Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 57/09 umarzające postępowanie w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 zł i odmawiające przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie w sprawie ze skargi D. W. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w J.za niewykonanie wyroku postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 4 czerwca 2009 r. wydanym po rozpoznaniu wniosku D.i M. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przyznał skarżącym w sprawie niniejszej prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia z obowiązku uiszczania każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 zł i oddalił wniosek w pozostałym zakresie.

Następnie, rozpoznając kolejny wniosek D. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 12 marca 2010 r. umorzył postępowanie w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 zł i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.

Sąd stwierdził, że ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem przesłanką do uwzględnienia kolejnego wniosku strony o przyznanie prawa pomocy może być tylko stwierdzenie, że od chwili wydania poprzedniego postanowienia w tym przedmiocie uległa zmianie (na niekorzyść) sytuacja materialna skarżącej. To na wnioskodawczyni ciążył obowiązek wskazania takich zmienionych okoliczności i wykazania, że te zmienione okoliczności uzasadniałyby obecnie przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie taki warunek nie został spełniony, bowiem skarżąca takiego rodzaju okoliczności - mimo wezwania - nie wskazała zarówno we wniesionym w dniu 21 grudnia 2009 r. ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak również w sprzeciwie z dnia 26 lutego 2010 r. Zatem mając na uwadze, że postanowieniem z dnia 4 czerwca 2009 r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 zł i uprawnienie to jest nadal aktualne Sąd umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte ponownym wnioskiem skarżącej na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. (punkt 1 sentencji).

Ponadto Sąd stwierdził, że w sprawie nie występują przesłanki do uwzględnienia wniosku o ustanowienie adwokata. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 Sąd odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy w pozostałym zakresie(punkt 2).

Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła D. W., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Wobec udzielonego skarżącej zwolnienia od kosztów postanowieniem z dnia 4 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo uznał, że postępowanie w części, która objęta została rozstrzygnięciem zawartym w punkcie pierwszym zaskarżonego postanowienia jest bezprzedmiotowe. W konsekwencji słusznie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Sąd umorzył w tym zakresie postępowanie.

Należy także podzielić stanowisko zaprezentowane przez Sąd I instancji wyrażone w punkcie II postanowienia, które zostało przez sąd szczegółowo wyjaśnione w motywach rozstrzygnięcia.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawidłowo zbadał sytuację majątkową skarżącej i zasadnie doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy. Ciężar wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, a w rozpoznawanym przypadku okoliczności, które uzasadniałyby rozszerzenie zakresu już przyznanego wcześniej prawa, spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie tego prawa. Zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym tj. obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Warunek ten nie został w rozpoznawanej sprawie spełniony.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.