiada przymiotu wykonalności, ponieważ nie wywołuje skutków materialnoprawnych. Decyzja ta określa tylko rodzaj możliwej do zrealizowania na danym obszarze inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także linie rozgraniczające teren inwestycji. Właściwy organ potwierdza zatem w drodze decyzji, że dana inwestycja jest możliwa do zrealizowana w kształcie przedstawionym przez inwestora, jednak nie łączy się to z obowiązkiem jej dokonania.

W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że wniosek P. Sp. z o.o. nie zasługuje na uwzględnienie.

Strona skarżąca wskazuje na niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków przez możliwość wydania przez starostę decyzji na podstawie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w związku z nieprawomocną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] października 2011 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Powołany przez stronę skarżącą przepis wskazuje na możliwość ograniczenia sposób korzystania z nieruchomości zgodnie z decyzją o ustaleniu inwestycji celu publicznego poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń oraz określa przesłanki wydania takiej decyzji przez starostę.

W ocenie Sądu, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki mogą wystąpić dopiero w związku rozpoczęciem prac na podstawie wydanego w przyszłości przez starostę zezwolenia na wybudowanie w obrębie nieruchomości przewodów lub urządzeń, o którym mowa powyżej. Uzyskanie tego zezwolenia następuje w odrębnym postępowaniu i dopiero wówczas możliwe będzie domaganie się udzielenia ochrony tymczasowej. Natomiast etap wydania decyzji lokalizacyjnej jest zbyt wczesny, by powoływać się na takie niebezpieczeństwo.

Z tego też względu decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.