Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Dorota Fleszer, Protokolant Specjalista Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi Miejskiego Zakładu Komunikacyjnego w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 marca 2024 r. nr BP.500.230.2023.0751.KA12.536686 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. "do orzeczenia zgłoszono zdanie odrębne"

Zaskarżoną decyzją nr BP.500.230.2023.0751.KA12.536686 z 4 marca 2024r.

Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z 21 lipca 2023 r. o nałożeniu na skarżącego Miejski Zakład Komunikacyjny w B. Sp. z o.o. kary pieniężnej w wysokości 30 000 złotych za naruszenie ustawy o transporcie drogowym, polegające na wykonywaniu przewozu regularnego specjalnego bez zezwolenia.

Z akt sprawy wynika, że u skarżącej została przeprowadzona kontrola obejmująca okres od 6 lutego 2022r. do 6 lutego 2023r. W jej toku przedsiębiorca przedłożył zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie krajowego przewozu osób oraz licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, ważną do 8 stycznia 2035r.

Na podstawie ustaleń kontroli, organ stwierdził m.in., że skarżąca spółka wykonuje przewozy regularne na 37 liniach komunikacyjnych oraz na podstawie umowy zawartej z miastem usługę przewozu niepełnosprawnych dzieci i uczniów do przedszkoli, szkół i placówek oświatowych na terenie miasta czyli przewozy regularne specjalne na 7 liniach. Organ uznał jednak, że te przewozy na tzw. "liniach szkolnych" są wykonywane bez zezwolenia. W związku z tym wymierzył karę za naruszenie wymienione w Ip. 2.1 pkt 1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia za każdą z linii, przy czym - uwzględniając, że średnia liczba kierowców zatrudnionych przez skarżącą w okresie 6 miesięcy poprzedzających kontrolę wyniosła ponad 250 – ograniczył karę do kwoty 30 000 zł na podstawie art. 92a ust. 5 ustawy o transporcie drogowym.

W odwołaniu od decyzji strona zarzuciła organowi naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i publicznym transporcie zbiorowym oraz przepisów Kpa. Wskazała, że organ nieprawidłowo uznał, że na stronę winna być nałożona kara administracyjna, podczas gdy strona jako spółka prawa handlowego powstała w wyniku przekształcenia samorządowego zakładu budżetowego, a więc wstąpiła ex lege we wszystkie posiadane przez zakład prawa i obowiązki, w tym także wynikające z decyzji administracyjnych, zezwoleń etc., w tym z 7 zaświadczeń z 19 lipca 2011r. na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego, ważnych bezterminowo, wydanych przez Prezydenta Miasta.

Rozpoznając odwołanie strony, GITD zaskarżoną decyzją orzekł o utrzymaniu decyzji organu I instancji w mocy.

Powołując się na art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym stwierdził, że przewóz regularny jest to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami na zasadach określonych przez Prawo przewozowe. Natomiast zgodnie z art. 4 pkt 9 ustawy o transporcie drogowym przewóz regularny specjalny jest to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób z wyłączeniem innych osób. Zarówno wykonywanie przewozów regularnych, jak i regularnych specjalnych wymaga zezwolenia, które wydaje organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego właściwego szczebla, w zależności od obszaru, na jakim przewozy będą wykonywane na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Natomiast stosownie do art. 4 pkt 14 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, publiczny transport zbiorowy jest to powszechnie dostępny regularny przewóz osób. Może się on odbywać m.in. na podstawie umowy o świadczenie usług transportowych. Po zawarciu umowy, organizator publicznego transportu zbiorowego wydaje operatorowi zaświadczenie, które potwierdza posiadanie przez operatora uprawnień do wykonywania publicznego transportu zbiorowego na danej linii komunikacyjnej.

Skarżąca – oprócz publicznego transportu zbiorowego – wykonuje także przewozy regularne specjalne, o których mowa w ustawie o transporcie drogowym, polegające na przewozie dzieci i uczniów niepełnosprawnych do przedszkoli i szkół, jednak zezwolenia na wykonywanie tego rodzaju przewozów nie posiada, co stanowi naruszenie opisane w lp. 2.1 pkt 1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, które sankcjonowane jest karą 8 000 zł za każde naruszenie czyli łącznie 56 000 zł (7 tras x 8 000 zł =56 000 zł). Biorąc jednak pod uwagę, że średnia liczba kierowców zatrudnionych przez skarżącą w okresie 6 miesięcy poprzedzających kontrolę wyniosła ponad 250 – organ ograniczył karę do kwoty 30 000 zł na podstawie art. 92a ust. 5 ustawy o transporcie drogowym.

Strona w ramach wyjaśnień wskazała, że posiada zaświadczenia na wykonywanie przewozów w ramach publicznego transportu zbiorowego i dołączyła 7 zaświadczeń na wykonywanie tych przewozów na określonych trasach wraz z rozkładami jazdy.

Odnośnie tej kwestii organ wskazał jednak, że w stanie faktycznym sprawy najistotniejszą kwestią jest rozróżnienie dwóch pojęć: "publiczny transport zbiorowy" i "przewóz regularny specjalny", który jest przewozem niepublicznym, gdyż uprawniona do korzystania z niego jest jedynie określona grupa osób z wyłączeniem innych. Dlatego do wykonywania przewozów uczniów do szkół konieczne jest uzyskanie zezwolenia na przewozy regularne specjalne. Do realizacji takich przewozów nie uprawniają natomiast przesłane przez stronę zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego.

Organ rozważył też możliwość odstąpienia od wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia na przedsiębiorcę kary albo jego umorzenie w trybie art. 92c ustawy o transporcie drogowym, jednak podkreślił, że strona nie wykazała żadnych okoliczności, które by to uzasadniały.

Podkreślił też, że reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 Kpa co do kar pieniężnych daje pierwszeństwo przepisom właściwych ustaw przez regulacjami Działu IVa Kpa.

W skardze na to rozstrzygnięcie strona zarzuciła:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

- art. 92a ust.1 i 5 oraz art. 93 ust.1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm. - dalej "ustawa") w związku z art. 23 ust. 3 ustawy z 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (dalej "u.g.k. - t.j. Dz.U. z 2021, poz.679) oraz z art. 2 Konstytucji RP, przez ich nieprawidłową wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. przez uznanie, iż w stanie faktycznym i prawnym sprawy winna zostać nałożona na skarżącą kara pieniężna w kwocie 30.000 zł, za naruszenie określone w Ip. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy tj. wykonywanie przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji, gdy skarżąca, jako spółka prawa handlowego powstała w wyniku przekształcenia samorządowego zakładu budżetowego, wstąpiła ex lege (art. 23 ust. 3 u.g.k). jako spółka komunalna ze 100% udziałem Gminy, we wszystkie prawa i obowiązki tego likwidowanego w celu przekształcenia zakładu, tj. m.in. w prawa wynikające z wszelkich decyzji administracyjnych, zezwoleń i zaświadczeń - w tym przedłożonych organowi 7 zaświadczeń wydanych przez Prezydenta Miasta z 19 lipca 2011 r., a dodatkowo zgodnie z art.2 Konstytucji RP, jedną z fundamentalnych zasad państwa prawnego jest również zasada ochrony praw nabytych, a Miejski Zakład Komunikacyjny w jako samorządowy zakład budżetowy miasta przez szereg lat, w sposób nieprzerwany, zgodnie z przepisami prawa i na podstawie wydanych od 19 lipca 2011 r. bezterminowo zaświadczeń na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego na tzw. "trasach szkolnych" - wykonywał nieprzerwanie w latach 2011- 2023 i nadal wykonuje zadania własne miasta w tym zakresie, a zakres kontroli obejmował okres od 06.02.2022 r. - 06.02.2023 r.;

- naruszenie art. 28 ust.1-4 w zw. z art. 62 ust.1 i 2 ustawy z 16 grudnia 2010r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz.U. z 2022, poz. 1343) poprzez ustalenie, że przedłożone przez skarżącą "zaświadczenia" których wydanie zostało potwierdzone przez organ licencyjny tj. Prezydenta Miasta, a które zostały wydane przez organ licencyjny bezterminowo na podstawie art. 28 ust.1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, nie są zaświadczeniami z tego względu, że zmianie uległ numer kolejnej umowy zawartej pomiędzy Miastem a jego spółką ze 100% udziałem, oraz przyjęcie, że w przypadku wydania przez organ licencyjny tj. Prezydenta Miasta dokumentu nazwanego przez ten organ "zaświadczeniem" nie jest on de facto i de iure zezwoleniem tego organu na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych na tzw. "trasach szkolnych", a tym samym zasadne jest nałożenie na skarżącą kary pieniężnej za wykonywania przewozu bez zezwolenia organu i nałożenie sankcji w wysokości 8 000 zł za każdy pojazd.

II. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to

1) art. 138 § 1 pkt 1 Kpa przez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji;

2) art. 138 § 1 pkt 2 Kpa oraz art. 138 §§ 2 i 2a Kpa i art. 77 § 1 Kpa, przez ich niezastosowanie;

3) art. 7 Kpa przez całkowite pominięcie argumentacji strony wyrażanej w toku postępowania kontrolnego i odwoławczego.

4) art.8 Kpa przez prowadzenie postępowania w sposób fiskalny, nakierowany przede wszystkim na nałożenie kary na skarżącą, która jest spółką komunalną, realizującą zadania własne miasta, która powstała w wyniku przekształcenia samorządowego zakładu budżetowego miasta i jest sukcesorem pod tytułem ogólnym wszelkich praw i obowiązków tego zakładu, również wynikających z przepisów prawa administracyjnego i uprzednio wydanych zaświadczeń/zezwoleń.

5) art. 77 § 1 Kpa w związku z art.7 Kpa i 107 § 3 Kpa poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także brak przeprowadzenia całościowej analizy materiału dowodowego w sprawie prowadzący do nieustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy, pominięcia argumentacji strony.

Powołując się na powyższe zarzuty strona wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z 21 lipca 2023 r. [...] o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej,

ewentualnie o

2) uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, ze zm.) - dalej także: ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy).

Z akt sprawy wynika, że skarżąca realizowała dwa rodzaje przewozów, których wykonywanie odbywa się w oparciu o regulacje zawarte w dwóch różnych ustawach.

Były to:

- publiczny transport zbiorowy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 14 ustawy z 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 1371 – w wersji aktualnej na kontrolowany okres) – dalej określana uptz,

- przewóz regularny specjalny, uregulowany w art. 4 pkt 9 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 180 – w wersji obowiązującej w okresie objętym kontrolą) – dalej powoływana jako utd.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 14 uptz, publiczny transport zbiorowy to powszechnie dostępny regularny przewóz osób wykonywany w określonych odstępach czasu i po określonej linii komunikacyjnej, liniach komunikacyjnych lub sieci komunikacyjnej.

Natomiast stosownie do art. 4 pkt 9 utd, przewóz regularny specjalny to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób.

Niewątpliwie przewóz dzieci niepełnosprawnych jest właśnie przewozem regularnym specjalnym, gdyż jest to przewóz regularny (odbywa się wg rozkładu jazdy) i niepubliczny (gdyż przeznaczony tylko dla pewnej ściśle określonej grupy – chorych dzieci) z wyłączeniem wszystkich innych osób potencjalnie zainteresowanych skorzystaniem z przewozu.

Zatem już z literalnego brzmienia powołanych definicji wynika, że posiadanie zaświadczeń na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego nie może uprawniać także do wykonywania przewozów regularnych specjalnych, które nie mają charakteru publicznego.

Potwierdzeniem tego stanowiska jest orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym powszechnie przyjmuje się, że przewóz regularny specjalny nie jest przewozem o charakterze publicznym i tym różni się zasadniczo od przewozu regularnego (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 14 listopada 2019r., sygn. akt II SA/Go 622/19). Nie ma też podstaw do tego, aby do uznania przewozu za regularny specjalny musiały zostać spełnione wszystkie przesłanki w dosłownym brzmieniu, konieczne do kwalifikowania przewozu jako regularnego. Wystarczy w takim przypadku spełnienie dwóch przesłanek: regularności i przewożenia określonej kategorii osób (wyrok WSA w Warszawie, z 23 listopada 2017r., sygn. akt VIII SA/Wa 399/17). Przy czym nawet pewne odstępstwa od rozkładu jazdy nie dyskwalifikują przewozu jako regularnego. Jak stwierdził WSA we Wrocławiu, wymóg regularności wykonywania przewozu regularnego specjalnego nie wyklucza możliwości zmiany czasu i trasy przewozu z uwagi na potrzeby pracowników związane z funkcjonowaniem ich zakładu pracy. (Wyrok z 16 stycznia 2019r. sygn. akt III SA/Wr 473/18). Zasadnym jest przyjęcie, że taka sama reguła znajdzie zastosowanie w przypadku zmiany trasy przejazdu, gdy nie wszystkie dzieci w danym dniu korzystają z przewozu np. z przyczyn losowych.

Konsekwencją objęcia różnych przewozów regulacjami dwóch odrębnych ustaw jest także zróżnicowanie dokumentów, wymaganych dla wykonywania obu rodzajów działalności.

I tak zgodnie z art. 28 ust. 1 uptz, po zawarciu umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego organizator wydaje operatorowi zaświadczenie, o ile jest wymagane. Stosownie do ust. 4, zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, potwierdza posiadanie przez operatora uprawnień do wykonywania publicznego transportu zbiorowego na danej linii komunikacyjnej, liniach komunikacyjnych lub sieci komunikacyjnej. Zaświadczenie oraz aktualny rozkład jazdy powinny znajdować się w środku transportu, w którym wykonywany jest publiczny transport zbiorowy w transporcie drogowym i powinny być okazywane na żądanie uprawnionego organu kontroli.

Jeśli zaś chodzi o przewóz regularny specjalny, to – w myśl art. 18 ust. 1 utd - wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia:

1) w krajowym transporcie drogowym - wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez:

a) wójta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gminy,

b) burmistrza albo prezydenta miasta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej,

c) burmistrza albo prezydenta miasta, któremu powierzono to zadanie na mocy porozumienia, o którym mowa w art. 4 pkt 7a 3 - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej w granicach określonych w art. 4 pkt 7a lit. a 4 albo lit. b 5 ,

d) burmistrza albo prezydenta miasta, będącego siedzibą związku międzygminnego, o którym mowa w art. 4 pkt 7a 6 - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gmin, które utworzyły związek międzygminny,

d1) prezydenta miasta na prawach powiatu, w uzgodnieniu z właściwym starostą ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych przebiegających na obszarze miasta i sąsiedniego powiatu,

e) starostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze powiatu, z wyłączeniem linii komunikacyjnych określonych w lit. a-d1,

f) marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa,

g) marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa.

Z powyższego wynika, że nie można utożsamiać zaświadczenia uprawniającego do wykonywania publicznego transportu zbiorowego w trybie uptz z zezwoleniem na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w oparciu o utd. Natomiast bezspornie tym zezwoleniem strona skarżąca się nie legitymowała.

W takim zaś przypadku zastosowanie znajduje lp.2.1 pkt 1załącznika nr 3 do utd, zgodnie z którym w przypadku wykonywania przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia wysokość kary pieniężnej wynosi 8 000 zł, co przy siedmiu liniach, na których przewozy te były realizowane daje 56 000 zł kary. Tym niemniej stosownie do art. 92a ust. 5 pkt 4 utd, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć 30 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. W związku z tym organ zasadnie ograniczył wysokość wymierzonej skarżącej kary.

Skarżąca w skardze powoływała się na fakt wejścia we wszelkie uprawnienia, w tym wynikające z decyzji administracyjnych, jakie przysługiwały jej poprzednikowi prawnemu – Miejskiemu Zakładowi Komunikacyjnemu. Zauważyć jednak należy, że brak jest w aktach dowodów na to, że MZK takie zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w ogóle posiadał. W aktach są bowiem jedynie zaświadczenia z 19 lipca 2011r., wydane na podstawie art. 28 ust. 1 uptz na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego (np. karta 767). Nie negując zatem samej zasady sukcesji generalnej skarżącej w związku z przekształceniem MZK w trybie ustawy o gospodarce komunalnej zauważyć należy, że nikt nie może przekazać więcej praw niż sam posiada. Skoro skarżąca nie wykazała, że MZK legitymował się zezwoleniem na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych, to skarżąca nie mogła ich nabyć. Okoliczność, że skarżąca – i jej poprzednik prawny - faktycznie przez kilkanaście lat wykonywali przewozy regularne specjalne nie może prowadzić do uznania, że nabyła do tego jakieś uprawnienia, bo tak Sąd odczytuje argumentację strony zawartą w pkt. I tiret pierwsze skargi, odwołującą się do zasady ochrony praw nabytych.

Powyższe wskazuje, że nieuzasadniony okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego, wyrażony w tiret pierwszym skargi.

Również zarzut zawarty w pkt. I tiret drugie skargi jest bezzasadny. W tym punkcie skarżąca zarzuca, że organ błędnie uznał, że przedłożone przez stronę zaświadczenia nie mogą być uznane za zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych na trasach szkolnych tylko z tego powodu, że zmianie uległ numer kolejnej umowy zawartej pomiędzy miastem a skarżącą będącą spółką z jego 100% udziałem.

Odnośnie tego zauważyć należy, że nie kwestia zmiany numeru umowy była przesłanką faktyczną nałożenia kary, lecz brak zezwolenia na wykonywanie przewozów. Powodem tym był fakt, że zaświadczenia i zezwolenia są zupełnie odmiennymi aktami administracyjnymi: są wydawane na podstawie odrębnych ustaw i uprawniają adresata do innego rodzaju czynności. Ze znajdujących się w aktach zaświadczeń wynika, że zostały wydane w oparciu o art. 28 uptz i uprawniają do wykonywania publicznego transportu zbiorowego, a nie na podstawie art. 18 ust. 1 utd, umożliwiającego wykonywanie przewozów regularnych specjalnych. Brak zatem jakichkolwiek podstaw do powzięcia wątpliwości co do tego, czy nie są ewentualnie zezwoleniami w rozumieniu utd.

Sąd nie podzielił także zarzutów odnośnie naruszenia przepisów Kpa poprzez pominięcie argumentacji strony i brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego.

Zdaniem Sądu, materiał dowodowy jest kompletny, a spór dotyczy jedynie jego oceny: czy można przyjąć, że skarżąca wykonywała działalność w zakresie przewozu dzieci niepełnosprawnych w oparciu o właściwy akt administracyjny i o charakter tego aktu: czy posiadane przez skarżącą zaświadczenia mogą być uznane za zezwolenia w rozumieniu utd. Jest to zatem kwestia oceny zgromadzonych dowodów, a nie ich braku. Ponieważ stanowisko organu zostało szczegółowo wyjaśnione i znajduje oparcie w przepisach prawa, to trudno mu skutecznie postawić zarzut dowolności.

Końcowo zwrócić należy uwagę również na to, że skarżąca jest podmiotem profesjonalnie zajmującym się działalnością przewozową, zatem winny być jej znane regulacje prawne obowiązujące w tym zakresie. To obowiązkiem strony jest wystąpić do organu i uzyskać takie zezwolenie/zaświadczenie, jakie jest konieczne dla zapewnienia wykonywania zamierzonej działalności zgodnie z prawem. Natomiast tylko strona ma świadomość, w jakiej sferze zamierza wykonywać działalność i o jaki rodzaj zezwolenia/zaświadczenia winna w związku z tym wnioskować.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 ppsa Sąd orzekł o oddaleniu skargi.