Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2017 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego oddala skargę

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 109 ust. 5 oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 581 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o świadczeniach" oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23). zwanej dalej "k.p.a.", decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] ustalającą obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego Pana K. M. z tytułu wykonywania pracy na podstawie umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia na rzecz płatnika składek: K. (zwanego dalej "skarżącym") w okresie: od dnia [...] sierpnia 2012 r. do dnia [...] sierpnia 2012 r.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującej sytuacji faktycznej i prawnej:

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2014 r., zwrócił się do [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia o rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji dotyczącej objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym K. M. , zwanego dalej "zainteresowanym", z tytułu wykonywania pracy na podstawie umowy cywilnoprawnej o świadczenie usług, na rzecz płatnika składek: K. w okresie: od dnia [...] sierpnia 2012 r. do dnia [...] sierpnia 2012 r.

Rozpatrując ww. wniosek Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r., ustalił obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego zainteresowanego z tytułu wykonywania pracy na podstawie umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia na rzecz płatnika składek: K. w okresie: od dnia [...] sierpnia 2012 r. do dnia [...] sierpnia 2012 r.

Od ww. decyzji skarżący wniósł odwołanie.

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia rozpoznając odwołanie wskazał, że w okresie objętym decyzją organu I instancji miały zastosowanie przepisy ustawy o świadczeniach. Podkreślił, że zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach, obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, którymi są m.in. osoby wykonujące pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 poz. 380), zwanej dalej "k.c." stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, lub osoby z nimi współpracujące. W związku z powyższym osoba spełniająca przesłanki do podlegania ubezpieczeniu społecznemu z tytułu umowy zlecenia podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Organ wskazał, że umowa zlecenia i umowa o świadczenie usług to umowy starannego działania, a umowa o dzieło to umowa na wykonanie (umowa rezultatu). Umowę o dzieło od umowy zlecenia odróżnia przede wszystkim to, że umowa o dzieło powinna być zawsze zwieńczona konkretnym i sprawdzalnym rezultatem (dziełem materialnym lub niematerialnym), natomiast w umowie o świadczenie usług, przyjmujący zlecenie zobowiązuje się dokonać umówionych czynności.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał zapisy umowy z dnia [...] sierpnia 2012 r. zawartej pomiędzy stronami, z której wynika, że wykonawca zobowiązał się na zamówienie zamawiającego wykonać dzieło: "Naprawa [...] szt. palet drewnianych po [...] PLN brutto za szt.". Termin rozpoczęcia wykonania dzieła strony ustaliły na dzień [...] sierpnia 2012 r., a zakończenie na dzień [...] sierpnia 2012 r. Do umowy załączono rachunek z dnia [...] września 2012 r. Ponadto wykonawca zobowiązał się wykonać powierzone dzieło z należytą starannością (paragraf 4 umowy) oraz, że odpowiedzialność wobec osób trzecich za wykonane przez wykonawcę dzieło przechodzi na zamawiającego z dniem wykonania umowy (paragraf 5 umowy).

Zdaniem organu I instancji oraz rozpatrującego odwołanie, w przypadku każdej zawartej umowy decydująca jest jej treść, czyli zadania, jakie zatrudniana osoba ma do wykonania, istota obowiązków umownych, które na siebie zawierający umowę przyjmuje. Zatem, nie nazwa umowy, lecz jej cel i przedmiot decydują o charakterze współpracy.

Zdaniem Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia umowa ta była nakierowana na podjęcie działań i dokonywanie określonych czynności faktycznych. Natomiast przedmiotem umowy o dzieło może być dzieło materialne (rzecz określona, co do tożsamości, powstała, jako rezultat indywidualnej działalności twórczej przyjmującego zamówienie) oraz dzieło niematerialne (np. utwór w rozumieniu prawa autorskiego).

Organ podkreślił, że zgodnie z zasadami postępowania z paletami drewnianymi skarżącego, zainteresowany dysponując swoimi narzędziami takimi jak: młotek, obcęgi, łom itp., przy pomocy gwoździ i elementów palet niezwrotnych otrzymanych od skarżącego, które nie nadają się do wykorzystania - miał naprawić z należyta starannością (wykonać powierzone dzieło - paragraf 4 umowy), na terenie hurtowni należącej do płatnika składek, zgodnie z obowiązującymi wymaganiami i kryteriami cech jakościowych, określoną w umowie ilość palet drewnianych. Czynności wykonywane przez zainteresowanego w ramach przedmiotowej umowy, w żaden sposób nie zmierzają do powstania nowego bądź zmodyfikowanego w sposób stanowiący o jego indywidualnym charakterze, samoistnego dzieła, które zostało zdefiniowane w momencie zawierania umowy w sposób charakterystyczny dla umowy o dzieło. W przypadku wykonywanej przez zainteresowanego pracy wyżej opisany rodzaj wymaganego dzieła - rezultatu nie występuje.

W przedmiotowej sprawie, wprawdzie czynności wykonywane przez zainteresowanego, prowadziły do powstania skutku w postaci naprawionej określonej w umowie ilości palet drewnianych, jednak ten skutek pracy był uzależniony wyłącznie od starannego działania wykonawcy umowy. Należy ponadto podkreślić, że ww. czynności oraz ich skutki, jako prace zmierzające do naprawienia określonej w umowie ilości palet nie polegały na wykonaniu jednorazowego rezultatu, lecz na następującym po sobie osiąganiu kolejnych, liczbowo wyznaczanych rezultatów w postaci naprawionych palet. Był to zatem szereg powtarzalnych czynności, który prowadził do osiągnięcia coraz większej (z dnia na dzień) ilości naprawionych palet, który nie może być jednak rozumiany jako jednorazowy rezultat i stąd kwalifikowany, jako realizacja umowy o dzieło. Na poparcie powyższego stanowiska organ wskazał na stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt: III AUa 714/12, LEX nr 1322060.

Choć w analizowanej sprawie prace wykonywane w ramach przedmiotowej umowy nie stanowiły istoty bieżącej działalności firmy, która zajmuje się sprzedażą hurtową drewna, materiałów budowlanych i wyposażenia sanitarnego, to materiały których sprzedaż prowadzi skarżący, dostarczane były z reguły na paletach drewnianych a ich koszt uwzględniany był w cenie towaru. Dlatego też charakter wykonywanych przez zainteresowanego czynności nie stanowił wykonywania określonego dzieła, a jedynie staranne działania poprzez stałe świadczenie określonych powtarzalnych czynności związanych z naprawą palet drewnianych według z góry przyjętych instrukcji i wytycznych nałożonych przez obowiązujące przepisy - świadczonych na rzecz zamawiającego, tak aby bieżąca działalność firmy była prawidłowo realizowana, poprzez co nie zmierzały one do osiągnięcia konkretnego rezultatu charakterystycznego dla umowy o dzieło. Są to elementy charakterystyczne dla umowy zlecenia, gdzie zlecone czynności faktyczne często wymagają ich powtarzalności. Z uwagi na powyższe trudno również byłoby wskazać, iż zainteresowanemu towarzyszyła swoboda w wykonywaniu przedmiotowych umów.

Ponadto ww. czynności nie mają cech szczególnych, związanych z osobistymi właściwościami wykonawcy, nie wymagają od wykonawcy posiadania specyficznych cech czy umiejętności, poza umiejętnościami wyuczonymi. Praca ta może zasadniczo zostać wykonana przez każdą osobę, która nabędzie odpowiednie przygotowanie praktyczne i której zostaną wydane odpowiednie narzędzia czy materiały. W związku z powyższym przedmiotowa umowa nie precyzuje czego ma dokonać wykonawca jako wynik jej realizacji w sposób charakterystyczny dla umowy o dzieło, a więc w sposób który pozwalałby na weryfikowalność i mierzalność, jaki rezultat w wyniku wykonania dzieła miał powstać oraz czy można wskazać wady w wykonywanych pracach i ich skutkach. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie taka możliwość nie istniała. Ponadto, nie można również wskazać iż, zainteresowany ponosił ryzyko związane z wykonywaniem przedmiotowej umowy, oraz że ponosił odpowiedzialność za uzyskany rezultat w sposób odmienny, niż każdy inny pracownik, który odpowiada za sprawowane przez siebie obowiązki. W szerokim sensie każda osoba wykonująca dowolną pracę odpowiada w jakimś stopniu za jej efekty (jakość) - np. pracownik na produkcji odpowiada wewnętrznie wobec swojego pracodawcy za jakość wytoczonej na tokarce rzeczy, zleceniobiorca i wykonujący przewóz w jego imieniu kierowca, odpowiada za przewiezienie w stanie niepogorszonym przewożonych materiałów wobec przewoźnika, u którego jest zatrudniony lub wykonuje umowę zlecenia itd.

Organ odnosząc się do zarzutu płatnika, iż dokonując kwalifikacji prawnej przedmiotowej umowy organ nie przesłuchał wskazanych osób, poprzez co jakoby nie kierował się zgodną wolą stron i rzeczywistym charakterem przedmiotu umowy podkreślił, iż zgodnie z art. 3531 k.c. strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Zawarta przez strony umowa nie nabywa zatem atrybutów umowy o dzieło, wbrew wykonywanych w ich ramach czynnościom, poprzez to, że "taki był zgodny zamiar stron i cel umowy". Natomiast, zgodnie z art. 58 k.c. czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek. Oznacza to, że nazwanie umowy umową o dzieło nie przesądza o jej charakterze. W niniejszym przypadku Narodowy Fundusz Zdrowia nie neguje zgodnego zamiaru stron podpisania umowy o dzieło, gdyż zgodny zamiar stron obejmował niezgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego i w konsekwencji nieopłacanie składek na ubezpieczenie zdrowotne.

Odnosząc się do zarzutu odwołującego, dotyczącego naruszenia art. 7, 77 § 1 czy art. 107 § 3 k.p.a. organ wskazał, że zgodnie z wymienionymi przepisami organ I instancji podjął odpowiednie czynności zmierzające do zebrania pełnego materiału dowodowego. Rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie zostało wydane na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, ze szczególnym uwzględnieniem zawartej przez strony umowy wraz z przekazanymi przez ZUS dokumentami i korespondencją płatnika składek kierowaną do NFZ-u, oraz na podstawie analizy czynności wykonywanych przez Zainteresowanego, w oparciu o mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa materialnego i procesowego oraz przytoczone orzecznictwo sądów.

Odnośnie wniosku płatnika o przeprowadzenie dowodu z jego przesłuchania organ uznał, że tego rodzaju dowód - w sytuacji, gdy możliwe jest złożenie stosownych dokumentów, nie może mieć przesądzającego znaczenia dla sprawy. Oświadczenie strony nie może zastępować dowodów z dokumentów, ponieważ ten środek dowodowy nie jest w pełni obiektywny (oświadczenie składa strona zainteresowana uzyskaniem korzystnego rozstrzygnięcia). W przedmiotowej sprawie nie przeprowadzono również dowodu z zeznań wskazanych świadków, ponieważ organ posiadał wystarczające środki dowodowe dla uznania, iż przedmiotową umowę należy uznać za umowę o świadczenie usług. W związku z powyższym brak było uzasadnienia do bezpośredniego przesłuchania wskazanych osób na wnioskowane okoliczności. W związku z powyższym organ uznał, że choć żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należało uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, żądanie to dotyczyło okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami.

Od niniejszej decyzji skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e, art. 69 ust. 1 oraz art. 85 ust. 4 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 i art. 13 pkt 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez błędne ich zastosowanie, w następstwie nieprawidłowego uznania, iż w umowa zawarta przez strony rodzi skutek określony w dyspozycji tej normy, bowiem nosi ona cechy umowy zlecenia w konsekwencji nieprawidłowego ustalenia, że jest ona umową starannego działania, a zainteresowany spełnia przesłanki wskazane w przedmiotowych normach;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 123 ustawy z dnia 27 sierpnia 2014 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez ich niezastosowanie polegające na nieuwzględnieniu i nieprzeprowadzeniu wnioskowanych przez płatnika dowodów w toku postępowania kontrolnego, co skutkowało brakiem wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i uznaniem, że zainteresowany podlegać powinien obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu, bowiem świadczył usługi w ramach umowy zlecenia,

b) art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 123 ustawy z. dnia 27 sierpnia 2014 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez wydanie decyzji na skutek całkowicie dowolnej oceny zgromadzonego materiału przejawiającej się w przyjęciu ustaleń faktycznych i przypisaniu im rozstrzygającego znaczenia wyłącznie. w oparciu o subiektywny wybór i analizę dowodów przeprowadzonych w sprawie, podczas gdy przepis art. 80 k.p.a. wymaga, aby ocena uznania danej okoliczności za udowodnioną była oparta na całokształcie materiału dowodowego, który w tych okolicznościach należało uzupełnić i uzupełniony poddać ocenie, a które to zaniedbania polegały w szczególności na nieprzeprowadzeniu dowodów wskazanych przez płatnika, w szczególności dowodu z zeznań płatnika oraz zeznań świadków, oparciu rozstrzygnięcia na dowodach uzyskanych w wyniku błędnie przeprowadzonego postępowania przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, tendencyjną i stronniczą ocenę zgłoszonych dowodów w postaci dokumentów, które to dowody potwierdzałyby jednoznacznie że zawarta umowa miała charakter umowy o dzieło, zupełne pominięcie dowodów wskazanych przez odwołującego;

c) art. 107 § 3 k.p.a. zw. z art. 123 ustawy z dnia 27 sierpnia 2014 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

3. błędy w ustaleniach faktycznych polegające na uznaniu, iż umowy zawarte pomiędzy stronami miały charakter umów o dzieło, wynikające z błędnego uznania, że były one umowami starannego działania a nie umowami o określony rezultat, co skutkowało przyjęciem przez organ, że zainteresowany podlegać powinien obowiązkowego ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu wykonywania pracy na podstawie umowy o świadczenie usług.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na słuszny interes strony i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub zmianę skarżonej decyzji poprzez uznanie, iż zainteresowany nie podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu w okresie od [...] sierpnia 2012 roku do dnia [...] sierpnia 2012 roku.

W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Podkreślenia wymaga, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja jak również utrzymana nią w mocy decyzja wydana w I instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest czy umowa zawarta w dniu [...] sierpnia 2012 r. pomiędzy skarżącym a zainteresowanym, zwanym także uczestnikiem postępowania była umową o dzieło, czy też inną umową o świadczenie usług, do której zgodnie z kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia.

Istota sprawy sprowadza się więc do zweryfikowania stanowisk stron i udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w zaistniałym stanie faktycznym uczestnik postępowania podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu zawartej umowy.

Z akt sprawy wynika, że przedmiotem umowy nazwanej umową o dzieło była "naprawa [...] szt. palet drewnianych po [...] PLN brutto za sztukę". Termin rozpoczęcia wykonania dzieła strony ustaliły na dzień [...] sierpnia 2012 r. a zakończenie na dzień [...] sierpnia 2012 r.

Zgodnie z zasadami postępowania z paletami drewnianymi w firmie K. (załącznik do zastrzeżeń do protokołu kontroli opracowany w dniu [...] stycznia 2007 r.) uczestnik postępowania dysponując swoimi narzędziami takimi jak: młotek, obcęgi, łom itp. przy pomocy gwoździ i elementów palet niezwrotnych otrzymanych od skarżącego miał naprawić na terenie hurtowni należącej do płatnika składek, zgodnie z obowiązującymi wymaganiami i kryteriami cech jakościowych (załącznik: Kryteria wymiany palet EUR oraz załącznik: Cechy jakości palet EUR) określoną w umowie ilość palet drewnianych.

Działanie skarżącego zgodnie z umową winna cechować należyta staranność. Poza tym z chwilą wykonania umowy odpowiedzialność za dzieło wobec osób trzecich przechodziła na zamawiającego.

Według oceny Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo zakwalifikowały stosunek prawny łączący skarżącego i uczestnika postępowania jako umowę o świadczenie usług, do której stosuje się odpowiednio przepisy o umowie zlecenia (art. 750 kc.). Zgodnie z art. 734 § 1 kc. przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. Natomiast zgodnie z art. 627 kc przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia. Umowa zlecenia jest więc umową starannego działania zaś umowa o dzieło umową rezultatu. Zarówno w judykaturze, jak i w literaturze przyjmuje się, że kwestia prawidłowej kwalifikacji umowy może być w praktyce znacznie utrudniona, jeżeli mamy do czynienia z umowami obejmującymi złożone sytuacje faktyczne i prawne. Taka zaś sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Sam fakt nazwania umowy łączącej strony "umową o dzieło" nie przesądza o jej charakterze. Decydująca okazuje się treść zawartej umowy. Zatem nie nazwa umowy, lecz jej cel i przedmiot decydują o faktycznym charakterze współpracy. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organów, że stosunek prawny łączący strony nie może być zakwalifikowany jako umowa o dzieło, gdyż uczestnik postępowania zobowiązał się do dokonania czynności naprawy palet z należytą starannością. Wykonywał więc powtarzalne czynności fizyczne. Zakres tych czynności prowadzi wyłącznie do oceny o kierunku usługi a nie jak twierdzi skarżący umowy o dzieło. Praca uczestnika postępowania dotycząca naprawienia określonej w umowie ilości palet nie polegała na wykonaniu jednorazowego rezultatu, lecz na następującymi po sobie osiągami kolejnych, liczbowo wyznaczanych w poszczególnych umowach rezultatów w postaci naprawionych palet.

Z tego względu nie może być uznana jako wykonywana w ramach umowy o dzieło lecz w ramach umowy o świadczenie usług, którą definiuje obowiązek starannego i cyklicznego wykonywania umówionych czynności. Poprzez pracę uczestnika postępowania nie powstawał nowy wytwór, czynności które wykonywał miały charakter standardowy, codzienny, powtarzalny i nie odbiegały od innych powszechnych na rynku usług. Umowa skarżącego z uczestnikami postępowania nie precyzuje, czego ma dokonać wykonawca jako wynik jej realizacji w sposób charakterystyczny dla umowy o dzieło, a więc w sposób który pozwalałby na weryfikowalność i mierzalność, jaki rezultat w wyniku pracy miał powstać oraz czy można wskazać wady w wykonywanych pracach i ich skutkach. Uczestnik postępowania z tytułu wykonywanej umowy nie ponosił odpowiedzialności za wady dzieła wobec osób trzecich, co jest charakterystyczne dla umowy o dzieło. Umowa łącząca strony wyraźnie stanowiła w 5 paragrafie, że "odpowiedzialność wobec osób trzecich za wykonane przez wykonawcę dzieło przechodzi na zamawiającego z dniem wykonania umowy".

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały, że umowa łącząca strony była w istocie umową o świadczenie usług, do której odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy o zleceniu.

Stąd też chybione są zarzuty skargi, wskazujące na naruszenie art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 kpa w zw. z art. 123 ustawy o świadczeniach, albowiem materiał dowodowy w sprawie został prawidłowo oceniony i pozwalał na poczynienie jednoznacznych ustaleń co do charakteru umowy zawartej między skarżącym a uczestnikiem postępowania, czemu dał wyraz organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Oddalenie wniosków dowodowych skarżącego o przesłuchanie wskazanych przez niego świadków oraz jego samego jako strony nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Organ oparł się bowiem na dokumencie w postaci umowy, w której został sprecyzowany zakres obowiązków stron, termin wykonania powierzonych uczestnikowi postępowania czynności oraz zasady odpowiedzialności za wykonaną pracę.

W tej sytuacji zbędnym było przeprowadzenie kolejnych dowodów na okoliczności już potwierdzone w trakcie postępowania.

Swoim działaniem organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego tj. art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e, art. 69 ust. 1, 85 ust. 4 ustawy o świadczeniach.

Skoro zarzuty skargi okazały się niezasadne Sąd na mocy art. 151 ppsa orzekł o jej oddaleniu.