Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z. S.A. w J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 1159/22 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi Z. S.A. w J. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 4 marca 2022 r. nr 305/2022/Ub w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 30 czerwca 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 1159/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie Z. S.A. w J. na postanowienie tego Sądu z 27 grudnia 2022 r. o odrzuceniu skargi Z. S.A. w J. ze na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z 4 marca 2022 r. w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

Sąd pierwszej instancji uznał, że spółka nie złożyła oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z KRS, o co została wezwana zarządzeniem doręczonym 5 czerwca 2023 r.

Stwierdził, że odpowiadając na wezwanie Sądu, skarżąca w miejsce odpisu z KRS przedłożyła wydruk ze strony internetowej https://ekrs.ms.gov.pl/web/wyszukiwarka-krs/strona-glowna stanowiący dane wyszukiwanego podmiotu. Zdaniem WSA, przedłożonego wydruku nie można było potraktować jako dokumentu określającego umocowanie do reprezentacji strony, gdyż nie stanowi on ani odpisu z KRS, ani pełnej informacji z KRS i nie ma mocy dokumentu wydanego przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego (por. art. 4 ust. 4aa ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym; Dz. U. z 2017 r., poz. 700 ze zm.; dalej "ustawa o KRS"). Wyjaśnić też należy, że powyższego stanowiska co do konieczności uzupełnienia wskazanego braku formalnego zażalenia przez stronę nie zmienia treść przepisów ustawy o KRS, normujących kwestię (powszechnego) dostępu (i jego skutków) do treści ujawnionych w KRS, w tym art. 13 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1, art. 16 czy art. 4 ust. 4a ustawy o KRS.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła spółka, wnosząc o jego uchylenie. Wskazała, że Sąd pierwszej instancji działał na podstawie schematu czy zwyczaju, zamiast przyjąć, że tzw. metryczka z KRS jest również dokumentem, za pomocą którego można wykazać umocowanie do działania w imieniu spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Stosownie do art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej "p.p.s.a.") wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Przepis ten został prawidłowo zastosowany w niniejszej sprawie, ponieważ Sąd pierwszej instancji uznał, że zażalenie skarżącej na postanowienie o odrzuceniu skargi było obarczone brakiem formalnym, a mianowicie nie został złożony dokument, z którego wynikałoby umocowanie do reprezentowania spółki.

Przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 28 § 1 w zw. z art. 29 p.p.s.a., osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych powinny wykazać to prawo stosownym dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dokumentem tym co do zasady jest odpis z rejestru KRS, czyli dokument, o przedstawienie którego została wezwana skarżąca. W orzecznictwie przyjmuje się, że zaniechanie w tym zakresie stanowi brak formalny skargi, podlegający uzupełnieniu. Zwrócić również należy uwagę na funkcjonujący w orzecznictwie i piśmiennictwie pogląd, że umocowanie do reprezentowania wykazują, zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy o KRS, dokumenty wydawane przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego, takie jak odpisy (pełne, aktualne), wyciągi, zaświadczenia i pozostałe informacje.

Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych zażalenia w wyznaczonym terminie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia zażalenia.

Z akt niniejszej sprawy wynika, iż w związku z brakiem formalnym zażalenia do skarżącej wystosowano wezwanie do nadesłania odpisu KRS, w odpowiedzi na które to wezwanie skarżąca nadesłała wydruk wyszukiwarki znajdującej się na stronie internetowej ekrs.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w składzie niniejszym podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie, że wydruk strony internetowej ekrs nie stanowi odpisu KRS, o który została ona wezwana. Należy podkreślić, ze zgodnie z art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych i pełnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, tj. odpisów, odpisy, wyciągów i zaświadczeń oraz udzielanych informacji z Rejestru. Z tego przepisu wynika zatem, że mocy takiej nie posiada wydruk ze strony ekrs, który – pomimo częściowo identycznego zakresu treściowego (tj. – m.in. – numeru KRS, nazwy i siedziby podmiotu, sposobu reprezentacji oraz osób uprawnionych do reprezentacji) wskazuje również możliwość pobrania plików odpowiadających odpisowi pełnemu bądź aktualnemu z KRS.

Ustawa regulująca postępowanie przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) nie zawiera legalnej definicji dokumentu, za pomocą można wykazać umocowanie do działania w imieniu osoby prawnej. Jednak co do zasady informacje takie wynikają z odpisu z KRS albo z innego dokumentu jak np. uchwała wspólników o powołaniu członków zarządu, nieujawnionych jeszcze w KRS. Natomiast wydruk z wyszukiwarki znajdującej się na stronie internetowej ekrs za taki dokument nie może być uznany. Po pierwsze bowiem, stanowi on jedynie pewną kompilację informacji z KRS. Po drugie, nie można na jego podstawie ustalić, kto był umocowany do działania spółki na dzień sporządzenia danego pisma – w niniejszej sprawie zażalenia, tym bardziej, że został on złożony już po wniesieniu tego środka odwoławczego.

W konsekwencji NSA zaakceptował stanowisko Sądu pierwszej instancji, że spółka nie uzupełniła w terminie braków formalnych zażalenia, co stanowiło podstawę do jego odrzucenia na podstawie art. 178 p.p.s.a.

W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.