Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Piotr Pietrasz Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. s.a., O., Belgia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 778/12 w sprawie ze skargi A. s.a., O., Belgia na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania o nałożenie sankcji w związku z wprowadzeniem do obrotu handlowego środka ochrony roślin oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę A. s.a. z siedzibą w O. (Belgia), zwanej dalej: "skarżącą", na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z [...] lutego 2012 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wojewódzki Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa w B. (dalej nazywany: Wojewódzkim Inspektorem) przeprowadził [...] października 2011 roku kontrolę w punkcie obrotu środkami roślin Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe "C." Sp. z o.o. Podczas przedmiotowej kontroli stwierdzono obecność środka Golden Clopyralid 300 SL, który został wyprodukowany i wprowadzony do obrotu handlowego po terminie ważności zezwolenia na import równoległy, wydanego decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2011 r., które wygasło z 30 kwietnia 2011 r.

Pismem z 15 listopada 2011 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Inspektora o wszczęcie postępowania w sprawie nałożenia sankcji w trybie art. 108 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin (tekst jedn. Dz. U. 2008 r. Nr 133, poz. 849 – dalej jako: u.o.r.).

Wojewódzki Inspektor, postanowieniem z 2 grudnia 2011 r., odmówił wszczęcia postępowania uznając, że przepisy prawa materialnego nie dały podstaw do wszczęcia postępowania na wniosek, ponieważ skarżąca nie ma interesu prawnego w żądaniu wszczęcia postępowania z urzędu oraz brak było podstaw, aby wnioskodawca przejawiał inicjatywę do wszczęcia postępowania z urzędu.

Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa (dalej: Główny Inspektor) postanowieniem z [...] lutego 2012 r. utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ podzielił stanowisko Wojewódzkiego Inspektora, iż wnioskodawca nie wykazał się legitymacją procesową w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako: k.p.a.) i nie wskazał w szczególności jaki obowiązek bądź interes prawny wnioskodawcy przemawia za wszczęciem postępowania. Jednocześnie organ odwoławczy nie zgodził się z organem I instancji, że wnioskodawca, tj. spółka A. s.a. nie może przejawiać inicjatywy do wszczęcia postępowania z urzędu.

Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w W. zarzuciła organowi:

a) rażące naruszenie prawa, tj. art. 61a k.p.a. oraz art. 28 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. oraz w związku z art. 20 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej,

b) rażące naruszenie prawa, tj. art. 47e w związku z art. 46 ust. 3 i art. 47a ust. 1 u.o.r. oraz w związku z art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 4 dyrektywy Rady z 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin Nr 91/414/EWG, (zwanej dalej: dyrektywą 91/414/EWG) oraz art. 3 pkt. 10, art. 28 i art. 46 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z 21 października 2009 r. nr 1107/2009 dotyczącego wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywę Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (zwanego dalej rozporządzeniem 1107/2009), poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie,

c) rażące naruszenie prawa, tj. art. 108 ust. 1 pkt. 1) u.o.r. w związku z art. 7 k.p.a. poprzez błędne niezastosowanie w sytuacji ewidentnej konieczności jego zastosowania ze względu na interes społeczny i słuszny interes obywateli.

W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Wojewódzkiego Inspektora z 2 grudnia 2011 r. a także o dokonanie przez Sąd na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) oceny prawnej i udzielenie Organowi pierwszej instancji wskazań co do dalszego postępowania obejmujących zobowiązanie tego organu do ponownego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem konieczności wszczęcia postępowania w przedmiocie nałożenia w sprawie opłaty sanacyjnej.

Natomiast z ostrożności procesowej – gdyby z jakichkolwiek względów zarzuty opisane powyżej nie zostały przez Sąd uwzględnione, skarżonemu postanowieniu zarzucono:

a) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61a k.p.a. oraz art. 28 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. oraz w związku z art. 20 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej,

b) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 47e w zw. z art. 46 ust. 3 i art. 47a ust. 1 u.o.r. oraz w związku z art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 4 dyrektywy 91/414/EWG oraz art. 3 pkt 10 art. 28 i art. 46 rozporządzenia 1107/2009, poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie,

c) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 108 ust. 1 pkt 1) u.o.r. w związku z art. 7 k.p.a. poprzez błędne niezastosowanie w sytuacji ewidentnej konieczności jego zastosowania ze względu na interes społeczny i słuszny interes obywateli,

d) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez błędne niezastosowanie,

- z których to naruszeń każde miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W związku z tymi zarzutami na podstawie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go w/w postanowienia organu pierwszej instancji, oraz o dokonanie przez Sąd na podstawie art. 153 p.p.s.a. oceny prawnej i udzielenie Organowi I instancji wskazań co do dalszego postępowania obejmujących zobowiązanie tego organu do ponownego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem konieczności wszczęcia postępowania w przedmiocie nałożenia w niniejszej sprawie opłaty sankcyjnej, o której mowa wyżej.

Ponadto wniosła o zasądzenie od Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 4 lipca 2012 r. orzekł, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu, że skarżąca nie miała interesu prawnego w żądaniu wszczęcia postępowania o nałożenie sankcji z art. 108 ust. 1 pkt 1 u.o.r., co uzasadniało, zdaniem organu, wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Ponadto brak było podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania w tym przedmiocie.

Zdaniem Sądu, przepis art. 108 ust. 1 u.o.r., przy właściwym odczytaniu jego treści normatywnej może stanowić podstawę do nakładania opłaty sankcyjnej w postępowaniu administracyjnym, w którym uczestniczy wyłącznie podmiot, sprzedający środki ochrony roślin niedopuszczone do obrotu, co oznacza, że każda osoba (podmiot) spoza tego kręgu, nie posiada interesu prawnego, a więc statusu strony (w rozumieniu art. 28 k.p.a.) w przedmiocie wszczęcia postępowania o nałożenie opłaty sankcyjnej.

Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że rozstrzygnięcie organu polegające na wydaniu postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. ze względu na brak interesu prawnego spółki A. było zgodne z prawem.

Sąd powołując się na przepisy: art. 47b ust. 1 i 51 ust. 1 pkt 1 u.o.r., art. 3 pkt 11 rozporządzenia 1107/2009 wyjaśnił, że z tych przepisów nie wynika interes prawny skarżącej do wszczęcia postępowania o nałożenie spornej opłaty sankcyjnej.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących kwestii niewszczęcia postępowania z urzędu Sąd uznał za prawidłowe stanowisko zawarte w zakwestionowanym postanowieniu, że skarżący nie ma przymiotu strony w postępowaniu o nałożenie wzmiankowanej opłaty sanacyjnej, argumenty strony dotyczące podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu nie mogą prowadzić do uwzględnienia niniejszej skargi, nawet jeśli zostałyby uznane za zasadne.

Ponadto z wpłynięciem "żądania" czy "wniosku" osoby trzeciej o wszczęcie postępowania w trybie art. 108 ust. 1 pkt 1 u.o.r., prawo nie wiąże żadnych skutków prawnych. Jest ono oczywiście impulsem dla wszczęcia postępowania z urzędu, ale z punktu widzenia procesowego niczym nie różniącym się od innych informacji czy sygnałów, które organ uzyskuje w związku ze sprawowaniem czynności urzędowych.

Skargę kasacyjną od wyroku z 4 lipca 2012 r. wniosła spółka A., zarzucając naruszenie:

a) przepisów postępowania i prawa materialnego, tj. art. 61 § 1 k.p.a. i art. 61a k.p.a. oraz art. 28 k.p.a. w związku z:

– art. 20 Konstytucji RP

– art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej

– art. 47e w zw z art. 46 ust. 3 i art. 47a ust. 1 u.o.r.

– art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 4 i ust 6 dyrektywy 91/414/EWG

– art. 3 pkt 10 i pkt 11, art. 28 i art. 46 oraz art. 52 i art. 67 rozporządzenia 1107/2009,

poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez niewłaściwie przyjętą interpretację pojęcia "interesu prawnego" i błędne uznanie, iż Skarżącej nie przysługuje w postępowaniu status strony, a przez to stwierdzenie, iż Organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania na wniosek złożony przez skarżącą, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 108 ust. 1 pkt 1) u.o.r. poprzez błędne niezastosowanie oraz błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że w zakresie postępowania o nałożenie opłaty sankcyjnej na podstawie tego przepisu status strony przysługuje wyłącznie podmiotowi, na który opłata ta miałaby zostać nałożona i w związku z tym nie mogło ono zostać wszczęte na wniosek skarżącej,

c) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i niestwierdzenie nieważności skarżonego postanowienia oraz art. 145 § 1 pkt 1) lit a) i lit. c) i 151 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie błędne nieuwzględnienie skargi oraz jej oddalenie, jak również brak oceny wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a także art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy,

d) art. 141 § 4 p.p.s.a. z uwagi na wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku poprzez zbyt ogólne i niepełne odniesienie się do wszystkich twierdzeń, argumentów i przywołanych okoliczności faktycznych przedstawionych przez Skarżącego na poparcie jego stanowiska.

W związku z tymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. natomiast ewentualnie – w przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że nie zachodzi naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego – o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi zgodnie z zawartymi w niej wnioskami.

Ponadto wniosła o zasądzenie od Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi organ o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.

Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).

Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Dodać należy, iż zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia znacząco sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutek w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z regułami ją normującymi, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być tak skonstruowane, ażeby była możliwość odniesienia się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia.

Przechodząc do treści podstaw kasacyjnych stwierdzić trzeba, że skonstruowane zarzuty pozwalały na odniesienie się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia. Nie można ich było jednak uznać za usprawiedliwione.

Wskazać przede wszystkim należy, że sprawa ta dotyczy postanowienia wydanego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Jest to przepis, który dotyczy działania na wniosek, inaczej mówiąc postępowania inicjowanego przez wnioskodawcę. Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania wydane na podstawie tego przepisu nie dotyczy działań z urzędu.

Istotne zatem staje się ustalenie interesu prawnego podmiotu inicjującego postępowanie. Postępowanie, którego wszczęcia domagała się skarżąca kasacyjnie Spółka dotyczy nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 108 ust. 1 u.o.r. Kara pieniężna miała być nałożona na inny podmiot, na Spółkę "C." z M..

Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu pierwszej instancji, że skarżąca kasacyjnie Spółka nie posiada interesu prawnego w zakresie zainicjowania postępowania na wniosek dotyczącego nałożenia kary pieniężnej na inny podmiot.

Interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a., w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, to interes, którego podstawę mogą stanowić wyłącznie przepisy prawa materialnego, a to z tego powodu, że decyzja administracyjna jest władczą konkretyzacją prawa administracyjnego. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie prawa materialnego. Interes prawny musi być ponadto uzasadniony okolicznościami i zdarzeniami, które wystąpiły lub nadal trwają. Nie jest zatem legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, które wystąpią dopiero w przyszłości.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, że podmiot dla którego nie wynikają z rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej żadne prawa lub obowiązku, oparte o normy prawa materialnego, nie ma interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok NSA z 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2383/10). Innym wyrokiem wartym przywołania w okolicznościach faktycznych sprawy jest wyrok NSA z 8 marca 2007 r. (sygn. akt II OSK 428/06, LEX nr 325265), w którym Sąd kasacyjny stwierdził, że podmiotem mającym interes prawny w sprawie wymierzenia kary pieniężnej decyzją administracyjną, a więc stroną postępowania, jest wyłącznie ten podmiot, który dopuścił się czynu, za który ustawodawca przewidział tę karę. Nie może natomiast być uznany za stronę w postępowaniu prowadzonym w sprawie wymierzenia kary pieniężnej inny podmiot (np. ten, na którego gruncie rosły drzewa, lub który zawiadomił organ o wycięciu drzew i domaga się zastosowania kary wobec innego podmiotu).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt stanu faktycznego sprawy jednoznacznie stwierdzić należy, że Spółka skarżąca kasacyjnie nie ma interesu prawnego w zakresie wszczęcia postępowania dotyczącego nałożenia kary pieniężnej w stosunku do innego podmiotu. Z takiego bowiem rozstrzygnięcia (decyzji nakładającej karę pieniężną) nie wynikają dla skarżącej Spółki żadne prawa ani też obowiązki.

W przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżonym postanowieniem nie można było skutecznie rozpatrywać kwestii, czy w ramach postępowania z urzędu należałoby na Spółkę "C." nałożyć karę pieniężną. Zasadnie w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku wskazał, że przedmiotowe postępowanie dotyczy postępowania na wniosek, a argumenty strony dotyczące podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu, nie mogą prowadzić do uwzględnienia skargi, nawet jeśli uznane zostałyby za zasadne.

Sąd drugiej instancji rozumie wywody spółki A. prezentowane w oparciu o przepisy art. 20 Konstytucji, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (jednolity tekst: Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.), przepisy prawa wspólnotowego, twierdzenia dotyczące interesu publicznego, rzetelności podmiotów funkcjonujących na tym rynku, różnicowania sytuacji przedsiębiorstw, jak i stawiania tych, którzy działają zgodnie z przepisami prawa w gorszym położeniu – argumenty te nie dają jednak podstaw do uznania istnienia interesu prawnego Spółki w postępowaniu na wniosek (art. 61a § 1 k.p.a.).

Przyjęcie szerszego rozumienia interesu prawnego na gruncie art. 28 k.p.a., skutkowałoby przede wszystkim ingerencją osób trzecich w postępowania prowadzone z urzędu, dalej możliwością tworzenia nieograniczonej liczby postępowań inicjowanych z różnych pobudek, nie zawsze uczciwych, np. zmierzających do eliminacji konkurencji. Także prowadziłoby to do utrudnienia w prowadzeniu działalności gospodarczej przez podmioty gospodarcze z powodu wielości postępowań wszczętych z inicjatywy konkurencji, w skrajnych przypadkach uniemożliwienie prowadzenia tej działalności. Nie do przyjęcia byłaby sytuacja z punktu widzenia podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, aby jego konkurenci inicjowali postępowania nakładające na niego obowiązki publicznoprawne, na przykład w postaci różnego rodzaju kar. W konsekwencji dochodziłoby też do zacierania różnic pomiędzy postępowaniem prowadzonym na wniosek i postępowaniem prowadzonym z urzędu.

Dlatego za usprawiedliwione należy uznać przywołane przez organy i Wojewódzki Sąd Administracyjny pojęcie strony.

Mając na względzie powyższe, w szczególności wyprowadzenie interesu prawnego z przepisów prawa materialnego, a co się z tym wiąże przyjęcie obiektywnej koncepcji strony postępowania, bazującej na wywodzonych z prawa materialnego prawach i obowiązkach, interes prawny o charakterze bezpośrednim, konkretnym i realnym znajdującym potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie prawa materialnego oraz uznanie braku interesu prawnego w sytuacji, gdy podmiot opiera się na zdarzeniach i okolicznościach przewidywanych, które wystąpią dopiero w przyszłości, skonstatować należy, że zarzuty skargi kasacyjnej, w tym zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie ustawy o ochronie roślin, Dyrektywy i rozporządzenia unijnego dotyczących wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin – należało uznać za nieusprawiedliwione.

Strona nie może żądać wszczęcia postępowania z urzędu, może jednak przedstawiać organowi swoje uwagi, może w tym zakresie skorzystać z trybu skargowego, o którym mowa w art. 233 k.p.a., z którego to przepisu wynika, że skarga w sprawie indywidualnej, która nie była i nie jest przedmiotem postępowania administracyjnego, powoduje wszczęcie postępowania, jeżeli została złożona przez stronę. Jeżeli skarga taka pochodzi od innej osoby, może spowodować wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu, chyba że przepisy wymagają do wszczęcia postępowania żądania strony. Tak więc istnieje w przepisach prawa instytucja pozwalająca na przedstawienie przez przedsiębiorcę uwag czynionych w interesie publicznym, wskazujących na nierzetelność podmiotów działających na danym rynku, nieuzasadnione różnicowanie sytuacji przedsiębiorstw, czy wskazywanie podmiotów uczciwych, działających zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, które znalazły się w gorszym położeniu ze względu na nieuczciwe działanie konkurentów. Podkreślić jeszcze raz w tym miejscu należy, że prezentowanie tego typu nieprawidłowości, może stanowić wyłącznie podstawę do podjęcia przez organy działań z urzędu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a..