Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi M. Spółka z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej płatnika w związku z niedopełnieniem obowiązku obliczenia, pobrania i wpłacenia do urzędu skarbowego zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2004 r. oraz określającą wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych niepobranego od podatnika i niewpłaconego przez płatnika we właściwym terminie na rachunek organu oddala skargę

Decyzją z [...] maja 2008 r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. orzekł o odpowiedzialności podatkowej płatnika - Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego M. Sp. z o.o. w B. (obecnie M. Sp. z o.o. w B.), w związku z niedopełnieniem obowiązków obliczenia, pobrania i wpłacenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2004 r. oraz określił wysokość niepobranego i niewpłaconego podatku. Organ ten uznał, iż ponoszone przez Spółkę wydatki na rzecz osób fizycznych na podstawie zawartych z nimi umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, związane z eksploatacją samochodów służbowych, telefonów komórkowych, komputerów, stanowią element ich dodatkowego wynagrodzenia i są przychodami w rozumieniu art. 13 pkt 9 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U.

z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) - dalej w skrócie: "u.p.d.o.f."

Powyższe rozstrzygnięcie zaskarżone zostało przez Spółkę, która zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego żądała uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenia co do istoty sprawy.

Postanowieniem z [...] lipca 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. stwierdził,

iż odwołanie Spółki zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

W wyniku złożonej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku, wyrokiem z 3 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Bk 415/08, sąd uchylił skarżone postanowienie. Z kolei skarga kasacyjna organu na to rozstrzygnięcie została oddalona przez NSA wyrokiem z 27 maja 2010 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 237/09.

W związku z powyższym, Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrzył odwołanie Spółki od ww. decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego i nie znajdując podstaw do jego uwzględnienia, decyzją z [...] sierpnia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Uzasadniając swoje stanowisko, organ odwoławczy wskazał w pierwszej kolejności, że w związku z wniesieniem przez stronę skargi do WSA w Białymstoku na postanowienie stwierdzające, iż odwołanie Spółki zostało wniesione

z uchybieniem terminu do jego wniesienia, bieg terminu przedawnienia zobowiązania wynikającego z powyższej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. uległ zawieszeniu zgodnie z art. 70 § 6 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. (dalej w skrócie: "o.p.") i rozpoczął dalej bieg stosownie do art. 70 § 7 pkt 2 o.p. od 19 czerwca 2010 r. (odpis prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego doręczono organowi 18 czerwca 2010 r.).

Organ odwoławczy podniósł ponadto, że w Spółce obowiązywały umowy cywilnoprawne o zarządzanie przedsiębiorstwem zawarte z osiemnastoma osobami. Za świadczone usługi, ustalono dla każdego zleceniobiorcy miesięczne wynagrodzenie pieniężne płatne w terminie 14 dni od daty otrzymania przez Spółkę faktur zleceniobiorcy. Treść umów stanowi, iż Spółka zobowiązała się zapewnić zleceniobiorcom środki techniczne niezbędne do wykonania umowy,

w szczególności: telefon komórkowy, samochód służbowy, komputer. Inne koszty związane z wykonywaniem umów, m.in. koszty przejazdów, usług hotelowych, organizacji spotkań, obciążały bezpośrednio zleceniodawcę. Jednakże w przypadku poniesienia tych kosztów przez zleceniobiorców, przysługiwało im prawo refakturowania tych kosztów na Spółkę, jeżeli ich poniesienie było uzasadnione.

W umowach zawarto także postanowienia, iż w przypadku korzystania przez zleceniobiorcę ze składników majątku zleceniodawcy do celów innych niż określone w umowie, zleceniobiorca zapłaci zleceniodawcy czynsz w wysokości ustalonej pomiędzy stronami, z uwzględnieniem stopnia korzystania przez zleceniobiorcę

ze składników majątku zleceniodawcy do innych celów.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej z regulacji art. 11 ust. 1 i art. 41 ust. 1 u.p.d.o.f. wynika, że przychody z tytułu umów o zarządzanie przedsiębiorstwem opodatkowane są podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Przychodem jest określone w kontrakcie wynagrodzenie za wykonywanie czynności określonych, jak również wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W sprawie ustalono, że Spółka poniosła na rzecz zleceniobiorców (menedżerów) dodatkowe świadczenia (wydatki), na które składały się: wydatki

z tytułu używania telefonów, komputerów oraz wydatki związane z eksploatacją

i użytkowaniem samochodów będących własnością Spółki. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej wydatki te organ pierwszej instancji prawidłowo uznał za elementy dodatkowego wynagrodzenia zleceniobiorców jako odpowiadające wykonywanej przez nich pracy. Stanowią one dla zleceniobiorców przychody w rozumieniu art. 13 pkt 9 u.p.d.o.f. Konsekwencją powyższego było z kolei określenie miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy zgodnie z art. 42 ust. 1 u.p.d.o.f.

Nie zgadzając się z zarzutem błędnej interpretacji art. 41 ust. 1 u.p.d.o.f. organ odwoławczy stwierdził, że zmiana tego przepisu obowiązująca od 1 stycznia 2007 r., polegająca na zastąpieniu zwrotu "które dokonują wypłaty należności" wyrażeniem "które dokonują świadczeń", jest jedynie zmianą redakcyjną i miała na celu jedynie jego doprecyzowanie. Organ zwrócił uwagę, że nie uległ zmianie przepis art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., zawierający katalog przychodów, ani art. 13 pkt 9 u.p.d.o.f. stanowiący, że przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem

są przychodami z działalności wykonywanej osobiście. Ponadto, nowelizacja art. 41 ust. 7 pkt 3 u.p.d.o.f. obowiązująca od 1 stycznia 2007 r. zmieniła jedynie obowiązki podatnika, a obowiązki płatnika, który pobiera zaliczki na podatek dochodowy

na podstawie art. 41 ust. 1 u.p.d.o.f., nie uległy zmianie.

W skardze złożonej do WSA w Białymstoku Spółka wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej zarzucając jej naruszenie: 1) art. 208 § 1 o.p.

w związku z art. 70 § 1 i art. 71 o.p., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w której należało umorzyć postępowanie w stosunku do miesięcy od stycznia do listopada 2004 r. ze względu na upływ terminu przedawnienia;

2) art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., poprzez przyjęcie, iż przychodem osób wykonujących umowy o zarządzanie na rzecz skarżącej jest przewidziane umową współdziałanie skarżącej z tymi osobami, a w szczególności udostępnienie w celu wykonania usług przez te osoby na rzecz skarżącej przewidzianych umową składników jej majątku oraz ponoszenie przez skarżącą zgodnie z umową innych kosztów związanych

z wykonaniem przez te osoby usług na jej rzecz; 3) art. 41 ust. 1 u.p.d.o.f., poprzez przyjęcie, iż w 2004 r. płatnicy byli zobowiązani do poboru zaliczek na podatek dochodowy od świadczeń niepieniężnych stawianych do dyspozycji podatników

z tytułu umów o zarządzanie.

Zdaniem Spółki w sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności powodujące przerwanie lub zawieszenie biegu przedawnienia. W szczególności, nie miały miejsca okoliczności, o których mowa w art. 70 § 6 pkt 2 o.p., na który to przepis powołuje się organ. Zgodnie z tym przepisem, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na "decyzję dotyczącą tego zobowiązania". Natomiast skargi wniesione do WSA w Białymstoku przez Spółkę dotyczyły: postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. stwierdzającego, iż odwołanie strony od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z [...] maja 2008 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia oraz postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B., odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Tak więc, żadna ze skarg wniesionych przez skarżącą nie była skargą na decyzję podatkową, a tym bardziej na "decyzję dotyczącą tego zobowiązania".

Niezależnie od powyższego Spółka podniosła, że przypisanie przez organy podatkowe obu instancji odpowiedzialności podatkowej płatnika wynika z błędnego zrozumienia samego pojęcia przychodu podatkowego. Z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. wynika, że aby wystąpił przychód musi być dokonane świadczenie na rzecz podatnika. Świadczenie jest dokonane na rzecz innego podmiotu wówczas, gdy podmiot ten odniesie korzyść w wyniku świadczenia. Tymczasem, organy podatkowe obu instancji uznały, iż przychód usługodawców powstaje również w sytuacji, gdy świadczenia usługobiorcy (skarżącej) nie służyły w jakikolwiek sposób usługodawcom, lecz miały na celu wyłączną korzyść skarżącej (stanowiły dozwolone przez prawo i przewidziane w umowie współdziałanie skarżącej w wykonaniu umów przez usługodawców).

Ponadto Spółka zauważyła, że nawet gdyby przyjąć, iż usługodawcy uzyskiwali przychód w wyniku współdziałania skarżącej w wykonaniu umów

o zarządzanie, to i tak skarżąca nie była zobowiązana do pobrania zaliczek

na podatek dochodowy od takiego przychodu. W stanie prawnym obowiązującym

do końca 2006 r. przepis art. 41 ust. 1 u.p.d.o.f. odnosił się wyłącznie do wypłat,

a nie do innych świadczeń.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem organy zgodnie z prawem orzekły o odpowiedzialności podatkowej Spółki jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych. W szczególności nie znalazły usprawiedliwionych podstaw zarzuty zawarte w skardze.

Jako, że najdalej idącym jest zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego, stąd w pierwszej kolejności Sąd odniósł się właśnie do tego zarzutu uznając, że jest chybiony.

Przedmiotem sporu jest w tym zakresie odpowiedź na pytanie, czy w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w związku z wniesieniem przez Spółkę do WSA w Białymstoku skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej

w B. z [...] lipca 2008 r., wydane w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienie odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z [...] maja 2008 r., orzekającego o odpowiedzialności podatkowej Spółki jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2004 r. Spółka wywodzi, że zgodnie z art. 70 § 6 pkt 2 o.p., bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Tymczasem w ocenie strony skarżącej ww. skarga nie była skargą na decyzję dotyczącą przedmiotowego zobowiązania.

Sąd zauważa jednak, że wskazana przez Spółkę treść tego przepisu obowiązuje od 1 września 2005 r., w związku z nowelizacją wprowadzoną na mocy ustawy z 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz

o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199 ze zm.). W stanie prawnym obowiązującym w dacie, gdy upływał termin wpłaty zaliczek na podatek dochodowy za miesiące od stycznia do grudnia 2004 r., przepis art. 70 § 6 pkt 2 o.p. przewidywał natomiast, że bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Ustawodawca nie uzależniał więc dotychczas skutku zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wyłącznie od złożenia skargi na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Przy czym z treści art. 21 przywołanej noweli wynika, że do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej (tj. przed 1 września 2005 r.) stosuje się w nowym brzmieniu jedynie przepis art. 70 § 4 o.p., dotyczący przerwania biegu terminu przedawnienia. Oznacza to zdaniem Sądu, że w rozpatrywanej sprawie znajduje zastosowanie brzmienie

art. 70 § 6 pkt 2 o.p. obowiązujące przed 1 września 2005 r. Dlatego też wniesienie przez Spółkę skargi do sądu na wskazane wyżej postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania wypełniło warunki

do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Bieg tego terminu był zaś zawieszony do dnia doręczenia organowi orzeczenia sądu administracyjnego wraz z jego uzasadnieniem, tj. do 18 czerwca 2010 r.

Istotne jest ponadto, co wynika z akt sprawy, że przedmiotowe zobowiązanie podatkowe Spółki wygasło na skutek zaliczenia z urzędu kwoty nadwyżki VAT naliczonego nad należnym na poczet zaległych zobowiązań podatkowych Spółki m.in. w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2004 r. (zob. kserokopia postanowienia z [...] czerwca 2008 r. - k. 39 akt sądowych). Skoro więc zobowiązanie podatkowe wygasło na skutek zapłaty podatku, to nie biegnie dalej termin przedawnienia. Nie może bowiem ponownie wygasnąć zobowiązanie podatkowe, które już nie istnieje (zob. np. uchwała NSA

z 6 października 2003 r., sygn. akt FPS 8/03, opubl. w ONSA 2004 nr 1, poz. 7; wyrok NSA z 28 czerwca 2004 r. sygn. akt FSK 200/04, opubl. w ONSAiWSA 2005, nr 1, poz. 4).

W takiej sytuacji organ odwoławczy nie miał prawnej możliwości uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i umorzenia postępowania. Nie naruszono więc przepisów art. 70 § 1 o.p. w zw. z art. 71 o.p. i art. 208 § 1 o.p.

Rozważając z kolei zasadność pozostałych zarzutów skargi, zwrócić trzeba uwagę na zagadnienie, czy Spółka jako płatnik jest obowiązana do obliczenia, pobrania i wpłacenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu udostępnienia składników majątkowych osobom, z którymi zawarte zostały umowy

o zarządzanie przedsiębiorstwem.

Z niebudzących wątpliwości ustaleń organów wynika, że Spółka zawierała tego typu umowy, które miały odpłatny charakter. Nawiązany węzeł obligacyjny zobowiązywał zleceniobiorców do podejmowania decyzji, co do sposobu gromadzenia i wykorzystywania wszelkich zasobów spółki, jak też analizowania informacji niezbędnych do podejmowania takich decyzji w zakresie i formach określonych w regulaminach spółki i odrębnych porozumieniach zawartych między stronami umowy, bez naruszania prerogatyw Zarządu spółki przewidzianych

w Kodeksie spółek handlowych, oraz określonych w umowie i regulaminach spółki. Za świadczone usługi Spółka zobowiązała się wypłacać stosowne wynagrodzenie, jak też ponosić koszty związane z eksploatacją jej środków majątkowych (samochodów służbowych, komputerów, telefonów komórkowych), które udostępnione zostały zleceniobiorcom do wykonania zawartych umów

o zarządzanie.

Analizując skutki podatkowe powyższych umów wskazać trzeba na regulację art. 11 ust. 1 u.p.d.o.p. definiującą ogólne pojęcie przychodu. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w 2004 r., przychodami, z zastrzeżeniem

art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za jedno ze źródeł przychodów ustawa uznaje z kolei działalność wykonywaną osobiście (art. 10 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f.), określając jednocześnie w art. 13 katalog przychodów z tej działalności. Podkreślenia przy tym wymaga, że za przychody

z działalności wykonywanej osobiście ustawodawca uważa m.in. przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej - z wyjątkiem przychodów, otrzymywanych przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych (art. 13

pkt 9).

W tak nakreślonych ramach prawnych, wydatki uznane za elementy dodatkowego wynagrodzenia osoby zarządzającej Spółką (w rozpatrywanym przypadku koszty, jakie Spółka ponosi w związku z eksploatacją środków majątkowych udostępnionych zleceniobiorcom), stanowią przychody w rozumieniu art. 13 pkt 9 u.p.d.o.f., a ich wielkość wpływa na kształt podstawy opodatkowania osoby zarządzającej Spółką. Wskazane wydatki odpowiadają bowiem pracy menedżera wykonanej na podstawie zawartej umowy o zarządzaniu przedsiębiorstwem (zob. też wyrok NSA z 27 listopada 2007 r. sygn. akt II FSK 1389/07, LEX nr 374793).

W konsekwencji obowiązkiem Spółki jako płatnika było stosownie do art. 41 ust. 1 u.p.d.o.f. pobrać zaliczki na podatek dochodowy (stanowisko to znalazło akceptację w przywołanym powyżej orzeczeniu). Zgodnie z tym przepisem

w brzmieniu obowiązującym w 2004 r., osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności osobom określonym w art. 3 ust. 1, z tytułu działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy w wysokości 19 % należności pomniejszonej o koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz pomniejszonej

o składki potrącone przez płatnika w danym miesiącu na ubezpieczenia emerytalne

i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2

lit. b).

Nie można się zgodzić z twierdzeniem strony skarżącej, że w stanie prawnym obowiązującym do końca 2006 r. przepis art. 41 ust. 1 u.p.d.o.f. odnosił się wyłącznie do wypłat a nie do innych świadczeń, dlatego też Spółka nie była zobowiązana

do pobrania zaliczek na podatek dochodowy od przychodu w postaci świadczeń, innych niż wypłata wynagrodzenia w formie pieniężnej.

Wprawdzie treść cytowanego uregulowania w brzmieniu obowiązującym

w 2004 r. uzależniała obowiązek pobierania zaliczek od dokonywania "wypłaty należności", co sugerować by mogło objęcie jego dyspozycją jedynie świadczeń gotówkowych. Jednakże za prawidłowe uznać należy stanowisko organu, że zmiana tego przepisu wprowadzona ustawą z 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy

o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1588 ze zm.), miała jedynie redakcyjny, doprecyzowujący charakter.

Wskazać więc trzeba, że od 1 stycznia 2007 r. art. 41 ust. 1 u.p.d.o.f. uzyskał następujące brzmienie: "osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa

w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy (...). Ustawodawca zastąpił zatem dotychczasowe wyrażenie: "które dokonują wypłaty należności" wyrażeniem: "które dokonują świadczeń".

Oceniając wagę wprowadzonych zmian nie można nie zauważyć, że nie zdecydowano się jednocześnie na zmianę katalogu przychodów oraz zmianę art. 13 pkt 9 u.p.d.o.f. Stąd, również i w 2007 r. przychodem podlegającym opodatkowaniu były generalnie pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń

w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, uzyskane m.in. z działalności wykonywanej osobiście, jako przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem. Oceny wprowadzonej zmiany nie może zmienić treść art. 41 ust. 7, ustalona wspomnianą nowelą z 16 listopada 2006 r. Owszem, z dniem 1 stycznia 2007 r. ustawodawca dodał do tego przepisu zastrzeżenie, którego brakowało dotychczas, że jeżeli przedmiotem świadczeń, o których mowa w m.in. w art. 13 pkt 9 u.p.d.o.f. nie są pieniądze, podatnik jest obowiązany wpłacić płatnikowi kwotę zaliczki lub należnego zryczałtowanego podatku przed udostępnieniem świadczenia. Zauważenia jednak wymaga, że jest to przepis nakładający obowiązki na podatnika, a nie płatnika. Jego racją jest ochrona płatnika, albowiem w przypadku świadczeń innych niż pieniądz, płatnik nie ma z czego pobrać należnego podatku.

W konsekwencji, Sąd zgadza się z organem, że w świetle nowelizacji art. 41 ust. 1 u.p.d.o.f. obowiązki płatnika, który pobiera zaliczki na podatek dochodowy

nie uległy zmianie. Wspomniana zmiana ma charakter precyzujący i uściślający i nie wnosi nowych, istotnych treści. Skoro bowiem w 2004 r. otrzymane lub pozostawione do dyspozycji osób zarządzających na podstawie umów wymienionych w art. 13 pkt 9 wynagrodzenie, jak też wartość otrzymanych przez takie osoby świadczeń

w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, stanowiły w tym roku podatkowym przychód, to obowiązkiem płatnika było obliczenie, pobranie i wpłacenie zaliczki

na podatek dochodowy.

W tych okolicznościach, wobec braku podstaw do uchylenia skarżonej decyzji, Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270

ze zm.).