Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Anna Ostrowska Protokolant Sekretarz sądowy Kinga Kościejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2026 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 4 lipca 2025 r., znak: ZOA-VII.7721.8.2024 w przedmiocie nakazania doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego oddala skargę.

Decyzją z 4 lipca 2025 r., znak: ZOA-VII.7721.8.2024 Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie, po rozpatrzeniu odwołania Z. B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krasnymstawie z dnia 20 maja 2025 r. znak: PINB.5143.10.2024 nakazującej Z. B. i K. B., doprowadzenie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową (w części lokalu użytkowego U1 oraz ściany zewnętrznej po południowo-wschodniej stronie lokalu) na działce nr ewid. [...] przy ul. O. [...] w K. , do stanu poprzedniego, poprzez wykonanie rozbiórki trzech kominów wentylacyjnych ściennych, wykonanych jako wentylacja lokalu użytkowego U1, wraz z zamurowaniem otworów na kanały wentylacyjne w ścianie zewnętrznej budynku oraz naprawą elewacji budynku w miejscach otworów i mocowań kanałów wentylacyjnych, uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, o nakazaniu Z. B., doprowadzenie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową (w części lokalu użytkowego U1 oraz ściany zewnętrznej po południowo-wschodniej stronie lokalu) na działce nr ewid. [...] przy ul. O. [...] w K. , do stanu poprzedniego, poprzez wykonanie rozbiórki trzech kominów wentylacyjnych ściennych, wykonanych jako wentylacja lokalu użytkowego U1, wraz z zamurowaniem otworów na kanały wentylacyjne w ścianie zewnętrznej budynku oraz naprawę elewacji budynku w miejscach otworów i mocowań kanałów wentylacyjnych.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy.

W dniu 16 lutego 2024 r. upoważnieni pracownicy PINB w K. przeprowadzili kontrolę w sprawie utrzymania lokalu użytkowego U1 (świadczącego usługi gastronomiczne) w budynku mieszkalnym wielorodzinnym z częścią usługową na działce nr ewid. [...] przy ul. O. [...] w K.

Podczas przedmiotowej kontroli stwierdzono, że na ww. działce znajduje się budynek mieszkalny wielorodzinny z częścią usługową. Na parterze budynku w części północno-wschodniej znajduje się lokal usługowy U1, świadczący usługi gastronomiczne. Ponadto stwierdzono, że na ścianie północno-wschodniej budynku zamontowano 3 kominy wentylacyjne ścienne. Jeden komin wentylacyjny PCV o średnicy 100 mm stanowiący kanał wentylacyjny pomieszczenia kuchni w lokalu użytkowym U1; wyprowadzenie komina PCV do połowy wysokości ściany budynku. Wlot kanału wykonano w ścianie pomieszczenia kuchni przy suficie. Ponadto wykonano 2 kominy ścienne z blachy kwasoodpornej o średnicy 150 mm. Kominy wyprowadzono na wysokość ok. 50 cm ponad okap budynku w pobliżu lukarny lokalu mieszkalnego na poddaszu budynku (w odległości ok. 3-4 m od okna lukarny). Przewody kominowe podłączono do okapu kuchennego w lokalu usługowym.

Podczas oględzin przeprowadzonych przez upoważnionych pracowników PINB w K. w dniu 27 marca 2024 r. ustalono, że na działce nr ewid. [...] przy ul. O. [...] w K. znajduje się budynek mieszkalny wielorodzinny z częścią usługową. Na parterze budynku w części wschodniej znajduje się lokal usługowy U1 świadczący usługi gastronomiczne - garmażerka. Budynek uzyskał pozwolenie na użytkowanie w 2010 r. Właścicielem od samego początku jest Z. B., lokal w czasie oddania do użytku był w stanie deweloperskim. Po wykonaniu robót wykończeniowych Z. B. wynajął lokal pod sklep mięsny. Najemca wyposażył lokal i prowadził sklep mięsny do 2017 r. W 2017 r. Z. B. udostępnił nowemu najemcy J. G. lokal pod usługi garmażeryjne. Przystosowanie do działalności garmażeryjnej polegało na wyposażeniu lokalu w urządzenia kuchenne. Lokal od samego początku podłączony jest do centralnej wentylacji mechanicznej nawiewno-wywiewnej, która jest wyodrębniona tylko dla lokali użytkowych w budynku. Lokale mieszkalne posiadają odrębną wentylację mechaniczną nawiewno-wywiewną. W 2019 r. wykonano w lokalu budowę wewnętrznej instalacji gazowej na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę znak: AB.6740.441.2019 z dnia 23 października 2019 r. Po wykonaniu instalacji gazowej nad kuchenką zamontowano okap kuchenny. W celu odprowadzenia spalin z kuchenki, wykonano przewód wentylacyjny wyprowadzony przez ścianę zewnętrzną południowo-wschodnią przez wykonanie otworu w tej ścianie i zamontowaniu komina ściennego z blachy kwasoodpornej - dwa otwory w ścianie i dwa kominy z blachy kwasoodpornej o wysokości ok. 4 - 5 m oraz kanału wentylacyjnego z rury PCV. Ze względu na skargi lokatorów, na nieprzyjemne zapachy, Z. B. w 2023 r. wykonał podwyższenie kominów do wysokości 50 cm ponad okap budynku. Kominy te posiadają średnicę 150 mm. Podwyższenia kominów Z. B. wykonał na wezwanie TBS K. pismem z dnia 10 stycznia 2023 r. Aktualnie wyloty kominów usytuowane są w pobliżu lukarny lokalu mieszkalnego na poddaszu budynku (w odległości ok. 3-4 m od okna w lukarnie).

Obecny podczas oględzin Z. B. oświadczył, że przewody wentylacyjne z wyposażeniem na zewnątrz wykonał po uzgodnieniu z TBS K..

PINB w Krasnymstawie postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2024 r. znak: PINB.5143.10.2024, działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 3 Prawa budowlanego, wstrzymał Z. B. roboty budowlane, prowadzone w budynku mieszkalnym wielorodzinnym z częścią usługową (w lokalu użytkowym U1) na działce nr ewid. [...] przy ul. O. [...] w K. polegające na wykonaniu trzech otworów w ścianie zewnętrznej południowo-wschodniej z wyprowadzeniem trzech kanałów wentylacyjnych na ścianie budynku.

W dniu 28 maja 2024 r. do siedziby PINB w K. wpłynęła opinia kominiarska dotycząca lokalu usługowo-handlowego Z. B. przedłożona drogą elektroniczną przez P. C..

PINB w Krasnymstawie decyzją z dnia 28 maja 2024 r. znak: PINB.5143.10.2024 nakazał Z. B. z wykonanie, wskazanych w sentencji ww. decyzji, robót budowlanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym z częścią usługową (przy lokalu użytkowym U1) na działce nr ewid. [...] przy ul. O. [...] w K. w terminie do dnia 25 lipca 2024 r.

W wyniku odwołania złożonego przez Towarzystwo Budownictwa Społecznego Sp. z o.o. w K. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją ostateczną z dnia 22 lipca 2024 r., znak: ZOA-VII.7721.8.2024 uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy PINB w K. decyzją z dnia 7 października 2024 r., znak: PINB.5143.10.2024 PINB w K. nakazał Z. B. i K. B. wykonanie, wskazanych w sentencji ww. decyzji, robót budowlanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym z częścią usługową (przy lokalu użytkowym U1) na działce nr ewid. [...] przy ul. O. [...] w K. w terminie do dnia 20 grudnia 2024 r.

Po rozpatrzeniu odwołania Towarzystwa Budownictwa Społecznego Sp. z o.o. w K. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją ostateczną z dnia 29 listopada 2024 r., znak: ZOA-VII.7721.8.2024 uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując, że organ I instancji nie zastosował się do wszystkich zaleceń zawartych w decyzji ostatecznej LWINB z dnia 22 lipca 2024 r. znak: ZOA-VII.7721.8.2024, bowiem PINB w K. nakładając obowiązki z tzw. procedury naprawczej pominął kwestię prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Ponownie rozpatrując sprawę, PINB w Krasnymstawie postanowieniem z dnia 15 stycznia 2025 r. znak: PINB.5143.10.2024 nałożył na Z. B. i K. B. obowiązek wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w sprawie montażu kominów wentylacyjnych i wykonywania otworów w celach wentylacyjnych w ścianach zewnętrznych budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową (w lokalu użytkowym U1) na działce nr ewid. [...] przy ul. O. w K. , w formie uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej nr [...] nieruchomości przy ul. O. w K. w terminie do dnia 13 marca 2025 r.

W związku z pismem Z. B. z dnia 12 marca 2025 r., PINB w K. postanowieniem z dnia 13 marca 2025 r. znak: PINB.5143.10.2024 zmienił ww. postanowienie z dnia 15 stycznia 2025 r. znak: PINB.5143.10.2024 w części dotyczącej terminu dostarczenia dokumentacji i wyznaczył nowy termin realizacji obowiązku do dnia 30 kwietnia 2025 r. Inwestor nie wywiązał się z obowiązku nałożonego ww. postanowieniem.

PINB w K. , działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, decyzją z dnia 20 maja 2025 r. znak: PINB.5143.10.2024 nakazał Z. B. i K. B., doprowadzenie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową (w części lokalu użytkowego U1 oraz ściany zewnętrznej po południowo-wschodniej stronie lokalu) na działce nr ewid. [...] przy ul. O. [...] w K. , do stanu poprzedniego, poprzez wykonanie rozbiórki trzech kominów wentylacyjnych ściennych, wykonanych jako wentylacja lokalu użytkowego U1, wraz z zamurowaniem otworów na kanały wentylacyjne w ścianie zewnętrznej budynku oraz naprawą elewacji budynku w miejscach otworów i mocowań kanałów wentylacyjnych. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia wskazał, iż wydanie rozstrzygnięcia z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, mające na celu wydanie nakazu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, nie jest możliwe w sytuacji gdy inwestorzy nie wykazali, że posiadają prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W przedmiotowej sprawie inwestor nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością w dacie wykonywania robót oraz po ich wykonaniu, wobec czego organ I instancji uznał, że jedynym możliwym rozstrzygnięciem jest nakazanie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego.

W wyniku odwołania wniesionego przez K. B. w sprawie ponownie orzekał Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie, który decyzją z dnia 4 lipca 2025 r., znak: ZOA-VII.7721.8.2024 r. uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji oraz orzekł co do istoty sprawy nakazując Z. B., doprowadzenie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową (w części lokalu użytkowego U1 oraz ściany zewnętrznej po południowo-wschodniej stronie lokalu) na działce nr ewid. [...] przy ul. O. [...] w K. , do stanu poprzedniego, poprzez wykonanie rozbiórki trzech kominów wentylacyjnych ściennych, wykonanych jako wentylacja lokalu użytkowego U1, wraz z zamurowaniem otworów na kanały wentylacyjne w ścianie zewnętrznej budynku oraz naprawę elewacji budynku w miejscach otworów i mocowań kanałów wentylacyjnych.

W pierwszej kolejności organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji zastosował się do zaleceń zawartych w decyzji ostatecznej LWINB z dnia 29 listopada 2024 r. mak: ZOA-VII.7721.8.2024.

Organ wyjaśnił, że w świetle art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Z akt sprawy wynika, iż inwestor wykonał roboty budowlane polegające na wykonaniu w lokalu dodatkowej wyciągowej wentylacji mechanicznej wyprowadzonej przez ścianę zewnętrzną budynku za pomocą dobudowanych do ściany zewnętrznej dwóch samonośnych przewodów kominowych wykonanych z rur stalowych o średnicy o160, wyprowadzonych ponad okap dachu budynku oraz wykonaniu wentylacji grawitacyjnej w postaci jednego przewodu kominowego, wyprowadzonego również przez tą samą ścianę zewnętrzną budynku, za pomocą dobudowanego do ściany zewnętrznej samonośnego przewodu kominowego, wykonanego z rur z tworzywa PCV o średnicy o110, wyprowadzonego poniżej okapu dachu budynku. Do każdego z przewodów kominowych stalowych podłączone zostały przemysłowe okapy kuchenne zapewniające odciąg oparów kuchennych znad kuchni gazowych.

Wyżej wymienione roboty budowlane wykonano po tym, jak inwestor Z. B. w 2019 r. wykonał w lokalu budowę wewnętrznej instalacji gazowej na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę znak: AB.6740.441.2019 z dnia 23 października 2019 r., a po jej wykonaniu nad kuchenką gazową zamontował okap kuchenny. Dlatego też mając na uwadze powyższe podkreślić należy, iż zarówno w myśl art. 29 ust. 2 pkt 1aa Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie budynków, innych niż budynki, o których mowa w ust. 1, z wyłączeniem ich przegród zewnętrznych oraz elementów konstrukcyjnych, a także z wyłączeniem przebudowy, której projekt budowlany wymaga uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej, jak również w myśl (obecnie obowiązującej ustawy) art. 29 ust. 4 pkt 1a Prawa budowlanego nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie budynków, których budowa wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz budynków mieszkalnych jednorodzinnych, z wyłączeniem przebudowy przegród zewnętrznych oraz elementów konstrukcyjnych.

W przedmiotowej sprawie wykonane przez Z. B. roboty budowlane polegające na przebudowie przegrody zewnętrznej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym z częścią usługową wymagały uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, którego to obowiązku inwestor nie zrealizował, bowiem przedmiotowe roboty wykonał jedynie (jak oświadczył podczas oględzin) po ustnym uzgodnieniu z przedstawicielem TBS K. (k. 35 i 66 akt organu I instancji).

Podkreślić należy, iż istotne uchybienie "przepisom" w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego nie dotyczy wyłącznie braku dysponowania nieruchomością na cele wykonanych prac. Nie chodzi tu o takie przypadki, ale o sprzeczność z przepisami, które dotyczą konkretnych wymagań stawianych obiektom i robotom podlegającym reglamentacji wprowadzonej przez Prawo budowlane i przepisy szczególne, głównie materialne. Jeżeli w danej sprawie nie było konieczne ani uzyskanie pozwolenia na budowę, ani nie było konieczne zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych (zob. art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego), inwestycja nie powoduje też zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska (pkt 2 ww. przepisu) i nie stanowi odstąpienia od zgłoszenia (pkt 3 ww. przepisu), to kwestia dysponowania odpowiednim tytułem prawnym do terenu objętego inwestycją ma charakter zupełnie wtórny. Konieczność posiadania tego tytułu (na potrzeby stosowania Prawa budowlanego) dotyczy wyłącznie sytuacji, kiedy są podstawy do stosowania przepisów budowlanych, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie.

Wobec powyższego, jak uznał organ, przedmiotową sprawę należało rozpatrzyć przy zastosowaniu procedury przewidzianej w art. 50 i 51 Prawa budowlanego.

Wyjaśniono przy tym, że w sytuacji gdy zrealizowana inwestycja podlegała reglamentacji ustawy Prawo budowlane, organ nadzoru jest zobligowany do zbadania, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bowiem w orzecznictwie podkreśla się, że odnosząc się do problematyki zgody na dysponowanie przez inwestora nieruchomością wspólną na cele budowlane, to należy przede wszystkim zaznaczyć, że brak jest podstaw prawnych do tego, aby z kompetencji organów nadzoru budowlanego prowadzących postępowanie w trybie przepisów art. 50-51 Prawa budowlanego wyłączyć obowiązek weryfikacji, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Odnosząc powyższe wywody do okoliczności sprawy podkreślono, iż nakładając obowiązki z ww. procedury naprawczej organ nadzoru budowlanego nie może pominąć kwestii prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a więc organ I instancji poddał analizie uchwałę nr [...] Wspólnoty Mieszkaniowej Nr [...] nieruchomości przy ul. O. [...] w K. podjętą na zebraniu sprawozdawczym w dniu 20 marca 2024 r. w sprawie montażu kominów i wykonywania otworów w celach wentylacyjnych (za wyjątkiem otworów pod montaż klimatyzacji) w ścianach zewnętrznych budynku wspólnoty.

Organ wyjaśnił przy tym, że w tym zakresie potrzebna jest wyraźna, a nie milcząca, czy dorozumiana, zgoda wspólnoty mieszkaniowej, wyrażona w formie uchwały, zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 poz. 1048 ze zm.) w związku z art. 22 ust. 3 pkt 5 ww. ustawy. Podkreślono, że w przypadku współwłasności nieruchomości, roboty budowlane ingerujące w jej części wspólne (np. dach, strop, fasada, ściany nośne, piony wodne, kanalizacyjne, wentylacyjne, inne elementy obiektu służące wspólnemu użytkowaniu mieszkańców) - jako czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu - wymagają udzielenia zgody na ich wykonanie przez współwłaścicieli w sposób zgodny z prawną formą zarządu nieruchomości.

W tym kontekście w uzasadnieniu decyzji podniesiono, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji dysponuje uchwałą nr [...] Wspólnoty Mieszkaniowej Nr [...] nieruchomości przy ul. O. [...] w K. podjętą na zebraniu sprawozdawczym w dniu 20 marca 2024 r., w której to uchwale członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej Nr [...] nie wyrazili zgody na montaż kominów i wykonywanie otworów w celach wentylacyjnych (za wyjątkiem otworów pod montaż klimatyzacji) w ścianach zewnętrznych budynku wspólnoty (k. 73 akt organu I instancji), co oznacza, że nie ma możliwości legalizacji wykonanych robót budowlanych w procedurze naprawczej z pominięciem zbadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgoda, w tym przypadku Wspólnoty Mieszkaniowej, winna być wyraźna, a więc wyrażona w formie podjętej przez Wspólnotę uchwały, dającej legitymację do przeprowadzenia konkretnych robót budowlanych.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji wyczerpująco zgromadził i przeanalizował zebrany materiał dowodowy. Raz jeszcze podkreślono, iż o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie świadczy brak wcześniejszego sprzeciwu ze strony wspólnoty mieszkaniowej wobec zamierzonych, a potem realizowanych robót stanowiących przebudowę ściany zewnętrznej budynku, wymagających uzyskania pozwolenia na budowę. W tym zakresie potrzebna jest wyraźna, a nie milcząca, czy dorozumiana, zgoda wspólnoty mieszkaniowej, wyrażona w formie uchwały, zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali w związku z art. 22 ust. 3 pkt 5 tej ustawy, zatem zgoda Wspólnoty musi być wyrażona w odpowiedniej, przewidzianej prawnie formie i może jej udzielić tylko właściwy podmiot, czyli członkowie Wspólnoty. Nie spełnia tych wymagań ustnie wyrażona zgoda członka Wspólnoty, jej ówczesnego dyrektora Towarzystwa Budownictwa Społecznego, czy też kierownika Działu Zarządu Budynkami TBS K.. Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. w przedmiotowej sprawie.

Ponownie także wskazano, że w przedmiotowej sprawie wymagana była zgoda Wspólnoty Mieszkaniowej wyrażona w odpowiedniej formie, której inwestor nie uzyskał, ani przed rozpoczęciem robót budowlanych, ani po ich wykonaniu. Nie przedstawił również takiej zgody mimo wydania ww. postanowienia przez organ I instancji, ani po przedłużeniu terminu do jej dokonania, wobec czego w sytuacji gdy organ nadzoru budowlanego, prowadząc postępowanie naprawcze w trybie art. 51 Prawa budowlanego, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie, ustali w postępowaniu dowodowym, że inwestor nie ma wymaganego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w świetle art. 4 Prawa budowlanego, wyda decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, która może także nakazywać rozbiórkę obiektu bądź doprowadzenie do stanu poprzedniego. Oznacza to, że w takim przypadku podstawę rozstrzygnięcia stanowi jednak ustalenie, że inwestor nie dysponuje i nie dysponował prawem do nieruchomości na cele budowlane, a nie to, czy ma przedłożyć oświadczenie o posiadaniu takiego prawa.

Organ wyjaśnił także, że zgodnie z art. 52 ust. 1 Prawa budowlanego, obowiązki, w formie nakazów i zakazów, określone w postanowieniach i decyzjach, nakłada się na inwestora. Jeżeli roboty budowlane zostały zakończone lub wykonanie postanowienia albo decyzji przez inwestora jest niemożliwe, obowiązki te nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 52 ust. 1 zdanie drugie Prawa budowlanego zasada nakładania obowiązku na inwestora może zostać przełamana tylko w wypadku zakończenia robót budowlanych lub w przypadku, gdy wykonanie postanowienia lub decyzji przez inwestora jest niemożliwe. Powyższe sformułowanie określające przesłanki negatywne zaadresowania nakazu do inwestora powinno być odczytywane łącznie. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uznał za zasadne uchylić zaskarżoną decyzję w całości i orzec co do istoty sprawy, czyniąc adresatem niniejszej decyzji inwestora - Z. B.. Pierwszeństwo inwestora jest oczywiście konsekwencją roli jaką odgrywa ten uczestnik procesu budowlanego, będąc odpowiedzialnym za zorganizowanie całokształtu procesu budowlanego (art. 18 ust. 1 Prawa budowlanego). W takim bowiem przypadku nałożenie nakazu przywrócenia stanu poprzedniego na właściciela nieruchomości byłoby dla niego nieuzasadnionym obciążeniem, narażałoby na koszty i dolegliwą procedurę, stanowiłoby również nieuzasadnione zwolnienie inwestora.

Decyzja Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie została zaskarżona przez Z. B. (dalej także jako: skarżący lub inwestor) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W skardze decyzji zarzucono:

1. naruszenie art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wadliwe ustalenie kręgu stron postępowania i pominięcie w kręgu uczestników postępowania Wspólnoty Mieszkaniowej nr [...] NIP [...] Regon [...], która powinna być uczestnikiem koniecznym niniejszego postępowania, co może skutkować wznowieniem postępowania administracyjnego lub nawet nieważnością postępowania administracyjnego.

2. naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 i art. 7a w związku z art. 77 § 1 kpa poprzez nie spełnienie wymogów norm przewidzianych w przedmiotowych przepisach poprzez brak przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego, a w szczególności brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków A. M. (byłego [...] TBS Sp. z o.o. z siedzibą w K. ) oraz M. J. ([...] Działu Zarządzania Budynkami) na fakt uzyskania zgód i nadzoru nad pracami wykonywanymi przez Z. B., co miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji administracyjnej.

3. naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez ich zastosowanie i nakazanie rozbiórki elementów na częściach wspólnych w sytuacji gdy brak było rzeczywistych podstaw do zastosowania wskazanych przepisów i nakazania rozbiórki w zakresie wskazanym w decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Wskazując na takie zarzuty w skardze wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, tj. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. .

W odpowiedzi na skargę Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2026 r., poz. 143 - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Skarga w sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego.

Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie nakazania doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu poprzedniego.

Organ odwoławczy dokonał także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosował normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).

Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.

W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie naruszył wskazanych reguł postępowania. Organ zebrał wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważył go i poddał ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustalił dokładnie stan faktyczny i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i dowody zgromadzone w aktach sprawy, w tym w szczególności te dotyczące wykonanych robót budowlanych.

Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów, w tym w szczególności ze złożonego projektu budowlanego i załączonych do niego dokumentów. Większość dowodów, które stanowiły podstawę ustaleń dokonanych w sprawie, to dowody w postaci dokumentów urzędowych, których prawdziwość w żaden sposób nie została podważona.

Organ nie naruszył także dyspozycji art. 6 k.p.a.

Zasada legalizmu (praworządności) oznacza, że organ musi działać na podstawie i w granicach prawa.

W sprawie organ działał na podstawie przepisów obowiązującego prawa.

Nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy wymagane powyższym przepisem, co umożliwia przeprowadzenie kontroli sądowej wydanego przez organ rozstrzygnięcia. W motywach zaskarżonej decyzji organ odwoławczy rzeczowo i z poszanowaniem reguł określonych w art. 107 § 3 k.p.a. wyjaśnił przesłanki natury faktycznej i prawnej podjętego rozstrzygnięcia.

Brak jest również podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego.

Zaskarżoną decyzją Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krasnymstawie i nakazał inwestorowi, doprowadzenie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową (w części lokalu użytkowego U1 oraz ściany zewnętrznej po południowo-wschodniej stronie lokalu) na działce nr ewid. [...] przy ul. O. [...] w K., do stanu poprzedniego, poprzez wykonanie rozbiórki trzech kominów wentylacyjnych ściennych, wykonanych jako wentylacja lokalu użytkowego U1, wraz z zamurowaniem otworów na kanały wentylacyjne w ścianie zewnętrznej budynku oraz naprawę elewacji budynku w miejscach otworów i mocowań kanałów wentylacyjnych.

Organ odwoławczy uchylił wprawdzie w całości decyzję pierwszoinstancyjną i orzekł co do meritum sprawy jednakże w istocie oba te rozstrzygnięcia, pod względem ustaleń faktycznych i istoty rozstrzygnięcia, się ze sobą pokrywają, a decyzja organu II instancji różni się jedynie tym od rozstrzygnięcia organu I instancji, że obowiązek doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu poprzedniego nakłada na inwestora Z. B., a nie właścicieli lokalu Z. B. i K. B..

Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2025 r., poz. 418 ze zm. - dalej jako: "prawo budowlane" lub "p.b."), a więc w trybie tzw. postępowania naprawczego uregulowanego w art. 50-51 prawa budowlanego.

Przepisy art. 50-51 prawa budowlanego dają możliwość przeprowadzenia postępowania naprawczego, którego celem jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W postępowaniu tym organ nadzoru budowlanego weryfikuje dotychczas wykonane roboty budowlane w aspekcie ich zgodności z przepisami budowlanymi, a także przepisami chroniącymi interesy osób trzecich oraz ustala, jakie ewentualnie czynności (roboty) należy podjąć dla osiągnięcia stanu zgodnego z prawem.

Jeżeli nie jest możliwe doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem organ nadzoru budowlanego nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Z niebudzących wątpliwości ustaleń organów wynika, że inwestor wykonał roboty budowlane polegające na wykonaniu w lokalu dodatkowej wyciągowej wentylacji mechanicznej wyprowadzonej przez ścianę zewnętrzną budynku za pomocą dobudowanych do ściany zewnętrznej dwóch samonośnych przewodów kominowych wykonanych z rur stalowych o średnicy o160, wyprowadzonych ponad okap dachu budynku oraz wykonaniu wentylacji grawitacyjnej w postaci jednego przewodu kominowego, wyprowadzonego również przez tą samą ścianę zewnętrzną budynku, za pomocą dobudowanego do ściany zewnętrznej samonośnego przewodu kominowego, wykonanego z rur z tworzywa PCV o średnicy o110, wyprowadzonego poniżej okapu dachu budynku. Do każdego z przewodów kominowych stalowych podłączone zostały przemysłowe okapy kuchenne zapewniające odciąg oparów kuchennych znad kuchni gazowych. Wyżej wymienione roboty budowlane wykonano po tym, jak inwestor Z. B. w 2019 r. wykonał w lokalu budowę wewnętrznej instalacji gazowej na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę znak: AB.6740.441.2019 z dnia 23 października 2019 r., a po jej wykonaniu nad kuchenką gazową zamontował okap kuchenny.

Tego rodzaju roboty budowlane, związane z wybiciem w ścianie zewnętrznej budynku otworów oraz wyprowadzeniem przez nie rur wentylacyjnych, prawidłowo zostały zakwalifikowane przez organ jako przebudowa przegrody zewnętrznej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Roboty takie odpowiadają bowiem definicji przebudowy, o której mowa w art. 3 pkt 7a p.b.

W przypadku robót budowlanych już wykonanych postępowania naprawcze, czy też ściślej rzecz biorąc nakazy z art. 51 ust. 1 p.b., mogą być stosowane tylko wtedy, gdy spełnione zostaną warunki z art. 51 ust. 7 prawa budowlanego.

W myśl art. 51 ust. 7 p.b. przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1.

Nałożenie na inwestorów obowiązków z art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 p.b. uprawnione jest wtedy, gdy roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1.

Z powyższego wynika, że warunkiem nałożenia na inwestora obowiązku w postaci wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, w tym obowiązku z art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b., jak również nałożenia obowiązku rozbiórki lub doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego z art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. jest to, by roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 p.b.

W tym kontekście trafnie Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie skorygował oceny organu I instancji wyjaśniając, że wykonanie robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach prawa nie może polegać jedynie na nieposiadaniu przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W tym kontekście organ odwoławczy wskazał, że istotne uchybienie "przepisom" w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego nie dotyczy wyłącznie braku dysponowania nieruchomością na cele wykonanych prac. Nie chodzi tu o takie przypadki, ale o sprzeczność z przepisami, które dotyczą konkretnych wymagań stawianych obiektom i robotom podlegającym reglamentacji wprowadzonej przez prawo budowlane i przepisy szczególne, głównie materialne. Jeżeli w danej sprawie nie było konieczne ani uzyskanie pozwolenia na budowę, ani nie było konieczne zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych (zob. art. 50 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego), inwestycja nie powoduje też zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska (pkt 2 ww. przepisu) i nie stanowi odstąpienia od zgłoszenia (pkt 3 ww. przepisu), to kwestia dysponowania odpowiednim tytułem prawnym do terenu objętego inwestycją ma charakter zupełnie wtórny. Konieczność posiadania tego tytułu (na potrzeby stosowania prawa budowlanego) dotyczy wyłącznie sytuacji, kiedy są podstawy do stosowania przepisów budowlanych, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie.

Trafnie przy tym organ II instancji ustalił również, że w przedmiotowej sprawie roboty budowlane wykonane zostały w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 p.b.

Jak ustalił organ sporne roboty budowlane wykonano po tym, jak inwestor w 2019 r. wykonał w lokalu budowę wewnętrznej instalacji gazowej na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę znak: AB.6740.441.2019 z dnia 23 października 2019 r., a po jej wykonaniu nad kuchenką gazową zamontował okap kuchenny. Dlatego też podkreślić należy, iż zarówno w myśl art. 29 ust. 2 pkt 1aa prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie budynków, innych niż budynki, o których mowa w ust. 1, z wyłączeniem ich przegród zewnętrznych oraz elementów konstrukcyjnych, a także z wyłączeniem przebudowy, której projekt budowlany wymaga uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej, jak również w myśl (obecnie obowiązującej ustawy) art. 29 ust. 4 pkt 1a prawa budowlanego nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie budynków, których budowa wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz budynków mieszkalnych jednorodzinnych, z wyłączeniem przebudowy przegród zewnętrznych oraz elementów konstrukcyjnych. W przedmiotowej sprawie wykonane przez inwestora roboty budowlane polegające na przebudowie przegrody zewnętrznej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym z częścią usługową wymagały uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, którego to obowiązku inwestor nie zrealizował, bowiem przedmiotowe roboty wykonał jedynie (jak oświadczył podczas oględzin) po ustnym uzgodnieniu z przedstawicielem TBS K..

Stanowisko takie należy w całości podzielić albowiem wynika ono z ustalonych w sprawie faktów i mających zastosowanie przepisów prawa.

Prawidłowo również organ uznał, że skoro w takiej sytuacji zrealizowana inwestycja podlegała reglamentacji przepisom art. 50-51 prawa budowlanego, to organ nadzoru budowlanego był zobligowany do zbadania, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, słusznie przy tym podkreślając, że w utrwalonym już orzecznictwie dotyczącym problematyki zgody na dysponowanie przez inwestora nieruchomością wspólną na cele budowlane, przyjmuje się, że brak jest podstaw prawnych do tego, aby z kompetencji organów nadzoru budowlanego prowadzących postępowanie w trybie przepisów art. 50-51 p.b. wyłączyć obowiązek weryfikacji, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

O ile, tak jak w przedmiotowej sprawie, spełnione zostały przesłanki do wszczęcia i prowadzenia postępowania naprawczego, o których mowa w art. 50 ust. 1 p.b., to organ nadzoru budowlanego rozważając możliwość nałożenia obowiązków z art. 51 ust. 1 p.b., nie może pominąć kwestii prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Słusznie przy tym organ odwołał się do analogi związanych z kwestią uzyskania pozwolenia na budowę, wskazując, że nie ma podstaw prawnych uzasadniających różnicowanie pozycji inwestora w ten sposób, że w przypadku wystąpienia o pozwolenia na budowę musi on wykazać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w drodze stosownego oświadczenia, a w przypadku samowolnego wykonania robót budowlanych kwestia tytułu inwestora do nieruchomości przeznaczonej na cele budowlane pozostawałaby poza kontrolą właściwych organów administracyjnych. Nie do zaakceptowania jest pogląd, że dopuszczalne byłoby zalegalizowanie robót budowlanych wykonanych przez inwestora z naruszeniem prawa własności osób trzecich. Skoro w postępowaniach dotyczących pozwolenia na budowę lub legalizacji obiektu wybudowanego samowolnie inwestor ma obowiązek wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to taki sam warunek musi być spełniony, aby mogło nastąpić doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Stanowisko to należy w całości podzielić, albowiem w postępowaniu naprawczym organ weryfikuje dotychczas wykonane roboty budowlane tak w aspekcie ich zgodności z przepisami budowlanymi i możności doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, jak również przepisami chroniącymi interesy osób trzecich.

Wykazanie przez inwestora w postępowaniu naprawczym prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest podstawowym warunkiem możności doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Organ nadzoru budowlanego nie może w postępowaniu naprawczym nakazać inwestorowi wykonania robót budowlanych, które ingerowałyby w prawa współwłaścicieli budynku bez ich zgody. Brak zgody współwłaścicieli budynku na roboty budowlane dotyczące części wspólnych budynku uniemożliwia legalizację przebudowy części wspólnej budynku, co w konsekwencji prowadzić musi do zastosowania nakazu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego.

Prawidłowo więc organy zbadały w sprawie, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak też trafnie oceniły, że inwestor prawa takiego nie wykazał.

Wykonane przez inwestora roboty budowlane polegały m.in. na przebudowie ściany zewnętrznej budynku mieszkalnego wielorodzinnego, a więc części budynku będącej nieruchomością wspólną.

W przypadku współwłasności nieruchomości, roboty budowlane ingerujące w jej części wspólne, takie jak ściany zewnętrzne (nośne), jako czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu, wymagają udzielenia zgody na ich wykonanie przez współwłaścicieli w sposób zgodny z prawem.

Jak trafnie wskazał organ w tym zakresie potrzebna jest wyraźna, a nie milcząca, czy dorozumiana, zgoda wspólnoty mieszkaniowej, wyrażona w formie uchwały, zgodnie z art. 22 ust. 2 i ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2021 r., poz. 1048 ze zm.).

Do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności (art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali), przy czym czynnościami przekraczającymi zakres zwykłego zarządu jest w szczególności udzielenie zgody na przebudowę nieruchomości wspólnej (art. 22 ust. 3 pkt 5 ustawy o własności lokali).

W sprawie przedstawiono jedynie uchwałę nr [...] Wspólnoty Mieszkaniowej Nr [...] nieruchomości przy ul. O. [...] w K. podjętą na zebraniu sprawozdawczym w dniu 20 marca 2024 r., w której to uchwale członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej Nr [...] nie wyrazili zgody na montaż kominów i wykonywanie otworów w celach wentylacyjnych (za wyjątkiem otworów pod montaż klimatyzacji) w ścianach zewnętrznych budynku wspólnoty (k.73 akt administracyjnych organu I instancji).

Trafnie zatem stwierdził organ, że zgoda Wspólnoty musi być wyrażona w odpowiedniej, przewidzianej prawnie formie i może jej udzielić tylko właściwy podmiot, czyli członkowie Wspólnoty. Nie spełnia tych wymagań ustnie wyrażona zgoda członka Wspólnoty, jej ówczesnego dyrektora Towarzystwa Budownictwa Społecznego, czy też kierownika Działu Zarządu Budynkami TBS K..

Za pozostający bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji uznać należy więc zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 i art. 7a w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie spełnienie wymogów norm przewidzianych w przedmiotowych przepisach poprzez brak przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego, a w szczególności brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków A. M. (byłego [...] TBS Sp. z o.o. z siedzibą w K. ) oraz M. J. ([...] Działu Zarządzania Budynkami) na fakt uzyskania zgód i nadzoru nad pracami wykonywanymi przez Z. B., co miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji administracyjnej.

Po pierwsze organ w sprawie nie kwestionował faktu wyrażenia takich zgód, a jedynie uznał, że były one w realiach sprawy prawnie nieistotne. Już więc z tego powodu nie istniała potrzeba przeprowadzania w sprawie dowodu z przesłuchania tych świadków.

Po drugie i co bardziej istotne potrzeba taka nie istniała z tego podstawowego względu, że zgoda tych osób, jak również nawet ewentualna zgoda samej Spółki TBS będącej zarządcą Wspólnoty Mieszkaniowej Nr [...] nieruchomości przy ul. O. [...] w K. , nie mogła zastąpić wyrażanej w formie uchwały zgody właścicieli lokali na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną w postaci przebudowy ściany zewnętrznej.

Zarządca nieruchomości wspólnej pozostaje jedynie jej administratorem i nie jest uprawniony do wyrażania w sposób wiążący zgody na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną. Uprawnienia takiego nie posiada także prezes zarządu zarządcy będącego osobą prawną, jak również jej pracownicy.

Prawidłowo więc organy zbadały w sprawie, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak też trafnie oceniły, że inwestor prawa takiego nie wykazał.

Brak zgody współwłaścicieli budynku na roboty budowlane dotyczące części wspólnych budynku uniemożliwiał legalizację przebudowy części wspólnej budynku, co w konsekwencji prowadzić musiało do zastosowania nakazu doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego, o czym prawidłowo Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie orzekł na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 i art. 50 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego.

Za nietrafiony uznać należy więc zawarty w skardze zarzut dotyczący naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 prawa budowlanego.

Niesłusznie również zarzucono naruszenie art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wadliwe ustalenie kręgu stron postępowania i pominięcie w kręgu uczestników postępowania Wspólnoty Mieszkaniowej nr [...], która powinna być uczestnikiem koniecznym niniejszego postępowania, co może skutkować wznowieniem postępowania administracyjnego lub nawet nieważnością postępowania administracyjnego.

Po pierwsze interesy Wspólnoty Mieszkaniowej były w postępowaniu reprezentowane przez zarządcę - Towarzystwo Budownictwa Społecznego Sp. z o.o. w K. .

Po drugie i co istotniejsze zarzut pozbawienia możności udziału w postępowaniu służy ochronie interesu samego skarżącego. Oznacza to, że nie można skutecznie powoływać się w odwołaniu lub skardze na to, że w postępowaniu nie wzięły udziału inne osoby, o ile nie wpływało to bezpośrednio na prawa skarżącego. W przedmiotowej sprawie skarżący takiego związku nie wykazał, przy czym za wystarczające w tej kwestii nie można uznać powoływania się na potencjalną li tylko możliwość wznowienia postępowania, czy stwierdzenia nieważności decyzji.

Z tych też względów i w związku z przywołanymi wyżej przepisami, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.