Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Ruszyński (spr.) Sędziowie NSA Jerzy Małecki Gabriela Gorzan Protokolant sekretarz sądowy Ewa Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2004r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. oddala skargę /-/ G. Gorzan /-/ J. Ruszyński /-/ J. Małecki

Urząd Skarbowy decyzją z dnia [...] określił L. K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999 w kwocie [...] złotych, zaległość podatkową w kwocie [...] złotych i odsetki za zwłokę w kwocie [...] złotych.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku uchylenia powyższej decyzji przez Izbę Skarbową, Urząd Skarbowy uznał, że prowadzona przez L. K. podatkowa księga przychodów i rozchodów jest nierzetelna w zakresie ewidencjonowania przychodów. Stwierdzono bowiem, że :

- zaewidencjonowany w księdze przychód ze sprzedaży w kwocie [...] zł jest o [...] zł niższy od kosztu własnego zakupionych towarów w kwocie [...] zł, co daje ujemny wskaźnik marży – 3,47% , podczas gdy podatnik zeznał marżę w granicach od 3% do 5%; również z wystawionych faktur wynika sprzedaż poszczególnych towarów z marżą,

- nie ujęto w księdze żadnego zakupu kaszy, niezbędnej do produkcji kaszanki, której sprzedaż wynika z wystawionych faktur,

- niezaewidencjonowano w księdze przychodu netto ze sprzedaży z raportów fiskalnych w kwocie [...] zł ([...]).

Jednakże, na podstawie art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, ponieważ dane wynikające z księgi, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalały na określenie podstawy opodatkowania. Na podstawie dokumentów źródłowych Urząd ustalił ilość i wagę skupionego w 1999 r. żywca i wyliczył średnią wagę 1 szt. zakupionego żywca. Na podstawie uzyskanych w trakcie toczącego się postępowania informacji dotyczących wydajności poubojowej, organ podatkowy dokonał wyliczenia ilości uzyskanego mięsa według rodzaju z jednej sztuki żywca poszczególnego rodzaju. Na podstawie wyliczonych ilości dokonano całorocznego zestawienia z uboju otrzymanych rodzajów mięsa, z uwzględnieniem remanentów na początek i koniec roku, obrazującego ilość mięsa jaką dysponował podatnik w 1999 r.

jaka została sprzedana bądź poddana procesowi produkcji wędlin i podrobów. Urząd zbadał wszystkie faktury dotyczące sprzedaży i na tej podstawie dokonał ilościowego zestawienia asortymentów towarów sprzedanych na podstawie faktur VAT i wyliczenia średnich cen sprzedaży poszczególnych rodzajów towarów. W celu określenia przychodu ze sprzedaży mięsa nie udokumentowanego fakturami, obliczoną wcześniej ilość uzyskanego mięsa według rodzaju, pomniejszono o ilość mięsa sprzedaną na faktury i tak uzyskaną wielkość pomniejszono o 30 % z tytułu przekazania tej części mięsa do produkcji wędlin i podrobów. Uzyskaną w ten sposób ilość mięsa do sprzedaży bezfakturowej pomniejszono o wskaźnik ubytków naturalnych przy sprzedaży i – uwzględniając średnie ceny wynikające z faktur – obliczono przychód ze sprzedaży mięsa nie udokumentowany fakturami w kwocie [...] zł. W celu określenia przychodu ze sprzedaży wędlin nie udokumentowanej fakturami, ustaloną wcześniej ilość mięsa przeznaczoną do przerobu, pomniejszono z tytułu zawartości kości i innych elementów występujących w mięsie, a nie nadających się do produkcji wędlin i podrobów, według wskaźników otrzymanych z byłej C. P. M. ([...]). Wyliczoną w ten sposób masę mięsną przeznaczoną do produkcji zwiększono o dokonany w 1999 r. zakup gotowanego mięsa i wątroby. Na podstawie faktur sprzedaży ustalono procentowy udział poszczególnych gatunków wędlin w ogólnej sprzedaży i w oparciu o to obliczono masę mięsną w kg przeznaczoną do produkcji poszczególnych gatunków. Wykorzystując uzyskane w trakcie postępowania informacje o średniej wydajności poszczególnych produktów ze 100 kg surowca, wyliczono wyprodukowaną ilość wędlin, którą następnie pomniejszono o ubytki naturalne w wysokości 2 % oraz o ilość sprzedaną na podstawie faktur. Przyjmując średnie ceny wędlin ustalone na podstawie faktur, wyliczono przychód ze sprzedaży wędlin nieudokumentowany fakturami w kwocie [...] zł.

Poza tym ustalono, że dla celów prowadzonej działalności podatnik wykorzystywał nieodpłatnie lokal stanowiący własność Państwa J. i Z. O. o powierzchni 42 m². Działając na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 8 i art. 12 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Urząd ustalił z tego tytułu przychód na podstawie średniego miesięcznego czynszu za lokale wynajmowane na

terenie miasta i gminy [...], zaliczany do przychodów z działalności gospodarczej, w kwocie [...] zł.

W wyniku dokonanych obliczeń określono przychód z działalności gospodarczej w kwocie [...] zł, na który składa się :

- sprzedaż udokumentowana fakturami VAT [...] zł,

- sprzedaż nieudokumentowana fakturami [...] zł,

- refundacje z Urzędu Pracy [...] zł,

- nieodpłatne użyczenie [...] zł.

Przyjmując do rozliczenia koszty uzyskania przychodów wynikające z podatkowej księgi przychodów i rozchodów w kwocie [...] zł., określono dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie [...] zł.

Wykazany w zeznaniu dochód z najmu dochód z najmu w kwocie [...] zł, Urząd ocenił jako prawidłowy.

Uwzględniając dokonane ustalenia w zakresie dochodów oraz wykazane przez podatnika odliczenia od dochodu i od podatku, decyzją z dnia [...] Nr [...] Urząd Skarbowy określił Panu L. K. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. w kwocie [...] zł, zaległość podatkową z tego tytułu w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę na dzień wydania decyzji w kwocie [...] zł.

Po rozpatrzeniu odwołania L. K. od powyższej decyzji Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego.

W skardze na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] L. K. wniósł o jej uchylenie, przedstawiając następujące zarzuty:

- zaniżenie przychodu o kwotę [...] zł nastąpiło na skutek pomyłki biura prowadzącego księgę co wyjaśniła osoba prowadząca księgowość; z faktu pomyłki nie można wywodzić tezy o nierzetelności ksiąg,

- podane przez podatnika na żądanie Urzędu dane dotyczące wydajności poubojowej oraz uzysku poszczególnych rodzajów elementów z rozbioru należało traktować jako zawyżone z uwagi na pogorszenie jakości skupowanych obecnie zwierząt; są to średnie krajowe dane z lat 80-tych, kiedy jakość skupowanych zwierząt była lepsza; wskaźniki te zawierają też zawyżony o około 5 % uzysk elementów drogich,

- ustalenia Urzędu zostały oparte na fakcie, że działalność gospodarcza prowadzona jest w celu uzyskania zarobku, zaś w przedmiotowej sprawie podatnik wykazał kwotę marży w wielkości ujemnej; w ocenie strony decyzja pomija fakt, że podatnik zlikwidował działalność, gdyż przynosiła mu straty,

- dla ustalenia prawidłowego stanu faktycznego Urząd skontrolował osiem podmiotów i w oparciu o zeznanie relacje dokonał rozliczenia skarżącego; dokonując jednak tych ustaleń pominięto fakt, że tylko podatnik zlikwidował działalność, gdyż przynosiła mu straty,

- prowadząc rozliczenie technologiczne produkcji wyrobów Urząd pominął zużycie na potrzeby pracowników, tj. sporządzanie kanapek z wędliną; według strony zużycie to wynosiło 500 kg w stosunku rocznym,

- przy rozliczaniu produkcji Urząd zastosował "dziwną" i świadczącą o nieznajomości technologii metodę, powiększając masę mięsną o zakup wątroby, co można odczytać, iż np. z wątroby produkowano polędwicę czy kiełbasę krakowską,

- wyliczenia Urzędu Skarbowego dotyczące rozliczenia schabu bez kości jak również wyprodukowanej z niego polędwicy są nielogiczne,

- dokonane rozliczenia pomijają zupełnie udokumentowany fakt dostarczenia do zakładu utylizacyjnego 30 ton odpadów, które zawierały również wyroby wędliniarskie i mięso nie sprzedane w terminie,

- dokonując ilościowego rozliczenia zakupu i uzyskanych z niego elementów należy uwzględnić zjawisko tzw. "okarmienia" zwierząt, które powoduje ubytek wagi od skupu do uboju średnio 3-5 % wagi zakupu trzody i 5-7 % bydła; normy kiedyś zawierały ten ubytek, lecz podatnik nie uwzględnił go w swoim piśmie; niezrozumiałe jest założenie Urzędu, że na okarmienie pomniejsza się wagę skupu zwierząt,

- uwzględniając warunki podatnika, zakres oraz technologię produkcji nie można przyjmować średniego uzysku dla wyrobu wędlin,

- w wyjaśnieniach z dnia [...] podatnik wskazał, że wędliny produkowane były w ilości 30 % z mięsa i elementów uzyskanych z rozbioru półtusz a ponadto, że dodatkowo do produkcji przekazywano około 20 % nie sprzedanych elementów, natomiast Urząd uznaje, że do produkcji podatnik przeznaczał jedynie

30 % mięsa nie sprzedanego na faktury i rachunki, co zdecydowanie zaniża ilość wędlin a zawyża ilość elementów gotowych; zdaniem podatnika fakt ten potwierdzają zeznania świadków - pracowników sklepów,

- przyjęte przez Urząd ubytki są zaniżone, gdyż ustalono je na podstawie norm z roku 1984, kiedy mięso w sklepach nie było przechowywane dłużej niż jeden dzień z uwagi na kolejki przed sklepami, natomiast obecnie mięso i wyroby są przechowywane w punkcie sprzedaży przez kilka dni, co powoduje większe ubytki; poza tym nie uwzględniono faktu, że ubytki w wędlinach są wyższe niż w mięsie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. Nr 148, poz. 720 z późn. zm.) podatnik jest obowiązany prowadzić księgę prawidłowo pod względem formalnym (niewadliwie), jak i materialnym (rzetelnie). Księga jest prawidłowa pod względem formalnym (niewadliwa), jeżeli jest prowadzona zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia i objaśnieniami do wzoru księgi. Księga jest prawidłowa pod względem materialnym (rzetelna), jeżeli jest prowadzona zgodnie ze stanem rzeczywistym. Z ust. 2 pkt 1 i 5 zacytowanego wyżej przepisu prawa wynika, że księgę uznaje się za rzetelną również, gdy:

1) nie wpisane lub błędnie wpisane kwoty przychodów nie przekraczają łącznie 0,5 % przychodu wykazanego w księdze za dany rok podatkowy lub przychodu wykazanego w roku podatkowym do dnia, w którym urząd skarbowy lub organ kontroli skarbowej stwierdził te błędy, lub (...)

2) błędne zapisy są skutkiem oczywistej omyłki, a podatnik posiada dowody księgowe odpowiadające warunkom, o których mowa w § 11 ust. 3.

Dowodami zaś wymienionymi w § 11 ust. 3 są:

1) faktury, rachunki, rachunki uproszczone oraz faktury, rachunki i noty korygujące, zwane dalej "rachunkami", odpowiadające warunkom określonym w odrębnych przepisach, lub

2) inne dowody wymienione w § 12 i 13, stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem (...).

W § 12 i 13 wymieniono następujące dowody:

1) dzienne zestawienia dowodów (rachunków dotyczących sprzedaży) sporządzone do zaksięgowania ich zbiorczym zapisem,

2) noty księgowe, sporządzone w celu skorygowania zapisu dotyczącego operacji gospodarczej, wynikającej z dowodu obcego lub własnego, otrzymane od kontrahenta podatnika lub przekazane kontrahentowi,

3) dowody przesunięć,

4) dowody opłat pocztowych i bankowych,

5) inne dowody opłat, w tym dokonywanych na podstawie książeczek opłat, oraz dokumenty zawierające dane, o których mowa w § 11 ust. 3 pkt 2 lit. a)-d) (np. bilety, umowy, listy płac, opłaty targowe, opłaty za parkowanie samochodów).

Treść powyższych przepisów wskazuje jednoznacznie , że niewpisanie kwoty [...] zł na podstawie wydruku z kasy fiskalnej wskutek oczywistej omyłki prowadzącej księgowość było przesłanką stwierdzenia nierzetelności księgi podatkowej.

Niewpisana kwota stanowi bowiem 1,45 % przychodu wykazanego w księdze.

Wydruk z kasy nie jest też dowodem wymienionym w § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 r.

Powyższa omyłka nie była jednak jedyną przesłanką uzasadniającą uznanie księgi podatkowej za nierzetelną.

Oprócz niej niesporne winno być to, że:

- zaewidencjonowany w księdze przychód ze sprzedaży w kwocie [...] zł jest o [...] zł niższy od kosztu własnego zakupionych towarów w kwocie [...] zł, co daje ujemny wskaźnik marzy – 3,47 %, podczas gdy podatnik zeznał marżę w granicach od 3% do 5%; również z wystawionych faktur wynika sprzedaż poszczególnych towarów z marżą,

- nie ujęto w księdze żadnego zakupu kaszy, niezbędnej do produkcji kaszanki, której sprzedaż wynika z wystawionych faktur.

Organy skarbowe porównały wskaźniki wydajności poubojowej podane przez skarżącego ze wskaźnikami C. P. M. i firmy prowadzącej taką samą jak skarżący działalność.

Okazało się, że wielkości podane przez skarżącego i innych podmiotów są zbieżne. Organy skarbowe przyjęły je do rozliczenia uzupełniając je o informacje nie podane przez skarżącego. Były to informacje dotyczące uzysku elementów droższych. Nie dopuszczono się więc dowolności w ocenie wskaźników wydajności poubojowej.

Sam skarżący w toku postępowania przyznał, że stosował przy sprzedaży detalicznej mięsa i wędlin marżę w wysokości od 3 % do 5%. Skoro więc skarżący stosował taką marżę, to wykluczone jest, aby wielkość uzyskiwanych przychodów była niższa od kosztu własnego sprzedaży.

Nieuzasadniony okazał się też zarzut, że organy nie zbadały rentowności innych porównywalnych podmiotów.

Celem spisania protokołów z innymi podatnikami było bowiem pozyskanie informacji od tych podatników na temat zjawiska okarmiania zwierząt oraz ustalenie wielkości ubytków występujących w procesie rozbioru półtusz i sprzedaży wędlin. Uzyskane informacje były wykorzystane przez organ pierwszej instancji w toczącym się postępowaniu podatkowym. Urząd ustalając wysokość osiągniętych przez stronę przychodów ze sprzedaży nie kierował się realizowaną marżą czy rentownością innych podmiotów. Przyczyny zaś likwidacji działalności gospodarczej są różnorodne, nie zawsze uzależnione od uzyskiwanych wyników finansowych. Stąd likwidacja działalności gospodarczej nie jest równoznaczna z wcześniejszym ponoszeniem straty z tej działalności.

Twierdzenie skarżącego, że zużywano wędliny na potrzeby pracowników nie zostało poparte żadnym dowodem.

Skarżący nie prowadził żadnej ewidencji obrazującej to zjawisko. Nie można więc było ustalić poziomu zużycia wędlin przez pracowników w roku podatkowym.

Kwestia podstawy opodatkowania musi wynikać z dostępnych dowodów i nie może być oparta o twierdzenia nie poparte żadnym dowodem.

Urząd Skarbowy, nie był w posiadaniu żadnych receptur stosowanych w produkcji wyrobów gotowych przez podatnika. W związku z powyższym Urząd ustalił masę mięsno-tłuszczową przeznaczoną do produkcji wędlin pochodzącą z rozbioru zakupionego żywca jak również dodatkowo zakupione wyroby od innych podmiotów.

Następnie organ pierwszej instancji ustalił wskaźnik procentowy udziału poszczególnych wyrobów w przychodzie uzyskanym, na fakturach czy też rachunkach, ze sprzedaży wędlin. Obliczonym wskaźnikiem procentowym ustalono ilość masy mięsno-tłuszczowej zużytej do produkcji poszczególnych rodzajów wędlin korygując dalej obliczoną wielkość o wskaźnik wydajności, ubytki oraz ilość sprzedaną według dokumentów. W ten sposób Urząd ustalił wielkość sprzedanej wędliny przez podatnika, która to sprzedaż nie miała odzwierciedlenia w wykazanym przychodzie ze sprzedaży w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Z uwagi na fakt, że Pan L. K. nie podał składu surowcowego poszczególnych rodzajów wędlin Urząd dokonał obliczeń jak najbardziej zbliżonych do stanu rzeczywistego, których celem było ustalenie niezaewidencjonowanego przychodu ze sprzedaży wyrobów gotowych produkowanych przez stronę w 1999 r.

Zarzut dotyczący rozliczenia schabu oraz wyprodukowanej z niego polędwicy również, w ocenie Izby, nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie podatnik prowadził swoje urządzenia księgowe nierzetelnie, a zatem zachodziła potrzeba odtworzenia niektórych wielkości ekonomicznych na podstawie obliczeń Urzędu Skarbowego, dokonanych na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów.

Obliczenia te jakkolwiek prawidłowe z matematycznego punktu widzenia, mogą jednak w niektórych przypadkach prowadzić do uzyskania przybliżonych wielkości poszczególnych składników działalności gospodarczej, a nie do ich wielkości realnych.

Zarzut, iż dokonane rozliczenia pomijają fakt dostarczenia do zakładu utylizacyjnego 30 ton odpadów również nie zasługuje na uwzględnienie. Podatnik dostarczył bowiem do Urzędu Skarbowego zaświadczenie wystawione przez dyrektora ds. administracyjnych – Pana M. M. – w PPH H. A. i J. L. z siedzibą we F., z którego wynika fakt odbioru od Z. M. w D. – L. K. 30 ton "konfiskaty wieprzowo-wołowej". Z pisma z dnia [...] PPH H. wynika, że Pan L. K. przekazał 30 ton odpadów w skład, których mogły wchodzić odpady poubojowe miękkie, kości surowe i gotowane oraz skóry. Z wyliczeń zaś Urzędu Skarbowego, przedstawionego w załączniku nr 5 do decyzji, wynika, że łączny ubytek poubojowy oraz straty technologiczne wynoszą około 51 ton. Ponadto podatnik zakupił łącznie w 1999 r. 142.044 kg żywca, a uzyskał i wyprodukował z niego następujące ilości wyrobów gotowych:

• mięso sprzedane na faktury i rachunki – 14.402,43 kg,

• mięso sprzedane bez dowodów – 34.691,57 kg,

• wędliny sprzedane na faktury i rachunki – 2.467,85 kg + 408 kg kaszanki,

• wędliny sprzedane bez dowodów – 31.932,20 kg.

Z powyższego wynika, że podatnik sprzedał około 84.000 kg wyrobów gotowych, zatem straty spowodowane najróżniejszymi przyczynami wynoszą 57.000 kg, w tym co podnosi podatnik w skardze, np. wyparowaniem wody, której nie można dostarczyć do zakładu utylizacyjnego. Należy zatem stwierdzić, że wyliczenia Urzędu nie pomijają dostarczenia do zakładu utylizacyjnego 30 ton odpadów, a przyjmują, że ubytek poubojowy oraz straty technologiczne wynoszą około 51 ton. Ponadto łatwo dowieść, że z około 142 ton żywca podatnik uzyskał około 84 tony wyrobów gotowych.

Zjawisko okarmiania zwierząt przez producentów zostało przez Urząd Skarbowy szczegółowo wyjaśnione w toczącym się postępowaniu podatkowym. Na tę okoliczność organ pierwszej instancji zebrał informację od pięciu innych podmiotów zajmujących się skupem zwierząt rzeźnych. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że normą zwyczajowo przyjętą przy skupie żywca jest potrącenie wagi z tytułu okarmiania zwierząt i podawanie w dowodzie skupu wielkości netto.

Stosownie do spisanego w dniu[...] protokołu z badania ksiąg podatkowych Pan L. K. zobowiązany został w terminie 14 dni do podania "średniej wydajności poszczególnych produktów (wędlin) ze 100 kg surowca w %". Podatnik stosując się do zobowiązania nałożonego przez Urząd Skarbowy podał normy wydajności.

Organ pierwszej instancji do rozliczenia produkcji wędlin przyjął uśrednione wielkości podane przez stronę uzupełniając je dodatkowo informacjami uzyskanymi w trakcie toczącego się postępowania. Z uwagi na fakt, że informacje uzyskane od innych podmiotów były bardzo zbliżone do uśrednionych wielkości podanych przez stronę, Urząd uznał podane przez podatnika normy wydajności produkowanych wędlin za wiarygodne i przyjął je do swoich obliczeń. Posiadanie "przestarzałego sprzętu" nie jest dowodem na to, że podatnik nie uzyskiwał średnich norm wydajności wędlin, a jedynie dolne granice podanych przedziałów. Fakt posiadania takiego sprzętu może być przesłanką do stwierdzenia, że proces produkcyjny jest wolniejszy, czy też że więcej prac należy wykonać ręcznie, natomiast nie może to przesądzać o wydajności wsadu surowcowego.

W sprawie możliwości wykorzystania mięsa ze zwrotów do produkcji wędlin może wypowiedzieć się jedynie lekarz weterynarii sprawujący nadzór nad danym zakładem.

Podatnik nie przedłożył żadnych dowodów potwierdzających przydatność nie sprzedanego mięsa do dalszego przerobu. Trudno zatem dać wiarę, że mięso które było przeznaczone do sprzedaży i musiało być dostarczone z Z. M. w D. do sklepów, np. w Ł., K. czy K. po bliżej nie określonym terminie z powrotem wracało do D., tam było przerabiane na wędliny i z powrotem przebywało te samą drogę do sklepów i przeznaczone było w przerobionej formie do dalszej sprzedaży. W przedmiotowej sprawie Pan L. K. dostarczył do Urzędu Skarbowego dwa oświadczenia, z których wynika, że "częstym zjawiskiem było występowanie zwrotów nie sprzedanego mięsa i wędlin do zakładu ilość tych zwrotów określam na około 20-25% dostarczonego mięsa". Na uwagę zasługuje fakt, że treść tych oświadczeń złożonych przez różne osoby jest identyczna, tym samym identyczne są wielkości wskazanych zwrotów. Urząd Skarbowy w celu dokładnego i wiarygodnego ustalenia stanu faktycznego dokonał przesłuchania dwóch innych świadków w obecności strony oraz jej pełnomocnika.

Nie można więc było dać wiary twierdzeniu skarżącego, że towar ten był powtórnie przerabiany na wędliny i trafiał po raz drugi do sklepu jako przetworzony.

Na stosowanie powyższej praktyki skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, m.in. potwierdzenia przez lekarza weterynarii, że mięso nadaje się do dalszego przerobu.

Niesporne jest, że skarżący nie ewidencjonował przekazywanej do sklepów ilości towarów.

Nie ma więc podstawy do przyjmowania, że 20% z tej nieustalonej i nieewidencjonowanej ilości podlegało powtórnemu przerobowi.

Nieuzasadniony okazał się też zarzut wadliwego przyjęcia wielkości ubytków przy sprzedaży wyrobów gotowych.

Skarżący wskazał najwyższe wskaźniki ubytków, w porównaniu do ustalonych przez organy skarbowe wskaźników występujących u innych porównywalnych podmiotów.

Różnice te są zasadnicze.

Wielkość ubytków przy sprzedaży wędlin wynosi u skarżącego 4-6% a u innych podmiotów od 0,2% do 1%, przy sprzedaży mięsa odpowiednio od 3-5 % i od 0,5% do 2%.

Organy skarbowe ustaliły więc, średnią normę procentową ubytków na 1,8% (mięso) i 1,2 (wędliny) oraz uwzględniając zwroty ze sklepów tak wyliczoną wielkość ubytków podwyższyły odpowiednio do 2% i 2,5%.

Normy ubytków nie miały więc odniesienia do norm 1 1984 r.

Skoro skarżący nie dokumentował w sposób prawem przewidywany zdarzeń gospodarczych w prowadzonej działalności dlatego porównanie czynników wpływających na podstawę opodatkowania było konieczne.

Z powyższych przyczyn, skargę jako nieuzasadnioną oddalono na podstawie art. 251 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

/-/ G. Gorzan /-/ J. Ruszyński /-/ J. Małecki