Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 7 października 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2021 r. znak [...] w przedmiocie zarzutu nieistnienia obowiązku w sprawie egzekucji oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej jako: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy") postanowieniem z [...] września 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia M. S. (dalej jako: "skarżący", "zobowiązany", "strona"), utrzymało w mocy postanowienie Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w R. wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta R. (dalej jako: "organ I instancji") z [...] kwietnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie oddalenia w całości zarzutu nieistnienia obowiązku w postępowaniu egzekucyjnym.

Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Postanowieniem z [...] kwietnia 2021 r., znak: [...] organ I instancji, działając na podstawie art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427; dalej: "u.p.e.a.") orzekł o oddaleniu w całości zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu nieistnienia obowiązku w sprawie egzekucji, prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].

W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wyjaśnił, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej z tytułu nieuiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu marki [...] o nr rej. [...]w Strefie Płatnego Parkowania w R., w dniu [...] stycznia 2019 r. Zobowiązany wniósł zarzut na postępowanie egzekucyjne, w treści którego podniósł nieistnienie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w Strefie Płatnego Parkowania

w R.. Podał także, że parkował pojazd w miejscu, które nie było objęte strefą płatnego parkowania z uwagi na brak należytego oznaczenia zgodnie

z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 września 2013 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach.

Organ I instancji wskazał, że obowiązek poniesienia opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego oraz uiszczenia opłaty dodatkowej, dochodzonej w niniejszym postępowaniu wynika z mocy prawa, tj.

z przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanych z jej upoważnienia uchwał Rady Miejskiej w R.. Opłata dodatkowa wynika z faktu parkowania pojazdu

o nr rej. [...] w dniu [...] stycznia 2019 r. w Strefie Płatnego Parkowania

w R. w sposób niezgodny z prawem, tj. bez wniesienia wymaganej opłaty. Fakt niezgodności parkowania pojazdu z obowiązującymi przepisami został stwierdzony przez prowadzącego kontrolę upoważnionego pracownika służby parkingowej, który pozostawił za wycieraczką, na przedniej szybie pojazdu wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej.

Wobec nieuiszczenia opłaty dodatkowej, do zobowiązanego, jako właściciela pojazdu, skierowane zostało upomnienie nr [...] wzywające do uregulowania należności. Upomnienie powyższe, wobec niedokonania opłaty dodatkowej, stało się podstawą do wystawienia w dniu [...] lutego 2021 r. tytułu wykonawczego nr [...].

W dalszej części uzasadnienia, organ I instancji wyjaśnił, że wyznaczenie miejsc postojowych w strefie płatnego parkowania następuje za pomocą odpowiednich znaków drogowych, określonych w przepisach wykonawczych do ustawy o drogach publicznych. Wyznaczenie to wiąże się z umieszczeniem znaku pionowego D-18 "parking", a także z zastosowaniem jednego ze znaków poziomych typu P-18 "stanowisko postojowe" - o ile stanowisko to nie zostało wydzielone konstrukcyjnie, zgodnie z pkt 5.2.4 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczenia na drogach. Z przepisów tych wynika, że prawodawca dopuszcza zaniechanie wykorzystania znaków poziomych, gdy ich funkcję zastępuje konstrukcyjne wydzielenie stanowisk postojowych. Ponadto organ I instancji uznał, że analiza dokumentacji fotograficznej wykonanej przez zobowiązanego pozwala na wyprowadzenie jednoznacznego wniosku, że w dniu zdarzenia pozostawił on pojazd na wydzielonym parkingu w obrębie którego ustalono konstrukcyjnie stanowiska.

W zażaleniu wniesionym na postanowienie z [...] kwietnia 2021 r. skarżący wniósł o uchylenie rozstrzygnięcia organu I instancji w całości i zwrot niesłusznie pobranych środków finansowych. Postawił przy tym zarzut braku należytego oznakowania miejsc parkingowych zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy

z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz przepisów wykonawczych do ww. ustawy.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że opłatę za parkowanie pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania

w wyznaczonym miejscu (art. 13b ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych). Również w uchwale nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] sierpnia 2015 r. zmienionej uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. wprowadzono zmianę wskazując w § 1 ust. 3, że opłata za parkowanie pojazdów samochodowych obowiązuje w wyznaczonych miejscach. Zdaniem strony strefa płatnego parkowania powinna być oznaczona zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury oraz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków

i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach. W przepisach tych wskazano, że znaki drogowe poziome są barwy białej lub żółtej, natomiast umieszczone na jezdni punktowe elementy odblaskowe barwy czerwonej wyznaczają prawą krawędź jezdni. Lewa krawędź oraz pasy ruchu mogą być oznaczone punktowymi elementami odblaskowymi barwy białej lub żółtej. Oznacza to, że znaki poziome muszą być namalowane białą lub żółtą farbą, a nie wykonane z różnokolorowej kostki brukowej. Ponadto skarżący zauważył, że w strefie oznakowanej znakiem D-44 miejsca dla postoju pojazdów samochodowych wyznacza się znakami pionowymi D-18 oraz adekwatnymi znakami poziomymi: P-18 "stanowisko postojowe", P-19 "linia wyznaczająca pas postojowy", P- 20 "koperta" i P-24 "miejsce dla postoju osoby niepełnosprawnej".

Według zobowiązanego, za niedopuszczalne należy uznać twierdzenie organu I instancji, że oznakowanie poziome można zastąpić oznakowaniem konstrukcyjnym, bowiem cytowane wyżej rozporządzenie jasno określa, iż miejsca postojowe należy oznakować znakami pionowymi i poziomymi. Możliwość odstąpienia od oznakowania poziomego dotyczy tylko i wyłącznie parkingów bezpłatnych. Oznakowanie konstrukcyjne nie jest oznakowaniem poziomym. Dalej strona podniosła, że w miejscu, gdzie parkował pojazd w dniu [...] stycznia 2019 r. nie ma zaś ani oznakowania poziomego, ani tym bardziej konstrukcyjnego wydzielenia stanowisk, gdyż za takie nie można uznać kostki brukowej w odmiennym kolorze,

z uwagi na to, że nie stanowi ona osobnej konstrukcji.

Kolegium, wskazanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z [...] czerwca 2021 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Przytoczyło brzmienie art. 33 § 2 u.p.e.a., podnosząc, że zobowiązany podniósł zarzut nieistnienia obowiązku, z uwagi na niezgodne, w jego ocenie,

z obowiązującymi przepisami oznaczenie miejsc do parkowania i brak wymaganego oznakowania poziomego.

SKO za bezsporne uznało, że skarżący parkował pojazd o nr rej. [...] w Strefie Płatnego Parkowania w R. i nie uiścił należnej opłaty. Postój pojazdu odbywał się na wydzielonym parkingu przy ul. K. w R. obok budynku Urzędu Miejskiego w dniu [...] stycznia 2019 r. Na parkingu tym miejsca postojowe ustalone zostały konstrukcyjnie, przy pomocy stosownie ułożonej kostki brukowej

w różnych kolorach.

Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że obowiązek ponoszenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania wynika z art. 13 ust. 1 pkt 1 w związku

z art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz.U

z 2018 r. poz. 2068 ze zm.; dalej: "u.d.p.") i nie wymaga wydania decyzji w tym przedmiocie. Przytoczył treść ww. art. 13 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13b ust. 1, jak

i wskazał na regulacje obowiązującej na terenie R. uchwały Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat w mieście R..

Organ odwoławczy, rozpatrując ponownie wskazany przez skarżącego zarzut z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. (nieistnienie obowiązku), zauważył, że dokonując interpretacji pojęcia "wyznaczone miejsce" zawartego wart. 13b ust. 1 u.d.p. oraz uchwale Rady Miejskiej w R. należy mieć na uwadze, iż miejsca postojowe wyznacza się za pomocą odpowiednich znaków drogowych, określonych

w przepisach wykonawczych do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 470), tj. w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych Administracji z 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 170, poz. 1393 ze zm.), a także

w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach. Następnie zauważył, że w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. ustawodawca określił, że w strefie oznakowanej znakiem D-44 miejsca dla postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi oraz znakami poziomymi, określonymi w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Wyznaczenie miejsca postojowego wiąże się zatem z umieszczeniem znaku pionowego D-18 "parking" oraz wymaga zastosowania znaków poziomych. Zgodnie z pkt. 5.2.4 Załącznika nr 2 do wymienionego wyżej rozporządzenia, znak P-18 "stanowisko postojowe" stosuje się w celu wyznaczenia miejsc postoju na części jezdni i chodnika oraz na wydzielonych parkingach jednakże bez ustalonych konstrukcyjnie stanowisk. Oznacza to, że linie poziome nie zawsze są konieczne. Miejsce może być więc uznane za poprawnie wyznaczone, jeśli zamiast białej farby poszczególne stanowiska postojowe będą wyznaczone w inny sposób. Tak, aby były widoczne "na pierwszy rzut oka" przez przeciętnego kierowcę. Dopuszczalne jest więc stosowanie różnokolorowej kostki brukowej czy fizyczne rozdzielanie miejsc za pomocą roślinnych nasadzeń.

Dalej Kolegium podniosło, że zasadność obciążenia użytkownika drogi opłatą za parkowanie w lokalizacjach bez znaków poziomych wymaga wykazania, że pojazd pozostawiono w strefie płatnego parkowania na wydzielonym parkingu, w obrębie którego ustalono konstrukcyjnie stanowiska. SKO wskazało, że miejsca postojowe na urządzonym parkingu, obok budynku Urzędu Miejskiego w R., gdzie parkowany był pojazd zobowiązanego w dniu [...] stycznia 2019 r. bez uiszczenia opłaty, ustalono konstrukcyjnie. Nie było zatem konieczności wyznaczania miejsc postojowych znakami poziomymi. Tym samym, Kolegium za prawidłowe uznało stanowisko organu I instancji, że zgłoszony zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. jest niezasadny. Obowiązek poniesienia opłaty powstał bowiem z mocy prawa w momencie postawienia pojazdu w strefie na wydzielonym parkingu

w obrębie którego ustalono konstrukcyjnie stanowiska.

Konkludując, SKO podniosło, że zarzut nieistnienia obowiązku dotyczy zasadniczo kontroli formalnej obowiązku, co do którego prowadzi się egzekucję. Przez nieistnienie obowiązku należy rozumieć sytuację, kiedy wskazano w tytule wykonawczym obowiązek, który nie ciąży na zobowiązanym podmiocie. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który pismem z [...] czerwca 2021 r. (uzupełnionym pismem procesowym z [...] sierpnia 2021r.) wywiódł skargę na postanowienie Kolegium z [...] czerwca 2021r. Autor skargi postawił następujące zarzuty naruszenia przepisów prawa tj.:

1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegający na niewyczerpującym zebraniu

i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a to poprzez niedostrzeżenie, że miejsca, na których zaparkowany był pojazd skarżącego, nie były w istocie wyodrębnione konstrukcyjnie, gdyż na miejscach tych brak było jakichkolwiek obiektów bądź oznaczeń pozwalających na przyjęcie, gdzie rozpoczynają się, a gdzie kończą poszczególne stanowiska dla pojazdów, natomiast miejsca postojowe stanowiły w istocie jedynie, pas czerwonej kostki brukowej, pozbawiony wyraźnych podziałów wyodrębniających stanowiska parkingowe, co

w świetle przepisów zawartych punkcie 5.2.4 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. nakazywało oznakowanie miejsc parkingowych znakami poziomymi, zaś brak takiego oznakowania skutkował nieistnieniem obowiązku uiszczenia opłat;

2) art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego

w sytuacji nieistnienia obowiązku z tytułu opłat za parkowanie pojazdu skarżącego wskazanego w tytule wykonawczym z uwagi na niezgodne z obowiązującymi przepisami oznaczenie miejsc parkingowych, tj. brak oznakowania poziomego przy jednoczesnym niewyodrębnieniu miejsc, na których za parkowany był pojazd skarżącego.

Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi oraz o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Jednocześnie na podstawie art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wniósł o przeprowadzenie kontroli wszystkich rozstrzygnięć wydanych w sprawie, w tym stanowiska wierzyciela ujawnionego

w postanowieniach: Prezydenta Miasta R. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., a następnie uchylenie w całości postanowienia organu I instancji oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do skarżącego wobec nieistnienia obowiązku będącego podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Nadto wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Skarżący zauważył, że ze względu na treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., w świetle którego niedopuszczalna jest bezpośrednia sądowa kontrola postanowienia SKO oraz postanowienia wierzyciela, a także ze względu na związanie organu nadzoru ostatecznym stanowiskiem wierzyciela, konieczne jest przeprowadzenie takiej kontroli na zasadzie określonej w art. 135 p.p.s.a.

Uzasadniając zarzuty skargi, skarżący podkreślił m.in., że naliczanie opłat za parkowanie byłoby zasadne jedynie wówczas, gdyby stanowiska w strefie płatnego parkowania w rejonie Urzędu Miejskiego w R. były wyodrębnione konstrukcyjnie. Analiza przepisów dotyczących szczegółowego sposobu oznakowania miejsc postojowych, zawartych m.in. w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. czy rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 września 2015 r., prowadzi do wniosku, że nie może być mowy o "stanowisku parkingowym wyodrębnionym konstrukcyjnie" w sytuacji, gdy brak jest widocznych granic takiego stanowiska. Tymczasem konstrukcja stanowiąca w ocenie organów administracji "stanowisko wyodrębnione konstrukcyjnie" jest w istocie pasem wielokrotnie przekraczającym długość samochodu i przeznaczonym - jak się wydaje - do parkowania wielu pojazdów. Tym samym nie sposób wskazać wyodrębnienia wymaganych przez przepisy wykonawcze stanowisk, albowiem czym innym jest miejsce parkingowe, a czym innym "stanowisko", którym to pojęciem posługują się przywołane przepisy. Prawidłowe oznakowanie stanowisk parkingowych jest obowiązkiem zarządcy drogi, sposób oznakowania powinien być jednolity oraz nie wzbudzać jakichkolwiek wątpliwości wśród uczestników ruchu, co do charakteru danego stanowiska. Natomiast w razie powstania takich wątpliwości, winny być one rozstrzygane na korzyść strony postępowania, nie zaś organu, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie.

W dalszej części uzasadnienia skargi, jej autor podniósł także, że w myśl art. 7 ust. 1 u.d.p. znaki dotyczące strefy płatnego parkowania i miejsc postojowych w tej strefie mają charakter znaków informacyjnych. Bez wątpienia zatem nie kreują one obowiązku uiszczenia opłaty za postój w miejscach wyznaczonych tymi znakami, lecz informują, że w tych miejscach taki obowiązek istnieje z mocy prawa. Owo wyznaczenie wiąże się nie tylko z umieszczeniem znaku pionowego D-18 "parking", ale wymaga zastosowania znaku P-18 "stanowisko postojowe" (o ile stanowisko to nie zostało wydzielone konstrukcyjnie - zgodnie z pkt 5.2.4. zdanie pierwsze załącznika nr 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r.), P-19 "linia wyznaczająca pas postojowy". Jednocześnie prawodawca, określając warunki techniczne umieszczania znaków drogowych poziomych, stwierdził, że wspomniane oznakowanie poziome powinno charakteryzować się dobrą widocznością w ciągu całej doby, wysokim współczynnikiem odblaskowości, również w warunkach dużej wilgotności, zachowaniem minimalnych parametrów odblaskowości w całym okresie użytkowania (pkt 1.3. załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r.). W pkt 1.2 tegoż załącznika zawarte jest także ogólne wskazanie, że znakowanie poziome dróg ma na celu: zwiększenie bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnienie ruchu pojazdów i ułatwienie korzystania

z drogi.

Zdaniem skarżącego, prawodawca dopuszcza zaniechanie wykorzystania znaków poziomych jedynie wówczas, gdy ich funkcję zastępuje konstrukcyjne ustalenie stanowisk na wydzielonych parkingach. Zasadność obciążenia użytkownika drogi opłatą za parkowanie w lokalizacjach bez znaków poziomych wymaga zatem wykazania, że pojazd pozostawiono w strefie płatnego parkowania na wydzielonym parkingu, w obrębie którego ustalono konstrukcyjnie stanowiska. Wbrew twierdzeniom organów orzekających w niniejszej sprawie nie jest zatem wystarczające, aby obszar przeznaczony na parkowanie wykonany z kostki betonowej, wyraźnie odróżniał się od asfaltowej nawierzchni jezdni, a od powierzchni chodnika oddzielony był wystającymi krawężnikami uniemożliwiającymi wjazd na chodnik, co jednoznacznie określa równoległy sposób parkowania. Zasadność obciążenia użytkownika drogi opłatą za parkowanie w lokalizacjach bez znaków poziomych wymaga bowiem wykazania, że pojazd pozostawiono w strefie płatnego parkowania na wydzielonym parkingu, w obrębie którego ustalono konstrukcyjnie stanowiska. Prawodawca dopuszczając rezygnację z zastosowania znaków poziomych nakazał, konstrukcyjne ustalenie stanowisk, a nie jedynie wytyczenie rejonu płatnej strefy parkowania przeznaczonego na pozostawianie pojazdów. Owo konstrukcyjne ustalenie stanowisk ma bowiem zastąpić znaki poziome, które - poza zwiększeniem bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze oraz usprawnieniem ruchu pojazdów i ułatwieniem korzystania z drogi (pkt 1.2 załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r.) - ma także gwarantować maksymalne wykorzystanie wydzielonych parkingów. Celowi temu służy niewątpliwie wyznaczenie poszczególnych stanowisk postojowych.

Konkludując skarżący wskazał, że uznanie niezasadności jego zarzutu,

w którym wskazał on na nieistnienie obowiązku opłacenia postoju przy ul. K. w R. wymaga zatem wykazania z odwołaniem się do dokumentacji fotograficznej, że w konkretnych dniach pojazd zaparkowano na stanowisku (a nie

w obszarze) ustalonym konstrukcyjnie i oznakowanym znakami pionowymi.

W odpowiedzi na skargę, Kolegium wystąpiło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy

w trybie uproszczonym zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej,

a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżone postanowienie może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Kontroli Sądu podlega postanowienie SKO z [...] czerwca 2021 r. utrzymujące

w mocy postanowienie organu I instancji z [...] kwietnia 2021 r. oddalające, na podstawie art. 34 § 2 u.p.e.a., zarzut nieistnienia obowiązku zgłoszony przez skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym.

W tym miejscu wyjaśnić wypada, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w trybie egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego jego wydanie postanowienia organu I instancji w świetle wyżej wskazanych kryteriów kontroli sądowej, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania

w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i prawa materialnego

w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a także wystąpienia innych przesłanek przewidzianych w przepisach art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a. Tylko zaś w takiej sytuacji możliwe jest uchylenie rozstrzygnięcia organu administracji.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie zarówno przez wierzyciela, jak i organ odwoławczy oraz na etapie postępowania sądowo-administracyjnego jest wyłącznie zasadność wniesionego przez skarżącego zarzutu do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Jak zaś wynika z akt sprawy postępowanie to jest prowadzone na podstawie wystawionego przez Prezydenta Miasta R. tytułu wykonawczego z [...] lutego 2021 r. nr [...].

Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią środek zaskarżenia przysługujący jedynie zobowiązanemu, który zgłaszając je może powoływać się na naruszenie istotnych zasad postępowania egzekucyjnego lub niedopuszczalność egzekucji. Zarzuty mogą być wniesione tylko z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 33 ust. 2 u.p.e.a.

Skarżący w niniejszej sprawie postawił zarzut na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienie obowiązku. Wskazał przy tym, na niezgodne

- w jego ocenie - z obowiązującymi przepisami, oznaczenie miejsc do parkowania

i brak wymaganego oznakowania poziomego.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zarzut nieistnienia obowiązku dotyczy zasadniczo kontroli formalnej obowiązku, co do którego prowadzi się egzekucję. Przez nieistnienie obowiązku należy zaś rozumieć sytuację, kiedy wskazano w tytule wykonawczym obowiązek, który nie ciąży na zobowiązanym podmiocie. Taka sytuacja nie zachodzi jednak w niniejszej sprawie.

Jak bowiem wskazują organy obu instancji, opłata dodatkowa wynika z faktu parkowania przez skarżącego pojazdu o nr rej. [...] w dniu [...] stycznia 2019 r. w Strefie Płatnego Parkowania w R. w sposób niezgodny z prawem, tj. bez wniesienia wymaganej opłaty. Fakt niezgodności parkowania pojazdu

z obowiązującymi przepisami został stwierdzony przez prowadzącego kontrolę upoważnionego pracownika służby parkingowej, który pozostawił za wycieraczką, na przedniej szybie pojazdu wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wobec nieuiszczenia opłaty dodatkowej, do skarżącego, jako właściciela pojazdu, skierowane zostało upomnienie nr [...] wzywające do uregulowania należności. Upomnienie powyższe, wobec niedokonania opłaty dodatkowej, stało się zaś podstawą do wystawienia w dniu [...] lutego 2021 r. tytułu wykonawczego nr [...].

Obowiązek ponoszenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania wynika z art. 13 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 13b ust. 1 u.d.p. i nie wymaga wydania decyzji w tym przedmiocie. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłaty za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Z kolei art. 13 ust. 1 ww. ustawy stanowi, ze opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania,

w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ponadto na terenie R. obowiązuje uchwała Rady Miejskiej nr XLVII/436/2020 z dnia [...] grudnia 2020 r. w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat w mieście R.. W powyższej uchwale również zaś określono, że opłata pojazdów samochodowych obowiązuje w wyznaczonych miejscach.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy, rozpatrując wskazany przez skarżącego zarzut z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienie obowiązku, prawidłowo zauważył, że dokonując interpretacji pojęcia "wyznaczone miejsce" zawartego w art. 13b ust. 1 u.d.p. oraz ww. uchwale Rady Miejskiej w R. należy mieć na uwadze, iż miejsca postojowe wyznacza się za pomocą odpowiednich znaków drogowych, określonych w przepisach wykonawczych do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 470), tj. w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych Administracji z 31 lipca 2002 r.

w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 170, poz. 1393 ze zm.), a także w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach. W rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. ustawodawca określił, że w strefie oznakowanej znakiem D-44 miejsca dla postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi oraz znakami poziomymi, określonymi w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Wyznaczenie miejsca postojowego wiąże się zatem z umieszczeniem znaku pionowego D-18 "parking" oraz wymaga zastosowania znaków poziomych. Zgodnie z pkt. 5.2.4 Załącznika nr 2 do wymienionego wyżej rozporządzenia, znak P-18 "stanowisko postojowe" stosuje się w celu wyznaczenia miejsc postoju na części jezdni i chodnika oraz na wydzielonych parkingach jednakże bez ustalonych konstrukcyjnie stanowisk. Oznacza to, że linie poziome nie zawsze są konieczne. Miejsce może być więc uznane za poprawnie wyznaczone, jeśli zamiast białej farby poszczególne stanowiska postojowe będą wyznaczone w inny sposób. Tak, aby były widoczne "na pierwszy rzut oka" przez przeciętnego kierowcę. Dopuszczalne jest więc stosowanie różnokolorowej kostki brukowej czy fizyczne rozdzielanie miejsc za pomocą roślinnych nasadzeń.

Trafnie wskazał również organ odwoławczy, że zasadność obciążenia użytkownika drogi opłatą za parkowanie w lokalizacjach bez znaków poziomych wymaga wykazania, że pojazd pozostawiono w strefie płatnego parkowania na wydzielonym parkingu, w obrębie którego ustalono konstrukcyjnie stanowiska. Miejsca postojowe na urządzonym parkingu, obok budynku Urzędu Miejskiego

w R., gdzie parkowany był pojazd skarżącego w dniu [...] stycznia 2019 r. bez uiszczenia opłaty, ustalono konstrukcyjnie. Nie było zatem konieczności wyznaczania miejsc postojowych znakami poziomymi.

Tym samym, w ocenie Sądu, za prawidłowe należy uznać stanowisko organów obu instancji, że zgłoszony zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. jest niezasadny. Obowiązek poniesienia opłaty powstał bowiem z mocy prawa

w momencie postawienia przez skarżącego pojazdu w strefie na wydzielonym parkingu w obrębie którego ustalono konstrukcyjnie stanowiska.

Brak jest zatem podstaw do dopatrywania się zasadności zarzutu nieistnienia obowiązku w jakimkolwiek zakresie wskazanym w tytule wykonawczym, stanowiącym podstawę prowadzenia postępowania egzekucyjnego, w którym zarzut został zgłoszony. Biorąc pod uwagę powyższe, brak jest więc też podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Ustalenia organów obu instancji dokonane

w postępowaniu podlegającym kontroli Sądu są bowiem prawidłowe i wystarczające dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

Z tych względów, mając na uwadze powyższe, orzekając w trybie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę, orzekając jak w sentencji wyroku.