Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Maria Zawadzka Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi D. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą A na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 1 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia numeru księgi wieczystej nieruchomości skargę oddala.

Zaskarżoną przez D. K. (dalej skarżąca) decyzją z dnia 1 kwietnia 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz.U. z 2016 r., poz. 23, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. jedn., Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm., zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2016 r., znak: [...], o odmowie udostępnienia numeru księgi wieczystej prowadzonej dla określonej nieruchomości.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Skarżąca wnioskiem z dnia 4 stycznia 2016 r. wystąpiła do Starosty o udzielenie informacji w zakresie numeru księgi wieczystej, którą objęta jest wskazana przez nią we wniosku nieruchomość. W uzasadnieniu wnioskodawczyni wskazała jako podstawę prawną żądania art. 24 ust. 2 i 4 w zw. z art. 20 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego.

Pismem z dnia 20 stycznia 2016 r. Starosta zwrócił się do wnioskodawczyni o wskazanie interesu prawnego w udostępnieniu jej żądanych informacji.

W odpowiedzi pismem z dnia 2 lutego 2016 r. wnioskodawczyni wskazała jako podstawę prawną ponownie art. 24 ust. 2 i 4 w zw. z art. 20 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Podniosła, że "numer księgi wieczystej jest daną jawną, powszechnie dostępną, do uzyskania której nie jest wymagane wykazywanie interesu prawnego (...) Numer księgi wieczystej to kombinacja liter i cyfr, która nie zawiera w sobie żadnych danych podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy, tj. właścicieli czy też władających nieruchomością, z tego względu udostępnienie numeru księgi wieczystej nie wymaga wykazania przez wnioskodawcę interesu prawnego".

Starosta decyzją z dnia [...] 2016 r., znak: [...], orzekł o odmowie udostępnienia numeru księgi wieczystej prowadzonej dla określonej przez skarżącą we wniosku nieruchomości.

W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że wnioskodawczyni nie wykazała się interesem prawnym uzasadniającym uzyskanie żądanych informacji.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca zarzuciła organowi I instancji "wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa, tj. art. 24 ust. 2 i 4 w zw. z art. 20 ust.1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego poprzez ustalenie, że do udostępnienia informacji dot. oznaczenia ksiąg wieczystych, prowadzonych dla wskazanej przez wnioskodawcę nieruchomości, konieczne jest posiadania "interesu prawnego". Wskazała także, że zgodnie z literalnym brzmieniem powołanych wyżej przepisów udostępnienie oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbioru dokumentów założonego dla konkretnie wskazanych nieruchomości nie jest zależne od przysługiwania interesu prawnego, gdyż są to dane jawne, powszechnie dostępne. Warunkiem skuteczności wniosku o wskazanie numeru księgi wieczystej jest jej konkretne określenie przez wskazanie numeru działki lub adresu. Powołała się w tym względzie na wyrok NSA z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 802/13.

Opisaną na wstępie decyzją, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie uwzględnił tego odwołania i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że udostępnianie danych zawartych w ewidencji gruntów budynków jest unormowane w przepisach Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Przytoczył treść art. 20 ust. 1 powołanej ustawy i podniósł, że z regulacji powyższej wynika, iż ewidencja gruntów i budynków gromadzi dane przedmiotowe, obejmujące opisowe i graficzne informacje o gruntach, budynkach i lokalach, bez względu na osobę właściciela, oraz dane podmiotowe - obejmujące informacje o osobach fizycznych i prawnych oraz jednostkach organizacyjnych, w których własności lub władaniu znajdują się grunty, budynki i lokale lub ich części. Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy, informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne. Natomiast zgodnie z ust. 4 tego przepisu każdy z zastrzeżeniem ust. 5 może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym.

Przepis art. 24 ust. 5 stanowi, że starosta udostępnia dane z ewidencji gruntów i budynków zawierające dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane osobowe, na żądanie:

1) właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniony zbiór danych lub wypis;

2) organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis;

3) innych podmiotów, niż wymienione w pkt l i 2, które mają interes prawny w tym zakresie.

Zdaniem organu z przedstawionej regulacji wynika, że informacje o gruntach, budynkach i lokalach, a więc informacje przedmiotowe, o których mowa w art. 20 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 3, 4 i 5 powyższej ustawy są jawne i powszechnie dostępne. Natomiast dane ewidencji gruntów zawierające dane właścicieli i władających, czyli podmiotów wskazanych w art. 20 ust. 2 pkt 1, 2 i 6 tej ustawy (dane podmiotowe), oraz wypisy z operatu ewidencyjnego zawierające takie dane, starosta udostępnia tylko na żądanie podmiotów wskazanych w art. 24 ust. 5 pkt 1) i pkt 2), a na żądanie innych podmiotów - tylko w przypadku wykazania się w tym zakresie interesem prawnym.

W ocenie organu w piśmie z 4 stycznia 2016 r., skarżąca domagała się wskazania numeru księgi wieczystej dla nieruchomości o wskazanym adresie. Kluczowe było więc rozstrzygnięcie, czy informacja o numerze księgi wieczystej, stanowi informację o charakterze przedmiotowym (jak twierdzi skarżąca) czy też ma charakter przedmiotowo - podmiotowy jak wskazał w zaskarżonej decyzji organ I instancji. Wątpliwości w tym zakresie wynikają bowiem z zestawienia treści przytoczonych przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego, oraz przepisów dotyczących ksiąg wieczystych.

W myśl art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013 r., poz. 707 ze zm.) księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości. Przez stan prawny nieruchomości należy rozumieć przysługujące określonym podmiotom prawa i roszczenia wpisane w działach II - IV księgi wieczystej, a więc własność, użytkowanie wieczyste, ograniczone prawa rzeczowe a także prawa osobiste i roszczenia, o których mowa w art. 16 ust. 2 tej ustawy. Skoro księga wieczysta zawiera powyższe dane, to nie może ulegać wątpliwości, zdaniem organu odwoławczego, że udostępnienie numeru księgi wieczystej nieruchomości jest równoznaczne z udostępnieniem danych o charakterze podmiotowym, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 397/13). Organ stwierdził więc, że dane o numerze księgi wieczystej dotyczące konkretnie oznaczonej działki ewidencyjnej, mają charakter nie tylko przedmiotowy ale również podmiotowy. Stanowisko takie nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1839/12, z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 1096/09).

W związku z tym pomimo powołania się przez skarżącą na art. 24 ust. 2 ustawy (jawność informacji o charakterze przedmiotowym), w ocenie organu odwoławczego organ ewidencyjny słusznie zakwalifikował wniosek jako podlegający rozpoznaniu zgodnie z przepisami art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy.

Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że w przypadku wniosku o udostępnienie informacji zawierającej numer księgi wieczystej, pochodzącego od podmiotu niewymienionego w art. 24 ust. 5 pkt 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, powinien każdorazowo zbadać posiadanie przez wnioskodawcę interesu prawnego do uzyskaniu takich danych. Przy czym jak wskazuje się w orzecznictwie kategoria interesu prawnego jest kategorią prawa materialnego i dlatego dla wykazania takiego interesu należy wskazać konkretny przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania (tak m.in. WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 30 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Gl 1054/07).

W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zarówno analiza ww. przepisów jak i materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji wskazuje jednoznacznie, iż wnioskodawczyni nie jest jednym z podmiotów wskazanych w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy. Skarżąca nie wykazała się również interesem prawnym wskazanym w art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy. Powyższej oceny nie zmienia fakt, iż Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym przez skarżącą wyroku z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 802/13 wyraził inny pogląd w tej materii, stosując jedynie literalną wykładnię przepisu art. 20 ust. 1 w związku z art. 24 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Jawność wskazana w art. 24 ust. 2 dotyczy wszystkich informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, wskazanych zarówno w art. 20 ust. 1 jak i ust. 2. Ograniczona jest jednak brzmieniem art. 24 ust. 5 w zakresie danych podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt l ustawy. Przy czym nie ma żadnej wątpliwości, że księga wieczysta, jak już wyżej wykazano, takie dane zawiera.

W związku z tym Wojewódzki Inspektor Nadzoru |Geodezyjnego i Kartograficznego uznał rozstrzygnięcie Starosty za zgodne z prawem i utrzymał je w mocy.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję pełnomocnik skarżącej zarzucił Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego naruszenia art. 24 ust. 2 i 4 w związku z art. 20 ust.1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego poprzez bezpodstawne zastosowanie art. 24 ust. 5 pkt 3 tejże ustawy, tj. ustalenie, że do udostępnienia informacji dotyczącej oznaczenia ksiąg wieczystych prowadzonych dla wskazanej nieruchomości konieczne jest posiadanie interesu prawnego i w konsekwencji odmowe udostepnienia żądanych danych wobec niewykazania przez skarżącą tegoż interesu, naruszenie art. 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece poprzez bezpodstawne uniemożliwienie wnioskodawczyni dostępu do treści księgi wieczystej konkretnie oznaczonej nieruchomości, której to treść, zgodnie z ww. przepisem jest jawna.

Podkreślono, że przedmiotem niniejszego postępowania jest udostępnienie przez organ nr księgo wieczystej a nie samej księgi wieczystej, czy też danych w niej zawartych. Pełnomocnik uważa, że udostepnienie nr księgi wieczystej nie wymaga wykazania interesu prawnego. Numer księgi wieczystej jest daną przedmiotową dotyczącą gruntu (art. 20 ust. 1 ustawy), co wprost wynika z analizy Prawa geodezyjnego i kartograficznego i co zostało potwierdzone w wyroku NSA z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 802/13. Podniesiono, że organy nie zauważają, że starosta udostępnia jedynie nr księgi wieczystej, a nie dane w niej zawarte. Księgi te nie są administrowane przez starostę i nie ponosi on odpowiedzialności za to jakie dane z ksiąg wieczystych są udostępniane, ani za to jak został uregulowany do nich dostęp. Gdyby intencją ustawodawcy, było aby do udostępnienia nr księgi wieczystej konieczne było wykazanie interesu prawnego, to z pewnością uczyniłby to w art. 25 ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Skoro tego nie zrobił, to organy nie mają prawa wkraczać w kompetencje ustawodawcy i samemu ograniczać dostęp do jawnych danych zawartych w prowadzonym rejestrze. Odmawiając udostępnienia nr księgi wieczystej organy de facto uniemożliwiają skarżącej dostęp do jawnej treści księgi wieczystej, prze co naruszają zasadę jawności ksiąg wieczystych, wyrażona w art. 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Z art. 2 zdanie pierwsze wynika, że każdy może mieć do dostęp do treści dowolnej księgi wieczystej Powszechny dostęp do jawnej treści księgi wieczystej nie może być torpedowany przez organy administracji, które opierając się na przepisach o ochronie danych osobowych zaczynają "chronić" jawne dane zawarte w księgach wieczystych, czyli w zbiorach administrowanych przez odrębny podmiot.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2014 r., poz. 1647.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. 2016 r., poz. 718 dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie stwierdził w wyniku przeprowadzonej kontroli co do zgodności z prawem, by w wydanych w niniejszym postępowaniu administracyjnym decyzjach - zaskarżonej, jak poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, tkwiły kwalifikowane wady skutkujące stwierdzeniem ich nieważności, czy wznowieniem postępowania administracyjnego. Nie dopatrzył się też takich naruszeń przez orzekające organy przepisów postępowania i prawa materialnego, które skutkowałyby uchyleniem podjętych przez nie rozstrzygnięć.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć w tej sprawie stanowiły przepisy art. 24 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. jedn., Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm., zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym).

Zgodnie z art. 20 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego ewidencja gruntów i budynków obejmuje między innymi: informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty (ust. 1 pkt 1), budynków (ust. 1 pkt 2), lokali (ust. 1 pkt 3).

W ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także właścicieli nieruchomości,

a w przypadku nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub ich części (art. 20 ust. 2 pkt 1), w przypadku gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można określić właścicieli – osoby lub podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Wykazuje się także miejsce pobytu stałego lub adres siedziby podmiotów, o których mowa w pkt 1, wartość katastralną nieruchomości, czy też informacje dotyczące umów dzierżawy, jeżeli od wykazania takich informacji uzależnione jest nabycie praw wynikających z przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, a także z przepisów o rozwoju obszarów wiejskich.

Informacje te mają więc charakter zarówno przedmiotowy, jak i podmiotowy (por. wyroki WSA w Krakowie z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 397/13, jaki i NSA z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1839/12, czy z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 1096/09).

Rzeczywiście, każdy może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym, zgodnie z postanowieniami art. 24 ust. 4 Prawa geodezyjnego i kartograficznego.

Zwrócić należy jednak uwagę na treść ust. 5 art. 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, który stanowił, w brzmieniu obowiązującym na datę wydawania zaskarżonej decyzji, że starosta udostępnia dane, zawierające dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, tj. dane dotyczące właścicieli nieruchomości oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego zawierające takie dane, na żądanie również innych podmiotów niż wskazane w punktach 1-2a ust. 5 art. 20 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, które mają interes prawny w tym zakresie (pkt 3 ust. 5 art. 20 Prawa geodezyjnego i kartograficznego).

W ocenie Sądu wykładnia powyższych regulacji Prawa geodezyjnego i kartograficznego prowadzi zatem do wniosku, że danych nie zawierających danych osobowych może domagać się istotnie każdy podmiot.

W ust. 5 art. 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego ustawodawca przewidział natomiast wyjątek od ogólnej zasady, zawartej w ust. 4 tego przepisu. W takim razie, zgodnie z regułami wykładni, należy stosować ścisłą wykładnię ust. 5 art. 24 w z. z art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego.

W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że numer księgi wieczystej należy do danych osobowych, gdyż w księdze wieczystej ujawnione są między innymi podmioty będące właścicielami i użytkownikami wieczystymi, dla których księgi te są prowadzone (tak mi. in. WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 668/10, NSA w wyroku z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1299/14)

Danymi osobowymi są bowiem wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Osobą możliwa do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, tak jak w tym przypadku przez powołanie się na nr identyfikacyjny, czy też powołanie się na cechy fizyczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne.

Ponieważ treść ksiąg wieczystych jest powszechnie dostępna, na podstawie nr księgi wieczystej można ustalić również dane osobowe osób ujawnionych w księdze wieczystej (por. m. in. wyrok WSA w Gliwicach z 28 października 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 668/10, LexisNexis nr 2523632).

Podkreślić należy, że w zakresie operatu ewidencyjnego przyjęto zasadę jawności zwykłej (zasada jawności zwykłej formalnej), która oznacza zagwarantowanie dostępu do treści samego rejestru, bez wymogu ogłaszania treści wpisów. Ochroną objęto jednak dane osobowe podmiotów będących właścicielami lub innych osób posiadających prawa do tych nieruchomości. Następstwem tego jest funkcja informacyjna, która w tym przypadku zależy od zakresu podlegających ujawnieniu danych, kręgu podmiotów uprawnionych do uzyskania tych informacji, łatwości dostępu do danych rejestrowych, kosztów zaświadczeń i odpisów z rejestru. Dostęp zatem do rejestrów administracyjnych podlega reglamentacji.

Inaczej rzecz się przedstawia jeśli chodzi o księgi wieczyste, których immanentną cechą jest jawność. W tym wypadku mamy do czynienia z tzw. jawnością formalną ksiąg wieczystych, statuowaną w art. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 790, zwanej dalej ustawą o księgach wieczystych i hipotece), której zachowanie gwarantuje przepis art. 36¹ ust. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, zapewniający każdemu zainteresowanemu prawo do uzyskania aktualnego odpisu z księgi wieczystej (art. 36² ust. 1 ww. ustawy; zob. A. Gryszczyńska, Nowa Księga Wieczysta, Informatyzacja rejestru publicznego, Warszawa 2011, s 41-42). Ponadto wpisy w księgach wieczystych cechuje materialna jawność w przeciwieństwie wpisów w ewidencji gruntów i budynków, które nie są objęte rękojmią wiary publicznej, ani nie korzystają z domniemania zgodności z rzeczywistym stanem prawnym, choć przy prawidłowo prowadzonej ewidencji powinny być zgodne ze stanem ujawnionym w księdze wieczystej.

Regulacja dostępu do danych zgromadzonych w operacie ewidencyjnym, różni się więc od regulacji jawności ksiąg wieczystych. W zakresie ksiąg wieczystych jawna jest cała księga, a udostępnieniu podlegają również dane osobowe w niej zawarte. Reglamentowany jest natomiast dostęp do akt księgi, które może przeglądać osoba mająca interes prawny oraz notariusz (art. 36¹ ust. 4 ustawy o księgach wieczystych i hipotece (zob. LEX – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Komentarz A. Gryszczyńskiej do art. 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego).

Uzyskania z rejestru ewidencyjnego informacji o charakterze przedmiotowym, a więc nie zawierających danych osobowych podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, na podstawie art. 24 ust. 2 tej ustawy może domagać się zatem każdy. Udostępnienia informacji natomiast o charakterze podmiotowym, ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków, może domagać się tylko ten, kto wykaże, że ma w tym zakresie interes prawny.

W rozpatrywanej więc sprawie trafnie, zdaniem Sądu, organy uznały, że skarżąca nie wykazała skutecznie, że ma interes prawny w uzyskaniu nr księgi wieczystej, który to jest daną o charakterze przedmiotowo - podmiotowym. Nie wskazała na taki przepis prawa materialnego, z którego wywodzi swój interes prawny w uzyskaniu wnioskowanych danych z ewidencji gruntów i budynków. Ustawa o księgach wieczystych i hipotece nie jest aktem normatywnym znajdującym zastosowanie w postępowaniu dotyczącym udostępnienia na wniosek danych z ewidencji gruntów i budynków, gdyż reguluje ona dostęp do ksiąg wieczystych, a nie do rejestru ewidencyjnego. W tym więc względzie prawidłowe jest stanowisko organów, wyrażone w wydanych decyzjach, że brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej.

Podniesione więc w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego nie znajdują swojego uzasadnienia. Interesu takiego, zgodnie poglądami judykatury nie tworzy w szczególności postepowanie egzekucyjne wobec dłużnika. Wskazuje się, że właściwą drogą do poszukiwania majątku nieruchomego dłużnika, jest tryb należący do sfery postepowania cywilnego, a nie administracyjnego (por m. in. wyroki NSA: z 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 548/10, LexisNexis nr 2469833, z 20 listopada 2009 r., sygn.. akt I OSK 189/09, LexisNexis nr 2154908).

Stanowisko zaprezentowane w przywołanym przez skarżącą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2014 r. (sygn. akt I OSK 802/13), którego Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie podziela, jest odosobnione. Dominuje w niejednolitym orzecznictwie sądów administracyjnych jednakże nurt, w świetle którego koniecznym jest wykazanie interesu prawnego przez inne podmioty niż władający nieruchomościami w uzyskaniu danych z ewidencji gruntów i budynków w postaci nr księgi wieczystej (tak w wyrokach: WSA we Wrocławiu z dnia 31 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 180/16, NSA w wyroku z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 2437/13, NSA w wyroku z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2889/13, NSA w wyroku z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 2437/13, NSA w wyroku z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1299/14, NSA w wyroku z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2871/13. Z urzędu Sądowi jest również wiadome, że w podobnej pod względem faktycznym i prawnym sprawie skarga skarżącej przez WSA we Wrocławiu została oddalona (wyrok z dnia 31 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 180/16). Argumenty podniesione w skardze, że organy ograniczyły skarżącej dostęp do jawnych danych zawartych w prowadzonym rejestrze ewidencyjnym oraz do jawnych ksiąg wieczystych okazały się więc nietrafne.

Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przepisów postępowania, w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy. Wszystkie istotne okoliczności dla treści rozstrzygnięcia co do istoty sprawy zostały prawidłowo ustalone i ocenione, zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, a stronie skarżącej zagwarantowano czynny udział w toczącym się postępowaniu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 718), orzekł, jak w sentencji wyroku.