Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie Przewodnicząca: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. J. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/GD 385/18 w sprawie ze skargi B. J. na uchwałę Rady Miasta z dnia 26 marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta S. postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania.

B. J. wniosła skargę o wznowienie postępowania w sprawie sygn. akt II SA/Gd 385/18, zakończonej prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lipca 2018 r. o odrzuceniu jej skargi na uchwałę Rady Miasta nr [..] z dnia 26 marca 2018 r.

Zażalenie na powyższe postanowienie zostało oddalone w postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2018 r. w sprawie sygn. akt II OZ 1040/18.

W skardze o wznowienie postępowania B. J. podała, że domaga się wznowienie postępowania w sprawie II SA/Gd 385/18 i orzeczenia nieważności lub uchylenia ww. postanowienia z dnia 26 lipca 2018 r. o odrzuceniu skargi, gdyż zostało ono wydane w oparciu o kserokopię "przerobionej" skargi. Wskazała także, że domaga się orzeczenia nieważności lub uchylenia postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do podpisania skargi, gdyż złożyła skargę podpisaną i nie było podstaw do wzywania do uzupełnienia jej braków formalnych. Skarżąca zarzuciła sądowi niedopełnienie obowiązków wynikających z art. 304 k.p.k.

Według skarżącej znajdująca się w aktach sądowych skarga nie jest oryginałem, lecz została skopiowana i przerobiona przez organ administracji – Prezydenta. Na oryginale skargi, który udało jej się skopiować z akt Prezydenta, widnieje podpis skarżącej – co jej zdaniem świadczy o jej przerobieniu przez organ przed wysyłką do sądu, skoro przesłał skargę pozbawioną tego podpisu. Skarżąca zarzuciła sądowi bezpodstawne pozbawienie prawa do rozpoznania jej sprawy przed sądem.

W zarządzeniu z dnia 25 marca 2019 r. Przewodnicząca Wydziału II wezwała skarżącą – w terminie 7 dni – do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania przez wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, w tym w szczególności do wskazania, kiedy dowiedziała się o podstawie wznowienia (art. 279 w związku z art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.) – pod rygorem jej odrzucenia.

W piśmie z dnia 18 kwietnia 2019 r., na żądanie skarżącej, Przewodnicząca doprecyzowała wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie poprzez wskazanie sygnatury akt sprawy, której dotyczy żądanie wznowienia oraz jej przedmiotu. Ponownie wyznaczono skarżącej 7 dni na uzupełnienie braku skargi o wznowienie i zakreślono rygor jej odrzucenia.

To ostatnie wezwanie doręczono skarżącej w dniu 7 maja 2019 r. (zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki – karta 29 akt). W piśmie z dnia 14 maja 2019 r. skarżąca stwierdziła, że oryginał skargi przekazała sądowi natychmiast po jego odnalezieniu. Podała też, że decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 16 kwietnia 2018 r. Prezydent opublikował w BIP dnia 7 maja 2019 r., tj. w rok po oszustwie. Decyzję tę doręczono jej w Ministerstwie w dniu 20 marca 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega odrzuceniu.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania ma charakter nadzwyczajny, gdyż może doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego - art. 270 p.p.s.a. Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego stanowi instytucję obalania prawomocnych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych. Dopuszczalność wznowienia postępowania sądowego uwarunkowana jest od spełnienia dwóch przesłanek: po pierwsze, skarga o wznowienie musi opierać się na ustawowej podstawie wznowienia, a po drugie, powinna być wniesiona w terminie (art. 280 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do treści art. 277 p.p.s.a. regułą jest, że skargę o wznowienie postępowania strona może wnieść w terminie trzymiesięcznym, liczonym od dnia, w którym dowiedziała się o podstawie wznowienia.

Cytowane przepisy prowadzą do wniosku, że postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów, co wyraźnie wynika z art. 280 § 1 p.p.s.a. Pierwszy etap sprowadza się do badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie wniesiona jest w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Nie chodzi w tym przypadku o badanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy skarżący wskazał w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez niego podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia, a także kiedy skarżący dowiedział się o podstawie wznowienia. W braku jednego ze wskazanych wymagań sąd odrzuci skargę, jeżeli zaś spełnione zostały wskazane wyżej wymogi, sąd przystępując do drugiego etapu wyznacza rozprawę. Jak o tym stanowi art. 280 § 2 p.p.s.a., na żądanie sadu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia.

W niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania nie spełnia powyższych wymogów formalnych, bowiem skarżąca mimo dwukrotnego wezwania nie podała kiedy dowiedziała się o podstawie wznowienia. Z treści skargi można domniemywać, choć nie zostało to jednoznacznie przez skarżącą wyjaśnione, że domaga się ona wznowienia postępowania w oparciu o podstawę wymienioną w art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. z uwagi na to, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym. Skarżąca, biorąc pod uwagę treść art. 277 p.p.s.a. powinna wskazać jednoznacznie, kiedy dowiedziała się o podstawie wznowienia, czyli w tym przypadku – kiedy dowiedziała się, że jej skarga została przerobiona przez organ administracji – poprzez podanie konkretnej daty. Tylko w ten sposób bowiem możliwe jest stwierdzenie, czy skarżąca zachowała termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. W ocenie sądu wojewódzkiego nie stanowi takiej informacji wyjaśnienie zawarte w piśmie z dnia 14 maja 2019 r., w którym skarżąca stwierdziła, że oryginał skargi przekazała sądowi natychmiast po jego odnalezieniu.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostają podnoszone przez stronę naruszenia przepisów proceduralnych i przepisów prawa materialnego, gdyż skarga o wznowienie postępowania może być oparta wyłącznie na podstawach wskazanych w dziale VII ustawy regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi.

Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.