Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Czesława Nowak - Kolczyńska (spr.) Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska Protokolant: starszy asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2071/15 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: zawiesić postępowanie do czasu podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. akt I OPS 3/18.

Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2071/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. znak [...] o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kategorii B na okres 3 miesięcy.

Decyzja ta została wydana z uwagi na informację Komendy Powiatowej Policji w [...], że skarżący przekroczył dopuszczalną prędkość w terenie zabudowanym o 57 km/h. Podstawę prawną decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy stanowił zaś art. 102 ust. 1 pkt 4 oraz art. 102 ust. 1c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2015 r. poz. 155, ze zm., dalej powoływanej jako: u.k.p.) w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm., dalej określanej jako: p.r.d.).

W toku postępowania oraz w skardze do Sądu I instancji skarżący zarzucał m.in. naruszenie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że ustawodawca precyzyjnie określił sposób ustalenia w postępowaniu administracyjnym stanu faktycznego w zakresie okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o 50 km/h. Zgodnie bowiem z treścią art. 7 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 541) do dnia 3 stycznia 2016 r., podstawą prawną wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p., jest wyłącznie informacja Policji o zatrzymaniu prawa jazdy i okolicznościach takiej czynności.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący. Zaskarżając wyrok w całości wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji organów I i II instancji i rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Sądowi I instancji zarzucił w szczególności naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., obecnie Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm., dalej powoływanej jako: p.p.s.a.) w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a p.r.d. w zw. z art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c u.k.p. poprzez oddalenie skargi, podczas gdy w toku postępowania zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania w związku z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt K 24/15. A także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 78 § 1 i 138 § 2 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, gdyż organy administracji nie poczyniły ustaleń w zakresie prawidłowości dokonania pomiaru prędkości pojazdu którym poruszał się skarżący.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Składowi orzekającemu w niniejszej sprawie z urzędu znane jest, że przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygn. akt I OPS 3/18 zawisło postępowanie z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 29 listopada 2018 r. o podjęcie przez skład siedmiu sędziów NSA uchwały mającej na celu wyjaśnienie:

1. Czy podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r. poz. 978, ze zm.) w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 541, ze zm.) może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym?

2. Czy prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm.) w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami?

Biorąc pod uwagę przedmiot niniejszej sprawy oraz zarzuty skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zasadne jest zawieszenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie, bowiem przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów NSA ma być kwestia dotycząca wykładni art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. w zakresie, w którym odnosi się do związania organu prowadzącego postępowanie informacją Policji. Przepis ten stanowił natomiast podstawę podjętych rozstrzygnięć administracyjnych i jego zastosowanie było przedmiotem kontroli Sądu I instancji.

Wobec tego zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym, które mają być rozstrzygnięte w sposób wiążący dla innych składów orzekających (art. 269 p.p.s.a.).

Przepis art. 269 § 1 p.p.s.a. nie pozwala bowiem żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu.

Uznając więc zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie za celowe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 160 i 193 p.p.s.a.