Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Maciej Kobak /spr./ WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 września 2020 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - skargę oddala -

Przedmiotem skargi E. M. (dalej w skrócie: "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] uchylająca w części decyzję Wójta Gminy [...] (dalej w skrócie: "Wójt") z dnia [...] października 2016 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i jednocześnie orzekająca w tym zakresie co do istoty sprawy oraz utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części.

Stan faktyczny i prawny ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco.

Zawiadomieniem z dnia 14 października 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej w skrócie: "PINB") wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie legalności robót budowlanych obejmujących budowę budowli, w skład której wchodzą: zbiornik na gaz o pojemności 20 m3 i parownica – zamocowane do płyt betonowych, na działce ew. nr 871 w miejscowości S. gm. Z.

W toku postępowania ustalono, że na działce ew. nr 871, jej właściciel K. M. zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę znak [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. wybudował dwa zbiorniki na skroplony gaz argon i dwutlenek węgla o pojemności 5 m3 każdy. Podczas czynności kontrolnych stwierdzono natomiast, że na nieruchomości znajdują się dwa zbiorniki o pojemności 5 m3 oraz jeden o pojemności 20 m3 ustawione na płycie żelbetowej w odległości 1,75 m i 1,32 m od ściany budynku oraz parownica usytuowana w innym miejscu niż przewidywał zatwierdzony projekt budowlany.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] PINB wstrzymał roboty budowlane i nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, projektu budowlanego i oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością, z zamiarem wdrożenia procedury legalizacji samowoli budowlanej.

Następnie decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] PINB nakazał K. M. rozbiórkę samowoli budowlanej, w skład której wchodził zbiornik na gaz o pojemności 20 m3 i parownica. Ponadto postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] PINB uzupełnił ww. decyzję nakazując także rozebrać fundament pod parownicą. Decyzja nakazująca rozbiórkę została utrzymana w mocy przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...]. K. M. dokonał rozbiórki obiektów samowolnie wykonanych, co zostało potwierdzone w protokole z czynności sprawdzających z dnia 27 września 2012 r.

W dniu 24 stycznia 2012 r. K. M. (dalej w skrócie: "wnioskodawca") złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na inwestycję pod nazwą "Rozbudowa i przebudowa napełnialni butli gazowych" na działce ew. nr 871 w miejscowości S. Wniosek dotyczył tych samych obiektów, które były przedmiotem postępowania prowadzonego przez nadzór budowlany, a więc: zbiornika na ciekły argon o pojemności 20,5 m3 oraz fundamentu pod zbiornik na ciekły argon. Ponadto wnioskodawca wystąpił o przebudowę płyty fundamentowej pod już istniejące dwa zbiorniki na tlen i dwutlenek węgla.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Wójt ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia, a następnie po rozpoznaniu odwołania E. M. i E. M., SKO decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta.

Po rozpoznaniu skargi E. M., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 585/14 uchylił ww. decyzje organów obu instancji.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organy nie poczyniły ustaleń czy orzeczony decyzją z dnia [...] marca 2012 r. obowiązek rozbiórki dotyczy obiektów, wobec których ustalono warunki zabudowy. Nie można było zatem ustalić, czy w sprawie mamy do czynienia z budową czy też rozbudową istniejącego obiektu. Sąd wskazał również na braki wniosku inicjującego postępowanie.

Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Wójt ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia, a następnie po rozpoznaniu odwołania E. M., SKO decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta.

Po rozpoznaniu skargi E. M. od powyższej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 11 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1294/15 uchylił zaskarżoną decyzję SKO i poprzedzającą ją decyzję Wójta z dnia [...] maja 2015 r.

W uzasadnieniu wyroku w pierwszej kolejności Sąd stwierdził, że w ponownie przeprowadzonym postępowaniu Wójt zrealizował wytyczne wynikające z prawomocnego wyroku z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 585/14 dotyczące konieczności ustalenia charakteru planowanej inwestycji. Sąd stwierdził, iż organy prawidłowo przyjęły, że zamiar inwestycyjny wnioskodawcy polegał na rozbudowie i przebudowie istniejącego obiektu budowlanego, jakim jest istniejąca na działce ew. nr 871/1 w S. stacja napełniania gazu.

Sąd stwierdził jednak uchybienia dotyczące ustalenia przez organy linii rozgraniczających teren inwestycji, linii zabudowy, granic obszaru analizowanego, zaistnienia przesłanki tzw. "dobrego sąsiedztwa" określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz warunków obsługi w zakresie komunikacji inwestycji z drogą publiczną.

Sąd nakazał, aby organy ponownie prowadząc postępowanie usunęły dostrzeżone naruszenia przepisów poprzez :

1) wezwanie inwestora do określenia granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000 (art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.),

2) sporządzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. w sposób zgodny z przytoczonymi w wyroku przepisami rozporządzenia,

3) określenie warunków dojazdu do inwestycji w części graficznej decyzji.

Decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] Wójt działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust.1 i 4, art. 61, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2016 r, poz. 778 – dalej w skrócie: "u.p.z.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – dalej w skrócie: "k.p.a.") – ustalił warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę i przebudowę napełnialni butli gazowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. 871/1 i 871/2 w miejscowości S. W pkt 1 decyzji określono "Ustalenia dotyczące rodzaju i funkcji zabudowy", natomiast w pkt 2 "Ustalenia dotyczące zasad zagospodarowania terenu oraz warunków zabudowy".

Po rozpoznaniu odwołania E. M. i E. M., SKO decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po rozpoznaniu skargi wnioskodawcy na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 342/17 uchylił zaskarżoną decyzję SKO. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a.

Po ponownym rozpatrzeniu odwołania, SKO decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta z dnia [...] października 2016 r.

Po rozpoznaniu skargi E. M. od powyższej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 761/18 uchylił zaskarżoną decyzję SKO, wskazując w uzasadnieniu wyroku na błędy w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] SKO uchyliło decyzję Wójta z dnia [...] października 2016 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po rozpoznaniu sprzeciwu wnioskodawcy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 455/19 uchylił zaskarżoną decyzję SKO.

Decyzją z dnia z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] SKO działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 53 ust. 3 i ust. 4, art. 54, art. 56, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 4, art. 61 ust. 1 u.p.z.p. uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej pkt 2 osnowy: "Ustalenia dotyczące zasad zagospodarowania terenu oraz warunków zabudowy" i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy.

W uzasadnieniu decyzji SKO wyjaśniło sposób ustalenia obszaru analizowanego, w szczególności że front terenu inwestycji stanowi zachodnia granica działki o długości 50 m, przyległa do drogi wewnętrznej na działce nr ew. 850, z której odbywa się główny wjazd na działkę budowlaną. Granice obszaru analizowanego wyznaczono wokół objętych wnioskiem działek w odległości ok. 150 m, tj. zapewniającej spełnienie wymogu najmniejszego zakresu, przewidzianego przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wynoszącego trzy szerokości frontu terenu inwestycji (nie mniej niż 50 m). SKO wskazało, że wyznaczony obszar obejmuje tereny zabudowy usługowej (działka ew. nr 872 - usługi hotelarskie w agroturystyce), mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej oraz tereny gruntów rolnych. W ocenie SKO analizowany obszar stanowi pewną całość przestrzenną i jest wystarczający do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanego zamierzenia. SKO stwierdziło, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne przewidziane jest do realizacji w ramach istniejącej usługowej funkcji zagospodarowania działek nr ew. 871/1 oraz 871/2 i stanowić będzie jej uzupełnienie. Jednocześnie działka sąsiednia nr ew. 872 dostępna z tej samej co teren inwestycji drogi publicznej, zabudowana budynkami byłej [...] może stanowić podstawę do ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia w zakresie kontynuacji funkcji, pomimo iż w stanie obecnym powyższa nieruchomość nie została zainwestowana w sposób wynikający z ustalonych warunków zabudowy dla funkcji mieszkalno - hotelarskiej. W ocenie SKO fakt, iż budynki nie są w obecnym stanie użytkowane, nie ma wpływu na charakter tej zabudowy. Jest to bowiem zabudowa, która została zrealizowana na potrzeby usług prowadzonych przez [...], a budynki nie zostały przekształcone w wyniku zmiany sposobu użytkowania, na inną, niż pierwotna funkcję.

Powołując się na wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 586/11, SKO stwierdziło, że wnioskodawca objął wnioskiem rozbudowę i przebudowę istniejącej inwestycji. Nowa zabudowa mieści się zatem w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym sposobu użytkowania obiektów. Inwestycja polegająca na rozbudowie istniejącego już obiektu budowlanego powinna być dostosowana nie tylko do zabudowy na działkach sąsiednich, znajdujących się na obszarze analizowanym, ale także, a nawet w pewnych okolicznościach przede wszystkim - do zabudowy już istniejącej na działce inwestora.

SKO stwierdziło również, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną na działce nr ew. 850 stanowiącej własność [...]. Analizowany obszar jest terenem uzbrojonym, a wnioskowana inwestycja nie wiąże się z koniecznością budowy nowych sieci uzbrojenia terenu, ani ze zwiększeniem zapotrzebowania na media. Teren inwestycji według wypisu z rejestru gruntów posiada użytek "Bi" (inne tereny zabudowane), nie jest zatem wymagane uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze.

Dalej SKO wskazało, że teren inwestycji położony jest poza zasięgiem obszarów objętych ochroną konserwatora zabytków, konserwatora przyrody, nie jest położony w terenie zagrożonym osuwaniem mas ziemnych, w terenie górniczym ani w terenie zamkniętym. Ponieważ teren jest położony w obszarze zagrożenia powodziowego w przypadku zniszczenia lub uszkodzenia wału przeciwpowodziowego, projekt decyzji uzgodniono z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie, Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej, a wnioskodawcę zobowiązano do przyjęcia rozwiązań projektowych uwzględniających fakt, iż teren inwestycji jest położony na w/w obszarze. Wnioskodawca przedłożył wraz z wnioskiem ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Przedmiotowa inwestycja nie jest położona w Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000, nie będzie realizowana w pobliżu jej granicy oraz w żaden sposób nie będzie na nią oddziaływać, w związku z tym nie pogorszy stanu siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk roślin i zwierząt, dla których wyznaczono obszar Natura 2000. Zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. projekt decyzji o warunkach zabudowy został sporządzony przez osobę uprawnioną, wpisaną na listę członków [...] Okręgowej Izby Architektów.

Wobec powyższego SKO stwierdziło spełnienie wymagań określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p.

W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję SKO, zaskarżając ją w całości i domagając się jej uchylenia.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 15, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Organy prawidłowo zebrały i rozważyły materiał dowodowy w sprawie, czyniąc na jego podstawie właściwe ustalenia faktyczne. Również w warstwie materialnoprawnej kwestionowana skargą decyzja nie wykazuje uchybień. Podstawa prawna decyzji, tak w ujęciu walidacyjnym - prawidłowości zastosowania przepisów – jak i w ujęciu derywacyjnym – prawidłowości wykładni stosowanych przepisów, nie budzi zastrzeżeń.

W pierwszej kolejności Sąd odnotowuje, że na gruncie niniejszej sprawy zapadły liczne wyroku tutejszego Sądu, a zatem organ miał obowiązek prowadzenia postępowania i wydania rozstrzygnięcia w reżimie kształtowanym treścią art. 153 P.p.s.a.

W sprawie bezsporne są następujące okoliczności:

- inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na inwestycję pod nazwą "Rozbudowa i przebudowa napełnialni butli gazowych" na działce ew. nr 871 w miejscowości S. Wniosek dotyczył budowy zbiornika na ciekły argon o pojemności 20,5 m3 oraz fundamentu pod zbiornik na ciekły argon (rozbudowa), jak również przebudowy płyty fundamentowej pod już istniejące dwa zbiorniki na tlen i dwutlenek węgla;

- w toku postępowania działka 871 podzieliła się na działki 871/1 i 871/2 – teren inwestycji obejmuje obie działki, zgodnie z pierwotnym wnioskiem;

- na działkach 871/1 i 871/2 znajduje się już legalnie wybudowana napełnialnia butli gazowych; zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę znak [...]

z dnia [...] sierpnia 2005 r. inwestor wybudował dwa zbiorniki na skroplony gaz argon

i dwutlenek węgla o pojemności 5 m3 każdy;

- na działce 871 znajdował się nielegalnie wybudowany zbiornik na gaz o pojemności 20 m3 wraz z fundamentem oraz parownica. Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r.

nr [...] orzeczono nakaz rozbiórki przedmiotowego obiektu. Inwestor rozbiórkę wykonał, co zostało potwierdzone w protokole z czynności sprawdzających z dnia 27 września 2012 r.

Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy – art. 59 ust. 1 u.p.z.p.

Organ jest zobowiązany ustalić warunki zabudowy w razie łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi – art. 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1 w zw. z art. 56 u.p.z.p.

Na gruncie niniejszej sprawy wyżej podane warunki zostały spełnione.

1) Organy wyjaśniły kwestię charakteru planowanej inwestycji – ustaliły, że inwestor rozebrał samowolnie wybudowany zbiornik na gaz o pojemności 20 m3 wraz z fundamentem oraz parownicą – wykonano wytyczne z wyroku

z dnia 22 lipca 2014 roku – sygn. II SA/Rz 585/14;

2) Inwestor prawidłowo oznaczył teren objęty wnioskiem na mapie w skali 1:1000 – wskazał działki 871/1 i 871/2, które odpowiadają pierwotnej działce 871. Prawidłowo wyznaczono front działki, jako zachodnią granice działki 871/1 (linia pomiędzy pkt A i D) bezpośrednio przyległą do drogi wewnętrznej na działce nr 850, z której zaplanowano wjazd na teren inwestycji. W oparciu o tę wielkość wyznaczono obszar analizowany – długość frontu działki wynosi 50 m. Granice obszaru analizowanego wyznaczono wokół działek, których dotyczył wniosek, w odległości 150 m. – zachowując tym samym wymóg z § 3 rozporządzenia z sierpnia 2003 roku. Wyjaśniono kwestię spełnienia przez planowaną inwestycję wymogu kontynuacji funkcji w stosunku do działek sąsiednich. Podano, że wyznaczony obszar obejmuje tereny zabudowy usługowej (działka ew. nr 872 - usługi hotelarskie w agroturystyce), mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej oraz tereny gruntów rolnych. Wnioskowane zamierzenie inwestycyjne przewidziane jest do realizacji w ramach istniejącej usługowej funkcji zagospodarowania działek nr ew. 871/1 oraz 871/2

i stanowić będzie jej uzupełnienie. Sąd w pełni ten argument podziela. Nie można wnioskowanej inwestycji odmawiać waloru kontynuacyjnego, jeżeli uwzględni się fakt, że na działkach nr ew. 871/1 oraz 871/2 znajduje się już legalnie wybudowana napełnialnia butli gazowych. Jeżeli w ramach pierwotnego i zrealizowanego już zamierzenia ostatecznie przesądzono, że napełnialnia butli realizuje zasadę dobrego sąsiedztwa dla analizowanego terenu, to konsekwentnie rozbudowa i przebudowa tego obiektu, zachowująca przedmiotowo tę samą funkcję usługową, również będzie tę zasadę realizować. Należy uwzględniać, że ład przestrzenny na terenie wyodrębnionym jako obszar analizy tworzy zabudowa zlokalizowana nie tylko na działkach sąsiednich, ale także ta znajdująca się już na działce, na której ma zostać zrealizowana nowa inwestycja – wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 11 marca 2020 r., sygn. II SA/Rz 1365/19. Niezależnie od powyższego zwrócono uwagę, że działka sąsiednia nr ew. 872 dostępna z tej samej co teren inwestycji drogi publicznej, zabudowana budynkami byłej [...] może stanowić podstawę do ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia w zakresie kontynuacji funkcji, pomimo iż w stanie obecnym powyższa nieruchomość nie została zainwestowana w sposób wynikający z ustalonych warunków zabudowy dla funkcji mieszkalno - hotelarskiej. Wyjaśniono odstąpienie od wyznaczania obowiązującej linii zabudowy, tłumacząc to faktem, że działki objęte wnioskiem znajdują się w tak znacznej odległości od drogi publicznej, że nie ma możliwości zrealizowania inwestycji z przekroczeniem minimalnych odległości normatywnych pomiędzy inwestycja a drogą publiczną. Sąd zauważa, że odstąpienie od ustalenia obowiązującej linii zabudowy jest dopuszczalne, gdy inwestycja nie przylega bezpośrednio do drogi publicznej i polega na dokonaniu rozbudowy i przebudowy już istniejącego obiektu w głębi działki, a więc nie w stronę frontu działki, to jest tej jej części, z której odbywa się wjazd – zob. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2019 r., sygn. II OSK 1389/17. Wskazano również, tak w części tekstowej, jak i graficznej decyzji warunki obsługi inwestycji w zakresie komunikacji z drogą publiczną - wykonano wytyczne z wyroku z dnia 11 maja 2016 roku – sygn. II SA/Rz 1294/15 oraz z dnia 17 października 2018 roku, sygn. II SA/Rz 761/18.

3) Uzupełniające postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez SKO

w [...], ten organ również wydał merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie – uwzględniono wytyczne wyroków z dnia 14 czerwca 2017 roku, sygn. II SA/Rz 342/17, z dnia 17 października 2018 roku, sygn. II SA/Rz 761/18, z dnia 23 maja 2019 roku, sygn. akt II SA/Rz 455/19.

4) Wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. – teren ma dostęp do drogi publicznej – podano, że teren inwestycji ma dostęp do drogi powiatowej nr 1012R poprzez drogę wewnętrzną na działce nr 850, istniejącym zjazdem.

5) Wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. – wystarczające uzbrojenie terenu –

z uwagi na charakter inwestycji – rozbudowa i przebudowa – zaopatrzenie w media (wodę, gaz i energię elektryczną) odbywa się w ramach istniejących przyłączy i sieci. Analogicznie odprowadzenie ścieków i wód opadowych. Określono również zasady ustalania miejsc postojowych, czyniąc tym samym zadość § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm.).

6) Wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. - teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.

Z uzasadnienia kwestionowanej decyzji, jak również z akt sprawy wynika, że zgodnie z wypisem z rejestru gruntów teren inwestycji został zakwalifikowany jako "inne tereny zabudowane" (użytek "Bi") i nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze.

7) Wymóg z art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 u.p.z.p. – określenie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Pkt 3 skarżonej decyzji określa

w sposób standardowy zakres ochrony osób trzecich i jest to rozwiązanie prawidłowe. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może następować tylko w takim zakresie,

w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego. Organ wydający decyzję

o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczać

w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej. Z tego względu ochrona interesów osób trzecich na etapie określenia sposobów zagospodarowania

i warunków zabudowy terenu nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona jak

w pozwoleniu na budowę – wyrok z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. II OSK 826/17. Kwestie związane z hałasem, drganiami, zanieczyszczeniem środowiska, itd. będą badane na etapie udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. Jedynie na marginesie Sąd zauważa, że w sprawie została wydana decyzja Wójta Gminy [...] z [...] października 2011 roku o braku podstaw przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Decyzja ta jest ostateczna i prawomocna. Ponadto w aktach sprawy znajduje się opinia biegłego

z marca 2015 roku, z której wynika jednoznacznie, że planowana inwestycja nie powoduje żadnego zagrożenia dla bezpieczeństwa osób i mienia; przedmiotowa opinia była przedmiotem oceny tut. Sądu w sprawie II SA/Rz 1294/15.

8) Teren inwestycji położony jest poza obszarami objętymi ochroną konserwatora zabytków oraz konserwatora przyrody. Teren nie jest zagrożony osuwaniem mas ziemnych, nie leży na terenie górniczym. Inwestycja jest położona na obszarze zagrożenia powodziowego w przypadku zniszczenia lub uszkodzenia wału przeciwpowodziowego, dlatego projekt decyzji uzgodniono z PGW Wody Polskie. Teren inwestycji nie leży w obszarze Natura 2000, ani w pobliżu jego granic.

9) Wielkość powierzchni zabudowy do powierzchni działki. Stosownie do postanowień § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 roku wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to

z analizy. Ze sporządzonej na potrzeby postępowania analizy wynika, że wielkość powierzchni zabudowy do powierzchni działki w obszarze analizowanym waha się

w przedziale od 4% do 33%. Średni wskaźnik wynosi 10%. W analizie podano numery konkretnych działek zabudowanych w obszarze analizowanym przypisując im ustaloną wartość przedmiotowego wskaźnika. Przyjęta metoda jest prawidłowa

i brak podstaw do jej kwestionowania. Urbanista wyjaśnił, że aktualna wartość wskaźnika powierzchni zabudowy dla istniejącej zabudowy na terenie inwestycji wynosi 18%, jest więc większa od średniej w obszarze analizowanym. Zaznaczył przy tym, że 15% powierzchni zabudowy stanowią budynki, pozostałą cześć – 3% stanowią obecnie istniejące płyty fundamentowe pod instalacjami. Słusznie założył, że racjonalne jest wobec tego wyznaczenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki w oparciu o § 5 ust. 2 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 roku, a więc z odstępstwem od średniej. Finalnie urbanista przyjął, że powierzchnia łączna projektowanej płyty fundamentowej pod ciekły argon (rozbudowa) i płyty fundamentowej pod zbiornik na skroplony tlen i CO2 (przebudowa), nie może przekraczać 3% terenu inwestycji. Innymi słowy, wskaźnik powierzchni nowej zabudowy do powierzchni działki może się podwoić w stosunku do analogicznego wskaźnika dla istniejącej zabudowy płyt fundamentowych pod butle z gazem. Istotne jest przy tym to, że ostatecznie wartość wskaźnika powierzchni zabudowy do powierzchni działki będzie wynosić 21%, a zatem nie będzie przekraczać wskaźnika maksymalnego w obszarze analizowanym (33%).

W ocenie Sądu przyjęte odstępstwo od średniej zostało rzeczowo i racjonalnie wyjaśnione i tym samym nie narusza postanowień § 5 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 roku.

10) Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania przyjętego w analizie, a za nią

w decyzji, wskaźnika wysokości planowanego zbiornika na ciekły argon o pow. 20,5 m3 – 11,0 m. Z analizy wynika, że w obszarze analizowanym wysokość głównych kalenic dachów mieści się w przedziale od 4 m do ok. 11 m. Uwzględniając planowaną pojemność pojemnika na argon – 20,5m3, możliwą średnicę pojemnika (stanowiącego walec) oraz wniosek inwestora (k. 51) przyjęto maksymalną dopuszczalną wartość wysokości zbiornika, odnoszą ją do wysokości kalenicy - § 8 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 roku. Sąd zauważa, że powołany przepis rozporządzenia nie wymaga ustalenia wskaźnika wysokości kalenicy, jako średniej tego parametru w obszarze analizowanym. Wymaga jedynie, aby został on ustalony "odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym". Urbanista ograniczył więc wysokość pojemnika na argon do maksymalnej występującej wysokości głównej kalenicy dachu, to jest do 11 m., tak aby nie tworzyć dominanty. Uwzględniając tę okoliczność, jak również uzasadnione potrzeby inwestora, który wskazywał na zdeterminowanie techniczne parametrów wysokościowych produkowanych zbiorników (ich wysokość w zależności od producenta waha się od 10,4 m do 11 m) przyjętego rozwiązania Sąd nie kwestionuje. W żaden racjonalnie uzasadniony sposób nie wpływa ono negatywnie na ład przestrzenny w obszarze analizowanym.

Z wyłożonych względów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Należy odnotować, że skarżący nie sformułował w niej żadnych konkretnych zarzutów, ograniczając się wyłącznie do ogólnego powołania się na wadliwość ustaleń faktycznych oraz rozwiązań przyjętych w analizie urbanistycznej i wydanej decyzji.

Wyrok oparto o art. 151 P.p.s.a.