Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 11 lutego 2022 r., nr 2401-IEE.711.114.2022.2/LF UNP: 2401-22-033713 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: odrzucić skargę.

Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gliwicach za pośrednictwem Dyrektora izby Administracji Skarbowej w Katowicach skargę na postanowienie tego organu wymienione w sentencji niniejszego orzeczenia.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że skarga została wniesiona z naruszeniem toku instancji, gdyż strona nie skorzystała ze środka zaskarżenia wskazanego w pouczeniu postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 zm.- dalej: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z powołanej regulacji wynika, że strona zyskuje prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego dopiero rozstrzygnięcia wydanego wskutek złożenia środka zaskarżenia (zob. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Lex el. 2016).

Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a., przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Powyższe podyktowane jest założeniem dwuinstancyjności postępowania.

Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a, na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi.

Z kolei w myśl art. 61a k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 5 stosuje się odpowiednio (§ 1). Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie (§ 2).

Jak natomiast wynika z treści odpowiedzi na skargę, skarżący nie skorzystał z prawa do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 11 lutego 2022 r. o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wtrzymania postępowania egzekucyjnego. Na gruncie rozpoznawanej sprawy, od zaskarżonego postanowienia, skarżącemu przysługiwał środek zaskarżenia w postaci prawa do wniesienia zażalenia. Dopiero wówczas skarżący miałaby prawo zakwestionować wydane postanowienie organu drugiej instancji w drodze skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Nie został zatem spełniony wskazany wyżej warunek wniesienia skargi do sądu, co skutkuje niedopuszczalnością merytorycznego jej rozpoznania.

Uwzględniając powyższe, stosownie do regulacji zawartej w art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia