Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 20 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant referent Małgorzata Gaida po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2018 roku sprawy ze skarg A. A. Ch. i Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]", nr "[...]" w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy przemysłowej w obrębie miasta oraz w obrębie K. oddala skargi

Uchwałą Nr "[...]" Rady Miejskiej w "[...]" z dnia "[...]", uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy przemysłowej w obrębie nr 1 miasta "[...]" oraz w obrębie "[...]".

W skardze, złożonej do tut. Sądu na tę uchwałę przez A. C. (dalej jako: "skarżący"), zarzucił on:

a) naruszenie art. 14 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm.), dalej jako "u.p.z.p.", przez zmianę przeznaczenia gruntów rolnych skarżącego na cele nierolnicze, podczas gdy plan zagospodarowania nie został sporządzony dla całego obszaru wyznaczonego w studium;

b) naruszenie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. przez brak zgodności zapisów zaskarżonego planu zagospodarowania przestrzennego z zapisami studium, w zakresie lokalizacji

i realizacji obiektów i urządzeń związanych z tzw. energią odnawialną,

c) niezastosowanie art. 17 pkt 6 lit. a tiret czwarty u.p.z.p. – przez zaniechanie wystąpienia Burmistrza Miasta "[...]" o opinię o projekcie planu do właściwych organów administracji geologicznej w zakresie udokumentowanych wód podziemnych - Głównego Zbiorników Wód Podziemnych nr "[...]" (dalej jako "GZWP);

d) niezastosowanie art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2017 r. poz. 2126 z późn. zm.), przez brak ujawnienia

w zaskarżonej uchwale obszaru ochronnego zbiornika wód podziemnych, w celu ochrony udokumentowanego zbiornika wód podziemnych - GZWP;

e) brak zastosowania art. 4a pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. 2017 r., poz. 1121,z późn. zm.) – zaniechanie wystąpienia przez Burmistrza Miasta "[...]" do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie, w celu uzgodnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zagospodarowania stref ochronnych obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych

i obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności

w całości zaskarżonej uchwały oraz o zasądzenie od Gminy Miejskiej "[...]" - Rada Miejska na rzecz skarżącego, kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący wniósł ponadto o przeprowadzenie dowodu z dokumentów: wydruku

z Geoportalu z położeniem działki nr "[...]", wydruku działu I-O i działu II z KW Nr "[...]" Sądu Rejonowego w "[...]", uchwały Nr "[...] Rady Miejskiej

w "[...]" z dnia "[...]" wraz rysunkiem planu, pisma RZGW w Warszawie

z dnia 24 listopada 2017 r. w sprawie projektowanego obszaru ochronnego, mapy projektowanego obszaru ochronnego GZWP wraz z tekstem objaśniającym do mapy obszaru ochronnego GZWP, pisma z dnia 20 grudnia 2017 r. Ministerstwa Środowiska, zdjęć dokumentacji hydrologicznej określającej warunki hydrogeologiczne

w związku z ustanowieniem obszarów ochronnych GZWP, pisma Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 25 kwietnia 2018 r., na okoliczność niezachowania przez Burmistrza Miasta "[...]" przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zasad i trybu sporządzania takiego planu oraz posiadania przez skarżącego interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały Nr "[...]"

z dnia "[...]".

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m.in., że ma interes prawny w domaganiu się usunięcia naruszenia prawa przez uchwałę, gdyż jest właścicielem działki położonej na terenie objętym ustaleniami zakwestionowanego planu miejscowego. Nieruchomość ta

w poprzednim planie miała charakter rolny i jest w ten sposób gospodarczo wykorzystywana. Na mocy ustaleń zaskarżonego planu została zakwalifikowana jako tereny zabudowy usługowej i produkcyjnej, co nie jest w interesie skarżącego.

W odpowiedzi na skargę, organ gminy wniósł o jej oddalenie. Rada Miejska zarzuciła, że skarżący nie ma interesu prawnego w niniejszej sprawie, gdyż wskazał jedynie na tytuł własności do nieruchomości położonej na ternie objętym zaskarżoną uchwałą, a nie wykazał, że uchwała zmienia przeznaczenie tego gruntu. Wywiodła też, że błędnie skarżący wywodzi z art. 14 ust. 3 u.p.z.p. obowiązek objęcia ustaleniami planu miejscowego w zakresie zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne całego obszaru objętego ustaleniami Studium uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy "[...]". Organ nie podzielił również zarzutu braku zgodności uchwalonego planu z ustaleniami Studium

w zakresie lokalizacji i realizacji obiektów i urządzeń związanych z energią odnawialną

o mocy ponad 100 kW. Rada podała ponadto, że w toku procedury planistycznej wystąpiła do właściwego organu o uzgodnienie ustaleń planu w zakresie gospodarki wodnej. Wyjaśniła też, że powołane przez skarżącego przepisy Prawa wodnego, które miały być naruszone zaskarżoną uchwałą, nie obowiązywały w dacie jej podjęcia. Stwierdziła, że uchwała te nie ogranicza prawa skarżącego do korzystania z wód. Rada Miejska zaznaczyła, że GZWP nie został objęty obszarem ochronnym, zatem nie zaistniała konieczność ujawnienia tego zbiornika w części graficznej uchwały, a nie było konieczności ustanawiania zakazów lub nakazów czy ograniczeń. Dodała, że Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej i Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych opiniowali projekt planu.

Skargę na opisaną wyżej uchwałę, zarejestrowaną pod sygnaturą II SA/Ol 652/18, wniósł również Wojewoda. Organ nadzoru zarzucił, że Burmistrz "[...]" nie wystąpił do Ministra do Spraw Środowiska o opinię, pomimo że w granicach obszaru opracowania przedmiotowego planu miejscowego znajduje się udokumentowany GZWP. Uwzględniając ten zarzut, Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

Na rozprawie w dniu 9 października 2018 r., Sąd zarządził połączenie sprawy

o sygn. akt II SA/Ol 615/18 ze sprawą II SA/Ol 652/18 do wspólnego rozpoznania

i rozstrzygnięcia i prowadzenie pod sygnaturą II SA/Ol 615/18. Ponadto, pełnomocnik skarżącego cofnął skargę w zakresie zarzutów niezgodności ze Studium, wymienionych

w pkt. a) i b) skargi.

W piśmie procesowym z dnia 5 listopada 2018 r. skarżący podniósł ponadto, że zaskarżona uchwała narusza: art. 1 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p., a także art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z § 4 pkt 3

lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymagań projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1587), przez zaniechanie uwzględnienia jakichkolwiek wymagań ochrony środowiska

w odniesieniu do GZWP.

W piśmie procesowym z dnia 19 listopada 2018 r., organ wniósł o nieuwzględnienie zarzutów zawartych w piśmie z dnia 5 listopada 2018 r.

Na rozprawie w dniu 9 października 2018 r., pełnomocnik Wojewody oświadczył m.in., że nie toczy się przed tym organem żadne postępowanie dotyczące ustanowienia obszaru ochronnego przedmiotowego Zbiornika. Pełnomocnik skarżącego A. C. podał, że nieruchomość skarżącego położona jest na GZWP. Pracownik organu sprecyzował ponadto, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się

w potencjalnym obszarze chronionym GZWP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.

Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne są między innymi właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994, z późn. zm.), dalej jako: "u.s.g.", każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy

w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że

w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których

w niniejszej sprawie zaliczyć należy: zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia oraz zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Nie budzi wątpliwości, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Pozostałe wymogi formalne do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. także zostały spełnione, gdyż skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które zostało przesłane do organu. W przedmiotowej sprawie został również zachowany ustawowy

60-dniowy termin do wniesienia skargi.

Przed przystąpieniem do oceny merytorycznej skargi, Sąd obowiązany jest również do sprawdzenia, czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny A. C., co dawałoby stronie legitymację do wniesienia skargi.

W tym miejscu wskazać należy, że legitymacja do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale podmiotowi, którego interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem. Naruszenie interesu prawnego składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też jej konkretne postanowienia, muszą więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Wskazać należy, że w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym, nie ulega wątpliwości, że składając skargę w trybie art. 101 u.s.g. skarżący musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną

(a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 7 marca 2003 r., III RN 42/02, OSNP 2004/7/114).

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Interes prawny skarżącego, co do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) zaskarżonej uchwały. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona.

W rozpoznawanej sprawie skarga została złożona przez skarżącego, będącego właścicielem działki, która znajduje się w granicach obszaru objętego zaskarżoną uchwałą. W ocenie skarżącego, uchwała narusza jego uprawnienia właścicielskie z uwagi na zmianę przeznaczenia terenu z rolnego, w jaki to sposób grunt jest aktualnie wykorzystywany - na teren zabudowy usługowej i produkcyjnej. Wprawdzie, jak wynika z "Analizy zasadności przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy przemysłowej w obrębie nr 1 m. "[...]" oraz w obrębie "[...]"", stanowiącej załącznik nr 2 do zarządzenia nr "[...]" Burmistrza "[...]" z dnia "[...]" – wystąpienia do Rady Miejskiej w "[...]" w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy przemysłowej w obrębie nr 1 m. "[...]" oraz w obrębie "[...]", działka skarżącego nie była objęta ustaleniami obowiązującego w tej dacie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to zdaniem Sądu, spełniony został warunek wykazania naruszenia interesu prawnego strony skarżącego z uwagi na ograniczenie prawa własności przez zaplanowaną zmianę przeznaczenia gruntu.

Należy jednocześnie zauważyć, że naruszenie interesu prawnego lub prawa daje stronie prawo do zaskarżenia uchwały z zakresu administracji publicznej, lecz nie oznacza automatycznego uwzględnienia skargi. Musi bowiem zostać wykazane, że naruszenie interesu prawnego skarżącego związane jest z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (zob. np. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. II OSK 796/12, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA").

W przypadku kwestionowania uchwały w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego obowiązek uwzględnienia skargi wystąpi, gdy naruszenie przepisów przekroczy granice tzw. władztwa planistycznego. Wskazane "władztwo planistyczne" stanowi kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z interesem publicznym kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. W zakres "władztwa planistycznego" wchodzi również, z mocy art. 6 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Koncepcja "władztwa planistycznego" oznacza przy tym, że w niektórych przypadkach ustalenia planu mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów skarżących w sposób odbierany przez nich jako niekorzystny, natomiast nie musi z tym być powiązane przekroczenie granic "władztwa planistycznego". Prawo własności jest co prawda najsilniejszym prawem podmiotowym, korzystającym z najszerszych gwarancji ustawowych i ponadustawowych, jednak nie ma charakteru absolutnego

i nieograniczonego. Ograniczenia te dopuszcza Konstytucja RP w art. 64 ust. 3, zgodnie

z którym własność może być ograniczona, tyle, że tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności.

W odniesieniu do skargi złożonej przez Wojewodę, podnieść należy, że z treści

art. 91 ust. 1 i 2 u.s.g. wynika, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne

z prawem są nieważne, a o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4). W myśl natomiast art. 93 ust. 1 u.s.g. po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Oceny, czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności należy dokonać przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania,

a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też "procedurą planistyczną"), którego zachowanie stanowi przesłankę formalnoprawną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa, odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu,

a skończywszy na jego uchwaleniu.

Natomiast pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego", których uwzględnienie stanowi przesłankę materialnoprawną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa, należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (zob. wyroki NSA z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1778/08, oraz z 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 215/08, CBOSA).

W obu skargach zarzucono, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem art. 17 pkt 6 lit. a tiret czwarty u.p.z.p., gdyż Burmistrz Miasta "[...]" nie wystąpił

o opinię o projekcie planu do właściwych organów administracji geologicznej w zakresie udokumentowanych wód podziemnych GZWP. Zarzutu tego nie można podzielić.

Zgodnie z powołanym przepisem wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego występuje o opinie o projekcie planu do właściwych organów administracji geologicznej w zakresie udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych.

Właściwym organem administracji geologicznej jest, stosownie do art. 156 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2015 r., poz. 196,

z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie procesowania nad uchwaleniem zaskarżonej uchwały:

1) minister właściwy do spraw środowiska;

2) marszałkowie województw;

3) starostowie.

Zgodnie z ust. 2 zadania administracji geologicznej wykonuje:

1) minister właściwy do spraw środowiska - przy pomocy Głównego Geologa Kraju, będącego sekretarzem lub podsekretarzem stanu w urzędzie obsługującym ministra;

2) marszałek województwa - przy pomocy geologa wojewódzkiego;

3) starosta - przy pomocy geologa powiatowego.

Stosownie do art. 161 ust. 1 Prawa geologicznego i górniczego, organem administracji geologicznej pierwszej instancji jest marszałek województwa, z wyjątkiem spraw określonych w ust. 2-4, zaś na podstawie ust. 3 pkt 4 - do ministra właściwego do spraw środowiska, jako organu administracji geologicznej pierwszej instancji, należą sprawy związane z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi, dotyczące określania warunków hydrogeologicznych w związku

z ustanawianiem obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych.

Jak wynika z dokumentacji planistycznej, Burmistrz wystąpił w trybie art. 17 pkt 6 lit. a tiret czwarty u.p.z.p. do Marszałka Województwa Geologa Wojewódzkiego pismem z dnia 19 lutego 2016 r. o zaopiniowanie przedłożonego projektu planu miejscowego. Postanowieniem z dnia "[...]", organ ten zaopiniował pozytywnie, w zakresie właściwym dla organów administracji geologicznej określonym ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy przemysłowej w obrębie nr 1 miasta "[...]" oraz w obrębie "[...]", gmina "[...]".

Wobec powyższego, bezzasadny jest zarzut zaniechania realizacji przez Burmistrza obowiązku wynikającego z art. 17 pkt 6 lit. a tiret czwarte u.p.z.p. Skoro bowiem właściwym organem administracji geologicznej jest marszałek województwa, to odstępstwa od tej zasady uregulowane w art. 161 ust. 2 - 4 Prawa geologicznego i górniczego muszą być stosowane ściśle. Z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że kompetencja organu administracji do działania nie może być dorozumiana, lecz musi wynikać wprost z obowiązującego przepisu prawa. Oznacza to, że skoro w art. 161 ust. 3 Prawa geologicznego i górniczego przewidziano przypadki stanowiące odstępstwo od generalnej reguły, to uprawnienia ministra właściwego do spraw środowiska wynikające

z tego uregulowania nie mogą być przenoszone na sytuacje nieobjęte dyspozycją wskazanego przepisu. W ocenie Sądu, uprawnienie wynikające z art. 161 ust. 3 pkt 4 Prawa geologicznego i górniczego winno być stosowane ściśle i nie obejmuje uprawnienia wskazanego ministra do opiniowania projektu planu miejscowego z uwagi na fakt, iż na terenie objętym tym projektem planu zlokalizowany jest udokumentowany zbiornik wód podziemnych. Minister na podstawie ww. przepisu uprawniony pozostaje tylko w zakresie spraw związanych z zatwierdzeniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi, dotyczącymi określenia warunków hydrogeologicznych w związku

z ustanowieniem obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych. W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości, że jej przedmiot nie dotyczy określenia warunków hydrogeologicznych w związku z ustanowieniem obszarów ochronnych zbiornika wód podziemnych, lecz opiniowaniu musiał być poddany projekt planu miejscowego dotyczący ustania warunków zagospodarowania na określonym terenie. Z tego względu prawidłowo projekt planu został przesłany do marszałka województwa - geologa wojewódzkiego (zob. wyrok tut. Sądu z dnia 28 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 321/18, CBOSA).

Podkreślenia ponadto wymaga okoliczność, że GZWP nadal nie posiada uchwalonego przez uprawniony organ obszaru ochronnego, a organem tym od 1 stycznia 2018 r. na podstawie art. 141 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U.

z 2017 r. poz. 1566, z późn. zm.), jest Wojewoda, który na wniosek Wód Polskich, ustanawia obszar ochronny, w drodze aktu prawa miejscowego, wskazując ograniczenia lub zakazy dotyczące użytkowania gruntów oraz korzystania z wód na terenie obszaru ochronnego oraz granice tego obszaru.

Nie jest również zasadny zarzut A. C. niezastosowania art. 95 ust. 1 Prawa geologicznego i górniczego, gdyż w § 6 pkt 5 uchwały - Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, podano wprost, że "obszar planu położony jest w zasięgu Głównego Zbiornika Wód Podziemnych "[...]", gdzie obowiązuje ochrona zgodnie z przepisami prawa".

Bezpodstawny jest także zarzut skarżącego A. C. zaniechania wystąpienia przez Burmistrza do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej

w Warszawie, w celu uzgodnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zagospodarowania stref ochronnych obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych i obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi. Pismem z dnia

19 lutego 2016 r., Burmistrz wystąpił bowiem w trybie art. 17 pkt 6 lit. a tiret czwarty u.p.z.p. do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie Inspektoratu

, który to organ postanowieniem z dnia "[...]" umorzył postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy przemysłowej w obrębie nr "[...]" m. "[...]" oraz w obrębie "[...]", gmina "[...]", z uwagi na brak podstaw prawnych do dokonania uzgodnienia. Organ ten wskazał, że przesłany do uzgodnienia projekt planu nie dotyczy zagadnień,

o których mowa w art. 4a ustawy Prawo wodne. Zaznaczył natomiast jedynie, że teren objęty przedmiotowym projektem planu leży w zasięgu udokumentowanych wód podziemnych w granicach projektowanego obszaru ochronnego zbiornika wód podziemnych: GZWP, zgodnie z "Dokumentacją hydrogeologiczną określającą warunki hydrogeologiczne w związku z ustanawianiem obszarów ochronnych Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr "[...]", przyjętą przez Ministra Środowiska zawiadomieniem z dnia 30 września 2011 r.

Wobec powyższego, nietrafne są zarzuty istotnego naruszenia trybu sporządzenia planu miejscowego z uwagi na brak wystąpienia w toku procedury planistycznej o opinię do właściwego organu w zakresie projektu planu miejscowego, na terenie którego zlokalizowano istnienie GZWP, a także przez zaniechanie wystąpienia przez Burmistrza do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie oraz zarzut braku ujawnienia przedmiotowego zbiornika w uchwale.

Pełnomocnik skarżącego cofnął zarzuty dotyczące niezgodności ustaleń planu ze studium w zakresie zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i w zakresie lokalizacji i realizacji obiektów i urządzeń związanych z tzw. energią odnawialną.

Niezależnie od tego trzeba zauważyć, że stosownie do art. 14 ust. 3 u.p.z.p., plan miejscowy, w wyniku którego następuje zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, sporządza się dla całego obszaru wyznaczonego w studium. Jak wynika z cytowanego przepisu, jest w nim mowa o "całym obszarze wyznaczonym

w studium", a nie o "wszystkich obszarach wyznaczonych w studium", na których przewidziano zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze

i nieleśne. Z uwagi na powyższe, należy stwierdzić, że w cytowanym przepisie chodzi

o pewien konwencjonalnie wyznaczony, zwarty obszar, mieszczący się w granicach danego symbolu studium, a nie o wszystkie obszary wyznaczone w studium. Przypomnienia wymaga, że studium jest obligatoryjnie sporządzane dla całego obszaru gminy, w przeciwieństwie do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który może być sporządzony dla obszaru o dowolnej, nawet niewielkiej, powierzchni. Zróżnicowanie to jest uzasadnione innymi celami, które te akty mają realizować. Jak wynika bowiem z art. 9 ust. 1 u.p.z.p. rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, zaś rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania (art. 14 ust. 1 u.p.z.p.).

Odnośnie natomiast zarzutu braku zgodności ustaleń planu z ustaleniami studium

w zakresie lokalizacji i realizacji obiektów i urządzeń związanych z tzw. energią odnawialną, należy stwierdzić, że analiza treści obu aktów planistycznych Gminy nie pozwala na taki wniosek. Zapis w Studium: "Na terenie miasta i gminy "[...]" nie wyznacza się obszarów, na których rozmieszczone będą turbiny wiatrowe o mocy powyżej 100 KW. Studium zakłada możliwość lokalizacji pozostałych obiektów i urządzeń związanych z produkcją energii odnawialnej (OZE) o mocy powyżej 100 kW, w tym

w szczególności: elektrowni słonecznych, małych elektrowni wodnych (MEW), biogazowni, kotłowni na biomasę, urządzeń kogeneracyjnych) w granicach terenów wskazanych na rysunku studium. W studium stwierdza się, że lokalizacja obiektów związanych z produkcją energii odnawialnej (OZE) powinna być jednak uwarunkowana przepisami w zakresie ochrony przyrody oraz ochrony środowiska. Szczególną wagę położyć na analizę wpływu tego typu obiektów na środowisko przyrodnicze, warunki życia mieszkańców oraz krajobraz gminy. Granice terenów, na których rozmieszczone będą urządzenia energii

z odnawialnych źródeł energii (OZE) o mocy przekraczającej 100 kW (z wykluczeniem turbin wiatrowych) wraz ze strefami ochronnymi związanymi z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu terenu powinny się zawierać w granicach terenów wyznaczonych na rysunku studium" (str. 9część II, zmiana studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy "[...]").

Nie wykluczają te zapisy, wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze, zawarcia w planie miejscowym (§ 12 pkt 8 e) i 9 c) zapisów dopuszczających lokalizację urządzeń wytwarzających energię w oparciu o odnawialne źródła energii o mocy większej niż 100 KW, z zastrzeżeniem § 6 pkt 3 uchwały. Przepis ten zakazuje lokalizacji elektrowni wiatrowych o mocy większej niż 100 kW. Zaznaczyć należy, że z analizy części graficznych obu aktów wynika, że plan miejscowy dopuszcza lokalizację omawianych urządzeń na terenach wskazanych w studium.

Ponadto, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 20 u.p.z.p., istotne jest, aby plan miejscowy nie naruszał ustaleń studium obowiązującego w czasie uchwalenia przez radę gminy planu miejscowego. Momentem decydującym dla stwierdzenia zgodności planu ze studium, zgodnie z przepisami u.p.z.p., jest zatem moment poprzedzający uchwalenie planu miejscowego. Stwierdzenie nieważności studium wyrokiem tut. Sądu pozostaje więc bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargi należało oddalić.