Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 października 2025 r. sygn. akt II SA/Lu 559/25 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 lipca 2025 r. znak: ZOA-VIL7721.8.2024 w przedmiocie nakazania doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 15 października 2025 r. sygn. akt II SA/Lu 559/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 lipca 2025 r. w przedmiocie nakazania doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.

Uzasadniając wniosek skarżący wyjaśnił, że nabył lokal użytkowy z myślą o jego wynajmowaniu na działalność gospodarczą - gastronomiczną. Z uwagi na fakt, iż lokal nie był przystosowany pod działalność gastronomiczną strona wykonała niezbędne prace dostosowujące lokal do wymagań najemcy. Prace wykonywane były w zakresie zewnętrznej instalacji wentylacyjnej. Zdaniem strony z uwagi na okoliczność, iż zebranie roczne wspólnoty mieszkaniowej nie wyraziło zgody na wykonaną instalację wentylacyjną, a organ nadzoru budowlanego nakazał doprowadzenie budynku do stanu poprzedniego przez rozbiórkę trzech kominów wentylacyjnych wraz z zamurowaniem otworów na kanały wentylacyjne - skarżący - poniesie szkodę ponieważ zainwestował środki finansowe na dostosowanie lokalu do wymogów najemcy (które nie zostaną zwrócone) jak również może stracić przyszłe środki z wynajmu bowiem obecny najemca nie będzie chciał wynajmować lokalu bez niezbędnej wentylacji.

Zdaniem Sądu Wojewódzkiego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd powołał się na regulację art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") i stwierdził, że pomimo ciążącego na skarżącym obowiązku, nie wykazał on zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Sąd zauważył, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do określonego działania (rozbiórki) pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny u zobowiązanego do ich wykonania. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wynika, że strona upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia jej szkody w utracie środków finansowych zainwestowanych w dostosowanie lokalu do wymogów prowadzonej działalności gospodarczej oraz utracie środków finansowych uzyskiwanych od aktualnego najemcy, stanowiących dla strony ważne źródło zabezpieczenia finansowego.

Sąd mając na uwadze wskazane okoliczności dotyczące ewentualnej utraty w przyszłości dochodu uzyskiwanego z wynajmowania lokalu jak również braku możliwości odzyskania zainwestowany środków finansowych, które pojawiły się w związku z oczekiwaniem najemcy dostosowania lokalu użytkowego do jego potrzeb, uznał, że skarżący nie wykazał, iż w jego sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.

Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, wynajmowanie lokalu użytkowego wiąże się zawsze z ryzykiem braku ewentualnych najemców oraz pracami związanymi z jego dostosowaniem do potrzeb przyszłego najemcy. Prace dostosowujące lokal użytkowy do niezbędnych wymogów jego prowadzenia z reguły spoczywają na właścicielu lokalu, mogą też być uregulowane odmiennie w umowie najmu. Przyszłe obawy skarżącego co do utraty środków finansowych związanych z brakiem najemcy, jak również poniesione koszty, mimo że godzą w finanse zobowiązanego do ich poniesienia nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Skarżący złożył od powyższego postanowienia zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 163 § 2 p.p.s.a.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że skarżący wniósł o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wskazując, na to że brak wstrzymanie wykonania decyzji narazi go na utratę poniesionych kosztów związanych z dostosowaniem lokalu do obecnie prowadzonej działalności oraz konieczność poniesienia dodatkowych kosztów w przypadku ponownego dostosowywania lokalu dla najemcy o profilu gastronomicznym. Ponadto skarżący wskazał, że demontaż spornych instalacji spowoduje utratę najemcy, i bardzo duże trudności w pozyskaniu nowego najemcy, co związane jest z permanentnie zmniejszającą się populacją miasta oraz bardzo dużą ofertą lokali do wynajmu.

Skarżący zaznaczył, że faktem jest, iż odniósł się do pewnych okoliczności i zdarzeń o charakterze ogólnym, jednak uszczegółowienie wymagałoby zamówienia analiz (opinii) potwierdzających zjawiska społeczne, na które powołuje się Sąd. Wskazał, że straty z tytułu najmu wyniosą około 30 000 - 40 000 zł rocznie i podobnie w przypadku ponownej konieczności wykonania instalacji. Podniósł, że Sąd orzekający nie powinien się powoływać na zarzut ogólności zdarzeń i okoliczności powodujących skutki określone w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., jeżeli stanowi, to rodzaj wiedzy powszechnej i znanej z doświadczenia życiowego. Nadto zauważył, że skutki dla skarżącego nie wynikły z ogólnych zjawisk, ale z konkretnych zdarzeń o charakterze niezależnym od skarżącego.

Skarżący zaznaczył, że należało również uwzględnić, iż praktycznie jest to jedyna działalność skarżącego w tym zakresie, jak i fakt że uzyskanie zgód wspólnoty, jak i pozostałe formalności spowodują znaczące trudności i obciążenia nie wspominając o obciążeniach finansowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (art. 61 § 1 p.p.s.a.).

W przedmiotowej sprawie Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krasnymstawie z dnia 20 maja 2025 r. i orzekł na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2025 r. poz. 418) o nakazaniu Z. B. doprowadzenie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową (w części lokalu użytkowego U1 oraz ściany zewnętrznej po południowo-wschodniej stronie lokalu), do stanu poprzedniego, przez wykonanie rozbiórki trzech kominów wentylacyjnych ściennych, wykonanych jako wentylacja lokalu użytkowego U1, wraz z zamurowaniem otworów na kanały wentylacyjne w ścianie zewnętrznej budynku oraz naprawę elewacji budynku w miejscach otworów i mocowań kanałów wentylacyjnych.

Nie ulega wątpliwości, że wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji łączyć się będzie z poniesieniem kosztów nakazanych prac. Nie oznacza to jednak, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżący powołując się bowiem na utratę wydatkowanych środków finansowych związanych z wykonaną inwestycją oraz konieczność poniesienia kosztów rozbiórki i nakładów w przypadku ponownego dostosowywania lokalu do potrzeb najemcy, nie udokumentował wyliczeń kosztorysowych w podanym zakresie. W zażaleniu ogólnikowo podano wysokość strat z tytułu najmu (około 30 000 – 40 000 zł rocznie), jednak nie dotyczy to bezpośrednich skutków zaskarżonej decyzji. Brak jest bowiem podstaw aby zakładać, że nakazana rozbiórka kominów wentylacyjnych automatycznie spowoduje niemożność korzystania z przedmiotowego lokalu użytkowego.

Zauważyć również trzeba, że za okoliczność wyrządzenia znacznej szkody nie można uznać, podnoszonej przez skarżącego ewentualnej możliwości utraty najemcy, co może przełożyć się na utratę dochodu, gdyż nie są to bezpośrednie następstwa kwestionowanej decyzji, nadto nie jest wiadome czy jest to jedyny dochód skarżącego. Wskazane przez skarżącego okoliczności nie wypełniały zatem przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Wobec powyższego należało stwierdzić, że w zażaleniu nie przedstawiono argumentacji, mogącej podważyć ocenę Sądu Wojewódzkiego.

W konsekwencji orzeczono o oddaleniu zażalenia na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.

-----------------------

3