Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant starszy sekretarz sądowy Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 września 2013 r. sprawy ze skargi A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia ... w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo - usługowego z parkingami, infrastrukturą techniczną i totemem reklamowym oddala skargę.

Decyzją z dnia ... r. Prezydent Miasta W. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego z parkingami przy ul. K. w W. na terenie zaznaczonym na załączniku graficznym nr 2, przy zachowaniu warunków określonych w załączniku nr 1. W uzasadnieniu organ ten omówił wewnętrzną opinię Zarządu Dróg, że inwestycja zwiększy natężenie ruchu kołowego i pieszego, co wymaga przebudowy dotychczasowego włączenia do drogi publicznej w miejscu dojazdu do istniejącego parkingu oraz części ul. K. wraz z przebudową skrzyżowań, jak też zaznaczył, że droga urządzona w granicach działki nr 15/92 stanowi dojście i dojazd do stadionu.

W załącznikach nr 3, 4a, 4b i 4c organ zawarł analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania. Inwestycja planowana jest na obszarze pełniącym funkcję mieszkalno-usługową. Spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p.

W załączniku nr 1 określono, że powierzchnia sprzedaży w obiekcie wyniesie do 1000 m2. Nakazano spełnić wymagania wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz zaprojektować nie mniej niż 75 miejsc postojowych. Obsługę komunikacyjną realizować poprzez istniejące włączenie do drogi publicznej w miejscu dojazdu do istniejącego na działce nr 15/71 parkingu. Nakazano aby zgodnie z art. 16 ustawy o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) przebudować istniejące włączenie do drogi oraz część ul. K. wraz z przebudową skrzyżowań w uzgodnieniu z zarządcą drogi.

Według analizy funkcjonalno-przestrzennej na obszarze występują budynki wielorodzinne i usługowe, w tym hala targowa o powierzchni zabudowy 2700m2. Inwestor planował budynek o powierzchni zabudowy 1600m2 oraz 70 miejsc parkingowych. Działka inwestora posiada dostęp do drogi publicznej, który będzie wymagał przebudowy.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił naruszenie § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu – przez ustalenie zbyt małej ilości miejsc postojowych, naruszenie art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie odpowiedniej ilości miejsc parkingowych i nieomówienie tego zagadnienia w uzasadnieniu oraz art. 107 § 1 k.p.a. przez nieprecyzyjne sformułowanie decyzji w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji. Skarżący podał, że jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości przy ul. K. zabudowanej hipermarketem Real i obejmującej parking przyległy do terenu inwestora, stąd posiada wiedzę o znaczeniu ilości miejsc parkingowych przy obiektach handlowych dla płynności ruchu drogowego przy takim obiekcie i ulicach przyległych. Zapewnienie 75 miejsc będzie niewystarczające. W sąsiedztwie planowanej inwestycji znajduje się hala targowa M. Inwestor nie wykazał, że liczba miejsc parkingowych jest wystarczająca, zaś organ tego nie wyjaśnił. Mało precyzyjny zapis na temat obsługi komunikacyjnej nasuwa obawę, czy inwestor nie będzie realizował inwestycji z wykorzystaniem nieruchomości skarżącej.

Zaskarżoną decyzją organ utrzymał powyższą decyzję w mocy.

Organ ponownie przedstawił i omówił materiał dowodowy uzasadniający stosowanie w nin. sprawie art. 59 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Decyzja pierwszej instancji spełniła wymóg ustalenia wymaganej ilości miejsc parkingowych (§ 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589). Ostateczna liczba miejsc parkingowych zostanie ustalona w projekcie budowlanym (§ 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). Decyzja spełnia wymagania art. 54 w związku z art. 64 u.p.z.p. Z załącznika graficznego nr 2 b wynika, że wjazd na teren nieruchomości inwestora będzie realizowany od strony wschodniej działki skarżącego, na co wskazują linie rozgraniczające.

W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucił tej decyzji naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez pominięcie niektórych zarzutów odwołania, art. 11 i 107 § 3 k.p.a. przez wadliwe uzasadnienie, art. 15 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie merytorycznej oceny, czy wskazana ilość miejsc parkingowych jest wystarczająca oraz art. 107 § 1 k.p.a. przez nieprecyzyjne ustalenie obsługi komunikacyjnej, ponadto zarzucił naruszenie § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych przez ustalenie zbyt małej ilości miejsc postojowych oraz nieprawidłową wykładnię § 18 ust. 2 tego rozporządzenia i § 2 pkt 6 rozporządzenia w sprawie oznaczeń, że wystarczające jest wskazanie ilości bez uprzedniej analizy, czy jest ona wystarczająca.

W uzasadnieniu wskazano, że organ w ogóle nie rozważył zarzutu braku jakiegokolwiek uzasadnienia w treści decyzji I instancji dla przyjęcia danej ilości miejsc postojowych. Organ również nie podał w uzasadnieniu decyzji, dlaczego wykonanie 75 miejsc jest wystarczające. Organ nie odniósł się do zarzutu naruszenia § 18 ust. 1 rozporządzenia. Organ nie dążył do wyjaśnienia, czy przyjęta ilość miejsc jest wystarczająca. Z załącznika nr 2 b wcale nie wynika precyzyjne ustalenie obsługi komunikacyjnej. Wymagana liczba miejsc postojowych powinna być przedmiotem analizy, z uwzględnieniem specyfiki rejonu i zamierzonego sposobu wykorzystania terenu. Organ błędnie przyjął, że decyzja lokalizacyjne nie ustala ilości miejsc postojowych w sposób ostateczny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwarza gwarancje odpowiedniego poziomu fachowego decyzji lokalizacyjnych, przez powierzenie opracowania ich projektu przez osoby posiadające specjalistyczną wiedzę z zakresu urbanistyki i architektury (art. 50 ust. 4, art. 60 ust. 4 ustawy). Projekt taki podlega oczywiście kontroli dokonywanej przez organ lokalizacyjny wydający decyzję lub przez organ odwoławczy, również na skutek zastrzeżeń strony spełniających postulat profesjonalizmu, odpowiednio sformułowanych i udokumentowanych przez specjalistę. Ogólnikowe zarzuty skarżącego tych wymogów nie spełniają. Organ zaś dokonał zwięzłej, lecz przekonującej kontroli przyjętej wielkości, podając średni wskaźnik ilości miejsc postojowych (trzy na 100m2 powierzchni sprzedaży) w zestawieniu z minimalnym wskaźnikiem dla inwestora (7,5 miejsc na 100m2). Można zauważyć, że w tej sytuacji organ powinien raczej objaśnić inwestorowi przyczyny przyjęcia tak wysokiego wskaźnika, niż tłumaczyć komukolwiek, że przyjęty wskaźnik jest zbyt niski.

Nie byłby zgodny z przepisami pogląd, że ilość miejsc postojowych wyznacza wyłącznie organ lokalizacyjny albo wyłącznie organ architektoniczno-budowlany. Przepis § 18 ust. 1 warunków technicznych formułuje pewien oczywisty postulat urządzenia miejsc postojowych w ilości zależnej od uzasadnionych potrzeb. Według § 18 ust. 2 liczbę tych miejsc oraz sposób ich urządzenia ustala ostatecznie organ architektoniczno-budowlany, jednak w oparciu o wymagania określone przez organ lokalizacyjny. Decyzja lokalizacyjna powinna zatem zawierać charakterystykę planowanej inwestycji pozwalającą na doprecyzowanie ilości miejsc postojowych. Decyzja wydana w nin. sprawie taką charakterystykę zawiera, w szczególności przez określenie powierzchni sprzedaży planowanego obiektu handlowego oraz zwrócenie uwagi na podobne obiekty usytuowane w sąsiedztwie, jak też ustalenie wymaganej minimalnej ilości miejsc postojowych. Organ ostatecznie określający ich liczbę będzie mógł zatem tę ilość powiększyć w zależności od konkretnych potrzeb i według przyjętych przez siebie kryteriów, których organ lokalizujący wcale nie musiał precyzować (por. wywody w uzasadnieniu wyroku II SA/Po 494/12, które tut. Sąd w pełni podziela). Zrozumiałe jest zainteresowanie skarżącego rezultatem postępowania lokalizacyjnego, zmierzającego do dozwolenia na powstanie konkurencyjnego obiektu handlowego. Zarzuty skarżącego uzasadnione troską o dobro ogólne, obawą czy nowy obiekt nie utrudni komunikacji drogowej w okolicy, z niekorzyścią dla stałych użytkowników ulic i parkingów, związane są raczej z jego interesem faktycznym, nie zaś interesem prawnym. Dotyczy to w szczególności podejrzenia, że wydana decyzja lokalizacyjna umożliwi w przyszłości inwestorowi bezprawne naruszenie prawa własności nieruchomości skarżącego. Złudna byłaby nadzieja skarżącego, że inne sformułowanie rozstrzygnięcia w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji, oddali obawę takiego zagrożenia. Organ lokalizacyjny nie posiada mocy takiego ukształtowania decyzji. Trafna była ocena organu o dostatecznym doprecyzowaniu tego rozstrzygnięcia oraz jego zgodności z prawem, dodać można dlatego ponadto, że nie obejmuje ono nieruchomości skarżącego.

Oceny powyższe przekonują o bezzasadności szczegółowych zarzutów skargi. Organ nie przeczył temu, że ilość miejsc postojowych powinna być odpowiednia do potrzeb (§ 18 ust. 1 rozporządzenia). Rozstrzygnięcie w tym zakresie związane było z akceptacją projektu specjalisty i zostało dostatecznie uzasadnione. Decyzja zawierała odpowiednio ustalone wymagania, pozwalające właściwemu organu na doprecyzowanie liczby i sposobu usytuowania miejsc postojowych w podlegającym zatwierdzeniu projekcie budowlanym.

Mając powyższe na uwadze oraz zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

H.B.8.10.2013 r.